Солтүстік Каролинаның ерте замана тарихы

Кіріспе

Оңтүстік Каролинаның тарихы ерте заманауи кезеңде

Оңтүстік Каролинаның отарлық кезеңі ерте заманауи дәуірде еуропалық отарлаушылардың аймақты барлауы мен отарлауымен сипатталды, нәтижесінде 1663 жылы ағылшын қоныс салушылары Каролина провинциясын құрды, ал 1710 жылы ол Оңтүстік Каролина провинциясын құру үшін бөлінді. Қазіргі Оңтүстік Каролина аймағындағы еуропалық қоныстану 1651 жылдан кейін кең ауқымда басталды, сол кезде Вирджиния ағылшын колониясынан келген шекарашылар аймақтың солтүстік жартысына қоныстанды, ал оңтүстік жартысында Барбадостан плантация иелері көшіп келді. Олар темекі, мақта, күріш және индиго сияқты коммерциялық дақылдар өндіретін құл плантацияларын құрды. 18 ғасырда Оңтүстік Каролинаның астанасы Чарльстон үшбұрышты сауданың маңызды портына айналды, ал жергілікті отарлаушылар құл еңбегін пайдалана отырып, индиго, күріш және Теңіз аралы мақтасын экспорттық тауар ретінде дамытты, осы арқылы колонияны Он үш колонияның ең гүлденгендерінің біріне айналдырды. Оңтүстік Каролинаның отарлық үкіметі жергілікті үнді тайпаларымен және испан Флоридасымен бірнеше қақтығыстарға қатысты, сонымен қатар қабақшылықтан қорғанып, пираттыққа тойтарыс берді. Туу көрсеткіштері жоғары болды және тағам мол болды, бұл оңтүстік каролиналық ақ халықтың санының тез өсуіне мүмкіндік берді, сонымен қатар безгек қаупін де азайтты. Колонияның плантациялық экономикасының кеңеюімен, Атлантикалық құл саудасы арқылы көптеген африкалық құлдар Оңтүстік Каролинаға әкелінді, олар 1708 жылға қарай халықтың көп бөлігін құрады және оның дамуына маңызды үлес қосты. Колонияда заңдар мен өзін-өзі басқару жүйесі, сондай-ақ республикалық идеалдарға деген ұмтылыс қалыптасты, патриоттар 1765 жылдан кейін британдық саясаттың осы идеалдарға қауіп төндіретінінен қорқып, алаңдады. Сонымен қатар, Ұлыбританиямен тығыз саудалық және саяси байланысы бар адамдар Америка революциялық соғысы басталғанда лоялистерді қолдауға бейім болды. Оңтүстік Каролина 1775 жылы Америка революциясына қосылды, бірақ патриоттар мен лоялистер арасында күшті бөлініс болды. Британ әскерлері 1780 жылы Оңтүстік Каролинаға басып кірді және штаттың көп бөлігін басып алды, бірақ ақырында олар жеңіліске ұшырады және шығарылып жіберілді.

The colonial period of South Carolina saw the exploration and colonization of the region by European colonists during the early modern period, eventually resulting in the establishment of the Province of Carolina by English settlers in 1663, which was then divided to create the Province of South Carolina in 1710. European settlement in the region of modern day South Carolina began on a large scale after 1651, when frontiersmen from the English colony of Virginia began to settle in the northern half of the region, while the southern half saw the immigration of plantation owners from Barbados, who established slave plantations which cultivated cash crops such as tobacco, cotton, rice and indigo. During the 18th century, South Carolina's capital city of Charleston became a major port in the triangular trade, and local colonists developed indigo, rice and Sea Island cotton using slave labor as export goods, transforming the colony into one of the most prosperous of the Thirteen Colonies. The colonial government of South Carolina fought several conflicts with local Indian tribes and Spanish Florida while fending off the threat of piracy. Birth rates were high and food was abundant, which offset the danger of malaria to produce rapid population growth among white South Carolinians. With the expansion of the colony's plantation economy, numerous African slaves were imported to South Carolina via the Atlantic slave trade, who comprised a majority of the population by 1708, and were integral to its development. The colony developed a system of laws and self government and a growing commitment to republicanism, which the Patriots feared was threatened by British policies after 1765. At the same time, men with close commercial and political ties to Great Britain tended to support the Loyalist cause when the American Revolutionary War broke out. South Carolina joined the American Revolution in 1775, but was bitterly divided between Patriots and Loyalists. British forces invaded South Carolina in 1780 and captured most of the state, but were eventually driven out.

