Ресей әскери одағы: эмигранттар ұйымы және КСРО-ға қарсы күрес
Russian All-Military Union
Ресейлік әскери одақ (РОВС) – Ақ қозғалыстың 1924 ж. құрылған ұйымы. Эмигранттарға көмек, большевиктерге қарсы күрес мақсатымен құрылған. Тарихы мен мақсаты туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресейдің барлық әскери одағы (қысқартылған РОВС, ROVS) – 1924 жылдың 1 қыркүйегінде Сербтер, хорваттар және словендер Корольдігінде Ақ армияның генералы Пётр Врангель құрған Ақ қозғалыстың ұйымы. Бастапқыда ұйымның штаб-пәтері Сремски Карловци қаласында орналасқан. Ұйымның ресми мақсаты – Кеңес Одағының шегінен шығып кеткен Ресей Ақ қозғалысының қатысушыларына, әсіресе Ресей империясының әскерлеріне, сондай-ақ солдаттар мен офицерлерге көмек көрсету болды. Бірақ ұйымның жасырын мақсаты – большевиктерге қарсы күресу үшін ресейлік әскери ұйымды сақтап қалу еді. Ол және монархиялық Ресей Императорлық Одақ Ордені – эмиграциядағы Ресей Ақ үкіметін ұсынатын ең көне ұйымдардың бірі. Саяси философ және ақ эмигрант журналисі Иван Александрович Ильин – Ресейдің барлық әскери одағының идеологы болды.
The Russian All Military Union (, abbreviated РОВС, ROVS) is a White movement organization that was founded by White Army General Pyotr Wrangel in the Kingdom of Serbs, Croats and Slovenes on 1 September 1924. It was initially headquartered in the town of Sremski Karlovci. The organization′s ostensible purpose was providing aid to the veterans of the Russian White movement (usually of the Imperial Russian Army as well), soldiers and officers alike, who had moved outside the Soviet Union. The organization's undeclared aim was to maintain a Russian military organisation with a view to fighting the Bolsheviks. It and the more monarchist Russian Imperial Union Order are the oldest organizations that represent the Russian White government in exile. Ivan Alexandrovich Ilyin a political philosopher, and white émigré journalist, was an ideologue of the Russian All Military Union.
Құру
Ұйым 1924 жылдың қыркүйегінде Югославияда генерал Врангель құрды. 16 қарашада РОВС-тың жоғары қолбасшылығын, эмиграциядағы барлық Ақ әскер құрамаларымен бірге, 1915 жылдың тамызына дейін Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ресей қарулы күштерінің Жоғарғы Бас қолбасшысы болған және 1922 жылдан бері Францияда тұратын Ұлы князь Николай Николаевич қабылдады. Антикоммунизмнен басқа, РОВС-тың ресми саяси бағыты болған жоқ және ол ескі ресейлік әскери қағидаға ұстанды: "Армия саясаттан тыс" (орысша "Армия вне политики"). Ол Ресейдің саяси бағытын елдің шекарасынан тыс жерде тұратын эмигранттардың алдын ала анықтай алмайтынына сенді ("алдын ала шешілмеушілік" немесе орыс тілінде "непредрешенчество" философиясы). Көптеген, бірақ барлық мүшелері де монархиялық көзқарастарға ие болды, бірақ Романовтар әулетінің қайта оралуы және үкіметтің автократиялық немесе демократиялық болуы мәселесінде пікірге келмеді.
The organization was established in Yugoslavia in September 1924 by General Wrangel. On 16 November, the supreme command of the ROVS, along with all White Army formations in exile, was assumed by Grand Duke Nikolai Nikolaevich, who had until August 1915 been the Supreme Commander of the Russian armed forces during World War I and since 1922 had resided in France. Aside from anticommunism, the ROVS did not have an official political orientation and somewhat adhered to the old Russian military dictum: "The army is outside politics" (in Russian "Армия вне политики"). It believed that the political orientation of Russia could not be predetermined by émigrés living outside its borders (the philosophy of "non predetermination" or in Russian "непредрешенчество"). Many but not all of its members had monarchist sympathies, but they were divided on whether the House of Romanov should return and whether the government should be autocratic or democratic.
