1815-1861 жылдар аралығындағы Оңтүстік Каролина штатының тарихы

Кіріспе

1812 жылғы соғыс аяқталғаннан кейінгі кезең, ол 1815 жылы аяқталды.

Тарихшылар Оңтүстік Каролинаны әдетте 1812 жылғы соғыс, ол 1815 жылы аяқталды, мен 1861 жылы басталған Америка Азаматтық соғысы арасындағы кезеңдегі Оңтүстік Каролина деп анықтайды. 1793 жылы мақта тазартқыш машинасы ойлап табылғаннан кейін, штаттың Жоғарғы және Төменгі жазықтарының экономикасы байлық жағынан теңдесті. Штаттың солтүстігінде мақта өсірудің кеңеюі еңбекке деген сұраныстың күрт өсуіне және сонымен қатар құл саудасының өркендеуіне әкелді. 1808 жылы АҚШ Атлантикалық құл саудасын, яғни құлдарды халықаралық деңгейде сатып алу мен сатуды заңсыз деп жариялады. Осы кезден бастап Оңтүстік Каролина құл әкелуге тыйым салатын жалғыз штат болды. Одан кейін АҚШ-та ішкі құл саудасы дами бастады.

1822 жылы еркін негр шебер және уағызшы Дания Весси Чарльстон ақтарын құлату жоспарын жасағандығы үшін сотталды. Оған жауап ретінде ақтар қараларға комендант сағаты белгіледі және көптеген қаралардың жиналуына тыйым салды, сондай-ақ құлдарды оқытуға тыйым салды. 1828 жылы Джон К. Калхун конституциялық тұрғыдан әр штат үкіметінің (өз штаты шегінде) федералды үкіметтен артық билікке ие екенін мәлімдеді. Осыған байланысты, егер штат қажет деп тапса, ол өзінің шекараларындағы кез келген федералды заңды (1828 жылғы тариф және 1832 жылғы тариф) "жоюға" құқылы болды. Калхун вице-президенттік лауазымынан кетіп, Оңтүстік Каролина сенаторы болып, оның бөлінуіне қарсы тұруды жоспарлады. Ол өз штаттықтарын алаңдатып отырған мәселелерді шешкісі келді. Федералдық күштер тарифтік заңдарға наразылық білдірген Чарльстонға келгенге дейін Калхун мен Генри Клей 1833 жылғы келісімдік тарифқа келісіп, тариф ставкаларының мөлшерін он жыл ішінде төмендетуге уағдаласты. Бұл мәселе уақытша шешілді.

Оңтүстік Каролинадағы мақта джинінің әсері

1786 жылы мемлекет басшылары Upcountry және Lowcountry азаматтары арасындағы шиеленісті азайту үшін астананы Чарльстоннан екі аймаққа да қолайлырақ жерге көшіруге келісті. Астана Чарльстонда болғандықтан, Upcountry азаматтары мемлекеттік кеңселерге және соттарға жету үшін екі күн жол сапары жасауға мәжбүр болды. Америкада осы атпен алғаш рет құрылған Колумбия қаласы жоспарланып, салынды. 1790 жылы штат саясаткерлері көшіп келді, бірақ мемлекеттік кеңселер 1865 жылға дейін Чарльстонда қалды. Lowcountry және Upcountry аймақтарында бөлек қазыналық кеңселер мен қазынашылар болды. 1800 жылы Санти каналы аяқталды, ол Санти және Купер өзендерін байланыстырды. Бұл жаңа астанадан Чарльстонға жүктерді тікелей тасымалдауға мүмкіндік берді. 1801 жылы штаттың шешімімен Оңтүстік Каролина колледжі (қазіргі Оңтүстік Каролина университеті) Колумбияда ашылды. Бастапқыда жағалауға қол жеткізілуіне байланысты қоныстанған Lowcountry аймағында халық саны көп болды. Ол күріш пен ұзын талшықты мақта өндірісінен түскен байлық арқасында экономикалық үстемдікке жетті, оны қолмен өңдеу қысқа талшықты мақтадан оңай болды. Upcountry аймағының топырағында тек қысқа талшықты мақта ғана өсіріледі, оны қолмен өңдеу еңбекті көп қажет ететін процесс болды. 1793 жылы Эли Уитнидің мақта тазартатын машинасын (cotton gin) ойлап табуы қысқа талшықты мақтаны өңдеуді экономикалық тұрғыдан тиімді етті. Upcountry жер иелері мақта өндірісін арттыра бастады және оны өсіру мен өңдеу үшін құл африкалықтар мен бос қара нәсілділерді көптеп импорттады. Upcountry өз бай плантаторлар класын қалыптастырды және құлдықты қорғау үшін Lowcountry плантаторларымен бірлесіп жұмыс істеді. Мемлекет экономикасының мақтаға артық тәуелділігі Азамат соғысынан кейінгі кедейшілікке үш жолмен әкелді: плантаторлар мақта өсірудің салдарынан кең аумақтардағы жерлерді тозытып алды, Upcountry аймағындағы шағын шаруалар мақта пайдасына күнкөріс шаруашылығын азайтты, ал басқа штаттардағы жоғары табыс көптеген талантты адамдардың, ақ және қара нәсілділердің кетуіне себеп болды. 1820 жылдан 1860 жылға дейін шамамен 200 000 ақ адам штатты тастап кетті, олардың көпшілігі Deep South штаттарына және жаңа мүмкіндіктерге ұмтылды. Олардың көпшілігі өздерімен бірге африкалық американдық құлдарды алып кетті, ал қалған құлдар Deep South плантациялары үшін саудагерлерге сатылды. Сонымен қатар, плантаторлар штаттың жаңа жерлерін тозытып немесе тыңайтқыштарға немесе өндіріске инвестиция жасамай, басқа жерге көшіп кеткендіктен, Оңтүстік Каролина өнеркәсіптік дамуға көп уақыттан кейін ғана қол жеткізді.

