Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1988 жылғы Оливер Стоунның фильмі Talk Radio - 1988 жылғы американдық драмалық триллер фильм, режиссері Оливер Стоун, актерлері Эрик Боджин, Алек Болдуин, Эллен Грин және Лесли Хоуп. Фильм Богосян мен Тад Савинардың сол атты пьесасына негізделген. Фильм мен пьесаның кейбір бөліктері 1984 жылы Денвердегі радио жүргізушісі Алан Бергтің өлтірілуі мен Стивен Сингулярдың "Өліммен сөйлестік: Алан Бергтің өмірі мен өлтірілуі" кітабына негізделген. Фильм 39-шы Берлин халықаралық кинофестиваліне қатысып, күміс аю сыйлығын жеңіп алды.
1988 film by Oliver Stone
Talk Radio is a 1988 American drama thriller film directed by Oliver Stone and starring Eric Bogosian, Alec Baldwin, Ellen Greene, and Leslie Hope. The film was based on the play of the same name by Bogosian and Tad Savinar. Portions of the film and play were based on the assassination of Denver radio host Alan Berg in 1984 and the book Talked to Death: The Life and Murder of Alan Berg by Stephen Singular. The film was entered into the 39th Berlin International Film Festival, where it won the Silver Bear.
Сюжет
Барри Шамплен - Далас қаласында (Техас штаты) тұратын еврей радиосының танымал жүргізушісі. Шампленнің радио шоуы бүкіл елге таралады. Бари Голден деген аты бар бұрынғы костюм сатушы, ол Джефф Фишер радио шоуында әртүрлі псевдонимдерді қолдана отырып, ақыр соңында Шампленді қолдана отырып, қонақ кадрлары арқылы атаққа қол жеткізді. Барри өзінің қайғылы әзіл-сықағы мен өткір ақыл-ойымен шоуды ұрлай бастайды, бұл Фишерді күшейтеді. Барриге кейіннен өзінің жеке шоуы беріледі, ол Арбитр радиосының рейтингісінің басына көтеріледі. Барриге телефон арқылы оның ісін бағалайтын адамдар, оны қалай атқаратыны туралы хабарласады. Ол гейлерден бастап есірткіге тәуелділерге дейін, қызылшалардан бастап африкалық американдықтарға дейін бәріне шабуыл жасайды, оның қалауына ренжіген адамдардан бастап, оңшыл радикалдыларға дейін, оны қорлау мен қорлау үшін қоңырау шалатын жек көруші топтарға дейін, оған қоңырау шалушылар саны едәуір. Бір қоңырау шалушы бомбаға тоқтайтынын айтса, оған қатерлі хаттар келіп түседі. Оның атақ-даңққа көтерілуі тек қана оңшыл радикалды элементтердің назарынан тыс қалмады, сонымен қатар оның әйелі де одан алыстады. Шоу ұлттық синдикацияға өту үшін соңғы сынақтан өтіп жатқанда, Барри барған сайын оқшауланып, бұрынғы әйелі Елленнен келіп, онымен кездесуді сұрайды, оған оның пікірлері қажет екенін және ол өзіне сенетін жалғыз адам екенін айтады. Олар қарым-қатынастарын қалпына келтіруге тырысады. Жалған есімді пайдаланып, радиостудиядан қоңырау шалып, Эллен Барримен эфирде сөйлеседі - ол адамдармен ашық қарым-қатынас жасайтын жалғыз орын - оған қол жеткізуге тырысып, оны күйзелістен құтқаруға тырысады. Ол оның қайта оралуын сұрайды, бірақ Барри бас тартады, радионың барлық достары, Елленнің достары, қорқынышпен қарап, оған қатты шабуыл жасайды; Эллен кетеді. Барри өзінің шынайы ниеттерін мойындайды, ол әлеуметтік проблемаларға қарағанда жеке пайдаға көбірек көңіл бөледі және екіжүзділігі үшін кешірім сұрауға қарсылық білдіреді. Ол америкалықтардың өз достары мен отбасы мен әріптестеріне не болғанын көріп, қорқатынын айқайлайды. Ол қоңырау шалушыларды ештеңе айта алмайтынына, оның қорлауына төзімділік танытып, одан әрі қайта оралып жатқанына наразылық білдіреді. Ол оларға қашуды айқайлайды, ол тыңдаушыларын өзіне тартады және ол алған ашудың көп бөлігін сезінбейді. Ақырында, ол өздерінің төсегін жасап, олармен бірге тұрғанын түсінеді. Барридің күйзелісіне қарамастан, оның әріптестері оған шоу тарихындағы ең жоғары рейтингті сегмент екенін айтады, ал оның бастығы шоу ұлттық деңгейде өтетінін айтады. Барри машинасына қарай бара жатқанда, бір жанкүйері оның автографын сұрайды. Барри қол қойған кезде "фан" қару алып, оған бірнеше рет атқылап, өлтіреді. Фильм аяқталғанда Барридің шоуындағы адамдар, оның әріптестері және Эллен эфирде ол туралы айтады. Барри талантты, ақылды және күлкілі адам болған дейді, бірақ мұның ешқайсысы маңызды емес; ол өзін жек көреді, және оның өлім тілегі ақыры орындалды.
