АҚШ Cane River Creole Ұлттық Тарихи Паркі

Кіріспе

1994 жылы құрылған Кене Ривер Креол ұлттық тарихи паркі Луизиана штатының Натчитош округіндегі Кене Ривер аймағының табиғи және мәдени ландшафтарын сақтауға арналған. Кене өзенінің жағасында орналасқан бұл парк шамамен 63 акр жерді алып жатыр және екі француз креол мақта плантациясын – Окленд пен Магнолияны қамтиды. Екі плантация да тарихи ортасымен толық сақталған, оның ішінде ландшафты, шаруашылық ғимараттары, құрылыстар, жиһаздары мен артефакттары бар; және бұл АҚШ-тағы ең жақсы сақталған француз креол мақта плантациялары болып табылады. Барлығы 65 тарихи құрылым мен миллионнан астам артефакт Ұлттық парктер қызметінің миссиясын күшейтеді, ол Кене өзені бойында екі жүз жылдан астам уақыт бойы тұрған жер иелері, құл жұмысшылар, бақылаушылар, білікті жұмысшылар және жалға алушы фермерлердің көзқарасы арқылы плантациялық шаруашылықтың эволюциясы туралы әңгіме айтуға тырысады. Бұл парк Луизиана афроамерикандық мұра жолына енгізілген. Парктің ерекшелігі – креол мәдениетін сақтау және түсіндіру. Колониялық Луизианада «креол» термині Ескі әлемнен келген тамырлары бар Жаңа әлемнің өнімдерін білдіретін, адамдарға, сәулетке немесе малға қатысты қолданылатын атау болған. Адамдарға қатысты, креол тарихи тұрғыдан француз және испан кезеңдерінде Луизианада туғандарды, олардың этникалық тегіне қарамастан білдірген. Бүгінде де креол нәсілдік шекаралардан асып түседі. Ол адамдарды олардың колониялық тамырларымен байланыстырады, олар еуропалық қоныс аударушылардың, құл африкалықтардың немесе африкалық, француз, испан және американдық үндістердің ықпалына ие болған көптеген аралас текті ұрпақтары болуы мүмкін. Оуклендтің Пруд'омм және Магнолияның ЛеКонттері француз креолдары саналған. Бұл аймақтағы басқа отбасылар сияқты, олардың үйлері мен плантациялары француз креол сәулет стилін және өмір салтын көрсетеді. Оукленд пен Магнолия плантацияларында сақталған тарихи ландшафттар мен ондаған құрылымдар – құл және еркін жұмысшылардың, сондай-ақ Азамат соғысынан кейінгі жалға алушы фермерлердің екі ғасырдан астам уақыт бойы бір жерді өңдеу, тарихи, экономикалық, әлеуметтік және ауыл шаруашылық өзгерістерге бейімделу оқиғаларына куәлік етеді. Бүгінде олардың ұрпақтары көптеген дәстүрлерін сақтап келеді.

National Historical Park of the United States

Established in 1994, the Cane River Creole National Historical Park serves to preserve the resources and cultural landscapes of the Cane River region in Natchitoches Parish, Louisiana. Located along the Cane River Lake, the park is approximately 63 acres and includes two French Creole cotton plantations, Oakland and Magnolia. Both plantations are complete in their historic settings, including landscapes, outbuildings, structures, furnishings, and artifacts; and they are the most intact French Creole cotton plantations in the United States. In total, 65 historic structures and over a million artifacts enhance the National Park Service mission as it strives to tell the story of the evolution of plantation agriculture through the perspective of the land owners, enslaved workers, overseers, skilled workers, and tenant farmers who resided along the Cane River for over two hundred years. This park is included as a site on the Louisiana African American Heritage Trail. A defining characteristic of the park is the conservation and interpretation of Creole culture. In colonial Louisiana the term "Creole" was used to indicate New World products derived from Old World stock, and could apply to people, architecture, or livestock. Regarding people, Creole historically referred to those born in Louisiana during the French and Spanish periods, regardless of their ethnicity. Today, as in the past, Creole transcends racial boundaries. It connects people to their colonial roots, be they descendants of European settlers, enslaved Africans, or the many of mixed heritage, which may include African, French, Spanish, and American Indian influences. The Prud'hommes of Oakland and the LeComtes of Magnolia were considered French Creole. As with others in the area, the homes and plantations of these families reflected the French Creole architectural style and way of life. The historic landscapes and dozens of structures preserved at Oakland and Magnolia plantations are the setting for the stories of workers (enslaved and free) and late post Civil War tenant farmers who worked the same land for over two centuries, adapting to historical, economic, social, and agricultural change. Today their descendants carry on many of their traditions.

