Кіріспе
Драмкри шіркеуі, ресми түрде Аспанға Көтерілу шіркеуі, Солтүстік Ирландияның Армағ графтығындағы Драмкри шіркеуі. Ол Портадаун қаласының сыртындағы Драмкри ауданындағы төбеде орналасқан. Бұл тарихи маңызы бар және тізімге енгізілген ғимарат. Орта ғасырлардан бері осы жерде шіркеу болған. Қазіргі шіркеудің іргетасы 1855 жылы Аспанға Көтерілу күні салынды, ал шіркеу келесі жылы киеленді. Қазіргі ректор – преподобный Гэри Галвей, бұрын Портадаундағы Сент-Маркс шіркеуінің вакары болған. Ирландия шіркеуінің Драмкри приходының шекарасы Рим-католик шіркеуінің Драмкри приходымен бірдей. 1990 жылдары бірнеше жыл бойы шіркеу Драмкридегі тұйыққа тірелу оқиғаларынан халықаралық назар аударды. Жыл сайын протестанттық "Оранж Ордені" 12 шілдеге дейінгі жексенбіде шіркеудегі қызметке барады және қайтады. Жақын жердегі католик ауданының тұрғындары шерудің олардың ауданы арқылы өтуіне кедергі келтірді. Мыңдаған оранжемендер мен адалдар Драмкриде жиналып, күшпен өтуге тырысты, бірақ қауіпсіздік күштері оларды тоқтатты, олар үлкен болат және тікенді сым баррикадаларын орнатты. Драмкридің осы жылдық "қоршаулары" 2000 жылдардың басында аяқталды.
Сайттың тарихы
Драмкри – шіркеу орналасқан аймақ. Оның атауы ирланд тілінен шыққан Droim Crí, «шекаралық қырат» дегенді білдіреді, бұл, ең болмаса, Кланканн мен Кланбрассилдің ескі аудандары арасындағы шекараны белгілейтін Банн өзеніне сілтеме жасайды. Орта ғасырлардан бері осы жерде шіркеу болған. Драмкри приході 1110 жылы құрылды, ол Банннің батысында орналасқан алпыс алты аймақтан тұрады. Алғашқы тіркелген викарий – 1414 жылы қайтыс болған Дэвид МакРалаген. Ол О’Нилл әулетінің басшысы болған, бірақ бұл орындалмады. Шіркеу мен приход протестанттық реформациядан кейін және 1600 жылдардың басында ағылшындардың аймақты басып алуына дейін католик болып қалды. Реформация кезінде шіркеудің тағдыры белгісіз, бірақ 1609 жылғы картада шіркеу қираған күйде көрсетілген. 1610 жылы Ольстер плантациясынан кейін жаңа, протестанттық шіркеу салынды. Ол «қалың таспен салынған, сырланған және ақталған үй» деп сипатталды. 1812 жылы мұнара салынды, ал 1814 жылы шіркеу қоңырауы орнатылды. 1826 жылы ректор Чарльз Александр жаңа ректория салдырды. Бұл шеруді Портадаун ауданындағы протестанттық дін қызметкерлері ұйымдастырды. Олардың бірі, Джордж Маунселл 1795 жылғы маусымда уағыз айтты. Маунселл өз қауымына: «Бойн шайқасының жылдығын институттың нағыз рухымен тойлауға» шақырды, ол 1 шілдеде Драмкридегі шіркеуде берілетін уағызға қатысу арқылы іске асырылуы керек еді. Сол алғашқы жексенбілік шеру, содан бері көптеген шерулер сияқты, Драмкри приходінен «бұзушылық» пен қантөгіспен тойланды. Оның «Ирландия тарихы» (I том), 1809 жылы жарық көрген тарихшы Фрэнсис Плоуден, Рев. Девйннің уағызынан кейін болған оқиғаларды былай сипаттады:
This evangelical labourer in the vineyard of the Lord of peace so worked up the minds of his audience, that upon retiring from service, on the different roads leading to their respective homes, they gave full scope to the antipapistical zeal, with which he had inspired them, falling upon every Catholic they met, beating and bruising them without provocation or distinction, breaking the doors and windows of their houses, and actually murdering two unoffending Catholics in a bog. This unprovoked atrocity of the Protestants revived and redoubled religious rancour. The flame spread and threatened a contest of extermination
Plowden tells of a similar assault on Catholics in Lurgan where influential Catholics and Protestants living east of the river Bann convened a meeting and succeeded in maintaining the peace in that area. But in Portadown the Catholic Defenders: "remained under arms for three days successively, challenging their opponents to fight it out fairly in the field rather that harass them with murderous nocturnal visits". Seven weeks later, on 21 September a party of Defenders was routed by a smaller but better armed coalition of 'wreckers' at the Diamond, 4 miles from Drumcree. The 'wreckers' were under the command of a Captain Giffard from Dublin. William Blacker, a member of the landed gentry and commander of the Seagoe Yeomanry, was later attributed a role in the affray. He is said to have stripped lead from the roof of his house to make ammunition in preparation for the ambush of Catholic Defenders at the Diamond. However, we could find nothing to support this and it may be no more than a piece of Orange legend that helped establish an affinity with the aristocracy in the minds of the