Соғыстан кейінгі жеңіс сынақтары: Англиядағы крикет матчтары
Victory Tests
1945 ж. Англияда өткен «Жеңіс сынақтары» – 2-ші дүйн. соғысынан кейін құрылған Австралия және Англия құрама командалары арасындағы кездесулер. Көрермендер көп болды!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жеңіс сынақтары – 1945 жылғы 19 мамырдан 22 тамызға дейін Англияда Австралияның біріккен әскери құрамасы мен Англияның ұлттық құрамасы арасында өткен крикет матчтары. Алғашқы матч Еуропадағы Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанынан кейін екі аптадан аспайтын уақытта басталды, ал матчтарды Англия халқы соғысқа дейінгі өмір салтына оралудың бір жолы ретінде қуана қарсы алды. Матчтар "Жеңіс сынақтары" деп белгілі, бірақ оларға қатысушы Бақылау кеңестері ешқашан сынақ матч мәртебесін бермеді, себебі Австралия крикет кеңесі өз командасының жақын күшті Англиямен бәсекелесе алмайтынынан қорқып, сондықтан ойындар тек бірінші сыныптық мәртебеге ие болды. Барлығында командалар үш күндік бес матч өткізді, олардың екеуін әрбір тарап жеңіп алды, ал біреуі тең аяқталды. Лордс стадионында (үш матч), Олд Траффорд және Брамолл Лейнде (әрқайсысы бір матч) өткен матчтарды 367 000 адам тамашалады, ал Лордстағы соңғы матчқа үш күндік матч үшін рекордтық 93 000 адам келді.
The Victory Tests were a series of cricket matches played in England from 19 May to 22 August 1945, between a combined Australian Services XI and an English national side. The first match began less than two weeks after the end of World War II in Europe, and the matches were embraced by the public of England as a way to get back to their way of life from before the war. The matches are known as the "Victory Tests", but they were never given Test match status by the participating Boards of Control, because the Australian Cricket Board feared their side was not strong enough to compete with a near Test strength England, so the games only had first class status. In all, the teams played five three day matches, two of which were won by each side with one drawn. 367,000 people attended the matches at Lord's (three matches), Old Trafford and Bramall Lane (one each), with the final game at Lord's attracting a then record 93,000 people for a single three day match.
Австралиялық қызметтер XI
Австралия құрамасы соғыс кезінде Англияда орналасқан RAAF XI және Австралиядан келген AIF сарбаздарынан тұратын топтың бірігуінен құралды. Ойыншылар ел бойынша турнеге шығу үшін крикет командасын құру мақсатында Англияда әдейілеп бірге орналастырылды. Австралия премьер-министрі Джон Кертин соғыс аяқталғаннан кейін халықаралық крикеттің дереу қайта басталуын қолдады. Команда ресми түрде әскери бөлім болды, оны команданың қақпашысы, эскадрон басшысы Стэн Сисмей басқарды. Линдси Хассет алаңдағы капитан болды. Командадағы жалғыз ойыншы, болашақ тест-капитаны Линдси Хассет, бұрынғы тест матчтарында тәжірибе жинаған, ал команданың қалған бөлігі көбінесе Австралияның Шеффилд Шилд ойыншыларынан құралды. Виктория штатындағы перспективті соққы беруші саналған Кит Миллер Жеңіс тест сериясында өзінің "атышулы" сериясын өткізді. Ол Австралияға оралғанда, қазір "Жеңілмейтіндер" деп аталатын Австралия ұлттық құрамасына ілігуіне кепілдік берді. Команданың негізгі соққы берушісі Грэхам Уильямс серия басталғанға дейін бірнеше апта бұрын ғана неміс тұтқынынан босатылып, соғысқа дейінгі салмағынан 31 кг кем салмақта ойнады. Оверлер арасында ол энергиясын сақтау үшін глюкоза мен су ішті, бірақ ол боулингке қатыса алмағанда, оның орнын Миллер басты. Австралия құрамасы шендер мен қызметі бойынша бөлінгеніне қарамастан, барлығы жақсы көңіл-күйде өз орындарын алды және команданың барлық мүшелерінен жоғары шенді офицер Хассеттің капитан болып тағайындалуына көп мән берілмеді.
The Australian side was an amalgam of an RAAF XI, which had already been stationed in England during the war, and another group of mostly AIF soldiers from Australia. The players were deliberately stationed with each other in England for the express purpose of forming a cricket team to tour the country, with Australian prime minister John Curtin pushing for the immediate resumption of international cricket after the war was over. The team was officially a military unit, commanded by Squadron Leader Stan Sismey, the team's wicket keeper. Lindsay Hassett was the on field captain. Only one player in the side, future Test captain Lindsay Hassett, had any previous Test match experience, and the rest of the side was made up mostly of Australian Sheffield Shield players. Keith Miller, at the time only considered a promising batsman with Victoria, played what many consider to be his 'breakout' series in the Victory Tests, ensuring that when he returned to Australia he would have a place in the Australian national team now referred to as The Invincibles. Graham Williams, the team's main strike bowler, had only been released from a German prisoner of war camp weeks before the series started, and played at 31 kg (68 lb) below his pre war playing weight. In between overs he drank glasses of glucose and water to keep his energy up, but when he was unable to bowl Miller took his place. The Australian team, despite being split by rank and service, all took their place in the side in good spirit and not much was made of the fact that Hassett, a warrant officer who was outranked by almost every other member of the team, was appointed captain.