Магнолия

Магнолия плантациясының тарихы 18-ғасырдың ортасына, француздық ЛеКомт отбасының жерге иелік құқығы алған кезіне дейін жетеді, және француздық Герцог отбасы оны жалғастырды. 1753 жылы Жан Батист ЛеКомт Начитош округінде француз жеріне иелік құқығын алды. ЛеКомт Шағын көл плантациясын құрып, негізінен темекіні тауарлық дақыл ретінде және өз күнкөрісін қамтамасыз етуге бағытталған шаруашылыққа назар аударды. ЛеКомт отбасы француз және испан отаршылдығы кезеңінде алғашқы қадамдар жасады және Начитош округіндегі ең сәтті жер иеленуші отбасылардың біріне айналды. 19-ғасырдың басында ЛеКомт отбасы мақта өндірісіне көшті және жерлерін кеңейтті. 1830 жылдары Амброз ЛеКомт II Магнолия плантациясы болашақта құрылатын жерді сатып алды. Осы кезеңде ЛеКомттар өте гүлденді және Магнолияда әлі күнге дейін сақталған көптеген құрылыстарды салуға кірісті. 1850 жылдары Амброз және оның әйелі Джулия (Буард) Начитош қаласындағы үйлеріне көшіп, Амброз табысты жарыс аттарымен айналысатын бизнесіне көбірек назар аудара бастады. 1852 жылы плантация басқаруы Амброздың күйеу баласы Мэтью Герцогқа жүктелді. Герцог есімі плантациямен тығыз байланысты болды. Плантаторлар отбасы үшін осы гүлденген кезең Азамат соғысымен күрт аяқталды. Азамат соғысы кезінде Магнолияның басты үйі Одақ әскерлерімен Ред-Ривер науқаны барысында толығымен өртенді. Сонымен қатар, Конфедерация және Одақ әскерлері егін мен плантация құрылыстарын қиратты. Азамат соғысынан кейін ЛеКомт-Герцог отбасы плантацияны және басты үйді қайта жаңартты. Олар жерлерін бостандыққа шыққандардың еңбек жүйесіне – жалға беріліп өңделетін жерге айналдырды. Бұған қоса, олар жерлерінің бір бөлігін түсті креолдар тұратын шаруаларға жалға берді. Жалға алу жүйесінде жер иесі мен шаруа арасында келісім жасалуы керек еді. Шаруа жер иесінің жерінің бір бөлігін өңдеуге келісіп, оның орнына егіннің бір бөлігін немесе егіннен түскен ақшаны алатын. Жер иесі көбінесе егін өсіруге қажетті тұқым мен ауылшаруашылық құралдарын ұсынар еді. Магнолия және Окленд сияқты ірі плантацияларда шаруаларға тауар сату үшін плантациялық дүкен ашылды. Оңтүстіктегі көптеген шаруалар тұрақты қарыз мен плантациялық дүкенге төленетін төлемдердің салдарынан кедейлікке түсіп, қиын жағдайға тап болды. Көбінесе тұруға ақша жетпейтін. 20-ғасырда ескі плантация әлемі жойыла бастады. 1960 жылдары механикаландыру мақта далаларындағы көптеген қара жұмысшылардың орнын басты. Дегенмен, қауымның көптеген ескі дәстүрлері сақталды. Магнолияда жұмысшылар мен плантаторлар әлі де бейсбол ойындары мен ат жарыстарын тамашалап, Juneteenth мерекесін тойлайтын. Соңғы қара нәсілді отбасы 1968 жылы плантациядан кетіп қалды. Герцогтар жерді өңдеу үшін ауыл шаруашылығы компаниясымен келісімшарт жасады. 21-ғасырдың басында Магнолия плантациясы Екі жүз жылдық ферма және Ұлттық тарихи ескерткіш ретінде танылды. Магнолиядағы басты үй мен егіншілік жерлері Герцогтар отбасының меншігінде және жұртшылыққа ашық емес. 2022 жылдың 29 желтоқсанында басты үй мен оның айналасындағы жерлер Ұлттық тарихи парктің уәкілетті шекарасына қосылды. Бірақ Плантациялық дүкен, Бақылаушының үйі, Темірші дүкені, Құлдар/Жалға алушылардың үйлері, Джин-бар, Мақта жинаушылар үйі және Көлік үйі – барлығы 1994 жылы тағайындалған Кене Ривер Креол Ұлттық тарихи саябағының құрамына кіреді. Олар келушілерге ашық. Джин қорасында екі түрлі мақта джиндері және 1830 жылдарға қарайтын сирек кездесетін қашармен жұмыс істейтін мақта пресі орналасқан, ол әлі де бастапқы орнында тұрған соңғы түрі. Магнолиямен байланысты әртүрлі адамдардың өмірі Кейн өзені бойындағы отбасылар мен қауымдардың төзімділігін, тапқырлығын, адалдығын және үздіксіз өзара әрекеттесуін көрсету үшін бейнеленеді.