Protestant peasantry. It was after the Diamond skirmish that the name 'Orange Boys' was adopted. This was changed to 'the Orange Order' as the ‘wreckers’ became more organised under the leadership of Blacker and James Verner, an attorney and agent for the Armagh estates of absentee landlord, Lord Charlemont. The Orange Order insist it is their right as citizens to march down the Garvaghy Road, a route they claim to hold traditional and communal value. The residents of Garvaghy Road insist it is their right not to be subjected to marches perceived by many as sectarian and intimidating. The stand off between the Orangemen and the RUC Royal Ulster Constabulary, which previously colluded in facilitating the Orange demonstrations of strength, has become symbolic of the intractable sectarian divide that poisons relations between the two communities in Northern Ireland. And a local anthropologist, Peter Mulholland, has argued that Orange parades effectively deny the human rights and dignity of the minority community through annually reviving and fanning the flames of sectarian hatred. In 1998 the Northern Ireland Parades Commission banned the Orangeman's parade. Every year since then the parade has been prevented from parading down the Garvaghy Road. In an attempt to defuse the situation the General Synod of the Church of Ireland has requested the Reverend John Pickering, Rector of Drumcree Church, to refrain from holding the Orangemen's service. The Primate of the Church of Ireland, Dr. Robin Eames, stated that "It is a form of blasphemy if, following a religious service, those who have attended it engage in behaviour which makes a mockery of such a service." Pickering has, however, refused the request, maintaining that "the doors of my church are open to anyone, including Orangemen". In 2007, following the Northern Ireland power sharing agreement, the Orange Order parade passed peacefully. The Order is still blocked from marching down the Garvaghy Road.
Бұл евангелистік еңбеккер тыныштық Иесінің жүзім бағында тыңдаушыларының санасын соншалықты жұмыстады, олар қызметтен шыққаннан кейін, әртүрлі жолдармен өз үйлеріне бет алғанда, олар оны рухтандырған антипапалық құлшынысқа толыққанды берілді, кездескен әрбір католикті ұрып, жаралап, ешқандай себепсіз немесе айырмашылықсыз, үйлерінің есіктерін мен терезелерін бұзып, тіпті батпақта екі кінәсіз католикті өлтірді. Протестанттардың бұл себепсіз зұлымдығы діни ашуды қайта жандандырып, екі есе арттырды. Жалын таралып, жоюға дейін баратын қақтығысқа ұласты. Плоуден Лурганда католиктерге қатысты осындай шабуыл туралы айтады, онда ықпалды католиктер мен Банн өзенінің шығысында тұратын протестанттар жиналып, сол аймақта бейбітшілікті сақтап қалды. Бірақ Портадаунда католик қорғаушылары: «Өздерінің қарсыластарын түнгі шабуылдармен мазалағанның орнына, олармен ашық далада әділ күресуге шақырып, үш күн қатарынан қарулы күйде болды». Жеті аптадан кейін, 21 қыркүйекте, қорғаушылар «бұзушылардың» кішірек, бірақ жақсы қаруланған коалициясынан Драмкриден 4 шақырым қашықтықтағы Даймондта жеңіліске ұшырады. «Бұзушылар» Дублиннен келген капитан Гиффардтың басшылығында болды. Уильям Блэкер, жер иелерінің мүшесі және Seagoe Yeomanry командирі, кейіннен бұл шайқаста рөл атқарды. Ол Диамантта католик қорғаушыларына жасалған шабуылға дайындық ретінде үйінің шатырынан қорғасынды алып, оқ-дәрі жасаған деген қаңтар тарады. Алайда, біз бұл пікірді растайтын ештеңе таба алмадық және бұл, мүмкін, протестант шаруаларының санасында аристократиямен туыстық байланыс орнатуға көмектескен Оранж аңызының бір бөлігі ғана. Алмаз шайқасынан кейін «Оранжевый бойз» атауын қабылдады. Бұл «Оранж Ордені» деп өзгертілді, өйткені «бұзушылар» Блэкер мен Джеймс Вернердің басшылығымен ұйымдастырылды, ол Армаг мүліктерінің иесіз лорд Шарлемонттың адвокаты және өкілі болды. Оранж Ордені азаматтар ретінде Гарваги жолымен жүруге құқығы бар екенін мәлімдейді, бұл жолдың дәстүрлі және қоғамдық құндылығы бар екенін айтады. Гарваги жолының тұрғындары көптеген адамдар діни және қорқынышты деп санайтын шерулерге қатыспауға құқылы екендіктерін айтады. Оранжмендер мен RUC Royal Ulster Constabulary арасындағы қақтығыс, бұрын Оранждің күш көрсетуін жеңілдеткен, Солтүстік Ирландиядағы екі қауым арасындағы қарым-қатынасты улайтын сектанттық жіктелгендіктің символына айналды. Ал жергілікті антрополог Питер Мюллланд, апельсиндік шерулер, сектанттық жеккөрушіліктің жалынын жыл сайын қайта жаққан және өршіткен, азшылық қауымдастығының адам құқықтары мен қадір-қасиетін жоққа шығарады деп мәлімдеді. 