18 ғасырдағы британ саяхатшысы және Якобит жақтасы Уоткин Уильямс Винн
Sir Watkin Williams-Wynn, 3rd Baronet
Уэлс саяхатшысы, Ваткин Уильямс Уинн (1692-1749) – британиялық саяси қайраткер, тори партиясының мүшесі, Якобиттердің жақтаушысы. Саяси өмір мен аң аурудағы трагедиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
18 ғасырдағы британдық тори саясаткері және якобит жақтасы
18th Century British Tory politician and Jacobite sympathiser
Сэр Уоткин Уильямс Винн, 3-ші баронет (шамамен 1692 – 26 қыркүйек 1749) – Уэльстің саясаткері және жер иесі, 1716 жылдан 1749 жылға дейін, өліміне дейін британдық Парламенттің палатасында отырды. Тори партиясының мүшесі болған ол, сонымен қатар белгілі якобит жақтасы еді. Ол 1742 жылы премьер-министр Роберт Уолполдың құлауына ықпал етті және 1745 жылғы якобит көтерілісі алдында қуғынға ұшыраған Стюарттармен келіссөздер жүргізді, бірақ өзі көтеріліске қатыспады. Уоткин 1749 жылы аң аулау барысында болған оқиғада қаза тапты.
Sir Watkin Williams Wynn, 3rd Baronet (c. 169226 September 1749) was a Welsh politician and landowner who sat in the British House of Commons from 1716 to 1749, when he died in office. A member of the Tory party, he was also a prominent Jacobite sympathiser. He helped engineer the downfall of Prime Minister Robert Walpole in 1742 and engaged in negotiations with the exiled Stuarts prior to the Jacobite rising of 1745 but did not participate in the rebellion himself. Watkin died in a hunting accident in 1749.
Өмір
Уильямс Винн Шропширдегі Озвестри қаласының жанындағы Ланфорданың 2-ші баронеті, сэр Уильямс және Джейн Телуоллдың үлкен ұлы болды. Оның әкесі, сондай-ақ сэр Уильям Уильямс, Джеймс II тұсында генерал-прокурор болып қызмет еткен және 1688 жылы жеті епископты соттауға жетекшілік етті. Оның анасы антиквар сэр Джон Винннің ұрпағы еді. 1719 жылы тағы бір сэр Джон Винн қайтыс болды, ал анасының туыстығы арқасында Уоткин "Винн" фамилиясын қосып, одан кейін әкесінің титулы мен жерлерін мұраға алды. Бірінші әйелі Энн Вон (шамамен 1695–1748) арқылы Уильямс Винн Монтгомеришир және Денбигширде кең аумақтарға ие болды және уақыт өте Солтүстік Уэльстегі ең ірі жер иесіне айналды. 1748 жылдың наурыз айында Энн қайтыс болғаннан кейін, ол өзінің құдайы қызы Фрэнсис Шакерлиге (1721–1803) үйленді; оның ұлы және мұрагері, 4-ші баронет сэр Уоткин Уильямс Винн (1749–1789) 1749 жылдың қыркүйегінде аң ауысқанда болған апатта сэр Уоткиннің қазасынан бірнеше ай бұрын дүниеге келді.
Williams Wynn was the eldest son of Sir William Williams, 2nd Baronet, of Llanforda near Oswestry in Shropshire and Jane Thelwall. His grandfather, also Sir William Williams was Solicitor General under James II and led the prosecution of the Seven Bishops in 1688. His mother was a descendant of the antiquary Sir John Wynn,
In 1719, a later Sir John Wynn died, and through his mother's kinship Watkin inherited the Wynnstay estates on condition he added "Wynn" to his name, followed by his father's title and lands on his death in 1740. Through his first wife, Ann Vaughan (c. 1695–1748), Williams Wynn acquired extensive estates in Montgomeryshire and Denbighshire and over time became the pre eminent landowner in North Wales. When Anne died in March 1748, he married another heiress, his god daughter Frances Shackerley (1721–1803); his son and heir, Sir Watkin Williams Wynn, 4th Baronet (1749–1789) was born a few months before Sir Watkin's death in a hunting accident in September 1749.