In 1786, leaders of the state agreed to ease tensions between Upcountry and Lowcountry citizens by moving the capital from Charleston to a location more convenient to both regions. With the capital in Charleston, Upcountry citizens had to travel two days simply to reach state government offices and state courts. The town of Columbia, South Carolina, the first city in America to take that name, was planned and erected. In 1790, the state's politicians moved in, although state offices remained in Charleston until 1865. The Lowcountry and Upcountry even had separate treasury offices with separate treasurers. In 1800, the Santee Canal was completed, connecting the Santee and Cooper Rivers. This made it possible to transport goods directly from the new capital to Charleston. In 1801, the state chartered South Carolina College (now the University of South Carolina) in Columbia. Settled first because of its coastal access, the Lowcountry had the greater population. It had achieved early economic dominance because of wealth derived from the cultivation of both rice and long staple cotton, a major crop. This was easier to process by hand than short staple cotton. In the Upcountry's soil, only short staple cotton could be cultivated. It was extremely labor intensive to process by hand. In 1793, Eli Whitney's invention of the cotton gin made processing of short staple cotton economically viable. Upcountry landowners began to increase their cultivation of cotton and to import increased numbers of enslaved Africans and free blacks to raise and process the crops. The Upcountry developed its own wealthy planter class and began to work with Lowcountry planters to protect the institution of slavery. The state's over reliance on cotton in its economy paved the way for post Civil War poverty in three ways: planters ruined large swaths of land by over cultivation, small farmers in the upcountry reduced subsistence farming in favor of cotton, and greater profits in other states led to continued departure of many talented people, both white and black. From 1820 to 1860 nearly 200,000 whites left the state, mostly for Deep South states and frontier opportunities. Many of them took enslaved African Americans with them; other slaves were sold to traders for plantations in the Deep South. In addition, because planters wore out new lands in state or moved rather than invest in fertilizer or manufacturing, South Carolina did not begin to industrialize until much later.