Кеңестердің кіруі
РОВС, басқа да ұқсас ресейлік эмигрант ұйымдарымен бірге, Кеңес құпия барлау қызметі ОГПУ үшін басты нысанаға айналды. ОГПУ тіпті коммунизмге қарсы монархистік ұйым, Орталық Ресейдің монархистік одағын құрды, ол РОВС-тың Кеңес Одағындағы қызметін әлсірету үшін пайдаланылды. РОВС-тың құпия қарсы барлау бөлімшесі, "Ішкі желі" (орысша "Внутренняя Линия") генерал Александр Кутепов 1920-ші жылдардың ортасында құрған, сонымен қатар, OGPU-ның ішкі желідегі аға оператившісі генерал Николай Скоблинді жалдағаны күдіктелді. РОВС-тың екі төрағасы, генерал Александр Кутепов және генерал Евгений Миллер 1930 және 1937 жылдары Кеңес агенттерімен ұрланды. Миллер Кеңес Одағына әкелінді, тергеуден өтіп, өлім жазасына кесілді. Миллерден кейін төрағалыққа келген генерал Фёдор Абрамов, қысқа уақыттан кейін қызметінен кетуге мәжбүр болды және Болгариядан қуылды, өйткені оның ұлы Кеңес агенті екені анықталды. ОГПУ-ның РОВС-қа қарсы сәтті операциялары, сондай-ақ кең ресейлік эмигрант қауымдастықтағы ішкі тартыстар, интригалар мен антагонизмдер ұйымды әлсіздетіп, тиімсіз етті. 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, геосаяси жағдайдың өзгеруіне байланысты ол да көбінесе маңызсыз болып қалды. Бұл РОВС-тың идеологиясының нәтижесі болды, ол бейімделуге келмейтін идеяға негізделген, яғни кез келген жолмен Кеңес үкіметіне қарсы күресуді білдірді. 1988 жылы Никита Иванович Йовичпен жасалған ауызша тарих сұхбатында: "Жылдар өтіп, адамдар біртіндеп қайтыс болды. 1986 жылы тірі қалған ең жоғары лауазымды адам Детройтте тұратын капитан Иванов екені белгілі болды. Капитан Иванов Парижден хабарлама алды, онда ол ең жоғары лауазымды адам ретінде РАСУ президенті болып тағайындалуы керек екені айтылды. Ол тоқсан бір жаста еді. Ол орынбасар іздеді, мен оған ұсынылдым. Мен ешқашан кездеспеген капитан Ивановтан ресми хат алдым: "Құрметті Никита Иванович, мен осы күннен бастап Ресей Қарулы Күштер Одағының президенті болдым. Мен жалғызмын және көмек сұраймын". Мен оған: "Құрметті капитан Иванов, мен әскери адам болып тәрбиелендім, яғни ешқашан ерікті түрде қызметке тұрмаймын, бірақ одан бас тартпаймын", - деп жауап бердім. Бір аптадан кейін мен одан бұйрық алдым, онда лейтенант Никита Иванович Йович оның орынбасары болып тағайындалғаны айтылды. Ол маған түрлі тапсырмалар берді, мен оларды орындадым. Бірнеше жылдан кейін денсаулығым нашарлай бастады, мен капитан Ивановқа қызметімнен босатуды өтініп хат жаздым. Мен жауап алмадым. Мен қайтадан жаздым. Кенеттен капитан Иванов инсульт алғанын және сал болып қалғанын хабарлаған хат келді. Мен оған телефон соқтым, бірақ жауап болмады. Содан кейін мен одан бұйрық алдым, ол қандай да бір жолмен маған қол қоя алды, мен Ресей Қарулы Күштер Одағының президенті болып тағайындалдым".