Саяси мансап
Оксфордтағы Иисус колледжін бітіргеннен кейін Уильямс Винн 1716 жылы Денбигширдің парламент мүшесі болды. Оның парламенттегі алғашқы сөйлеген сөзі 1727 жылға дейін тіркелмеді, бірақ ол тори якобиттер тобының белсенді мүшесі болды. Уэльстің якобит қоғамы «Ақ раушан шеңберінің» жетекшісі ретінде ол 1722 жылғы жалпы сайлау кезінде «патшаның суретін өртеді» және Атербери қастандығынан кейін I Георгийге «адал тілек білдіруге» қарсы болды. Сондай-ақ ол 1728/1729 жылдары Озвестри және 1736/1737 жылдары Честер қаласының мэрі болды. Уильямс Винннің ақшасы мен байланыстары оны жергілікті саяси күшке айналдырды; 1722 жылы Солтүстік Уэльстегі он бір парламенттік орынның тоғызы тори кандидаттарына берілді. Қатаң бәсекелестікке қарамастан, сайлау Роберт Уолпол мен вигтер партиясының үстемдігін растады; оларды үкіметтен шығару торилер арасында якобиттерге деген ықылас жалғасуына әкелді. Уильямс Винн 1733 жылғы Честер қаласының әкімдігі сайлауында виг жақтастарын қорқыту үшін Уэльстің көміршілерін пайдаланды, бірақ ашық якобиттердің көріністері сирек кездесетін және көбінесе Уэльстің діни нонконформистеріне торилердің қарсылығымен байланысты болды. Якобиттерге қолдаудың күрделілігі 1736 жылы Уильямс Винн мен басқа тори якобиттер Тест заңын жоюға және Англия шіркеуінің мүшелері емес, мысалы, қуғынға ұшыраған Стюарттар сияқты нонконформистер мен католиктерге қатысты заңдық шектеулерді алып тастауға қарсы дауыс бергенде көрсетілді. Діни азшылықтарға қарсылық, жалпы алғанда, 1639–1651 жылдардағы Үш патшалық соғыстарына әкелген даулардың естеліктерімен тудырылды; ол Уэльсте 18-шы ғасырдың басындағы Уэльс методистерінің қайта жандануына байланысты әсіресе күшті болды. 1740 жылы торилердің жетекшісі сэр Уильям Уиндхэм қайтыс болғанда, Уильямс Винн «Англиядағы ең ынталы якобиттердің» бірі Джон Хинд Коттонмен бірлесіп, Уолполға қарсы науқанға жетекшілік етті. Уильямс Винннің айырмашылығы, Коттон Уолполға қарсы парламенттік науқанды ұйымдастыруға көмектескен шебер тілші болды. 1741 жылғы жалпы сайлауда Уолпол Уильямс Винннің Денбигширдегі орынды бағыттап алды; ол 1352 дауысқа 933 дауыспен халықтың дауысымен жеңіске жеткенімен, 594 дауыс жарамсыз деп танылды, бұл оның қарсыласының қайтадан сайлануына әкелді. Ол Монтгомериширден сайланды және 1742 жылы Уолполдың отставкасынан кейін апелляция арқылы Денбигширдегі орынды қайта иеленді. Алайда, Уолполдың құлауынан ең көп пайда тапқандар – «патриот» вигтер және 1742 жылы Лорд Приви Сил болған Лорд Гоуэр басқаратын тори тобы болды. Бұл Уильямс Винн және Бофорттың 4-ші герцогы сияқты якобиттерді Стюарт агенттерімен, мысалы, Фрэнсис Семпиллмен келіссөздерді қайта бастауға итермеледі. 1744 жылдың басында Коттон Генри Пелхэмнің «кең ауқымды» министрлігінде үкіметтік лауазымды қабылдады және Уильямс Винн өмірінде алғаш рет үкіметті қолдады. Британия мен Франция Австрия мұрагерлік соғысына қатысқанмен, 1744 жылдың қазан айында ол жасырын түрде Версальге сапар шекті, онда Людовик XV оған якобит көтерілісіне француз қолдауын уәде берді. Көптеген басқа якобиттер сияқты Уильямс Винннің қолдауы Англияға француз әскерінің қонуына байланысты болды. Чарльз Стюарт 1745 жылғы көтеріліс кезінде Англияға шабуыл жасағанда, Уильямс Винн Лондонда парламентте болу үшін қалды, француз әскері келген кезде ғана көмекке уәде берген хабарды жіберді, бірақ бұл ұсыныс Чарльзға көмектесу үшін кеш келді. Торилер енді Уильямс Винн басқаратын «якобит» фракциясына және Лорд Гоуэрді қолдағандарға бөлінді; қолдауды қоздыру және өзін-өзі ажырату үшін Уильямс Винн және басқалар 1747 жылы Личфилд жарыстарында якобит демонстрацияларына қатысты. Осы күш-жігерге қарамастан, 1747 жылғы жалпы сайлау якобит торилерін көбінесе маңызсыз топқа дейін азайтты. 