Шолу

Каролинамен алғашқы еуропалық байланыс 1514 жылдың тамыз және 1516 жылдың желтоқсаны аралығында Солтүстік Грузия мен Кейп-Фейр аралығына келген Санто-Домингодан Педро де Салазар басқарған экспедиция болды. Олар 500 жергілікті тұрғынды құлға айналдырды. Көптеген адамдар Санто-Домингоға қайтып бара жатқанда қайтыс болды. Қалғандары экспедиция мен экипаж инвесторлары арасында бөлінді және келгеннен кейін көп ұзамай қайтыс болды. Келесі байланыс 1521 жылы Педро де Кьехо мен Франсиско Гордильо басқарған сапар болды, олар Винья бухтасында 60 жергілікті тұрғынды құлдыққа түсірді. 1629 жылы Англия королі Карл I өзінің бас прокурорына 36 және 31 градустар арасындағы барлық жерлерге патент берді. Кейін, 1663 жылы Англия королі Карл II 1660 жылы оны таққа қайта отырғызуға қаржылық және саяси көмек көрсеткені үшін жерді сегіз иеленуші лордқа берді. Энтони Эшли Купер, кейін Шафтсберидің 1-ші графы, иеленуші лордтардың жетекшісі болды, ал Джон Локк оның көмекшісі және бас жоспарлаушысы болды. Екі адам Каролина провинциясы үшін «Үлкен модельді» жасауға жауапты болды, оған Каролинаның негізгі конституциялары кірді. Жаңадан құрылған провинцияның мақсаты испан Флоридасының жерлерін таластыру үшін ағылшын бекінісі болу еді. 1712 жылға дейін Чарльстонда Каролинаның біртұтас үкіметі болды, содан кейін Солтүстік Каролина үшін жеке үкімет (иеленуші лордтармен) құрылды. 1719 жылы тәж Оңтүстік Каролина колониясын иеленуші лордтардан сатып алып, Корольдік губернаторларды тағайындады. 1729 жылға қарай сегіз иеленуші лордтың жетісі өз үлестерін тәжге қайтарды; Солтүстік Каролина мен Оңтүстік Каролинаның жеке корольдік колониялары құрылды. Колониялық кезеңде Каролиналар испан және жергілікті американдықтармен, әсіресе ямаси, апалачи және чероки тайпаларымен көптеген соғыстарға қатысты. 1715-1717 жылдардағы ямаси соғысы кезінде Оңтүстік Каролина жергілікті американдықтардың шабуылдарынан құлай жазуға айналды. 1670 жылдан бері 50 жыл бойы жергілікті американдық құлдар саудасына қарсылық ретінде отаршылдарды ығыстыруға тырысқан жергілікті тайпалардың одағы құрылды. Құл саудасының салдары оңтүстік-шығыстағы тайпалардың барлығына әсер етті. Есептер бойынша, Каролиналықтар Бостоннан Барбадосқа дейінгі нарықтарға 24 000-51 000 құлды экспорттады. Жаңадан пайда болған плантаторлар табыстарын африкалық құлдарды сатып алуға және келісімшарт бойынша жұмыс істейтін адамдарды қаржыландыруға жұмсады. Африкалықтар соншалықты көп импортталғандықтан, олар 1708 жылдан бастап Америка революциясына дейін колония халқының көп бөлігін құрады. Үлкен плантацияларда бірге тұрып, жұмыс істеген олар Гулла мәдениеті мен креол тілін дамытты, жаңа ортаға бейімделіп, әртүрлі мәдениеттердің батыс африкалық дәстүрлерін сақтап қалды. Төменгі өңірдегі африкалықтардың басым көпшілігі ағылшын тегіндес бай плантаторлар мен Оңтүстік және Батыс Англиядан келген келісімшарт бойынша жұмыс істейтін адамдардан тұрды. Каролинаның ішкі жағына кейіннен, негізінен 18 ғасырда Пенсильвания және Вирджиния арқылы келген Ольстер шотландтары, неміс кальвинистері, Пьемонт және тау етегіндегі француз гугеноттары, сондай-ақ жағалау плантацияларында жұмыс істегеннен кейін ішкі аймаққа көшкен ағылшын жұмысшылары қоныстанды. Колониялық кезеңнің соңында ішкі аймақтың халқы саяси жағынан аз өкілдік етті және олар плантаторлар элитасы тарапынан қаталдыққа ұшырады деп санады. Осыған жауап ретінде көптеген адамдар лоялисттік позицияны қабылдады, өйткені төменгі аймақтың плантаторлары жаңа салықтарға наразылық білдірді, бұл мәселе кейін колонияның Америка революциясын қолдауына ықпал етті. Солтүстік Каролинада Кейп-Фейр өзенінің сағасына жақын жерде қысқа өмір сүрген колония құрылды. Оңтүстік Каролинадағы Порт-Рояль аймағын зерттеу үшін кеме оңтүстікке жіберілді, онда француздар қысқа өмір сүрген Чарльзфорт бекінісін құрды, ал испандар 1566 жылдан 1587 жылға дейін, оны тастағанға дейін, испан Флоридасының астанасы Санта-Еленаны салды. Капитан Роберт Санфорд достық қарым-қатынаста болған Эдисто индейлеріне барып қайтты. Кеме Кейп-Фейрге қайту үшін кетіп бара жатқанда, доктор Генри Вудворд ішкі аймақты және жергілікті индейлерді зерттеу үшін қалды. Бермудада 80 жастағы пуритандық Бермуда отаршысы полковник Уильям Сейл Каролинаның губернаторы болып тағайындалды. 1670 жылдың 15 наурызында Сейл басшылығымен (бермудалық бірнеше отбасымен бірге Бермуда шлюпімен келген) олар ақыры Порт-Рояльға жетті. Бір жолаушының айтуынша, индейлер мейірімді болды, олар қай жерге қону керектігін көрсетіп, сындырылған испан тілінде сөйледі. Испания Каролинаны өз жері деп есептеді; ең жақын испан базасы, Сент-Огастин, алыс емес еді. Испан миссионерлік провинциялары Гуале және Мокама Саванна өзенінің оңтүстігіндегі және Порт-Рояльдегі жағалауды алып жатты. Эдисто индейлері ағылшындардың тұрақты түрде қоныстануына қуанбаса да, Солтүстік жағалауда тұратын Киава индейлерінің басшысы ағылшындарды өз халқының арасында қоныстануға шақырып, оларды Вирджинияның құл шабуылдарынан қорғауға шақырды. Теңізшілер келісті және қазіргі Батыс Эшли аймағына бет бұрды. Олар сәуір айының басында Эшли өзенінің жағасындағы Албемарл нүктесіне қонды және корольдің құрметіне Чарльзтаун қаласын құрды. 23 мамырда «Үш бауыр» Чарльзтаун шығанағына келді, бірақ су және жабдықтар алу үшін Сент-Катерин аралына барған 11 немесе 12 жолаушысы жоқ еді және испандықтармен одақтас индейлерге тап болды. Англиядан немесе Барбадостан келген жүзден астам адамның арасында Чарльзтаунға жеткен тек 148 адам болды, олардың ішінде үш африкалық құл да бар еді.