The ROVS, along with other similar Russian émigré organizations, became a prime target for the Soviet secret intelligence service, the OGPU. The OGPU even set up a fictitious anticommunist monarchist organization, the Monarchist Union of Central Russia, which was used to undermine the ROVS′s activities in the Soviet Union. The ROVS′s secret counter intelligence branch, the "Inner Line" (in Russian "Внутренная Линия") set up by General Alexander Kutepov in the mid 1920s, was also severely compromised, among other things by suspected recruitment by the OGPU of Gen Nikolai Skoblin, a senior operative in the Inner Line. Two of the ROVS's successive chairmen, General Alexander Kutepov and General Yevgeny Miller, were kidnapped by Soviet agents, in 1930 and 1937 respectively. Miller was brought to the Soviet Union and was interrogated and executed. General lt=Fyodor Abramov, who succeeded Miller as chairman, had to quit the post shortly afterward and was expelled from Bulgaria, where he had resided, since his son was exposed as a Soviet agent. The OGPU′s successful operations against the ROVS, as well as infighting, intrigues, and antagonisms in the wider Russian émigré community, demoralised and rendered impotent an organisation. When World War II began in 1939, it had also become largely irrelevant because of the geopolitical realignment. The reason was the ROVS's quasi ideology, which was in no small way encapsulated in the idea of irreconcilability, which meant fighting against the Soviet power in any way possible. According to a 1988 oral history interview with Nikita Ivanovich Yovich, "Years passed, gradually people began dying off. In 1986, the most senior man still alive turned out to be Captain Ivanov who lived in Detroit. Captain Ivanov received a communication from Paris saying that as the most senior man he was now obliged to assume the presidency of the R. A. S. U. He was ninety one. He needed a deputy and I was recommended to him. I received a letter from this Captain Ivanov whom I had never met, an official letter 'Dear Nikita Ivanovich, As of such and such a date, I have become the President of the Russian Armed Services Union. I am alone and am requesting your help.' And so I answered the letter, 'Dear Captain Ivanov: I was brought up to be a soldier that means, never volunteer for duty, but never shirk it.' A week later, I received orders from him, stating that as of such and such a date Lieutenant Nikita Ivanovich Yovich would be serving as his deputy. He gave me various orders, xeroxing lists and so forth, which I carried out. After a few years I began having problems with my health and I wrote to Captain Ivanov requesting to be relieved of my duties. I received no reply. I wrote again. All of a sudden I receive a letter saying that Captain Ivanov has had a stroke and is paralyzed. I phoned him, but there was no answer. And then I received orders from him, which he had somehow been able to sign I had been appointed president of the Russian Armed Services Union."
Салқын соғыстан кейін
РОВС 1990-шы жылдарға дейін белсенді қызметін жалғастырды және коммунистікке дейінгі және антикоммунистік Ресей әскери дәстүрін тарихи сақтаумен айналысатын ұйымға айналды. РОВС-тың иелігінде Ресей империясының және Ақ әскердің көптеген жауынгерлік тулары мен нышандары болды, олар "ұлттық ресей армиясы" қайта құрылғанда Ресейге қайтарылуы тиіс еді. Ресейлік эмигранттар қауымдастығында оның маңызы мен ықпалы бірнеше онжылдық бұрын тоқтаған болса да, 1992 жылы РОВС Ресейде де қайта жанданды. Алайда, 1990-шы жылдардың ортасында коммунистік режим құлағаннан және Кеңес Одағының тарап кеткеннен кейін, РОВС-те ұйымның әрі қарай өмір сүруіне қатысты дау туды. 2000 жылы АҚШ-та тұратын, РОВС төрағасы Владимир Вишневский осы мәселе бойынша дауыс беру ұсынды. РОВС мүшелерінің көпшілігі таратуға қарсы дауыс берді. Вишневский сол жылы рактан қайтыс болды, ал оның орнын Игорь Борисович Иванов басты.
The ROVS continued to be active into the 1990s and had evolved into an organization that was principally concerned with the historical preservation of the precommunist and anticommunist Russian military tradition. In the ROVS's possession were a significant number of Russian imperial and White Army battle flags and standards, which were meant to be returned to Russia when "a national Russian army" was once again in existence. Although its significance and influence in the Russian émigré community had ceased several decades earlier, the ROVS in 1992 became active in Russia itself. In the mid 1990s, however, since the communist regime had fallen and the Soviet Union no longer existed, a split emerged within the ROVS on whether to continue the organization's existence. In 2000, Vladimir Vishnevsky, a US resident who was the ROVS chairman, requested a vote on this issue. The vast majority of ROVS members voted against its dissolution. Vishnevsky died of cancer that year and was succeeded by Igor Borisovich Ivanov.