1745 жылғы көтеріліске қатыспағанына қарамастан, Уильямс Винн 1747 жылдың желтоқсанында Принц Чарльзге өзінің жақтастары «Сіздің патшалық билігіңіздің қадір-қасиеті мен мүддесін және бостандық ісіне қолдау көрсету үшін сөзге қарағанда іс-әрекетпен көбірек күш салуға мүмкіндік беретін тағы бір бақытты мүмкіндікті ғана қалайтынын» деп хабарлады. Личфилдтегі демонстрация якобиттердің сезіміне байланысты соңғы маңызды көріністердің бірі болды, бірақ оның ұлы 4-ші баронет 1770 жылы «Ақ раушан» шеңберін қайта құрды, ол түрлі тәуелсіз пікірлер клубы ретінде қызмет етті.
After graduating from Jesus College, Oxford, Williams Wynn became Member of Parliament or MP for Denbighshire in 1716. His first recorded speech in Parliament did not occur until 1727 but he was an active member of the Tory Jacobite faction. As a leader of the Cycle of the White Rose, a Welsh Jacobite society, he "burnt the King's picture" during the 1722 General Election and opposed a "loyal address" to George I following the Atterbury Plot. He also served as Mayor of Oswestry in 1728/1729 and of Chester in 1736/1737. His money and connections made Williams Wynn a formidable local political power; in 1722, nine out of eleven Parliamentary seats in North Wales returned Tory candidates. While fiercely contested, the election confirmed the dominance of Robert Walpole and the Whig party; their exclusion from government resulted in the continuing expression of Jacobite sympathies among the more extreme Tories. Williams Wynn employed Welsh colliers to threaten Whig supporters in the 1733 Chester mayoral election but overtly Jacobite displays were rare and often rooted in Tory opposition to Welsh religious Nonconformists. The complexity of Jacobite support was demonstrated in 1736 when Williams Wynn and other Tory Jacobites voted against repealing the Test Act and removing legal restrictions on those who were not members of the Church of England, such as Nonconformists and Catholics like the exiled Stuarts. Opposition to religious minorities, in general, was fuelled by memories of the divisions that led to the 1639–1651 Wars of the Three Kingdoms; it was particularly strong in Wales due to the early 18th century Welsh Methodist revival. When the Tory leader Sir William Wyndham died in 1740, Williams Wynn led the campaign against Walpole, in partnership with Sir John Hynde Cotton, allegedly one of "the most zealous Jacobites in England." In contrast to Williams Wynn, Cotton was a gifted orator who helped organised the Parliamentary campaign against Walpole. In the 1741 General Election, Walpole targeted Williams Wynn's Denbighshire seat; although he won the popular vote by 1352 votes to 933, 594 of these were disallowed, returning his rival. He sat instead for Montgomeryshire and after Walpole's resignation in 1742, regained his seat of Denbighshire on appeal. However, the chief beneficiaries of Walpole's fall were the so called Patriot Whigs and a Tory faction led by Lord Gower who became Lord Privy Seal in 1742. This led Jacobites like Williams Wynn and the 4th Duke of Beaufort to re open negotiations with Stuart agents such as Francis Sempill. In early 1744, Cotton accepted a government position in Henry Pelham's so called Broad Bottom Ministry and