Жапониядағы қоршаған орта мәселелері: Ашио мыс кенінен болатын ластану, Watarase өзенінің заластануы, және осы мәселені шешуге жасалған тыракелдер туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапониядағы экологиялық мәселелерге шолу
Overview of the environmental issues in Japan
Жапониядағы қоршаған ортаның ластануы Мэйдзи кезеңінен бері өнеркәсіптік дамумен қатар жүрді. Ең алғашқы жағдайлардың бірі – 1878 жылдан бастап Точиги префектурасындағы Ашио мыс кенінен ағызылған судың салдарынан болған мыс улануы. Уатарас өзенінің алабында қайта-қайта су тасқыны болды, нәтижесінде Точиги және Гунма префектураларындағы 1600 гектар егістік жерлер мен қалалар мен ауылдар Ашио кенінен шыққан артық мөлшердегі бейорганикалық мыс қосылыстары бар су тасқынынан зардап шекті. Точигиден Төменгі палатаның депутаты Шозо Танака бастаған жергілікті мал өсірушілер префектура мен үкіметке кен өндіру жұмыстарын тоқтатуға шақырды. Кен компаниясы өтемақы төлегенімен және үкімет Уатарас өзенін нығайту жұмыстарына кіріскенімен, мәселенің түбегейлі шешімі табылған жоқ. Жапония – таусылатын және жаңаруға жарамды табиғи ресурстарды әлемдегі ең ірі импорттаушы және жанармайдың ең ірі тұтынушыларының бірі.
Environmental pollution in Japan has accompanied industrialization since the Meiji period. One of the earliest cases was the copper poisoning caused by drainage from the Ashio Copper Mine in Tochigi Prefecture, beginning as early as 1878. Repeated floods occurred in the Watarase River basin, and 1,600 hectares of farmland and towns and villages in Tochigi and Gunma prefectures were damaged by the floodwater, which contained excessive inorganic copper compounds from the Ashio mine. The local breeders led by Shōzō Tanaka, a member of the Lower House from Tochigi appealed to the prefecture and the government to call a halt to the mining operations. Although the mining company paid compensatory money and the government engaged in the embankment works of the Watarase River, no fundamental solution of the problem was achieved. Japan is the world's leading importer of both exhaustible and renewable natural resources and one of the largest consumers of fossil fuels.
1960 жылдардағы қоршаған ортаның нашарлауы
Қазіргі Жапонияның экологиялық саясаты мен ережелері 1950-1960 жылдары Жапонияның экономикалық кереметімен байланысты жоғары қарқынды экономикалық өсімге сүйенген бірқатар экологиялық апаттардың нәтижесі болды. Тояма префектурасындағы өнеркәсіптік қалдықтардан туындаған кадмий уыты өте ауыр зардаптарға алып келген итай-итай ауруының (イタイイタイ病) себебіне айналды. Кумамото префектурасының Минамата қаласындағы адамдар химиялық зауыттан төгілген метил сынаппен уланып, бұл жағдай Минамата ауруы деп белгілі болды. 2006 жылдың қараша айына дейін Минаматада қаза тапқандардың саны 6500 адамды құрады. Мие префектурасындағы Йоккаичи портында күкірт диоксиді мен азот диоксидінің шығарылуынан туындаған ауа ластануы астма мен бронхиттен зардап шегушілердің санының күрт өсуіне әкелді. Қалалық аймақтарда автомобиль және өнеркәсіптік түтіндерден пайда болатын фотохимиялық тұман да тыныс алу проблемаларының көбеюіне себеп болды. 1970-ші жылдардың басында Шимане және Миядзаки префектураларында мырыш кендерінен тараған шаңнан туындаған созылмалы мырыш улануы орын алды. 1960 жылғы Анпо наразылықтарынан кейін Жапония бойынша экологиялық қозғалыстар күшеде бастады, бұл жаңа буын белсенділерін жігерлендірді. Күшейіп бара жатқан халықтық наразылыққа жауап ретінде Парламент бір сессияда қоршаған ортаны қорғау саясатындағы маңызды өзгеріс саналған 14 заңды қабылдады. 