Жою дағдарысы

1811 жылы британдық кемелер американдық кемелерді тонады, бұл ашуланған "Соғыс жақтастарының" өкілдерін 1812 жылғы соғыс жариялауға итермеледі. Соғыс кезінде Американың әскери күш-жігерін қолдау үшін импортталған тауарларға баж салығы көтерілді. Кейін Солтүстік Америкада өндіріс орталықтары құрыла бастағанда, солтүстік заң шығарушылар жаңа өнеркәсіптерді қорғау үшін импортқа жоғары салықтар енгізді. Оңтүстік ауыл шаруашылығы экономикасына ие болғандықтан, баж салығынан пайда көре алмады және олардың Оңтүстіктің Ұлыбритания мен Еуропамен мақта мен күріш саудасына кедергі келтіретініне сенді. 1820 жылдары көптеген Оңтүстік Каролиналықтар одақтан бөлініп, өздерінің мүдделеріне сәйкес сауда заңдарымен тәуелсіз штат ретінде жұмыс істеу туралы әңгімеледі. Тіпті Оңтүстік Каролинада туған Джон К. Калхун, күшті орталық үкіметті жақтаған федералист ретінде бастаған, өз көзқарасын өзгерте бастады. Ол өз туған штатының құқықтары Солтүстіктің "жақсылығы" үшін тапталып жатыр деп сенді, бірақ сепаратизмнің саяси қауіптерін де мойындады. 1828 жылы Калхун "штаттардың құқықтарының" басымдығын қабылдады, ол өмірінің соңына дейін қолдайтын доктрина. Ол конституциялық тұрғыдан әр штаттың мемлекеттік үкіметі сол штат ішінде федералды үкіметке қарағанда көбірек билікке ие деп сенді. Сондықтан, егер штат қажет деп тапса, ол өзінің шекараларындағы кез келген федералды заңды "жоюға" құқылы. Оңтүстік Каролинаның көпшілігі үшін бұл ақылға қонымды келісім сияқты көрінді. Кейбір штаттар, мысалы Джоэл Дж. Пойнсетт, романист Уильям Гилмор Симмс және Джеймс Л. Петигру, штат Одақтан бөлінуге толық құқылы болса да, Одақтың құрамында болғанда федералды заңды жоюға құқығы жоқ деп санайтын. Федералды үкімет күшін жою тұжырымын өзінің билігіне шабуыл ретінде қарастырды. 1832 жылы Оңтүстік Каролинаның үкіметі Конгресс қабылдаған жек көретін баж салығын тез арада "жойған" кезде, президент Эндрю Джексон бұл ашық бүлік деп жариялады және заңды күшіне енгізу үшін Оңтүстік Каролинаға АҚШ кемелерін жіберді. 1832 жылдың желтоқсан айында Калхун Джексонның вице-президенті лауазымынан кетті. Ол 141 жылдан кейін Спиро Агню кеткенге дейін отставкаға кеткен жалғыз вице-президент болды. Калхун Оңтүстік Каролинада сенатор болуға жоспарлады, ол оның бөлінуіне кедергі келтіретін еді. Ол өз штаттықтарын мазалаған мәселелерді шешуге жұмыс істегісі келді. Федералды күштер Чарльстонға келгенге дейін Калхун мен сенатор Генри Клей келісімге келді. Бұрын олар жиі тиімді жұмыс істеген. Клей Конгрессті 1833 жылғы Келісімдік баж салығын қабылдауға көндірді, ол баж салығын 10 жыл ішінде біртіндеп төмендетті (беттегі көшірмеге қараңыз). Бұл баж салығының қабылдануы қарулы қақтығыстың алдын алды. Штаттардың құқықтары мен федералды биліктің салыстырмалы маңыздылығы туралы пікірталас Солтүстік пен Оңтүстік арасындағы бөлу сызығына айналды. Саяси талқылау аймақтардың өсу қарқынының әртүрлілігімен байланысты болды. Солтүстікке көшіп келудің артуы оның халқының өсу қарқынын жылдамдатты және 3/5 келісімге қарамастан, оған өкілдікте артықшылық берді, бұл Оңтүстікке өздерінің құл халқының Конгресс өкілдігін есептеуге мүмкіндік берді. XIX ғасырда Оңтүстіктегі діни жаңғыруды алғаш рет құлдыққа қарсы болған методист және баптист уағыздаушылары бастады. Олар біртіндеп оңтүстік көзқарасын қабылдады. Методист және баптист шіркеулері олардың уағыздаушылары құлдықты жалғастыруды қағида ретінде қабылдағанда өсті. Осы себепті, Оңтүстіктегі құл иелері құлдарды басқару үшін Киелі кітапқа жүгінді. Оңтүстік құл иелері жалпы алғанда құлдықтан арылушыларды қауіпті, өз-өзіне сенімді, басқалардың таңдауларына үкім айтудан гөрі өздеріне қамқорлық жасауды жөн көретін адамдар ретінде қарастырды. Құлдықты қорғаушылар солтүстіктегілердің құлдықтың моральдық мәні туралы пікірталаста орын жоқ деп мәлімдеді, өйткені олар құл иелене алмайды және сондықтан Оңтүстікке құл босатудың әлеуметтік салдары тимейді. 1822 жылғы Вейси бүлігі және 1859 жылы Харперс-Ферридегі Джон Браунның қырғыны сияқты қанды құл көтерілістерінің әсері, әсіресе Оңтүстікте, орташа аболиционистерді үнсіз қалдырды. Бұл оқиғалар қорқыныш оятып, оңтүстік штаттарын құлдырауды жоюға қарсы ұстанымға итермеледі, бұл мәселеге қатысты ақылға қонымды пікірталасты тиімді түрде тоқтатты. Оңтүстік Каролина тұрғындары бұрын құлдықты қажетті жамандық ретінде қарастырған. Дамып келе жатқан тұжырымдама бойынша, олар құлдықты оң жақсылық, құлдарды өркениетке жеткізудің пайдасы және ақ және қара терілі адамдар арасындағы "табиғи" айырмашылықтарға лайықты жауап деп жариялады. Томас Харпер сияқты жақтаушылар Солтүстіктің жалақылы жұмысшылар жүйесінің өзі құлдықтан гөрі эксплуатациялық екенін айтты. Бұл қорғау соншалықты ынталы болғандықтан, 1856 жылға қарай губернатор Джеймс Хопкинс Адамс шетелдік құл саудасын қайта бастауды ұсынды. Күшті азшылық құл иелері әр ақ адам кемінде бір құлға ие болуға заңмен міндетті болуы керек деп талап етті, бұл мәселеге қызығушылықты тудырып, жауапкершілікті сіңіретінін айтты. Чарльстон Меркури құл саудасын айыптады; көптеген жаңадан ұсталған құлдар федералды заңға қарсы Чарльстонға әкелінді.

