1920 жылдары Vickers Vickers сағатын (Predictor No 1) жасады, ол оптикалық қашықтық өлшегіштен биіктік және қашықтық туралы мәліметтерді алатын электромеханикалық компьютер, стандартты емес жағдайларға түзетулер енгізіп, операторлар нысананы визуалды түрде қадағалауға, оның шығыс деректерін болжауға және "магниттік сырға" электрлік индукция жүйесі арқылы батареядағы әрбір оқтың дискілеріне оқтың орнату деректерін жіберуге қолданылды, оқ-дәрілер дискілердегі көрсеткіштерге сәйкес келу үшін оқты жылжытты. 3 дюймдік зениттік оқтар тиісінше өзгертілді. Салмақ талаптары асып кетті, оқтың бастапқы жылдамдығы жетілмеді және механикалық уақыттандырғыш, No. 206, өндіріске енуге бірнеше жыл қалды. No. 199 жанғыш оқты пайдалануға тура келді және оның аз жұмыс істеу уақыты тиімді биіктікті шектеді. Қару келесі жылдың сәуір айында сынақтан өтті. Екінші дүниежүзілік соғыста Үндістан (шамамен 14 полк), Канада (екі немесе үш полк) және Австралия (шамамен 13 полк) қолданды.
During the 1920s, Vickers developed the Vickers range clock (Predictor No 1), an electro mechanical computer that took height and range data from an optical rangefinder, applied corrections for non standard conditions and was used by its operators to visually track a target, its output predicted firing data and fuse setting via the "mag slip" electrical induction system to dials on each gun in a battery, the gun layers moved the gun to match pointers on the dials. The three inch AA guns were modified accordingly. The weight specification was exceeded, the muzzle velocity not achieved and the mechanical time fuse, No. 206, was still some years from production. The igniferous No. 199 had to be used and its lesser running time limited the effective ceiling. The gun passed the trials by April of the following year, Other World War II users were India (about 14 regiments), Canada (two or three regiments) and Australia (equivalent of about 13 regiments).
Қару
Қарудың екі нұсқасы өндірілді. Бірі – майдандық артиллерия батареяларында қолданылатын жылғалы шасси. Ол төрт бүктелетін тіреу тізгілері және деңгейлеу тіректері бар дөңгелекті шассиден (Carriage Mk I немесе Mk III) тұрды. Оқ ату кезінде дөңгелектер жерден көтеріліп немесе алынып тасталды. Екіншісі – стационарлық позицияларда қолданылатын, бірақ орын ауыстырыла алатын қарулар үшін шешіліп қойылатын дөңгелектері бар жылғалы платформа (Mounting Mk II) болды. Платформада жердегі берік, әсіресе бетонды платформаға бекітілген тұғыр болды. 1944 жылы теміржол ұйықтары мен рельстерінен жасалған уақытша платформа стационарлық қарулар үшін жеткілікті екені анықталды, бұл жаңа бетонды платформалар салудың шығындары мен уақытын үнемдеді. Бұл платформалар әуе қорғаныс күштерінің бас қолбасшысы генерал Фредерик Альфред Пилдің құрметіне «Пил платформалары» деп аталды. Екі жағдайда да, орындық шассиде немесе тұғырда 360° бұрылып, 80° дейін көтерілуге болатын. AEC Matador – қаруды тасуға арналған стандартты трактор. Қарудың (труба және замка жинағы) алты модификациясы және екі нұсқаның шассилерінің бірнеше модификациясы болды, кейбіреулері әріптік белгілермен таңбаланды. Шассиге кері соққыны жұмсартатын жүйе, бағыттау құрылғылары, сақтандырғышты орнату және зарядтау механизмі кірді. Mk IIC платформасы, оқтарды автоматты түрде зарядтаудан басқа, толық автоматты оқ ату мүмкіндігін қамтамасыз етті.
Two versions of the gun were produced. One used a travelling carriage, for use by batteries in the field army. This consisted of a wheeled carriage (Carriage Mk I or Mk III) with four folding outrigger trails and levelling jacks. The wheels were lifted off the ground or removed when the gun was brought into action. The other used a travelling platform (Mounting Mk II) with detachable wheels for guns to be used in static positions but which could be re positioned. The mounting had a pedestal that was fixed to a solidly constructed, preferably concrete, platform on the ground. In 1944, it was found that a temporary platform built from railway sleepers and rails was adequate for the static guns, making them considerably easier to re deploy without the cost and delay of constructing new concrete platforms. These were known as Pile platforms, after the head of Anti Aircraft Command, General Frederick Alfred Pile. In both cases, the saddle rotated 360° on the carriage or pedestal and provided elevation up to 80°. An AEC Matador was the normal gun tractor. There were six marks of ordnance (the barrel and breech assembly) and a few marks of carriage of both versions, some using letter suffixes. The carriage included the recoil system, laying arrangements, fuse setting and loading machinery. The Mk IIC mounting enabled fully automatic engagements, apart from putting shells into the feed to the machine fuze setter.