The first European contact with the Carolinas was an expedition led by Pedro de Salazar from Santo Domingo which arrived between northern Georgia and Cape Fear between August 1514 and December 1516. It enslaved 500 Native Americans. Most died on the return trip to Santo Domingo. The rest were divided among investors in the expedition and crew, and died soon after arriving. The next contact was a 1521 trip led by Pedro de Quejo and Francisco Gordillo, which enslaved 60 Native Americans in Winyah Bay. In 1629, Charles I of England granted his attorney general a charter to everything between latitudes 36 and 31. Later, in 1663, Charles II of England granted the land to eight Lords Proprietors in return for their financial and political assistance in restoring him to the throne in 1660. Anthony Ashley Cooper, later the 1st Earl of Shaftesbury emerged as the leader of the Lords Proprietors, and John Locke became his assistant and chief planner. The two men were chiefly responsible for developing the Grand Model for the Province of Carolina, which included the Fundamental Constitutions of Carolina. The newly created province was intended in part to serve as an English bulwark to contest lands claimed by Spanish Florida. There was a single government of the Carolinas based in Charleston until 1712, when a separate government (under the Lords Proprietors) was set up for North Carolina. In 1719, the Crown purchased the South Carolina colony from the absentee Lords Proprietors and appointed Royal Governors. By 1729, seven of the eight Lords Proprietors had sold their interests back to the Crown; the separate royal colonies of North Carolina and South Carolina were established. Throughout the Colonial Period, the Carolinas participated in numerous wars with the Spanish and the Native Americans, particularly the Yamasee, Apalachee, and Cherokee. During the Yamasee War of 1715–1717, South Carolina faced near annihilation due to Native American attacks. An indigenous alliance had formed to try to push the colonists out, in part as a reaction to their trade in Native American slaves for the nearly 50 years since 1670. The effects of the slave trade affected tribes throughout the Southeast. Estimates are that Carolinians exported 24,000 51,000 slaves to markets from Boston to Barbados. The emerging planter class used the revenues to finance the purchase of enslaved Africans and financing of indentured servants. So many Africans were imported that they comprised a majority of the population in the colony from 1708 through the American Revolution. Living and working together on large plantations, they developed what is known as the Gullah culture and creole language, maintaining many west African traditions of various cultures, while adapting to the new environment. The Black population of the Lowcountry was dominated by wealthy planters of English descent and indentured servants from southern and western England. The interior Carolina upcountry was settled later, largely in the 18th century by Ulster Scots immigrants arriving via Pennsylvania and Virginia, German Calvinists, French Huguenot refugees in the Piedmont and foothills as well as by working class English indentured servants who moved inland after completing their terms of service working on coastal plantations. Toward the end of the Colonial Period, the upcountry people were underrepresented politically and felt they were mistreated by the planter elite. In reaction, many took a Loyalist position when the Lowcountry planters complained of the new taxes, an issue that later contributed to the colony's support of the American Revolution. In North Carolina a short lived colony was established near the mouth of the Cape Fear River. A ship was sent southward to explore the Port Royal, South Carolina area, where the French had established the short lived Charlesfort post and the Spanish had built Santa Elena, the capital of Spanish Florida from 1566 to 1587, until it was abandoned. Captain Robert Sanford made a visit with the friendly Edisto Indians. When the ship departed to return to Cape Fear, Dr. Henry Woodward stayed behind to study the interior and native Indians. In Bermuda, Colonel William Sayle, an 80 year old Puritan Bermudian colonist, was named governor of Carolina. On March 15, 1670, under Sayle (who sailed on a Bermuda sloop with a number of Bermudian families), they finally reached Port Royal. According to the account of one passenger, the Indians were friendly, made signs toward where they should land, and spoke broken Spanish. Spain still considered Carolina to be its land; the main Spanish base, St. Augustine, was not far away. The Spanish missionary provinces of Guale and Mocama occupied the coast south of the Savannah River and Port Royal. Although the Edisto Indians were not happy to have the English settle permanently, the chief of the Kiawah Indians, who lived farther north along the coast, arrived to invite the English to settle among his people and protect them from the Westo tribe, slave raiding allies of Virginia. The sailors agreed and sailed for the region now called West Ashley. When they landed in early April at Albemarle Point on the shores of the Ashley River, they founded Charles Town, named in honor of their king. On May 23, Three Brothers arrived in Charles Town Bay without 11 or 12 passengers who had gone for water and supplies at St. Catherines Island, and had run into Indians allied with the Spanish. Of the hundreds of people who had sailed from England or Barbados, only 148 people, including three African slaves, lived to arrive at Charles Town Landing.