In 1811, British ships plundered American ships, inspiring outraged "War Hawk" representatives into declaring the War of 1812. During the war, tariffs on imported goods were raised to support America's military efforts. Afterward, as the North began to create manufacturing centers, Northern lawmakers passed higher taxes on imports to protect the new industries. Because the South had an agricultural economy, it did not benefit from the tariffs and believed they interfered with the South's trade with Great Britain and Europe based on cotton and rice. In the 1820s, many South Carolinians began to talk of seceding from the union to operate as an independent state with trade laws tailored to its own best interests. Even South Carolina born John C. Calhoun, who had begun as a Federalist favoring a strong centralized government, began to change his views. He believed rights of his home state were being trampled for the "good" of the North, though he also recognized the political dangers of secession. In 1828, Calhoun decided upon the primacy of "states' rights", a doctrine which he would support for the rest of his life. He believed that constitutionally, the state government of each state had more power within that state than did the federal government. Consequently, if a state deemed it necessary, it had the right to "nullify" any federal law within its boundaries. To most South Carolinians, this sounded like a reasonable compromise. Some in the state, such as Joel J. Poinsett, novelist William Gilmore Simms, and James L. Petigru, believed that while a state had the full right to secede from the Union if it chose, it had no right, as long as it remained part of the Union, to nullify a federal law. The federal government believed the concept of nullification was as an attack on its powers. When in 1832, South Carolina's government quickly "nullified" the hated tariffs passed by the full Congress, President Andrew Jackson declared this an act of open rebellion and ordered U. S. ships to South Carolina to enforce the law. In December 1832, Calhoun resigned as Jackson's vice president. He was the only vice president to resign until Spiro Agnew did so, 141 years later. Calhoun planned to become a senator in South Carolina to stop its run toward secession. He wanted to work on solving the problems that troubled his fellow Carolinians. Before federal forces arrived at Charleston, Calhoun and Senator Henry Clay agreed upon a compromise. They had often worked effectively together before. Clay persuaded Congress to pass the Compromise Tariff of 1833, which lowered the tariff gradually over 10 years (see copy on the page). The passage of this tariff prevented armed conflict. The debate about the relative importance of states' rights versus federal power became a dividing line between the North and South. The political discussion was related to the differing rates of growth of the regions. Increased immigration to the North had meant a faster rate of growth in its population and gave it an advantage in representation, despite the 3/5 compromise that allowed the South to use its enslaved population in figuring Congressional representation. The 19th century religious revival in the South had first been led by Methodist and Baptist preachers who opposed slavery. Gradually they began to adopt the Southern viewpoint. The Methodist and Baptist churches grew as their preachers accommodated slaveholding as a principle of continuity. Southern slaveholders looked to the Bible for language to control slaves. Southern slaveholders generally saw abolitionists as dangerous, self righteous meddlers who would be better off tending to themselves than passing judgement on the choices of others. Pro slavery apologists argued that the Northerners had no place in the debate over the morality of slavery, because they could not own slaves and would therefore not suffer the societal impacts that manumission would mean to the South. The effect of bloody slave rebellions, such as the Vesey revolt of 1822 and John Brown's massacre at Harper's Ferry in 1859, was to reduce moderate abolitionists to silence, particularly in the South. These events inflamed fears and galvanized Southerners into an anti abolitionist stance that effectively ended reasoned debate on the issue. South Carolinians had earlier tolerated slavery as a necessary evil. In an evolving concept, they came to proclaim slavery a positive good, a civilizing benefit to the enslaved, and a proper response to the "natural" differences between whites and blacks. Apologists such as Thomas Harper argued that the wage employee system of the North was more exploitative than slavery itself. So avid had this defense become that by 1856, Governor James Hopkins Adams recommended a resumption of the Foreign Slave Trade. A powerful minority of slaveholders had begun arguing that every white man should be legally required to own at least one slave, which they claimed would give an interest in the issue and instill responsibility. The Charleston Mercury denounced the slave trade; a number of newly captured slaves were imported into Charleston against federal law.