Қару-жарақ
Бастапқыда, уақыттық фитилдермен жабдықталған HE және шрапнель снарядтары болды. No.199 фитилі жанғыш (яғни, ұнтақпен жанатын) болды және оның максималды жұмыс істеу уақыты 30 секундты құрады. No. 106 және 107 фитилдері механикалық уақыттық фитилдер еді; екеуі де қанағаттандырмайтын болып шықты. Максималды жұмыс істеу уақыты 43 секунд болатын No. 208 фитилі стандартты фитилге айналды. 1942 жылы No. 11 машиналық фитилді орнату құралы, Mk. IIC және Carriage Mk. IIIA тіректерімен бірге енгізілді, бұл атыс жылдамдығын минутына 20 оққа дейін арттырды. Соғыстың кейінгі кезеңінде VT фитилінің енгізілуі зеңбілдің тиімділігін одан әрі арттырды және әсіресе V 1 ұшатын бомбасына қарсы өте пайдалы болды.
Initially, there were HE and shrapnel shells, both fitted with a time fuse. Fuse No.199 was igniferous (i. e. powder burning) with a maximum running time of 30 seconds. Fuses No. 106 and 107 were mechanical time fuses; both proved unsatisfactory. Fuse No. 208, with a maximum running time of 43 seconds, became the standard fuse. A great improvement in 1942 was the introduction of Machine Fuse Setter No. 11, on Mounting Mk. IIC and Carriage Mk. IIIA, which raised the rate of fire to 20 rounds per minute. The introduction of the VT fuse later in the war further increased the gun's effectiveness, and was particularly useful against the V 1 flying bomb.
Mk I
Моноблокты ствол.
Monobloc barrel.
Mk II
Труба бос қаптамаға ауыстырылды.
Barrel changed to loose liner.
Mk III
Mk III, Mk I құлпы мен Mk II ұңғысының үйлесімiнен пайда болды.
The Mk III started as a combination of the Mk I breech with the Mk II barrel.
Mk IV
3,7 дюймдік қарудың прототипін жасау үшін QF 4,5 дюймдік теңіздік қаруы Mk V ұңғысы қолданылды, оған қаруды дөңгелектермен атуға арналған үлкен патрондық корпустың ішкі қаптамасы салынды. Ұңғының тозуы күтілгеннен артық болды, сондықтан ол Mk VI үлгісіне алмастырылды.
A prototype development of the 3.7 inch gun using the QF 4.5 inch naval gun Mk V barrel with a liner to give a gun using a size cartridge case to drive the shell. The barrel wear proved excessive and it was dropped in favour of the Mk VI.
Mk V
Mk IV-ке ұқсас. Сонымен қатар, Mk VI-ға ауыстырылды.
Similar to the Mk IV. Also dropped in favour of the Mk VI.
Mk VI
Mk IV сияқты, бұл 4,5 дюймдік оқпан дизайны негізінде жасалған, диаметрі 3,7 дюймге дейін кішірейтілген және 4,5 дюймдік патронды қолданған. Бірақ полковник Проберт оқпанды біртіндеп ойылып жасауға өзгертіп, оқпанның соңғы бес калибрінде ойылу тереңдігін нөлге дейін азайтыпты. Бұл жаңа үлгідегі снарядтың екі жетектеуші жолағын тегістеп, ауа кедергісін азайтып, баллистикалық көрсеткіштерді жақсартқан, сондай-ақ оқпан тозуын азайтуға мүмкіндік берді. Қарудың максималды биіктігі шамамен болды. Ол Mounting Mk IIA-ға орнатылып, тек бекітілген позицияларда ғана қолданылды. 1944 жылдан 1959 жылға дейін пайдаланылды. 1949 жылдан бастап Mk 6 зеңбіректерінде эрозиялық кордит қолданылмады, оның орнына 17 фунт және 2 унция 6 түрлі бірнегізді нитроцеллюлозалық ұшқыш қолданылды (ал Марк 1-3 зеңбіректері үшін шамамен 7 фунт 1 унциядан сәл артық кордит немесе 8,5-9 фунт бірнегізді ұшқыш қолданылған).
Like the Mk IV this was based on the 4.5 inch barrel design lined down to 3.7 inches, and using the 4.5 inch size cartridge. However, Colonel Probert changed the barrel to have gradual rifling: the rifling groove depth decreased to zero over the last five calibres of the barrel before the muzzle. This smoothed the two driving bands of a new design shell giving reduced air resistance and hence better ballistic performance, and causing far less barrel wear. The maximum ceiling for the gun was about It was mounted on the Mounting Mk IIA and therefore deployed in static emplacements only. In service from 1944 to 1959. As of 1949, erosive cordite propellant was not used with Mk 6 guns, but instead 17 lb and 2 6 oz of different single base nitrocellulose propellant (as opposed to slightly over 7 lb 1 oz of cordite or around 8.5 9 lbs of single base for Marks 1 3 guns).