1970-1975 жылдар аралығында қоршаған орта мәселелеріне мемлекеттік шығындар екі есеге, ал жергілікті деңгейде үш есеге артты. Таза технологияларға бизнес инвестициялары да күрт өсті. 1970-ші жылдардың екінші жартысында Жапонияның Тұтынушылар одағы бүкіл елде ядролық энергияға қарсы апталық науқан ұйымдастыруға шақырып, ядролық энергияға қарсы оппозицияны жетекшілік етті. Бұл қозғалыс келесі онжылдықтарда Жапониядағы үлкен ядролық энергияға қарсы қозғалысқа айналды. 1990 жылдары Жапонияның экологиялық заңнамасы одан әрі күшейтілді. 1993 жылы үкімет қоршаған ортаны қорғау заңдарын қайта ұйымдастырып, Негізгі қоршаған ортаны қорғау заңын (環境基本法) және оған байланысты заңдарды қабылдады. Бұл заң өнеркәсіптік шығарындыларды шектеу, өнімдерге қатысты шектеулер, қалдықтарды басқару, энергияны үнемдеуді жақсарту, қайта өңдеуді ынталандыру, жерді пайдалануды шектеу, қоршаған ортаны ластауды бақылау бағдарламаларын ұйымдастыру, зардап шеккендерге көмек көрсету және санкциялар енгізуді қамтиды. 2001 жылы Қоршаған орта агенттігі халықаралық экологиялық проблемалардың күшеюіне байланысты толыққанды Қоршаған орта министрлігіне дейін өкілеттігі артты. 1984 жылы Қоршаған орта агенттігі алғашқы ақ парақын жариялады. 1989 жылғы зерттеуде азаматтардың көпшілігі қоршаған орта проблемаларының жақсарғанын айтты, шамамен 1,7% жағдайдың жақсарғанын, 31% бұрынғыдай қалғанын және шамамен 21% нашарлағанын көрсетті. Сауалнамаға қатысқандардың шамамен 75% жойылып бара жатқан түрлер, жаңбырлы ормандардың азаюы, шөлдердің кеңеюі, озон қабатының бұзылуы, қышқыл жаңбырлар және дамып келе жатқан елдерде су мен ауаның ластануы туралы алаңдаушылық білдірді. Көпшілігі Жапонияның қоршаған орта проблемаларын шешу үшін жеке немесе басқа да өнеркәсіптік дамыған елдермен бірлесіп жауапкершілікке ие екенін сенеді. 2007 жылғы сауалнамада халықтың 31,8% қоршаған ортаны қорғау іс-қимылы экономикалық дамуға ықпал етеді деп жауап берді, 22,0% қоршаған ортаны қорғау іс-қимылы экономикалық дамуға кедергі келтірмейді деп жауап берді, 23,3% қоршаған ортаны қорғау экономикалық дамуға кедергі келтірсе де басымдыққа ие болуы керек деп жауап берді, ал 3,2% экономикалық даму қоршаған ортаны қорғаудан басым болуы керек деп жауап берді. 1994 жылы ЭҚЫҰ-ның Жапонияның қоршаған ортаны қорғау жөніндегі алғашқы шолуы жарияланды, онда елдің ауа сапасы жақсарғандықтан экономикалық өсуінен ауа ластануын ажырату қабілеті мақталып, ел экономикасының дамуына оң баға берілді. Алайда, өзендер, көлдер және жағалау сулары сапа стандарттарына сай келмегендіктен, су сапасы бойынша нашар баға алды. 2002 жылғы басқа бір есепте қоршаған ортаны қорғау саясатын іске асыру үшін қолданылатын құралдардың жиынтығы өте тиімді екені, ал ережелер қатаң, жақсы орындалатыны және күшті бақылау мүмкіндіктеріне негізделгені айтылды. 2006 жылғы қоршаған орта жөніндегі жылдық есепте Қоршаған орта министрлігі қазіргі кездегі басты мәселелер – жаһандық жылыну және озон қабатын сақтау, атмосфералық ортаны, су мен топырақты сақтау, қалдықтарды басқару және қайта өңдеу, химиялық заттарға қатысты шаралар, табиғи ортаны сақтау және халықаралық ынтымақтастыққа қатысу екенін мәлімдеді.
