Кіріспе

Филиппин саясаткері (1918–1999)

Рауль Севилья Манглапус (20 қазан 1918 – 25 шілде 1999) – Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Филиппиннің көрнекті саясаткері және ән жазушы. Ол 1968 жылы реформалық Прогрессивтік партияны және Христиан-демократиялық социалистік қозғалысты (кейіннен Христиан-демократиялықтардың Ұлттық одағы деп аталды) бірлесіп құрды. 1961 жылы Сенатқа көп дауыспен сайланды және 1965 жылы президенттікке кандидат болды, бірақ ақырында жеңіске жеткен Фердинанд Маркосқа ұтылды. 1987 жылы президент Корасон Акино кезінде ол Сыртқы істер министрі қызметін қайта атқарды. Оның есімі Филиппиннің «Бантайонг нға Баяни» ескерткішінің қабырғасына жазылған, ол авторитарлық режимге қарсы күрескен қаһармандар мен шейіттерді құрметтейді. Алайда, Манглапус өміріндегі алдын ала пікірлері мен даулы сексистік мәлімдемелері үшін феминистік қозғалыстардың наразылығын тудырды.

Жеке өмір

Ол Пацита Ла'О-ға үйленген. Оның әкесі Илокос Сурдан конгрессмен Валентин Манглапус, ал анасы Малабон, Ризал қаласынан Justina Sevilla болған.

Ерте өмір

Манглапус өзінің қалыптасу жылдарын Маниладегі Атенео университетінде өткізді. 1939 жылы ол мектеп басылымы "Гидонның" бас редакторы болды. Осы кезеңде ол ауыл шаруашылығы реформасын қолдаған және кейіннен Сенатта әріптесі болған Мануэль Манаханмен танысты. Шындығында, Манахан Манглапустан бұрын "Гидонның" бас редакторы қызметін атқарған. Екеуі ұзақ жылдарға дос болып, кейіннен 1965 жылғы президенттік сайлауда Филиппин прогресі партиясы (PPP) атынан бірлесіп кандидат болды. Манглапус Атенео де Манила университетін 1939 жылы summa cum laude аяқтады және шешендік өнерде өте жақсы нәтижелер көрсетті. Оның жүлделі сөйлеуі "Халықты қорғау" (қарапайым адам) деген тақырыпта болды, бұл оның ерекше оқу жетістіктеріне куәлік етті және президент Мануэль Л. Кесонның құрметіне ие болды, ол Маңлапустың сөйлеуін тыңдау үшін ғана бұл сайысқа қатысты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Манглапус Батан және Коррегидордағы қиын жағдайдағы филиппин-американдық күштердің "Азаттық дауысы" радио хабарларында сөйледі. Ол Жапониялықтар тарапынан Сантьяго бекінісінде өлімге дейін азапталды. 1945 жылдың 2 қыркүйегінде Миссури кемесінде жапондықтардың капитуляция құжатына қол қоюын көрген филиппин делегациясының құрамында болды.

Алғашқы саяси мансап

Ол алғаш рет Филиппиннің халыққа жақын президенті Рамон Магсейсеймен байланысы арқылы танымал болды. 1953 жылы Манглапус президенттікке үміткер Магсейсей үшін "Мамбо Магсейсей" атты тартымды сайлау әнін жазды, ол кеңінен танылып, Магсейсейдің сайлауда жеңіске жетуіне зор көмектескені айтылды. Манглапус өмірінің соңына дейін жемісті композитор және музыкант болып қалды. Оның әскери рухтағы ерекше композицияларының ішінде колледж жыршысы "Көк бүркіт патшасы" да бар, оның музыкасы кейіннен АҚШ-тағы иезуит мектебінде қолданылып, өңделді. Манглапус сонымен қатар Американың колониализмге кеш кіруін пародизациялаған "Тағдыр мандаты: Янки Паньки" атты музыкалық комедия жазды. Ол 1995 жылы Ватиканде Иоанн Павел II үшін өнер көрсеткен, негізінен оның құрбыларынан құралған "Executive Combo Band" джаз тобының жетекшісі болды. Ол джаздың алып тұлғасы Дьюк Эллингтонмен, сондай-ақ АҚШ президенті Билл Клинтон, президент Фидель В. Рамостың әйелі Амелита Рамос және Таиланд королі Бхумибол Адульядеж сияқты джазға бейім саясаткерлермен бірге ойнады. Кейін Манглапус Филиппин композиторлар, авторлар және баспагерлер қоғамының (FILSCAP) төрағасы болды. Лингвист және әсем киінетін ол кейде жаңашыл элитаның бейнесін көрсететін, Манилалық Атенео университетінде білім алғаннан кейін қалыптасқан америкалық акцентімен ерекшеленетін. 1965 жылы оған құрметті заң докторы дәрежесі берілді. Оны қолдау үшін дәстүрлі саяси құрылымның болмауы ерте сайлаудағы жеңілістерге әкелді. Оның көптеген одақтастары болған жоқ, ол элиталық мінезіне байланысты басқа сенаторлардан жиі алшақтап жүрді, бірақ бұл оны әскери заңнан кейінгі мансабында олармен ынтымақтасудан алған жоқ. Дегенмен, Фердинанд Маркос президент болған кезде ол филиппин саяси аренасында бедел мен тұрақтылыққа қол жеткізді.