Ағылшын жағы
Англия құрамасының соққы берушілерінің қатары Тест матчтары деңгейінде күшті болды, олардың қатарында Лен Хаттон, Уоли Хаммонд, Лес Эймс, Билл Эдрич және Сирил Уошбрук сияқты ойыншылар бар еді, олардың барлығы Англия құрамасы үшін Тест матчтарында ойнады. Хаттон 1938 жылы Австралияға қарсы өткен матчта соққан 364 ұпайымен сол кездегі ең жоғары жеке Тест иннингінің рекордын ұстады, ал Хаммонд мансабында 7249 Тест ұпайы жинап, 58.45 орташа көрсеткіштің иегері болды, тіпті Жеңіс Тесттері ойналған кезде 40 жастан асып кеткеніне қарамастан. Бірақ, ағылшын соққы берушілері австралиялықтардан әлдеқайда басым болғанына қарамастан, Жеңіс Тесттерінің барлық кезеңінде тек бір иннингте 300-ден астам ұпай жинай алды. Олардың доп тастау шеберлігі әлсіз тұс деп есептелді, сондықтан серия бойында доп тастау шабуылына көптеген өзгерістер енгізілді. Бұл серияның соңғы матчында нәтижесін берді, онда Австралия екі иннингте де 250 ұпайдан төмен жинады, бірақ доп тастаушылардың ешқайсысы – төрт матчта 25 қақпа алған Дик Поллардты қоспағанда – өте тұрақты болған жоқ, немесе белгілі бір ретпен таңдалған жоқ. Джордж Поуп екінші матчта сегіз қақпа алды, бірақ үшінші матчты өткізіп жіберді, содан кейін төртінші матчта алты қақпа алып, қайтадан құрамаға оралды.
The English side's batting line up was strong enough to be considered Test strength, with players like Len Hutton, Wally Hammond, Les Ames, Bill Edrich and Cyril Washbrook, all of whom played Test cricket for England. Hutton held the record for the highest individual Test innings at the time with the 364 that he scored against Australia in 1938, and Hammond boasted 7,249 Test runs at an average of 58.45 over his career, despite being over 40 by the time the Victory Tests were played. But although the English batting side was far superior to the Australians, they only managed to score over 300 runs in one innings for the entire Victory Test tour. Their bowling was seen as their weakness, and indeed a lot of changes were made to the bowling attack throughout the series. It worked for the last match of the series, when Australia were kept to under 250 runs in both of their innings, but none of the bowlers – bar seam bowler Dick Pollard, who took 25 wickets in his four matches – were very consistent, or indeed selected with any regularity. George Pope took eight wickets in the second match, only to miss the third, and then came back to take six in the fourth match.
Жиынтық жиынтық
Серия 2:2 есебімен аяқталды, соның ішінде бір матч тең түсті.
The series was drawn 2–2, with one match drawn.
Жеңіс сынақтарынан кейін
Англиядағы табысты турнеден кейін, Австралиялық XI командасы Австралияның сыртқы істер министрі доктор Х. В. Эваттың өтінішімен төрт ай бойы Үндістан мен Шри-Ланка (сол кезде Цейлон) елдеріне сапар шекті, содан соң Австралияға оралып, Шеффилд Шилд штатының командаларымен ойындар ойнады. Қатты кестеге байланысты, команданың көптеген ойыншылары өздерінің қабілеттерінен төмен деңгейде ойнады, ал Австралияға келгеннен кейін жергілікті командалардан жеңіліп қалуды әдетке айналдырды. Дегенмен, Жеңіс сынақ турнесінің маңыздылығын бағалауға болмайды, себебі ол соғыстан кейін адамдардың қалыпты өміріне оралуына көмектесті және сол заманғы ұлы крикетшілердің бірін ашты.
Following on from the success of the tour of England, the Australian Services XI traveled through India and Sri Lanka (then Ceylon) for four months at the request of Australian external affairs minister Dr H. V. Evatt, before returning to Australia to play against Sheffield Shield state sides. The gruelling schedule resulted in many players in the Services side playing well below their capabilities, and by the time they were back in Australia they were routinely beaten easily by the local teams. However, the importance of the Victory Test tour as a whole cannot be understated, because it helped people get back to their normal lives after the war, and unearthed some of the great cricketers of the time.