1998 жылы Солтүстік Ирландияның парадтар комиссиясы «Оранжман» шеруіне тыйым салды. Содан бері жыл сайын шеру Гарваги жолымен өтуге тыйым салынды. Жағдайды басуға тырысып, Ирландия шіркеуінің Бас синоды Драмкри шіркеуінің пасторы Джон Пикерингтен Оранжмендерге қызмет көрсетуден бас тартуды сұрады. Ирландия шіркеуінің Приматы, доктор Робин Эймс, «Діни қызметтен кейін, оған қатысқандар осы қызметтің мағынасын жоққа шығаратын мінез-құлыққа бармаса, бұл құдайға қарсылық болып табылады» деді. Алайда, Пикеринг бұл сұраныстан бас тартты, «менің шіркеуімнің есіктері барлығына, Оранжмендерге де ашық» деп мәлімдеді. 2007 жылы Солтүстік Ирландиядағы билік бөлісу келісімінен кейін Оранж Орденінің шеруі бейбіт өтті. Орден әлі де Гарваги жолымен жүруге тыйым салынған.
This evangelical labourer in the vineyard of the Lord of peace so worked up the minds of his audience, that upon retiring from service, on the different roads leading to their respective homes, they gave full scope to the antipapistical zeal, with which he had inspired them, falling upon every Catholic they met, beating and bruising them without provocation or distinction, breaking the doors and windows of their houses, and actually murdering two unoffending Catholics in a bog. This unprovoked atrocity of the Protestants revived and redoubled religious rancour. The flame spread and threatened a contest of extermination
Plowden tells of a similar assault on Catholics in Lurgan where influential Catholics and Protestants living east of the river Bann convened a meeting and succeeded in maintaining the peace in that area. But in Portadown the Catholic Defenders: "remained under arms for three days successively, challenging their opponents to fight it out fairly in the field rather that harass them with murderous nocturnal visits". Seven weeks later, on 21 September a party of Defenders was routed by a smaller but better armed coalition of 'wreckers' at the Diamond, 4 miles from Drumcree. The 'wreckers' were under the command of a Captain Giffard from Dublin. William Blacker, a member of the landed gentry and commander of the Seagoe Yeomanry, was later attributed a role in the affray. He is said to have stripped lead from the roof of his house to make ammunition in preparation for the ambush of Catholic Defenders at the Diamond. However, we could find nothing to support this and it may be no more than a piece of Orange legend that helped establish an affinity with the aristocracy in the minds of the Protestant peasantry. It was after the Diamond skirmish that the name 'Orange Boys' was adopted. This was changed to 'the Orange Order' as the ‘wreckers’ became more organised under the leadership of Blacker and James Verner, an attorney and agent for the Armagh estates of absentee landlord, Lord Charlemont. The Orange Order insist it is their right as citizens to march down the Garvaghy Road, a route they claim to hold traditional and communal value. The residents of Garvaghy Road insist it is their right not to be subjected to marches perceived by many as sectarian and intimidating. The stand off between the Orangemen and the RUC Royal Ulster Constabulary, which previously colluded in facilitating the Orange demonstrations of strength, has become symbolic of the intractable sectarian divide that poisons relations between the two communities in Northern Ireland. And a local anthropologist, Peter Mulholland, has argued that Orange parades effectively deny the human rights and dignity of the minority community through annually reviving and fanning the flames of sectarian hatred. In 1998 the Northern Ireland Parades Commission banned the Orangeman's parade. Every year since then the parade has been prevented from parading down the Garvaghy Road. In an attempt to defuse the situation the General Synod of the Church of Ireland has requested the Reverend John Pickering, Rector of Drumcree Church, to refrain from holding the Orangemen's service. The Primate of the Church of Ireland, Dr. Robin Eames, stated that "It is a form of blasphemy if, following a religious service, those who have attended it engage in behaviour which makes a mockery of such a service." Pickering has, however, refused the request, maintaining that "the doors of my church are open to anyone, including Orangemen". In 2007, following the Northern Ireland power sharing agreement, the Orange Order parade passed peacefully. The Order is still blocked from marching down the Garvaghy Road.