Игорь Ивановтың басшылығымен
Ивановтың басшылығымен РОВС тек Кеңес Одағына дейінгі Ресейдің тарихы мен дәстүрін сақтаумен ғана шектелмей, сонымен қатар патриоттық ресейлік қоғамға, әрі Біріккен Ұлттар Ұйымының (БҰҰ) Еуропадағы Қауіпсіздік және Ынтымақтастық Ұйымына (ЕҚЫҰ) коммунизмді қатаң айыптауға шақырды. Өз үндеуінде Иванов Германиядағы ұлттық социализмге қатысты болғандай, коммунизм теориясы мен тәжірибесін заң жүзінде айыптауды талап етті. Ол ЕҚЫҰ мен ПАСЕ елдерін коммунизмді айыптаудағы тұрақсыздық пен жартылайлыққа және коммунизмге қатысты резолюциялардың жобаларын, әсіресе ПАСЕ Резолюциясы №1481-ді жасаудағы ашық түрдегі Ресейге қарсы көзқарасты сынады. Ивановтың өзі идеологиялық Ақ гвардияшы ретінде таныстырылады және Ресей Федерациясының биліктегі өкілдерін қатаң сынға алады. Бұрын ол билік басындағыларды Ресейдің экономикасы мен қорғаныс қабілетін құлатуда айыптап, оны «әскери реформа» деген желеумен жүзеге асырды деді. Сондай-ақ, ол биліктегі режимді сыртқы және ішкі саясаттағы ұлтқа қарсы бағыты үшін және Кеңес Ресейінің коммунистік мұрасын мойындауға және қорғауға ұмтылуы үшін сынады. ROVS-тің монархияны қайта орнату жөніндегі ресми ұстанымы ең жақсы жағдайда сақтықпен қарастырылса да, ол Ресейде монархияны жаңғыртуды жиі қолдады, бірақ монархиялық басқару формасын мерзімінен бұрын және зорлықпен енгізуге қарсы ескертті. Иванов сондай-ақ тоталитаризм мен саяси экстремизмге белгілі қарсылас болды; оң және сол қанатты екеуін де, коммунизм теориясы мен тәжірибесін, сондай-ақ ұлттық социализмді (фашизмді) христиандыққа және адамгершілікке қарсы деп айыптап, православиелік Ресей үшін қабылдауға болмайтын деп мәлімдеді.
Under Ivanov, the ROVS not only was committed to the preservation of the history and tradition of pre Soviet Russia but also appealed to the patriotic Russian public as well as the UN Organization for Security and Co operation in Europe (OSCE), advocated for the resolute condemnation of communism. In his appeal, Ivanov insisted for a legal condemnation of the theory and the practice of communism as done with National Socialism in Germany. He accused OSCE and the PACE countries of having extremely inconsistency and half heartedness in condemning communism and of being openly Russophobic by drafting resolutions addressing communism, particularly the preliminary version PACE Resolution No. 1481. Ivanov himself is described as an ideological White Guard and is a sharp critic of the ruling authorities of the Russian Federation. In the past, he accused the ruling authorities of collapsing Russia’s economy and defense capability which he says they carried out under the guise of "military reform". He also criticized the ruling regime for pursuing an anti national course in foreign and domestic policy and for taking a conciliatory and protective position regarding Soviet Russia’s communist heritage. And though the ROVS official stance on the restoration of the monarchy has been reticent at best, he has often been in favor of the revival of the monarchy in Russia, though he warned against the premature and violent introduction of a monarchical form of government. Ivanov has also been a known opponent of totalitarianism and political extremism; both right and left, equally condemning the theory and practice of communism as well as national socialism (fascism) as anti Christian and anti human, thus being unacceptable for Orthodox Russia.
Ресей-Украина соғысы
2014 жылдың 15 сәуірінде Ивановтың басшылығымен РОВС Украина Қарулы Күштерінің мүшелеріне үндеу жариялады және Украина армиясының одан әрі қақтығысқа тартылып, қантөгіс пен жағдайдың ушығуына жол бермеуге шақырды. 2014 жылдың маусым айында Иванов және РОВС еріктілерінің тобы Луганск облысының Краснодон қаласына, содан кейін Донецк облысының Славянск қаласына аттанды. Олар қаланы қорғап тұрған Донецк Халық Республикасының күштерімен кездесті. Ол кезде Славянск украин күштерімен толық қоршауға алынған еді, сондықтан топ Славянск қаласын қорғауға қатысты. Осы жорықта Иванов жеке шабуыл ротасының командирі болып тағайындалды. Бір күні, 1 шілдеден 4 шілдеге дейін Николаевка маңындағы шайқас барысында Ивановтың бөлімшесі қоршауға түсті, бірақ бұзып шығып, Славянскідегі дос күштермен қайта қосылды. 