Меншіктілік ереже

Каролина провинциясы 1670 жылы негізінен ағылшын қант аралы Барбадостан келген плантаторлар құрған, олар жаңа плантациялар құру үшін осы аралдан салыстырмалы түрде көп африкалық құлдарды әкелген. Ауыл шаруашылығындағы жұмыс күшінің қажеттілігін қамтамасыз ету үшін отаршылар бір кезде үндістерді де құлдыққа алған. Каролиналықтар 17-ғасырдың соңы мен 18-ғасырдың басында үнді құл саудасын өзгертіп, оларды экспортқа арналған тауар ретінде қарастырды, көбінесе Батыс Үндістанға жіберді. Тарихшы Алан Галлейдің есебуынша, 1670 мен 1715 жылдар аралығында Оңтүстік Каролинадан 24 000 мен 51 000 аралығында тұтқынға алынған үндістер шығарылған – бұл сол кезеңде болашақ АҚШ колонияларына әкелінген африкалықтардың санын көп басып өтеді. Жеке меншік билеу Оңтүстік Каролинада бастан-аяқ ұнамады, себебі колонияға келген мүліктік иелер Каролинаның Негізгі Конституцияларын үкімет негізі ретінде монополиялауға үміттенеді. Сонымен қатар, көптеген англикандар Диссиденттерге дін бостандығын кепілдеген иелерге наразылық білдірді. 1719 жылдың қараша айында Каролина Джеймс Мурды губернатор етіп сайлады және корольден Каролинаны корольдік провинция етіп, корольдік губернатор тағайындауын сұрау үшін өкіл жіберді. Олар патшаның колонияға тікелей ағылшын үкіметінен көмек және қорғау беруін қалады. Король Каролинаның экспорттық тауарында қызығұшылық танытып, иелер колонияны жеткілікті түрде қорғамайды деп ойлағандықтан, келісім берді. Роберт Джонсон, соңғы жеке меншік губернаторы, алғашқы корольдік губернатор атанды. Осы уақытта Каролина колониясы бірте-бірте екіге бөліне бастады. Колонияның алғашқы елу жылында қоныстану көбінесе Чарльстон маңындағы аймаққа шоғырланды, себебі колонияның солтүстік бөлігінде терең су порты болмады. Солтүстік Каролинаның ең алғашқы қоныстану аймағы, Альбемарл қоныстары, вирджиниялықтармен отарланды және Вирджиниямен тығыз байланыста болды. 1712 жылы Каролинаның солтүстік жартысына өз губернаторы тағайындалып, "Солтүстік Каролина" деп аталды. Солтүстік Каролина 1729 жылға дейін жеке меншік билігінде қалды. Оңтүстік Каролина халық саны жөнінен көп және сауда-экономикалық жағынан маңызды болғандықтан, еуропалықтар көбінесе "Каролина" деп айтқанда, Солтүстік Каролинаны емес, оны еске алатын. Америка революциясы кезінде бұл колония "Оңтүстік Каролина" деп белгілі болды.

The Province of Carolina was founded in 1670 mainly by planters from the overpopulated English sugar island of Barbados, who brought relatively large numbers of African slaves from that island to establish new plantations. To meet agricultural labor needs, colonists also practiced Indian slavery for some time. The Carolinians transformed the Indian slave trade during the late 17th and early 18th centuries by treating such slaves as a trade commodity to be exported, mainly to the West Indies. Historian Alan Gallay estimates that between 1670 and 1715, between 24,000 and 51,000 captive Native Americans were exported from South Carolina—much more than the number of Africans imported to the colonies of the future United States during the same period. Proprietary rule was unpopular in South Carolina almost from the start, mainly because propertied immigrants to the colony hoped to monopolize the Fundamental Constitutions of Carolina as a basis for government. Moreover, many Anglicans resented the Proprietors' guarantee of freedom of religion to Dissenters. In November 1719, Carolina elected James Moore as governor and sent a representative to ask the King to make Carolina a royal province with a royal governor. They wanted the Crown to grant the colony aid and security directly from the English government. Because the Crown was interested in Carolina's exports and did not think the Lords Proprietor were adequately protecting the colony, it agreed. Robert Johnson, the last proprietary governor, became the first royal governor. Meanwhile, the colony of Carolina was slowly splitting in two. In the first fifty years of the colony's existence, most settlement was focused on the region around Charleston, as the northern part of the colony had no deep water port. North Carolina's earliest settlement region, the Albemarle Settlements, was colonized by Virginians and closely tied to Virginia. In 1712, the northern half of Carolina was granted its own governor and named "North Carolina". North Carolina remained under proprietary rule until 1729. Because South Carolina was more populous and more commercially important, most Europeans thought primarily of it, and not of North Carolina, when they referred to "Carolina". By the time of the American Revolution, this colony was known as "South Carolina."