Barry Champlain, a Jewish radio personality in Dallas, Texas, is a host with a biting sense of humor and a knack for condescending to his audience with his controversial political views. Champlain's radio show is about to go nationwide. A former suit salesman with the real name Barry Golden, he achieved his rise to fame through guest shots on the Jeff Fisher radio show using different pseudonyms, eventually using Champlain. Barry begins to steal the show with his acerbic sense of humor and sharp wit, which aggravates Fisher. Barry is subsequently given his own show, which rises to the top of the Arbitron radio ratings. Barry receives calls from people who appreciate him for what he does and how he does it, as well as people who seem to hate him. Attacking everyone from gays to drug addicts to rednecks to African Americans, he has a substantial number of hostile callers, from people who take offense to his attitude to radical right wingers to hate groups phoning in to harass and intimidate him. He receives threatening fan mail when one caller makes a bomb threat. His rise to fame is accompanied not only by attention from radical far right elements, but also with the alienation of his wife. As his show is going through a final audition to go into national syndication, Barry grows increasingly isolated and asks his ex wife Ellen to come and visit him, saying he needs her input and that she's the only person he trusts. They attempt a return to their relationship. Using a fake name and calling from the radio studio, Ellen talks to Barry on the air—the only place he seems to relate to people openly—in an attempt to reach him, to bring him back from the depression he seems to be suffering from. She begs for him to come back, but Barry refuses, bitterly attacking her as the radio production staff, all friends of Ellen, watch in horror; Ellen walks away. Barry confesses his true intentions, admitting he cares more for personal gain than the societal ills he addresses and refusing to apologize for his hypocrisy. He shouts that the American people scare him because of what has happened to his friends, family, and co workers. He berates his callers that they have nothing worth saying and that they tolerate his abuse and return for more. He screams at them to go away, seemingly unaware of the apparent fact that he attracts his listeners and most of the ire he receives. Ultimately, he realizes he has made his bed and is as stuck with them as they are with him. Despite Barry's meltdown, his co workers tell him it's now the highest rated segment in the show's history, and his boss adds that the show will go national. While Barry is walking to his car, an apparent fan asks for his autograph. As Barry signs it, the "fan" pulls out a gun and shoots him several times, killing him. As the film ends, callers to Barry's show, his co workers, and Ellen speak on air about him. They say that Barry was a talented, intelligent and funny man, but none of that mattered; he hated himself, and his death wish was finally granted.
Актерлік құрам
Сонымен қатар, көптеген актерлер фильм барысында естілген бір немесе бірнеше "әуелік қоңыраулардың" дауыстарын береді, соның ішінде фильмнің соңында Барриді өлтірген адам ретінде қысқаша пайда болған Рокетс Редглер. Wincott, Levine, Trebor және Corduner, әрқайсысы жоғарыда экран кейіпкерлері үшін, сонымен қатар қоңырау шалушыларға дауыс берді.
In addition, a plethora of actors provides the voices of one or more "on air callers" heard during the film, including Rockets Redglare, who appears briefly at the end of the film as the person who murders Barry. Wincott, Levine, Trebor, and Corduner, each credited above for on screen characters, also provided voices for callers.
Өндіріс
Эрик Бозиан режиссер Оливер Стоунның көмегімен сценарий жазды. Сценарийдің бәрі дерлік Богозианның Пулитцер сыйлығына ұсынылған пьесасына негізделген, ал 1984 жылы ақ нәсілшілдер өлтірген Денвердегі ток-шоу жүргізушісі Алан Берг туралы біраз биографиялық ақпарат бар. Фильм нұсқасын зерттеу кезінде Боджин Том Лейкистің эфирдегі ток-шоуын жиі көреді, ол кезде Лос-Анджелес станциясы KFI-ден шыққан. Богезианның ойдан шығарылған кейіпкері Лейкиспен көптеген сөйлеу үлгілері мен мінез-құлқымен бөліседі. Фильмді түсіру негізінен Далас, Техас және Ирвинг, Техаста өтті. Фильмнен айырмашылығы, түпнұсқалық пьеса толығымен эфирде хабар тарату кезінде өтеді, радиостанциядан тыс көріністер жоқ.
Eric Bogosian wrote the screenplay with help from director Oliver Stone. The script was almost entirely based on Bogosian's Pulitzer Prize nominated original play with some biographical information about Alan Berg, a talk show host in Denver who was murdered in 1984 by white supremacists. In his research for the film version, Bogosian often watched the on air production of Tom Leykis' talk show, then originating from Los Angeles station KFI. Bogosian's fictional character shares many speech patterns and mannerisms with Leykis. Filming took place mainly in Dallas, Texas and Irving, Texas. Unlike the film, the original play takes place entirely during the on air broadcast, and there are no scenes outside the radio station.