Current Japanese environmental policy and regulations were the consequence of a number of environmental disasters in the 1950s and 1960s that attended the high speed economic growth associated with the Japanese economic miracle. Cadmium poisoning from industrial waste in Toyama Prefecture was discovered to be the cause of the extremely painful itai itai disease (イタイイタイ病). People in Minamata City in Kumamoto Prefecture were poisoned by methylmercury drained from a chemical factory, a condition known as the Minamata disease. The number of casualties in Minamata is 6,500 as of November 2006. In Yokkaichi, a port in Mie Prefecture, air pollution caused by sulfur dioxide and nitrogen dioxide emissions led to a rapid increase in the number of people suffering from asthma and bronchitis. In urban areas photochemical smog from automotive and industrial exhaust fumes also contributed to a rise in respiratory problems. In the early 1970s, chronic arsenic poisoning attributed to dust from arsenic mines occurred in Shimane and Miyazaki Prefectures. Environmentalist movements began to spring up around Japan in the wake of the 1960 Anpo protests, which energized a new generation of activists. Responding to rising popular pressure and outrage, the Diet passed fourteen anti pollution laws in a single session, in what was seen as a turning point in environmental policy. National governmental expenditures on environmental issues almost doubled between 1970 and 1975 and tripled on the local government level. Business investments in clean technologies rose dramatically, too. In the latter half of the 1970s, the Consumers Union of Japan led the opposition to nuclear power, calling for a nationwide Anti Nuclear Power Week Campaign. This movement would continue to grow over the next several decades into a sizable anti nuclear power movement in Japan. In the 1990s, Japan's environmental legislation was further tightened. In 1993 the government reorganized the environment law system and legislated the Basic Environment Law (環境基本法) and related laws. The law includes restriction of industrial emissions, restriction of products, restriction of wastes, improvement of energy conservation, promotion of recycling, restriction of land utilization, the arrangement of environmental pollution control programs, relief of victims and provision for sanctions. The Environment Agency was promoted to full fledged Ministry of the Environment in 2001, to deal with the deteriorating international environmental problems. In 1984 the Environmental Agency had issued its first white paper. In the 1989 study, citizens thought environmental problems had improved compared with the past, nearly 1.7% thought things had improved, 31% thought that they had stayed the same, and nearly 21% thought that they had worsened. Some 75% of those surveyed expressed concern about endangered species, shrinkage of rain forests, expansion of deserts, destruction of the ozone layer, acid rain, and increased water and air pollution in developing countries. Most believed that Japan, alone or in cooperation with other industrialized countries, had the responsibility to solve environmental problems. In the 2007 opinion poll, 31.8% of the people answered environmental conservation activity leads to more economic development, 22.0% answered the environmental activity does not always obstruct the economic, 23.3% answered environmental conservation should be given preference even if it may obstruct the economic and 3.2％ answered economic development should place priority than environmental conservation. The OECD's first Environmental Performance Review of Japan was published in 1994, which applauded the nation for decoupling its economic development from air pollution, as the nation's air quality improved while the economy thrived. However, it received poorer marks for water quality, as its rivers, lakes and coastal waters did not meet quality standards. Another report in 2002 said that the mix of instruments used to implement environmental policy is highly effective and regulations are strict, well enforced and based on strong monitoring capacities. In the 2006 environment annual report, the Ministry of Environment reported that current major issues are global warming and preservation of the ozone layer, conservation of the atmospheric environment, water and soil, waste management and recycling, measures for chemical substances, conservation of the natural environment and the participation in the international cooperation.
Қалдықтарды басқару
Жапония өзінің қалдықтарының үштен екі бөлігін коммуналдық және өнеркәсіптік инсинераторларда жасайды. 1999 жылы кейбір сарапшылардың пікірінше, әлемдегі қалдықтарды жағу инсинераторларының 70 пайызы Жапонияда орналасқан. 2001 жылы АҚШ Әділет министрлігі Жапонияға қарсы сотқа шағым түсірді, себебі Ацуги әскери-әуе базасындағы АҚШ әскери қызметшілерінің өліміне жақын жердегі Жинканпо Ацуги инсинераторы себеп болған. Бұл Жапония үкіметінің Жапониядағы мыңдаған инсинераторлардың қауіпсіз екендігі туралы мәлімдемесіне күмән тудырды.