Шекаралық елді мекен

Губернатор Роберт Джонсон Чарльз Таунның кеме қатынасын тиімдірек ету және шабуылдарға қарсы буферлік аймақ құру үшін батыс шекарасында қоныстануға шақыру жасады. Каролиниялықтар еуропалық протестанттарды тарту үшін қор құрды. Әрбір отбасы әкелген адамдарының санына қарай, соның ішінде келісімшарт бойынша жұмыс істейтіндер мен құлдарға дейін, тегін жер алды. Бірге қоныстанған әр 100 отбасы енші ретінде жарияланып, штаттық ассамблеяда екі өкілге ие болды. Он жыл ішінде сегіз қалашық пайда болды, барлығы да кеме жүретін өзендердің бойында орналасқан. Чарльстондықтар гугеноттар, неміс кальвинистері, шотландтар, Ульстер шотландтық пресвитериандар, бұрын келісімшарт бойынша жұмыс істеген жұмысшы табының ағылшын жұмысшылары, сондай-ақ Орангебург және Сакс-Готха (кейін Кейс деп аталды) сияқты уэльс фермерлерін, егер үнді шабуылы болған жағдайдағы алғашқы қорғаныс шебі және құл көтерілісіне қарсы әскери резерв деп есептеді. 1729 мен 1775 жылдар аралығында Оңтүстік Каролинада жиырма тоғыз жаңа қала құрылды. Олар негізінен қазіргі Марион, Дарлингтон және Марлборо округтерінде, Пи-Ди өзенінің жағалауында қоныстанды. 1750 жылдары Пьемонт аймағы Ұлы Вагон жолын пайдалана отырып, солтүстіктен көптеген шекаралық отбасыларды тартты. 1737 мен 1777 жылдар аралығында аймаққа көптеген уэльс фермерлері көшіп келді. Бұл негізінен діни көшіп келушілер болды, олар Уэльстен кетіп қалды, себебі олар Англикандық дінге өтуге қысым көрсетілген кальвинист баптистері болды. Оңтүстік Каролинадағы барлық еуропалық қоныс аударушылардың шамамен 80% ағылшын тегінен шыққан, бірақ олардың көпшілігі тікелей Англиядан емес, Каролинаға Барбадостан келді. Көбінесе күнкөріспен айналысатын шаруалар мен құлдарды ұстаған плантаторлар арасындағы дін, философия және өмірлік тәжірибедегі айырмашылықтар екі аймақ арасында сенімсіздік пен антагонизм тудырды. Төменгі елдердің плантаторлары дәстүрлі түрде байлыққа, білімге және саяси билікке ие болды. Бірақ революция кезінде Аппалачиде Оңтүстік Каролинаның ақ халықтың жартысына жуығы, шамамен 30 000 қоныс аударушы тұрды. Олардың барлығы дерлік протестант диссиденттері болды. Революциядан кейін штаттық заң шығарушы орган Англикан шіркеуін жойды. Колониалды кезеңнің соңында байлықтың негізгі көзі күріш, бұғы терісі және 1760 жылдары индиго экспорты болды. Жағалаудағы ірі плантацияларда өсірілген Си-Айленд мақтасы да өте табысты болды.

Governor Robert Johnson encouraged settlement in the western frontier to make Charles Town's shipping more profitable, and to create a buffer zone against attacks. The Carolinians arranged a fund to lure European Protestants. Each family would receive free land based on the number of people that it brought over, including indentured servants and slaves. Every 100 families settling together would be declared a parish and given two representatives in the state assembly. Within ten years, eight townships formed, all along navigable streams. Charlestonians considered the towns created by the Huguenots, German Calvinists, Scots, Ulster Scots Presbyterians, working class English laborers who were former indentured servants as well as Welsh farmers, such as Orangeburg and Saxe Gotha (later called Cayce), to be their first line of defense in case of an Indian attack, and military reserves against the threat of a slave uprising. Between 1729 and 1775, twenty nine new towns were founded in South Carolina. They mostly settled in what are present day Marion, Darlington, and Marlboro Counties along the banks of the Pee Dee River. By the 1750s the Piedmont region attracted numerous frontier families from the north, using the Great Wagon Road. There were large numbers of Welsh farmers who moved to the region between 1737 and 1777. These were mainly religious migrants, they left Wales because they were dissenting Calvinist Baptists who faced pressure back home in Wales to convert to the Anglican faith. Roughly 80% of all European settlers in colonial South Carolina were of English origins, however many of them did not come straight from England but rather came to Carolina from Barbados. Differences in religion, philosophy and background between the mostly subsistence farmers in the Upcountry and the slaveholding planters of the Low Country bred distrust and hostility between the two regions. The Low Country planters traditionally had wealth, education and political power. By the time of the Revolution, however, the Upcountry contained nearly half the white population of South Carolina, about 30,000 settlers. Nearly all of them were Dissenting Protestants. After the Revolution, the state legislature disestablished the Anglican Church. The main source of wealth during the late colonial period was the export of rice, deerskins and, by the 1760s, indigo. Sea Island cotton, produced on large plantations off the coast, was also highly profitable.