Williams Wynn voted with the government for the first time in his career. Although Britain and France were then engaged in the War of the Austrian Succession, in October 1744 he secretly travelled to Versailles where Louis XV assured him of French support for a Jacobite rising. In common with many other Jacobites, Williams Wynn's support was conditional on a substantial French military landing in England. When Charles Stuart invaded England during the 1745 Rising, Williams Wynn remained in London to attend Parliament, only sending an oral message promising help when a French army arrived, an offer that arrived too late to help Charles. The Tories were now split into a "Jacobite" faction led by Williams Wynn and those who followed Lord Gower; in an effort to stir up support and differentiate themselves, Williams Wynn and others participated in Jacobite demonstrations at the 1747 Lichfield Races. Despite these efforts, the 1747 General Election reduced the Jacobite Tories to a largely irrelevant rump. Despite his failure to participate in the 1745 Rising, Williams Wynn wrote to Prince Charles in December 1747, assuring him that his supporters wished "for nothing more than another happy opportunity wherein they may exert themselves more in deeds than in words, in the support of your Royal Highness's dignity and interest and the cause of liberty." The demonstration at Lichfield was one of the last significant displays of Jacobite sentiment, although his son the 4th Baronet re established the White Rose Cycle in 1770, where it served as a club for a range of independent opinions.
Мұра
Ол Руабонда Сент-Мария шіркеуінде жерленді. Оның жесірі, Фрэнсис ханым, мүсінші Майкл Рисбрактан 1755 жылы аяқталған ескерткіш жасауға тапсырыс берді; ол қолданыстағы ғибадатханаға тым үлкен болды, сондықтан оны орналастыру үшін жаңа оңтүстік-шығыс шапель салынды. Ол 1616 жылы Уильям Эйтон салған Уиннстайдегі ескі сарайдың орнына жаңа сарай салуды тапсырды, кейін 1858 жылы өртте толығымен қирады. Ол қайтыс болған кезде оның иеліктері Уэльстің бес округіне және Англияның Шропшир графтығына дейін созылып, шамамен 20 000 фунт стерлингтік кіріс әкелгені айтылады. Бұл сол кезде өте ірі сома еді, бірақ оның саяси әрекеттері мұрагеріне 120 000 фунт стерлингтен астам қарыз қалдырды деген де қауесет болды. Томас Хадсонның Уильямс Винн суреті 1997 жылы Иса колледжіне қосылды; ол колледждің аға ортақ бөлмесінде ілінгендіктен, қауымға көрсетілмейді. Суретте ол тори жақыптардың таңбасы саналған аспан көгінің түсіндегі пальто киген.
He was buried at Ruabon in the parish church of St Mary's. His widow, Dame Frances, commissioned a monument from the sculptor Michael Rysbrack completed in 1755; it was too large for the existing chancel and a new south east chapel was built to house it. He commissioned the building of a new mansion at Wynnstay to replace the original by William Eyton in 1616, later destroyed by fire in 1858. At his death, his estates stretched over five Welsh counties and into the English county of Shropshire, reputedly producing an estimated rental income of £20,000. This was a very substantial sum at the time but it was also rumoured that his political activities left his heir with debts of over £120,000. A portrait of Williams Wynn by Thomas Hudson was acquired by Jesus College in 1997; it is not on public display as it hangs in the Senior Common Room of the college. It shows him wearing a sky blue coat, a symbol used by Tory Jacobite sympathisers.