Japan burns close to two thirds of its waste in municipal and industrial incinerators. In 1999, some experts estimated 70 percent of the world's waste incinerators were located in Japan. In 2001, the US Department of Justice brought suit against Japan for the deaths of U. S. service members at Naval Air Facility Atsugi caused by a nearby waste incinerator known as Jinkanpo Atsugi Incinerator. This has called into question the Japanese government line that the thousands of incinerators in Japan are safe.
Ядролық энергия
Жапония электр қуатының үштен бір бөлігін атом электр станциялары арқылы өндіреді. Жапон азаматтарының көпшілігі бұрынғы атом реакторларын пайдалануды қолдағанмен, 2011 жылдың 11 наурызындағы Фукусима-Даичи атом электр станциясындағы апаттан кейін, көпшіліктің пікірі өзгеріп, Жапонияның атом энергиясын тоқтатуын қалайтындай болды. Бұрынғы премьер-министр Наото Кан Жапонияның атом энергиясына тәуелділігіне ашық қарсылық білдірген тұңғыш саясаткер болды және атом энергиясы көздерін жаңартылатын энергия көздеріне ауыстырып, оларды кезең-кезеңмен тоқтатуды ұсынды. 11 наурыздағы жер сілкінісі мен цунами салдарынан Японның шығысындағы Фукусима-Даичи атом электр станциясындағы үш реактордың балқып кетуіне себеп болғандықтан, қосымша станциялар салу жоспарына қарсылық та күшейді. Радиоактивті қалдықтарды өңдеу мәселесі де Жапонияда талқылау тақырыбына айналды. 2008 жылы Роккашода жаңа пайдаланылған ядролық отынды қайта өңдеу зауыты салынды, бірақ жоғары және төмен деңгейлі радиоактивті қалдықтарды сақтау үшін жер асты қоймасының орны әлі анықталған жоқ. Кейбір жергілікті қалалар полигон орнында экологиялық зерттеу жүргізу жоспарын жариялады, бірақ азаматтар тобы бұл жоспарға қарсы күшті наразылық білдіруде.
Japan maintains one third of its electric production from nuclear power plants. While a majority of Japanese citizens generally supported the use of existing nuclear reactors, since the nuclear accident at the Fukushima Daiichi nuclear power plant on March 11, 2011, this support seems to have shifted to a majority wanting Japan to phase out nuclear power. Former Prime Minister Naoto Kan was the first leading politician to openly voice his opposition to Japan's dependence upon nuclear energy and suggested a phasing out of nuclear energy sources towards other sources of renewable energy. Objections against the plan to construct further plants has grown as well since the March 11 earthquake and tsunami which triggered the nuclear melt down of three reactors at the Fukushima dai ichi plant in Eastern Japan. The treatment of radioactive wastes also became a subject of discussion in Japan. New spent nuclear fuel reprocessing plant was constructed in Rokkasho in 2008, the site of the underground nuclear waste repository for the HLW and LLW has not yet been decided. Some local cities announced a plan to conduct an environmental study at the disposal site, but citizens' groups strongly oppose the plan.