Чероки соғыстары

Губернатор Фрэнсис Николсон черокилерді сыйлықтармен тыныштандыруға тырысқанмен, олар осы шараларға наразылық білдірді. Сэр Александр Камминг 1730 жылы қоныстану үшін жер ашу туралы олармен келіссөздер жүргізді. Губернатор Джеймс Глен криктер мен черокилер арасында бейбітшілік орнатуға араласып, олар оған оңтүстік Каролинаға олардың маңызды Төменгі қаласы Кьюиге жақын бірнеше мың акр жер сыйлап, ризалық білдірді. Осы бейбітшіліктің бір бөлігі ретінде 1743 жылы криктер Оңтүстік Каролинаға Окфуски қаласының жанында Форт Окфуски деп аталатын сауда бекінісін салуға келісім берді. 1753 жылы каролиналықтар Кевь өзенінің жанында британдық бекініс және сауда орталығы ретінде Принс-Джордж фортын салды. Екі жылдан кейін черокилердің маңызды басшысы Олд Хоп Чарльз Таун мен Кьюидің арасында орналасқан Салуда ескі қалашығында Гленмен келісім жасады. Олд Хоп каролиналықтарға 96-шы округті берді, ол аймаққа қазіргі кезде он бөлек округтің бөліктері кіреді. 1755 жылдан 1758 жылға дейін чероки жауынгерлері Вирджиния мен Пенсильвания шекарасындағы науқандарда британдық одақтастар ретінде қызмет етті. Олар үйлеріне қайтып келе жатқанда Вирджиния шекарашыларынан қаза тапты. 1759 жылы черокилер осы кісі өлтірулердің кекін алды және оңтүстік колониялық Upcountry-те ақ қоныс терушілерге шабуыл жасауды бастады. Оңтүстік Каролинаның губернаторы Уильям Генри Литтлтон 1100 адамнан тұратын әскер жинап, Төменгі қалаларға аттанды, олар тез арада бейбітшілікке келісті. Бейбіт келісімнің шарты ретінде екі ондаған чероки басшылары Форт-Принс-Джорджта тұтқын ретінде қамалды. Литтлтон Чарльз Таунға оралды, бірақ черокилер шекараға шабуыл жасауды жалғастырды. 1760 жылдың ақпанында черокилер тұтқындарды босату үшін Принс-Джордж фортына шабуыл жасады. Соғыста форттың командирі қаза тапты. Оның орнына келгені тұтқындарды дереу өлім жазасына кесуге бұйрық берді, содан кейін чероки шабуылдарына тойтарыс берді. Көтерілісті басуға күші жетпеген губернатор Литтлтон Джеффри Амхерстке көмез сұрады, ол Арчибальд Монтгомериді 1200 британдық және шотланд жауынгерлерімен жіберді. Монтгомери әскері черокилердің тастап кеткен Төменгі қалаларының бірнешеуін өртеп жіберді. Ол чероки Орта қалаларының аймағына кіруге тырысқанда "Этхоу асуында" тұзаққа түсіп, жеңіліске ұшырады және Чарльз Таунға қайтаруға мәжбүр болды. 1761 жылы британдықтар черокилерді жеңуге үшінші рет әрекеттенді. Генерал Грант 2600 адамнан тұратын әскерді басқарды, оның құрамында катаваба барлаушылары да болды. Черокилер Этхоу асуында шайқасты, бірақ Грант әскерін тоқтатуға қол жеткізбеді. Британдықтар чероки Орта қалаларын және егістік далаларын өртеп жіберді. 1761 жылдың қыркүйегінде Аттакуллакулла бастаған бірнеше чероки басшылары бейбітшілік туралы өтініш жасады. Сол жылдың желтоқсан айында Чарльстонда жасалған бейбіт келісім шартына Оңтүстік Каролина шекарасындағы жерлерді беру кірді.

Although Governor Francis Nicholson attempted to pacify the Cherokee with gifts, they had grown discontented with the arrangements. Sir Alexander Cuming negotiated with them to open some land for settlement in 1730. Because Governor James Glen stepped in to bring peace between the Creek people and Cherokee, who were traditional enemies, the Cherokee rewarded him by granting South Carolina a few thousand acres of land near their major Lower Town of Keowee. As part of this peace, in 1743 the Creek consented to South Carolina building a trade fort near the town of Okfuskee, known as Fort Okfuskee. In 1753, the Carolinians built Fort Prince George as a British outpost and trading center near the Keowee River. Two years later Old Hop, an important Cherokee chief, made a treaty with Glen at Saluda Old Town, midway between Charles Town and Keowee. Old Hop gave the Carolinians the 96th District, a region that included parts of ten currently separate counties. From 1755 to 1758, Cherokee warriors served as British allies in campaigns along the Virginia and Pennsylvania frontier. Returning homeward, they were killed by Virginia frontiersmen. In 1759, the Cherokee avenged these killings and began attacking white settlers in the southern colonial Upcountry. South Carolina's Governor William Henry Lyttelton raised an army of 1,100 men and marched on the Lower Towns, which quickly agreed to peace. As part of the peace terms, two dozen Cherokee chiefs were imprisoned as hostages in Fort Prince George. Lyttelton returned to Charles Town, but the Cherokee continued raiding the frontier. In February 1760, the Cherokee attacked Fort Prince George trying to rescue the hostages. In the battle, the fort's commander was killed. His replacement quickly ordered the execution of the hostages, then fought off the Cherokee assault. Unable to put down the rebellion, Governor Lyttelton appealed to Jeffrey Amherst, who sent Archibald Montgomery with an army of 1,200 British regulars and Scots Highlanders. Montgomery's army burned a few of the Cherokees' abandoned Lower Towns. When he tried to cross into the region of the Cherokee Middle Towns, he was ambushed and defeated at "Etchoe Pass" and forced to return to Charles Town. In 1761, the British made a third attempt to defeat the Cherokee. General Grant led an army of 2,600 men, including Catawba scouts. The Cherokee fought at Etchoe Pass but failed to stop Grant's army. The British burned the Cherokee Middle Towns and fields of crops. In September 1761, a number of Cherokee chiefs led by Attakullakulla petitioned for peace. The terms of the peace treaty, concluded in Charleston that December, included the cession of lands along the South Carolina frontier.

