Кіріспе
Американдық кино продюсері және деректі фильм режиссері кино продюсері Стив Джеймс (8 наурыз 1955 жылы туған)
the film producer
Steve James (born March 8, 1955)
Мансап
Джеймс мансабы 1994 жылы сыйлық иеленген "Хоп Дримс" деректі фильмінің жарық көруімен басталды. 1997 жылы Джеймс "Префонтайн" көркем фильмін, одан кейін "Пассинг Глори" және "Джо мен Макс" телефильмдерін түсірді. Оның келесі Stevie деректі фильмі 2002 жылы жарық көрді. "Қаршыластар" - Чикагодағы бұрынғы бандиттердің өміріндегі бір жылды бейнелейтін фильм, ол 2011 жылы Sundance кинофестивалінде көрсетіліп, жарық көрді. Бұл фильм оның ұзақ уақыттан бері кино түсіру үйі, Чикагодағы коммерциялық емес Картемкин Филмс студиясымен алтыншы толық метражды ынтымақтастығы болды. Бүгінгі күнге дейін Джеймстің Санденс кинофестивалінде тоғыз фильмі немесе деректі фильмінің премьерасы болды. 2016 жылы Джеймс Торонто кинофестивалінде премьерасы өткен және Оскар сыйлығына, Джеймстің екінші номинациясына ұсынылған Abacus: Small Enough to Jail фильмін түсірді. Джеймстің жұмысы көбінесе Чикаго аймағында. Hoop Dreams-тан басқа, мұндай жұмыстарға кино сыншысы Роджер Эберттің өмірі туралы "Өз өмірі" фильмі және "Жаңа американдықтар", "Америка маған" және "Шаһар өте шынайы" сериалдары кіреді. Джеймс спортқа бағытталған бірнеше басқа деректі фильмдерді режиссерлік етті, олардың ішінде ESPN 30 for 30 фильмдері No Crossover: The Trial of Allen Iverson және The Luckiest Guy in the World, легендарлы баскетболшы Билл Уолтонның өмірбаяны.
Әсерлер
Ол Джеймс Мэдисон университетінің түлегі. Оның жұмысы, ол журналист Роберт К. Эльдерге берген сұхбатында "Менің өмірімді өзгерткен фильм" деп, фильмнің әсерінен қатты әсер еткен Харлан округі, АҚШ: жылдар бойы маған әсер еткен көптеген деректі фильмдер болды. Менің ойымша, бұл фильм мені деректі фильмдерден гөрі көркем фильмдер түсіруші болуға қызықтырған кезде пайда болды. Бұл фильмдер мен деректі фильмдерге қызығушылықтың басталуы болды. Менің мансабым осыған дейін солай болды. Бұл маған дәл уақытында келді. Бұл маған "Менің де осылай істегім келеді" деп түсінуге көмектесті. Джеймс cinéma vérité терминінің бастапқы анықтамасынан әсер алады, өйткені ол кино түсірудің Рух / Морин әдісіне қатысты. Рух пен Морин сияқты, "камерадағы адамдар мен аудиторияда біз фильм түсіріліп жатқанын, фильм көріп жатқанымызды үнемі еске түсіреміз". Бізге Джеймстің экранға шығуы, сондай-ақ оның кинода түсірілген фильмдерді монтаждау әдістері туралы еске салып отыр, ол шындықты дәл бейнелеу деп санайды. Оған Роберт Альтманның 1975 жылғы "Нэшвилл" фильмі де әсер етті.
There've been many documentaries over the years that have powerfully impacted me. I think this one came along at the time when I was more interested in being a feature filmmaker than a documentary filmmaker. So it came along at the beginning of a process of moving from an interest in feature film to documentaries, and that's where my career has taken me. It came along at the right time for me. It helped me see, "Ah, this is more what I want to do." James pulls influence from the original definition of the term cinéma vérité as it applies to the Rouch/Morin method of filmmaking. As with Rouch and Morin, the "people on camera and we in the audience are continually reminded that a film is being made, that we are watching a film." We are reminded through James' presence on screen as well as his cinematic editing techniques, in order to obtain what he believes is a more accurate depiction of truth. He also was influenced by Robert Altman's 1975 film Nashville.