Вези заговоры және үндістерді шығару туралы заң

Колониялық дәуірден бері Оңтүстік Каролинада үлкен саны еркін қара нәсілді адамдар тұрған. Көптегендері ақ әкелері/иелері босатып жіберген мулат құлдардың ұрпақтары еді. Басқалары адал қызметтері үшін босатылған. Кейбір афроамерикандықтар өз бостандықтарын "жалданып" жұмыс істегенде қалдыруға рұқсат етілген табыстарының бір бөлігімен сатып алды. Еркін қаралардың болуы ақ халықты алаңдатты. 1822 жылы еркін қара қолөнерші және уағызшы Дания Весси (Denmark Vesey) Чарльстон ақсүйектерін құлату үшін (құл және еркін) афроамерикандықтардың жоспарын жасады деп айыпталды. Осыдан кейін ақтар кешкі сағаттарда жүруге шектеу қойып, афроамерикандықтардың көптеп жиналуына тыйым салды. Олар құл афроамерикандықтарға білім беруге тыйым салды, себебі құлдардың оқу мен жазуды үйренуі оларды бақытсыз және көнбес етеді деп сенді. Еркін афроамерикандықтардың өзінің болуларымен құлдыққа қарсы тұруы орын алды. Оңтүстік Каролина басшылары құл иелеріне мемлекеттік заң шығарушы органнан арнайы жарлықсыз құлдарын босатуға тыйым салды. Бұл Вирджинияның құл иелері бостандық алған адамдарға алаңдаған кезде қолданған тәсілі еді. Дания Весси сияқты, Оңтүстік Каролинаның көптеген еркін қаралары Чарльстонда тұрды, онда жұмыс және әлеуметтік байланыс мүмкіндіктері болды. Бұл жерде еркін афроамерикандық субмәдениет дамыды. Чарльстондық қара нәсілділер 55-тен астам түрлі мамандықтарда жұмыс істеді, оның ішінде әртүрлі қолөнер және шеберлік жұмыстары да бар еді. Кейбір афроамерикандықтар, мысалы, Самтерде мақта тазартатын Уильям Эллисон зор байлық жинады. Ол оны ақ байлардың қара құлдардың еңбегін пайдаланған тәсілімен жасады. Қоныс аударушылар американдықтар бақылауындағы батыс жерлеріне жақындағанда, олардың арасында қайта-қайта зорлық-зомбылық орын алды. Эндрю Джексон президент болып, американдық қоныс аударушыларға жол ашуға бел буды. 1830 жылы ол Индиандарды жер аудару туралы заңға қол қойды, осы заң бойынша ол индиандарға Миссисипи өзенінен батысқа қарайғы жайлауда жер берді, ал олар өздерінің штаттардағы жерлерін берді. Кейбір тайпалар бұл шешімді қабылдаса, ал басқалары қарсылық көрсетті. Осы кезде Чероки тайпасы көбінесе Оңтүстік Каролинадан батысқа және оңтүстікке қарай Грузияға ығыстырылды.