Жоғарғы өлкедегі қоныстану

Черокилер жеңіліске ұшырасып, жерлерін тапсырғаннан кейін, Ольстерден келген жаңа қоныс аударушылар Уакшоу арқылы Upcountry-ге көптеп ағылып келді, қазір бұл Ланкастер округі деп аталады. Заңсыздық күшейді, ұрлық, өрт қою және қарақшылық кең таралды. Upcountry тұрғындары "Регуляторлар" деп аталатын, қылмыскерлерді бақылау үшін өз қолдарымен заңды іске асыруға кіріскен, өздігінен құрылған топ құрды. Штаттың ақ нәсілді халқының 50% құрап, бірақ Ұлыбритания Ассамблеясының Палатасында үш ғана сайланған өкілі болғандықтан, Upcountry өкілі Патрик Калхун және басқа өкілдерді Чарльз Таун штатының заң шығарушы органына өкілдік беру, соттар, жолдар, сондай-ақ шіркеулер мен мектептерге қажетті жарақтар беру үшін шағымдануға жіберді. Біраз уақыттан кейін Калхун мен Мозес Киркленд заң шығарушы органда Upcountry өкілдері ретінде тағайындалды. 1770 жылға қарай колонияда 124 000 адам тұрды. Олардың арасында еуропалық американдықтардың, африкалық американдықтардың немесе жергілікті американдықтардың қаншасы болғаны белгісіз. Революциялық соғыс кезінде шамамен 80 000-100 000 құл өздері немесе британдықтармен бірге қашып кетті. Лорд Уильям Кэмпбелл Оңтүстік Каролина провинциясының соңғы британдық губернаторы болды.

Дін

Көптеген шіркеулер Чарльстонда базалар құрып, ауылдық аймақтарға тарады. Чарльстонның негізі қаланғаннан бастап колония түрлі діни топтарды, оның ішінде еврейлер мен квакерлерді құшақ ашты, бірақ католиктерге Америка революциясынан кейін ғана дін ұстауға рұқсат берілді. 18 ғасырдың соңында Ұлы ояну мен оның қайта жандануының нәтижесінде баптистер мен методистердің саны жылдам өсті, ал олардың миссионерлері өздерінің ашық қауымдарымен және қара нәсілді уағыздаушылар ретінде мойындауы арқылы көптеген құлдарды өздеріне тартты. Алыс өңірдегі шотланд-ирландтықтар пресвитериандықтар болды, ал жағалаудағы бай плантаторлар көбінесе ағылшын англикандықтары еді. Әртүрлі шіркеулер бір-бірін танып, қолдады, нәтижесінде колония плюралистік және төзімді қоғамға айналды. Діни топтардың алуан түрлілігі колонияның барлық аймақтарында діни төзімділікке әкелді. Ресми діни төзімділікке қарамастан, 17-шы ғасырдың соңы мен 18-шы ғасырдың басында англикандықтар мен "Дисценттер" арасында керішіліктер болды. 1740 жылы евангелист Джордж Уайтфилдтің табысты уағыз сапары евангелистік протестанттарды жандандырған "Бірінші Ұлы ояну" деп аталатын діни қайта жандануды тудырды. Олар ақ шаруалардың арасында өкілдерінің санын арттырды, ал әйелдер, әсіресе методист және баптист шіркеулерінде белсенділік танытты. Евангелистер құлдарды христиан дініне өткізу үшін көп еңбек етті және Африкада және Америкада діни мамандар рөлін атқарған қара әйелдер арасында айқын табысқа жетті. Құл әйелдер Америкадағы африкалықтар арасында емдеу және медицина, шіркеу тәртібі және қайта жаңғыруға құштарлық салаларында кең ауқымды рухани басшылықты жүзеге асырды.