Балық шаруашылығы және кит аулау
Жапондық диетада балық және оның өнімдері басқа ет түрлерінен гөрі басым, сондықтан Жапониядағы балық тұтыну кейде әлемдегі ең жоғары деңгейде тіркелген. 2010 жылы БҰҰ Тамақ және Ауыл шаруашылығы ұйымы (FAO) жариялаған деректемеде 2007 жылды қоспағанда, Жапония 1970 жылдардан бері балық және балық шаруашылығы өнімдерін импорттауда көшбас екені атап көрсетілді. Тіпті бүгінгі күні Жапония балық және балық өнімдері нарығында әлемдегі үшінші ірі нарық болып табылады. 2008 жылы Жапония әлемдегі тұқымдық тонаның 81 пайызын жегені естілді. Осы себептерге байланысты Жапония әлемдегі ең көп балық ауланатын сулардың біріне айналды. 2004 жылға қарай, Атлант мұхитының батыс жартысында шағылыса алатын ересек Атлант көк тунасының саны 1975 жылғы деңгейдің шамамен 19 пайызына дейін төмендеді. Жапония әлемдік көк тунаның, оңтүстік көк тунаның, үлкенкөзді тунаның, сары тунаның және ақ тунаның бес ірі түрінің төрттен бірін қамтиды. 2005 жылға қарай оннан астам түрдің қорлары күрт азайды. Сонымен қатар, билік скумбрия, қар қабығы, желкенді құм балығы, жапон анчоусы, жолбарыс балығы және тағы бірнеше түрлердің қорларын қалпына келтіру жоспарларын іске асыра бастады, себебі қорлар азайып, азаю шаралары қабылдануда. Бұл жоспарлардың маңыздылығы Жапония Ауыл шаруашылығы, орман шаруашылығы және балық шаруашылығы министрлігінің деректерінде көрінеді: Солтүстік Жапон теңізіндегі скумбрия қоры 1990 жылдардағы 800 000 тоннаға қарағанда 85 000 тоннаға дейін төмендеді. Дегенмен, 20 ғасырдың соңындағы мұхит қорларының азаюы және үкіметтің араласуы салдарынан Жапонияның жылдық балық аулау көлемі қарқынды түрде азайды. Үкімет жүзеге асырған саясаттың бірі – Жалпы рұқсат етілген аулау көлемі (TAC) жүйесі. Бұл жүйе Жапония үкіметімен бекітілді және 14 маусымда 1996 жылы қолданысқа енген TAC заңы балық аулауға рұқсат етілген мөлшерге квоталар белгілейді. Бұл, қорларды қалпына келтіру жоспарларымен бірге, жапон суларындағы жылдар бойы орын алған шамадан тыс балық аулауды баяу түрде тоқтатуға көмектеседі. Бұл мәселелерге қатысты зерттеулер жүргізетін авторлардың бірі болып табылады, олар Жапонияның құрылыс индустриясымен байланысты экологиялық проблемаларға және саланың қатаң аймақтарға бөлу заңдарын және басқа да экологиялық шараларды қабылдауға кедергі келтіретін лоббилік күшіне ерекше назар аударады.
In Japanese diets, fish and its products are more prominent than other types of meat, so much so that fish consumption in Japan has been noted to be the highest in the world at times. In a fact sheet released by the FAO in 2010, it highlighted that with the exception of 2007, Japan has been the leading importer of fish and fishery products since 1970s. Even in today's market, Japan, is the third largest single market in the world for fish and fish products. It is estimated that in 2008 that Japan eat 81 percent of the worlds fresh tuna. These reasons are why Japan has one of the most overfished waters in the world. By 2004, the number of adult Atlantic Bluefin Tuna capable of spawning had plummeted to roughly 19 percent of the 1975 level in the western half of the ocean. Japan has a quarter of the world supply of the five big species: bluefin, southern bluefin, bigeye, yellowfin and albacore. As of 2005, more than ten species faced serious stock depletion. Moreover, the authorities has started to implement stock rebuilding plans for mackerel, snow crab, sailfin sandfish, Japanese anchovy, tiger puffer, and several other species, as stock diminished to depletive measures. These stock rebuilding plans were essential, because data shown by Japan's Ministry of Agriculture, Forestry and Fisheries highlights that mackerel stocks in the northern Sea of Japan were around 85,000 tonnes compared to 800,000 tonnes or so in the 1990s. However, because of the depletion of ocean stocks in the late 20th century and government intervention, Japan's total annual fish catch has been diminishing rapidly. Government policy that has been implemented include The Total Allowable Catch System (TACs). This was ratified by the Japanese government and a law simply known as the TAC law came into place on the 14th June 1996, which essentially sets quotas on the amount that fisheries are allowed to catch, together this coupled with the stock rebuilding plans is slowly reversing years of overfishing that has happened in Japanese waters. is one of a number of authors who focuses heavily on the environmental problems related to Japan's construction industry, and the industry's lobbying power preventing the introduction of stricter zoning laws and other environmental issues.
Орман
Жапонияның 2018 жылғы орман ландшафтының сақталу деңгейі индексінің орташа көрсеткіші 5.8/10 болды, бұл оны 172 елдің арасында 95-орынға қойды.
Japan had a 2018 Forest Landscape Integrity Index mean score of 5.8/10, ranking it 95th globally out of 172 countries.