2014 жылдың 6 шілдесінде Иванов Донецкке келді және 2-ші жаяу әскерлік Славян батальонының командирінің орынбасары болып тағайындалды (батальон командирі В. П. Кононов Моспино және Иловайск қалаларында орналасқан). Орынбасар ретінде Иванов Украина Қарулы Күштерінің кез келген шабуылына қарсы Иловайскті қорғауға дайындық жұмыстарын тікелей бақылады. Өзінің және еріктілерінің іс-қимылының нәтижесінде Иванов майор шеніне ие болды және ДНР милициясының саяси бөлімінің басшысы болды. РОВС еріктілерінің тобы Славянскті қорғауға қатысқанмен, Иванов саяси бөлім басшысы ретінде бейтараптық саясатын ұстанды және милиция қатарында Ресей армиясының дәстүрлерін жаңғыртуды қолдады. Мұндай реформалардың бірі – тұтқындарға гуманистік қарым-қатынас жасау туралы бұйрық болды. Игорь Стрелковтың отставкаға кеткеннен кейін Иванов ДНР күштерінің милициядан кәсіби, тұрақты Қарулы Күштерге айналуын қадағалады. Қорғаныс министрі В. П. Кононовтың бұйрығымен Иванов ДНР Қарулы Күштері Бас штабының жауынгерлік бөлімдер жөніндегі бастығының орынбасары болып тағайындалды. Иванов пен РОВС еріктілері ДНР милициясындағы реформаларға біршама үлес қосса да, премьер-министр Александр Захарченко бағдарламаны тоқтатты. Соның салдарынан Иванов «ДНР-дағы саяси жағдайдың өзгергеніне» сілтеме жасай отырып, отставкаға кету туралы өтініш берді. Бір топ офицерлермен бірге РОВС еріктілерінің мүшелері және олармен бірге жүруге шешім қабылдағандар Донецк Халық Республикасынан шығып, Ресейдің материк бөлігіне оралды. Ресей Федерациясына оралғаннан кейін Иванов Донецк Халық Республикасында Игорь Стрелковты қызметтен алу арқылы төңкеріс болғанын мәлімдеді және Стрелков кеткеннен кейін РОВС жаңа ДНР әкімшілігінің саясатын қолдамайтынын айтты. Осыдан бері РОВС Донбаста соғыстан зардап шеккендерге, соның ішінде жараланған милиция сарбаздарына және босқындарға гуманитарлық көмек бағдарламаларын ұйымдастырып келеді.
On April 15, 2014, under Ivanov’s command, the ROVS issued an appeal to members of the Armed Forces of Ukraine and called for the Ukrainian Army to be prevented from being drawn into further conflict to avoid bloodshed and escalation. In June 2014, Ivanov and a detachment of ROVS volunteers deployed to Krasnodon, Luhansk Oblast, where they traveled to Sloviansk in the Donetsk Oblast. There, they met up with forces of the Donetsk People's Republic who were defending the city. By that time, Sloviansk had already become surrounded by Ukrainian forces and so the detachment took part in the defense of Sloviansk. In that campaign, Ivanov took command of a Separate Assault Company as a squad leader. At one point, from July 1 to 4, during the fighting near Nikolaevka, Ivanov’s unit was surrounded but broke through and linked up with friendly forces back in Sloviansk. On July 6, 2014, attached to the Slavic Brigade, Ivanov arrived in Donetsk and was appointed deputy commander of the 2nd infantry Slavic battalion (under the command of battalion commander V. P. Kononov stationed in Mospino and Ilovaisk. As deputy commander, Ivanov directly supervised the defense preparation of Ilovaisk against any offensives attempted by the Armed Forces of Ukraine. As a result of his and his volunteers actions, Ivanov achieved the rank of Major and became the first head of the political department of the DPR militia. Though the ROVS volunteer detachment took part in the defense of Sloviansk, Ivanov, as head of the political department, pursued a policy of non partisanship and advocated the revival of the traditions of the Russian Army in the ranks of the militia. One such reform was the order on humane treatment of prisoners. After Igor Strelkov's resignation, Ivanov oversaw the transition of the DPR forces from a militia force into a professional regular Armed Forces. Under the order of the Minister of Defense V. P. Kononov, Ivanov was promoted to Deputy Chief of the Main Staff of the Armed Forces of the DPR for combat units. Though Ivanov and the ROVS volunteers for a while made some progress in their reforms within the DPR militia, Prime Minister Alexander Zakharchenko shut down the program. As a result Ivanov filed a letter of resignation that cited the "changed political situation in the DPR." Together with a group of officers, members of the ROVS volunteer detachment and of those who decided to go with the ROVS detachment withdrew from the Donetsk People's Republic and returned to mainland Russia. Upon his return to the Russian Federation, Ivanov declared that a coup had taken place within the Donetsk People's Republic with the removal Igor Strelkov and that since Strelkov’s removal, the ROVS could not condone the policies of the new DPR administration. Since then, the ROVS has been organizing humanitarian aid programs in Donbass for those affected by the war including assistance to wounded militias as well as refugees.