Since colonial times, South Carolina had always been home to a sizable population of free blacks. Many were descended from enslaved mulattoes freed by their white fathers/owners. Others had been freed for faithful service. Some African Americans purchased their freedom with portions of earnings they were allowed to keep when being "hired out". As long as there had been free blacks, they made the white population nervous. In 1822, a free black craftsman and preacher, Denmark Vesey, was convicted of having masterminded a plan for (both enslaved and free) African Americans to overthrow Charlestonian whites. Afterward, whites established curfews and forbade assembly of large numbers of African Americans. They prohibited educating enslaved African Americans, as they believed slaves' learning to read and write would make them unhappy and less compliant. Free African Americans posed a challenge to slavery by their very presence. South Carolina leaders prohibited slaveholders from freeing their slaves without a special decree from the state legislature. This was the same path that Virginia had taken when its slaveholders became uneasy about freedmen. Like Denmark Vesey, most of South Carolina's free blacks lived in Charleston, where there were opportunities for work and companionship. A free African American subculture developed there. Charlestonian blacks held more than 55 different occupations, including a variety of artisan and craft jobs. Some African Americans, such as Sumter cotton gin maker William Ellison, amassed great fortunes. He did so in the same fashion that most wealthy whites had by using the labor of black slaves. As settlers pressed against western lands controlled by Native Americans, violence repeatedly erupted between them. Andrew Jackson came to the Presidency determined to pave the way for American settlers. In 1830, he signed the Indian Removal Act, by which he offered Native Americans land in unsettled areas west of the Mississippi River, in exchange for their lands in existing states. While some tribes accepted this solution, others resisted. By this time, the Cherokee Nation had been mostly pushed west and south out of South Carolina into Georgia.

Мексика-Америка соғысы

Оңтүстік Каролина Мексика-Америка соғысын ынталы түрде қолдады, өйткені оның басшылары жеңіс құлдыққа ашық қосымша жерлерді иеленуге мүмкіндік береді деп сенді. Олар құл иеленуші штаттардың АҚШ Конгресінде үлкен билікке ие болуын үміттенеді. Штат "Палметто" деген атпен еріктілер полкін құрды. "Палметто" полкіне Мексика-Америка соғысына дайындық пен оқу Шарлстондағы "The Citadel" әскери колледжінің курсанттары мен оқытушылары тарапынан жүргізілді. "Citadel" ерлерді жауынгерлік қимылдарға дайындау үшін бүгінде "базалық дайындық" немесе "жаңадан келгендерді оқыту" деп аталатын оқу жүйесін жасады. "Палметто" полкін оқытқан "Citadel" курсанттары "бұрғылаушылар" деп белгілі болды, бұл термин кейіннен "бұрғылау нұсқаушылары" аталымына айналды. Пирс М. Батлер, Дж. П. Дикинсон және А. Х. Глэдден басшылығымен "Палметто" полкінің туы Мексика қаласына басқалардан бұрын жетті. Бірақ, негізінен ауруларға байланысты, соғысқа қатысқан 1100 Оңтүстік Каролиналық еріктілердің тек 300-і ғана тірі қалды. Мексика-Америка соғысы аяқталар тұсында АҚШ Конгресінде Уилмот шарасының енгізілуі аймақтық шиеленістерді күшейтті, бұл жолы құлдық мәселесіне байланысты. Солтүстік конгрессмені ұсынған бұл шара Мексикадан алынған жерлерде құлдыққа тыйым салынғанын көрсетеді. Одан кейін болған пікірталаста екі ұлттық саяси партия аймақтық принцип бойынша бөлінді. Оңтүстік соғысқа көбірек адамдар жіберді (435 248-ге қарсы Солтүстіктің 22 136-сы) және бұл құрбандықты жаулап алынған жерлерден құрылған жаңа құл иеленуші штаттармен сыйлықталатынын күтті. Бұл шара Өкілдер палатасында екі рет қабылданғанымен, Сенатта жеңіліске ұшырады. Дегенмен, құлдықты жаңа американдық территорияларға тарату туралы дау әлі тоқтаған жоқ; нәтижесінде ол Америка Азамат соғысының себептерінің біріне айналды.