The origins of Magnolia Plantation can be traced to the mid 18th century, when the French LeComte family received grants to the land, and are continued by the French Hertzog family. In 1753, Jean Baptiste LeComte received a French land grant in Natchitoches Parish. LeComte established the Shallow Lake plantation and focused mainly on tobacco as a commodity crop, and subsistence farming. The LeComte family pioneered through the colonial rule of the French and the Spanish, and became one of the most successful landowning families in Natchitoches Parish. By the early 19th century the LeComte family was producing cotton and expanding their landholdings. In the 1830s, Ambrose LeComte II acquired the land that would come to form Magnolia Plantation. During this period, the LeComtes were extremely prosperous and began to build most of the structures that are still located on Magnolia. By the 1850s Ambrose and his wife Julia (Buard) retired to their Natchitoches townhouse, where Ambrose could focus on his lucrative race horse business. By 1852 management of the plantation was turned over to Ambrose's son in law, Matthew Hertzog. The name Hertzog would eventually become inextricably linked with the plantation. This prosperous period for the planter family would come to an abrupt halt with the Civil War. During the Civil War, Magnolia's main house was burned to the ground by Union troops during the Red River Campaign. In addition, crops and plantation structures were destroyed by both Confederate and Union armies. After the Civil War, the LeComte Hertzog family rebuilt their plantation along with the main house. They converted much of their land to be worked by the new labor system of sharecropping by freedmen. In addition, they leased some acreage to tenant farmers, who were mostly Creoles of color. The system of sharecropping required an agreement between the landowner and the tenant. The sharecropper agreed to farm a section of the owner's land in exchange for part of the crops or the money the crops generated. The plantation owner often supplied the seed and agricultural equipment required to cultivate the crop. On larger plantations, such as Magnolia and Oakland, a plantation store was opened to sell goods to the sharecroppers. A hardship faced by many sharecroppers across the South was the cycle of poverty created through the constant flow of debt and repayment owed to the plantation store. There was often little money left to live on. During the 20th century, the old plantation world was fading. Mechanization replaced many black workers on the cotton fields by the 1960s. Yet many of the community's old ways persisted. At Magnolia, workers and planters still enjoyed baseball games and horse races, and celebrated Juneteenth. The last black family left the plantation in 1968. The Hertzog family contracted with an agricultural company to work the land. In the early 21st century, Magnolia Plantation is recognized as a Bicentennial Farm and a National Historic Landmark. The main house at Magnolia and the farming acreage are owned by the Hertzog family and are not open to the public. On December 29, 2022, the main house and surrounding grounds were added to the national historical park's authorized boundary. But the Plantation Store, the Overseer's House, the Blacksmith Shop, the Slave/Tenant Quarters, the Gin Barn, Cotton Picker Shed, and Carriage House are all part of Cane River Creole National Historical Park, which was designated in 1994. They are open to visitors. The gin barn houses two types of cotton gins and a rare 1830s mule powered cotton press, which is the last of its kind still standing in its original location. The lives of the diverse people associated with Magnolia are being represented to reflect the resilience, resourcefulness, dedication, and continuous interaction of families and communities along Cane River.

