Кіріспе
Филиппин жазушысы және еңбек қозғалысының көшбасшысы Амадо Вера Эрнандес (13 қыркүйек 1903 – 24 наурыз 1970), Филиппин жазушысы және еңбек қозғалысының көшбасшысы болған. Ол Филиппиндегі әлеуметтік теңсіздіктерді сынауымен белгілі болды және кейіннен коммунистік қозғалысқа қатысқаны үшін түрмеге қамалған. Ол 13 жылға созылған маңызды сот ісінің орталық тұлғасы болды. Ол Манила қаласының Тондо ауданында, Хуан Эрнандес (Булакан облысының Хагоной қаласынан) және Клара Вера (Булакан облысының Балиуаг қаласынан) отбасында дүниеге келген. Бірақ соғыстан кейінгі оның ең маңызды қызметі – еңбек федерациясы арқылы бүкіл ел бойынша еңбек одақтарын ұйымдастыру болды. Маркс философиясының ықпалымен ол өзгерістерге жету құралы ретінде революцияны жақтады. 1947 жылдың 5 мамырында ол Манила қаласын қамтыған ең ірі жұмысшылар ереуілін ұйымдастырды. Келесі жылы ол CLO президенті болып сайланды және 1948 жылдың мамыр айында бүлікке қатысқан көшбасшылардың бірі деген күдікпен тағы бір үлкен еңбек демонстрациясын басқарды.
Amado Vera Hernandez (September 13, 1903 – March 24, 1970), was a Filipino writer and labor leader who was known for his criticism of social injustices in the Philippines and was later imprisoned for his involvement in the communist movement. He was the central figure in a landmark legal case that took 13 years to settle. He was born in Tondo, Manila, to parents Juan Hernandez from Hagonoy, Bulacan and Clara Vera of Baliuag, Bulacan. But his most significant activities after the war involved organizing labor unions across the country through the labor federation Congress of Labor Organizations (CLO). Influenced by the philosophy of Marx he advocated revolution as a means of change. On May 5, 1947, he led the biggest labor strike to hit Manila at that time. The following year, he became president of the CLO and led another massive labor demonstration on May 1948. on the suspicion that he was among the leaders of the rebellion.
Түрмеге қамау
Билік оны айыптау үшін дәлел таба алмағанымен, ол алты ай бойы бір әскери лагерден екіншісіне ауыстырылды және оны кісі өлтіру, өрт сөндіру және тонаумен бірге бүлік салу айыбы бойынша айыптауға бір жылға жуық уақыт кетті – филиппин заң тарихында бұрын-соңды болмаған күрделі қылмыс. Бұл іс Филиппиндегі азаматтық құқық қорғаушылардың қызығушылығын туғызды және Эрнандеске сенатор Кларо М. Ректо, бұрынғы президент Хосе П. Лорел және кейіннен Филиппин Жоғарғы Сотының төрағасы болған Клаудио Тиханки сияқты заңгерлер әр түрлі уақытта көмектесті. Бірақ ол апелляциясы қарастырылып жатқанда түрмеде қалды. Түрмеде тұрып, ол ең танымал туындыларын жазды. Ол "Исанг Дипанг Лангит" ("Аспанның бір жарымы") атты шығармасын жазды, ол кейін Республика мәдени мұрасы сыйлығын жеңіп алды, ал "Баянг Малайя" ("Бос Ұлт") – "Балагтас" сыйлығын жеңіп алды. Сондай-ақ түрмеде "Луха нғ Бувая" ("Тікендінің жасы") шедеврі жазылды. Оның "Мга Ибонг Мандарагит" ("Жыртқыш құстар") романының бір бөлігі де Нью-Билибид түрмесінде жазылған. Ол түрме газеті "Мунтинглупа Курьердің" редакторы болып жұмыс істеді. Бес жыл түрмеде отырғаннан кейін, Жоғарғы Сот 1956 жылдың 20 маусымында Эрнандеске кепілдікпен босатуға рұқсат берді. Содан кейін ол журналистік қызметін жалғастырып, тагал тіліндегі "Талиба" таблоидында баған жазды. Кейін ол "Комонвелт" әдеби конкурсы (екі рет), Дон Карлос Паланка еске алу сыйлығы (төрт рет) және Филиппин Ұлттық баспасөз клубының журналистика сыйлығы (төрт рет) сияқты беделді әдеби конкурстарда марапатталды. 1964 жылдың 30 мамырында Жоғарғы Сот Эрнандесті ақтап шығарды. Филиппин университеті 1972 жылдың 14 наурызында оған құрметті гуманитарлық ғылымдарының докторы атағын берді. Маниланың Атенео университеті оған алғашқы "Танглау нғ Лахи" сыйлығын табыс етті. 1973 жылы ол қайтыс болғаннан кейін әдебиет саласындағы Ұлттық суретші атағымен марапатталды. Эрнандес ақын Хосе Гарсия Вилламен бірге әдебиет саласында бұл атақты алған алғашқы адам болды.