Кіріспе

Уильям Портер мен Стивен Кампманның 1988 жылғы фильмі. "Үйді ұрлау" – Стивен Кампман мен Уильям Портердің (Уилл Алдис атымен көрсетілген) жазған және түсірген 1988 жылғы американдық өмірге келу романтикалық драмасы. Фильмде Марк Хармон, Блэр Браун, Джонатан Сильверман, Гарольд Рамис, Уильям Макнамара және Джоди Фостер ойнайды. Фильмнің оқиғасы сәтсіз бейсболшы Билли Уайттың балалық шағының сүйіктісі Кэти Чандлердің өзіне қол жұмсағанын білуімен басталады. Билли естеліктер мен ностальгия арқылы өткенмен бетпе-бет келуге және қайғыны басуға тырысады. Ол Кэтидің соңғы тілегінің бірін орындау үшін сапарға шығады: оның күлін шашу. "Үйді ұрлау" 1988 жылдың 26 тамызында Warner Bros. компаниясымен көрсетілді. Фильм шыққан кезде сыншылар мен көрермендер тарапынан жағымсыз пікірлер алды, бірақ Дэвид Фостердің музыкалық қосымшасына жоғары баға берілді. Телевизияда қайта көрсетілімдер мен DVD шығуы арқасында фильм культты классика мәртебесіне ие болды, көрермендер оның реңкті және ностальгиялық тақырыптары, актерлік шеберлігі мен музыкасы үшін жоғары бағалады.

Сюжет

Қазіргі заманда Билли Уайт – отыздан асқан, мансабы құлдыраған бейсболшы, коктейль әкеліп беруші қызбен бірге қонақ үйде тұрады. Бір күні түстен кейін анасы Джинни оған қоңырау шалып, бала кезіндегі бабысы және досы Кэти Чандлердің өзіне-өзі қол жұмсағанын хабарлайды. Ол сондай-ақ Кэти өсиеттама қалдырып, күлін Биллиге тапсырғанын, себебі Биллидің "осы күлмен не істеу керектігін білетін жалғыз адам" екенін айтады. Көңілі қалған және түсініксіздікке түскен Билли сол түні үйге келемін деп уәде береді. Флэшбэктер 1960-шы жылдарға оралып, Билли мен Кэтидің қарым-қатынасын көрсетеді. Кэти – Биллиге бабысылық жасаған, одан сәл үлкен қыз еді. Уайттар мен Чандлерлер жақын дос болған. Кэти Биллиге кеңес береді, қыздармен қарым-қатынас және танысу туралы насаяттар айтады. Туған күніне ол оған бейсбол алқасын сыйға тартады, осы алқа оның бейсболшы екенін әрқашан есіне түсірсін деп. Билли орта мектепте оқып жүргенде, әкесі Сэм автокөлік апатында қаза табады. Екі айдан кейін Кэти, Билли, Джинни және Биллидің досы Алан Эпплби 4 шілде мерекесін Чандлерлердің жазғы үйінде, Сисмоук қаласында өткізуге шешім қабылдайды. Демалыс барысында Билли Кэтидің анасын тым ерте қайта тұрмысқа шығуға ынталандырып жатыр деп ойлайды, осыдан кейін олар дауыс көтереді. Келесі күні таңертең Билли Кэтиден кешірім сұрайды, олар демалыс күнінің қалған бөлігін Сисмоукте бірге өткізеді. Демалыс аяқталар алдында Кэти Биллиді бейсболға деген құштарлығын одан әрі дамытуға шақырады. Қазіргі уақытта Билли оны соңғы рет көргенін есіне алады. Қазіргі уақытта Кэтидің әкесі Хэнк Уайт отбасына келіп, Кэтидің күлін Биллиге тапсырады, ол әлі де осы күлмен не істеу керектігін білмейді. Хэнк шіркеуде қызмет өткізуді ұсынады. Билли Сисмоукке ойланып, естеліктерді еске алу үшін барады. Билли Эпплбимен қайта қосылады, олар Кэтидің машинасымен бірге жүріп, оның күлімен не істеу керектігін ойлап, кеш бойы әңгімелесіп, көңіл көтереді. Билли әлі де не істеу керектігін білмейтіндіктен, Кэтидің ата-анасының үйіне барып, оларға күлін тапсырады. Сол жерде Билли Кэтидің кемежайдан секіріп, құстармен бірге еркін ұшқысы келгенін еске алады. Билли кемежайға барып, кемежайдан жүгіріп шығып, оның күлін оның қиялында сипаттағандай шашыратып жібереді. Билли екінші лига бейсбол командасына қосылады, ол әр ойын алдында алаңды тазалаумен мақтанады. Фильм Биллидің базадан ұрлап өткенімен аяқталады, бұл оның әкесі қайтыс болғанға дейін ойнаған соңғы ойынында жасаған әрекеті еді.