Оукленд

Оукленд плантациясы 18 ғасырда француз креолы Пруд’омм отбасына жер берілісі арқылы құрылды. 1789 жылы Эммануэль Пруд’омме сол кезде Луизиананы басқарған испан үкіметінен жер берілісі алды. Эммануэль аймақта мақта өсіруді бастаған алғашқы плантаторлардың бірі болды. Осы кезеңде ол егістіктерде жұмыс істеу үшін және плантацияда қажетті құрылыстарды салу үшін құл жұмысшыларды сатып ала бастады. 1818 жылы Пруд’омме плантация үйін салуға кірісті. 1820-ші жылдардың соңында Эммануэльдің ұлы Пьер Фанур Пруд’омме плантацияны басқаруды өз қолына алды. Магнолия және 19 ғасырдың басындағы көптеген ірі плантациялар сияқты, Пруд’омме плантациясы да өзін-өзі қамтамасыз ететін қауымдастық болды, ол қажеттінің бәрін өсіріп немесе жасады. Оның басты өнімі мақта болды, бірақ плантацияда пайдалану үшін, сондай-ақ малға азық ретінде өнім өсірілді. Малға арналған үйлер қашырлар, тауықтар, жылқылар мен түйеқұстарды орналастыру үшін салынды. Сонымен қатар, бақылаушы мен құлдарға арналған тұрғын үйлер, сондай-ақ кір жуу үйі мен ағаш шеберханасы сияқты жұмыс орындары салынуы керек еді. Қазіргі көзге ерекше көрінетін ғимарат – көгершіндер өсірілетін көгершіндер үйі. Пьер Фанур плантацияны 1820 жылдан бері басқарып келсе де, 1845 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін ғана оның иесі болды. Фанор азамат соғысына дейін плантацияны табысты басқаруды жалғастырды. Осы жылдар ішінде құлдар әртүрлі жұмыстар атқарды: жерді өңдеуден және мақта өңдеуден бастап, ғимараттар салуға, мал шаруашылығын басқаруға және плантация тұрғындарына қажетті тауарлардың көпшілігін жасауға дейін. Азамат соғысы Кейн өзені аймағына қиындықтар әкелді. Қызыл өзендегі науқан кезінде одақ және конфедерация әскерлері плантациялардағы ғимараттарды, егістіктерді және малды жойды. Пруд’омме плантациясында мақта өңдеу зауыты өртенді. Плантацияның аман қалуы және Фанордың тағдыры туралы фактілер бірнеше расталмаған әңгімелер мен аңыздармен көмескіленді. Бір отбасы аңызына сәйкес, Фанорды одақ сарбаздары тұтқындаған. Ол плантациядан Начиточеске көшіріліп, туыстарының үйінде қайтыс болған кезде ауырып қалды. Соғыс аяқталған соң Фанордың екі ұлы плантацияны бөлісті. Жак Альфонс Пруд’омме негізгі үйді және Кане өзенінің батысындағы айналасындағы жерлерді қамтитын жерді ұстады. Пьер Эммануэль Пруд’омме өзеннің шығыс жағындағы жерді алып, өз плантациясын құрды, оны Атахоэ деп атады. Альфонс үйін Оукленд деп атады және байлығын қайта құруға кірісті. Ол ерікті еңбек экономикасына бейімделіп, бос адамдарды жер терісіне жалдады; кейбір түсті креолдар жерді жеке жалға алып, шаруалар ретінде жұмыс істеді. Осы дәуірде Пруд’оммдер Оуклендте дүкен мен пошта кеңсесін ашып, жарымшарлар мен жалға алушыларға керек-жарақтар мен қызметтер көрсетті. Дүкен 1983 жылға дейін жұмыс істеді, ол кеңінен қауымға қызмет көрсетті, өйткені шаруа қожалықтарында жұмыс істейтін жұмысшылардың саны азайды. XIX ғасырдың аяғындағы мақта бағасының төмендеуі және XX ғасырдың басында мақта құрттарының таралуы плантаторлар отбасы мен жұмысшылар үшін қиын уақыттарды әкелді, содан кейін Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін жағдай жақсарды. Қазіргі заманғы технологиялар Кейн Риверге бірте-бірте келді. 1910 жылы Фанор Пруд’омме II отбасының алғашқы көлігін сатып алды, ал сол кезде бұл аймақтағы адамдардың көпшілігі әлі де қашыр сүйрейтін арбамен саяхаттап жүрді. 1960 жылдары отбасы ауыл шаруашылығын механикаландыруды қабылдады, машиналар көп уақыт бойы қашырлар мен жұмысшылар атқаратын жұмыстарды орындады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін қалған қара жұмысшылардың көпшілігі Ұлы көші-қон кезінде плантациялардан шығып, соғыс индустриясында жұмыс істеді. Бүгінде Оукленд плантациясы Ұлттық парк қызметімен Ұлттық тарихи ескерткіш және екі жүз жылдық ферма ретінде тізімделген. Ұлттық парк жүйесінің бір бөлігі – Кайн Ривер Креол ұлттық тарихи паркі ретінде жұртшылыққа ашық Оуклендтің қосалқы ғимараттары, сарайлары, қоймалары және жалға алушылардың үйлері мақта плантациясының күнделікті өмірін көрсетеді. Бұл сайт креолдық отаршылдық мәдениетке терезе ұсынады, оны Пруд’омм отбасы сияқты этникалық француздар, сонымен қатар қара және түсті креолдардың ұрпақтары кеңірек қоғамдық мәдениет пен ауыл шаруашылығы ландшафтын қалыптастыруда қолданады.