Африка құлдары

Көптеген бай плантаторлар Барбадостан және Кариб теңізіндегі басқа аралдардан келіп, олармен бірге тәжірибелі африкалық құлдарды әкелді. Плантаторлар Кариб экономикасының элементтерін қайталады, экспортқа арналған дақылдарды өсіру үшін плантациялар құрды, мысалы, Си-Айленд мақтасы, индиго және әсіресе күріш. Құлдар Батыс Африканың алуан түрлі мәдениеттерінен келді, олар эндемикалық безгекке иммунитет қалыптастырған, бұл Оңтүстік Каролинаның жазық аймағында, онда бұл ауру жиі кездесетін, тірі қалуға көмектесті. Питер Вуд «негр құлдары колонияның дамуында маңызды және көбінесе шешуші рөл атқарды» деп жазды. 1708 жылға қарай плантациялық шаруашылықтың кеңеюі Африкадан құлдарды үздіксіз импорттауды қажет етті, және олар колония халқының көпшілігін құрады, бұл мәртебе колониялық кезеңнен кейін де сақталды. Көптеген ақ бақылаушыларсыз, ірі күріш және мақта плантацияларында құлдар біртіндеп Гулла мәдениеті деп аталатын мәдениетті дамытты, ол жергілікті ортаға бейімделу арқылы көптеген африкалық әдет-ғұрыптар мен тәжірибелерді сақтап қалды, сондай-ақ Батыс Африка тілдері мен ағылшын тіліне негізделген креол тілін жасады. Колонистер көптеген құлдарды реттеуге тырысты, оның ішінде әлеуметтік топтар арасындағы айырмашылықты сақтау үшін киім-кешек ережелерін белгіледі. Колонистер мен құлдар арасындағы қарым-қатынас үнемі келіссөздер нәтижесінде қалыптасты, құлдар бостандық іздеген сайын шиеленіс күшейді. 1739 жылы құлдардың бір тобы Стоно көтерілісіне қатысты. Көтерілісшілердің кейбіреуі католик Конго патшалығынан шыққан, тәжірибелі жауынгерлер болған сияқты; олар сол жерден салтырлар мен Конгода үйренген әскери тактиканы әкелген сияқты. Стоно көтерілісінің орны 1974 жылы құлдардың бостандыққа ұмтылысын мойындау үшін Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Бұл заң бойынша, құл болған африкалықтардың шетелге кетуіне, топтасуына, азық-түлік өсіруіне, ақша табуына және жазуды үйренуіне тыйым салынды (бірақ оқуға тыйым салынбады). Сонымен қатар, егер қажет болса, иелеріне бүлікші құлдарды өлтіруге рұқсат берілді. Бұл заң 1865 жылға дейін күшінде болды.

Many of the rich planters came from Barbados and other islands in the Caribbean, and brought seasoned African slaves from there. The planters duplicated elements of the Caribbean economies, developing plantations for the cultivation of export crops, such as Sea Island cotton, indigo, and particularly rice. The slaves came from many diverse cultures in West Africa, where they had developed an immunity to endemic malaria, which helped them survive in the Low Country of South Carolina, where it frequently occurred. Peter Wood documents that "Negro slaves played a significant and often determinative part in the evolution of the colony." By 1708, expansion of plantation agriculture had required continuing importation of slaves from Africa and they comprised a majority of the population in the colony, a status maintained after the colonial era. On the large rice and cotton plantations, where slaves were held in large numbers with few white overseers, they gradually developed what has become known as the Gullah culture, which preserved numerous African customs and practices within adaptations to the local environment, and they developed a creole language based on West African languages and English. Colonists tried to regulate the numerous slaves, including establishing dress rules to maintain differences between the classes. Relations between colonists and slaves were a result of continuing negotiation, with increasing tensions as slaves sought freedoms. In 1739, a group of slaves rose up in the Stono rebellion. Some of the leaders were from the Catholic kingdom of Kongo and appeared to be seasoned warriors; they introduced ritual practices from there and appeared to use military tactics they had learned in the Kongo. The site of the Stono Rebellion was designated as a National Historic Landmark in 1974, in recognition of the slaves' bid for freedom. The act made it illegal for enslaved Africans to move abroad, assemble in groups, raise food, earn money, and learn to write (though reading was not proscribed). Additionally, owners were permitted to kill rebellious slaves if necessary. The Act remained in effect until 1865.

Ураган

Оңтүстік Каролина колониялық дәуірде төрт ірі дауылға ұшырады. Колонистер осы дауылдардың тудыратын қауіп-қатерлерін және тіпті соғыс кезіндегі олардың әсерін үнемі сезіне бастады. 1752 жылғы дауыл үйлерге, кәсіпорындарға, кеме жүрісіне, шеткердегі плантация ғимараттарына және күріш егісіне зор зиян келтірді; шамамен 95 адам қаза тапты. Сол кезде астанасы Чарльз-Таун Британдық Солтүстік Америкадағы бесінші ірі қала еді. Дауыл тығыз және күшті болды; қала мен айналасындағы аймақтар жоғары толқын алдында үш сағатқа дейін жел бағытын өзгерту арқасында одан да үлкен қираудан сақталды. Бұл қираудың нәтижесінде патша губернаторы мен жергілікті саяси элиталар арасындағы қарым-қатынасты едәуір әлсірететін бірқатар саяси салдарлар туды: колонияның қорғанысы қирағаннан кейін қайта құруға қаражат бөлу мәселесінде түрлі саяси биліктер арасында пікір таластар болды, ал бұл бұзылулар қорқынышты қаржылық дағдарысқа алып келді.

Сауалнамалар

Эдгар, Уолтер. Оңтүстік Каролина: Тарих (1998), стандартты ғылыми тарих.
Эдгар, Уолтер, ред. Оңтүстік Каролина энциклопедиясы, Оңтүстік Каролина университетінің баспасы, (2006), ең толық ғылыми анықтамалық.
Роджерс-младший, Джордж С. және С. Джеймс Тейлор. Оңтүстік Каролина хронологиясы, 1497–1992, 2-басылым (1994).
Уоллес, Дэвид Дункан. Оңтүстік Каролина: Қысқаша тарих, 1520–1948 (1951), стандартты ғылыми тарих.