Өндіріс

Фильм көбінесе Филадельфия аймағында және Нью-Джерси штатында түсірілді. Сыртқы түсірілімдер, сондай-ақ Биллидің үйі мен Алан Эпплбидің спорт тауарлары дүкенінің көріністері Филадельфияның Честент-Хилл ауданында түсірілді. Карлтон академиясының сахналары Честент-Хилл академиясында түсірілді.

Қабылдау

Фильм жарық көрген кезде жағымсыз пікірлер алды. New York Times газетіндегі рецензиясында Джанет Маслин: "Кешкі құм төбелері, алыстан келетін толқындар, қауіпсіздік белбеулері жоқ жарқыраған қызыл кабриолеттер мен бәрін дұрыс емес себептермен жылағыңыз келетін музыкалық қосымшалардың арқасында дәуір керемет әдемі өткен шақ ретінде бейнеленген" деп жазды. "Чикаго Сан Таймс" газетінде Роджер Эберт: "Мен "Үйді ұрлау" фильмін басынан аяғына дейін жек көрдім, сондықтан көрсетілімнен кейін ешқандай фильмнің осы деңгейде нашар бола алатынына таң қалдым" деп жазды. Rotten Tomatoes сайтында фильмге 10 сыншының пікіріне сүйене отырып, 20% мақұлдау көрсеткіші тіркелді. 2006 жылы осы фильм туралы сұрағанда Марк Хармон: "Бұл сценарийді ұнатып, оны іске асыру үшін бес апта бойы тынымсыз жұмыс істеген актерлер тобы туралы. Оны түсіру қызық болды. Мен бұл рөл туралы көп естідім. Адамдар осы фильмін кассетадан көріпті" деді.

1942 жылдың жазы

1942 жылдың жазы шыққаннан бері Warner Bros. кинофильмнің құқықтарын қайта сатып алуға тырысып келеді, олар оны автор Герман Раучерге сценарий үшін біржолғы төлем жасаудың орнына сатты, фильмнің қаржылық сәттілікке жете қоймайтынына сенгендіктен. Раучер олардың соңғы құқықтарды сатып алу әрекетін қабылдамағаннан кейін көп ұзамай "Үйді ұрлау" фильмі жасыл жарыққа ие болды, бұл "Жаздың" жұлдызы Дженнифер О'Ниллдің "Үйді ұрлау" фильмі "Жаздың" көшірмесі" деген пікірін білдірді. Дегенмен, ол фильмді ұнатып, оны "әдемі фильм" деп атады. Рита Кемпли "Вашингтон Пост" газетіндегі шолуында да "Жазға" ұқсас екенін байқады, фильмді "Стивен Кампманн мен Уилл Алдис жасаған орташа комедиялық драма" деп сипаттады. Олардың естеліктерінен жасалған пастиш ретіндегі фильм 60-шы жылдарғы жылнамалар мен құттықтау карточкаларының көнелігін көрсетеді. Әрине, мұндай нәрселер әсерлі болуы мүмкін ('42 жылдың жазы' сияқты) немесе ерекше (Грегоридің қызы сияқты), бірақ мұнда тек аллергиясы барлар ғана көз жасын шығарып кетеді.