Oakland Plantation was started in the 18th century with a land grant to the French Creole Prud'homme family. In 1789, Emanuel Prud'homme received a land grant from the Spanish government, who ruled Louisiana during that time. Emmanuel was one of the first planters to grow cotton in the area. During this period, Emmanuel began to purchase enslaved workers to labor in the fields and build the structures needed on the plantation. In 1818, Prud'homme began construction of his plantation home. In the late 1820s, Emanuel's son, Pierre Phanor Prud'homme, took over management of the plantation. As with Magnolia and most large plantations of the early 19th century, the Prud'homme plantation was a self sufficient community that grew or made everything that was needed. Its commodity crop was cotton, but produce was grown for use on the plantation, as well as food for animals. Livestock structures were constructed to house mules, chickens, horses, and turkeys. In addition, housing had to be constructed for the overseer and the enslaved people, as well as work sites, such as the wash house and the carpenter shop. An unusual building to modern eyes is the pigeonnière, where pigeons were raised to be enjoyed as a food delicacy. Although Pierre Phanor had managed the plantation since the 1820s, he did not become the owner until 1845 upon his father's death. Phanor continued to successfully manage the plantation until the Civil War. During these years the enslaved population continued to perform a variety of skills: from cultivating the land and processing the cotton, to constructing the buildings, managing livestock, and making most of the goods needed by the plantation's occupants. The Civil War brought destruction to the Cane River region. During the Red River Campaign both the Union and Confederate armies destroyed plantation buildings, crops, and livestock. At the Prud'homme plantation, the cotton gin was burned. The facts relating to the survival of the plantation home and Phanor's fate have become clouded by several unconfirmed stories and legends. One family legend states that Phanor was arrested by Union soldiers. He became ill as he was moved from his plantation to Natchitoches, where he died in a cousin's home. At war's end, Phanor's two sons divided the plantation. Jacques Alphonse Prud'homme kept the land that included the main house and surrounding lands west of the Cane River. Pierre Emmanuel Prud'homme took the land on the east side of the river and established his own plantation, which he called Atahoe. Alphonse renamed his home as Oakland and began rebuilding his fortunes. He adapted to the free labor economy, hiring freedmen as sharecroppers; some Creoles of color leased land separately as tenant farmers. During this era, the Prud'hommes opened a store and post office at Oakland to provide supplies and services for sharecroppers and tenant farmers. The plantation store operated until 1983, serving the larger community when the number of farm workers declined. Low cotton prices in the late 19th century and a boll weevil infestation in the early 20th century resulted in mostly lean times for the planter family and the workers until after World War II. Modernization came fitfully to Cane River. Phanor Prud'homme II bought the family's first car in 1910, while most people in the area still traveled by mule drawn wagon. By the 1960s the family adopted mechanization for agriculture, with machines doing more of the tasks long performed by mules and human workers. During World War II and after, many of the remaining black workers had left the plantations in the Great Migration for employment in war industries. Today, Oakland Plantation is listed by the National Park Service as a National Historic Landmark and Bicentennial Farm. Open to the public as a unit of Cane River Creole National Historical Park, a unit of the National Park System, Oakland's outbuildings, sheds, store houses, and tenant cabins illustrate the daily life of a working cotton plantation. The site offers a window into the Creole colonial culture, maintained by ethnic French such as the Prud'homme family, along with generations of blacks and Creoles of color in the formation of the larger community culture and agricultural landscape.