Кіріспе

Фонтана бөгеті – Солтүстік Каролина штатының Суэйн және Грэм округтеріндегі Кіші Теннесси өзеніндегі су электр стансасы. Бөгетті Теннесси өңірінің басқармасы басқарады, ол 1940 жылдардың басында Теннесси өңіріндегі электр энергиясына деген сұранысты қанағаттандыру және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде алюминий өнеркәсібін қолдау үшін салынған. Бұрынғы шалғайлы аймақтарды да электрмен қамтамасыз еткен. 146 метр (480 фут) биіктігімен Фонтана – Шығыс АҚШ-тағы ең биік бөгет; салынған кезде ол әлемдегі төртінші биік бөгет болған. Бөгет және оған байланысты инфрақұрылым 2017 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілген. Бөгет арқасында Фонтана көлі құрылған, ол Кіші Теннесси өзенінің әсем бөлігімен, Ұлы Смоки таулары ұлттық паркінің оңтүстік-батыс шекарасымен жатады. Аппалач тау жолы бөгеттің үстінен өтеді. Фонтана бөгеті қазір су астында қалған Фонтана қаласының құрметіне аталған, ол бір кезде Игл-Крик өзенінің құйылыс жерінде орналасқан ағаш және мыс кенін өндіру орталығы болған.

Орналасқан жері

Кіші Теннесси өзенінің бастауы Солтүстік Джорджия тауларында орналасқан. Ол Теннесси өзеніне құятын жерге дейін 217 километр (135 миль) ағып жатыр. Фонтана Кіші Теннесси өзенінің сағасынан 98 километр (61 миль) жоғарыда, батысқа қарай ағатын өзеннің қысқа ғана оңтүстікке бұрылатын шалғай аймақта орналасқан. Фонтана бөгетіне ең жақын қалалар – Мэривилл (Теннесси штаты), Брайсон Сити және Роббинсвилл (Солтүстік Каролина штаты) арақашықтығы 48 километр (30 миль). Фонтананың кішкентай курорты (алғашқыда бөгет құрылысында жұмыс істегендер үшін уақытша жұмысшылар кенті ретінде салынған) бөгеттің оңтүстігінде дамыған. Ұлы Түтінді Таулар солтүстікке қарай көтеріледі, ал Сары Ағын Таулары (көбінесе Нантала ұлттық орманның қорғауында) оңтүстікке қарай көтеріледі. Фонтана – Кіші Теннесси өзеніндегі бес бөгеттің ең жоғарғысы: Чёа бөгеті 16 километр (10 миль) төменде, одан кейін Кальдервуд, Чилхови және Теллико бөгеттері орналасқан. Чёа, Чилхови және Теллико бөгеттері тарихи чероки қалаларының құрметіне аталған. Фонтана көлі Кіші Теннесси өзенінің 47 километрлік (29 миль) бөлігін жабады, сонымен қатар Тюкасиги өзенінің төменгі 18 километрін (11 миль) (Чероки мен Брайсон Ситиден оңтүстікке қарай ағады) және Нантахала өзенінің төменгі 8 километрін (5 миль) немесе одан да көп бөлігін, әсем Нантахала шатқалына дейін қамтиды. Бірнеше жылдам ағып жатқан тау өзендері – олардың кейбіреулері Ұлы Түтінді Таулардың биіктігінен бірнеше шақырым ішінде бірнеше мың метрге төмендейді – Фонтананың солтүстік жағалауына құяды. Бұл өзендердің ең танымалдары – Игл Крик және Хейзел Крик – бөгеттен жоғары орналасқан үлкен шығанақтарды құрайды. Солтүстік Каролинаның 28-ші тас жолы (бөгеттен төмен ағыстағы көпірден өтеді) Фонтана бөгетінің аймағына жалғыз маңызды жолмен қол жеткізуді қамтамасыз етеді. Делс-Гаптан, бөгеттен батысқа қарай 18 километр (11 миль) жерде, жол АҚШ-тың 129-шы бағдарламалық жолымен қиылысады, ол батысқа қарай Мэривиллге дейін жалғасады. Бөгеттің шығысында NC 28 көлдің оңтүстік жағалауын бойымен 40 километр (25 миль) жүріп, 74-ші АҚШ автожолымен қиылысады. Бұрын Фонтана бөгетінің орнында туристерге арналған 800 метрлік тар жолды фуникулерлік темір жол болған. Қазір ол жабық.

Қуаттылығы

Фонтана бөгетінің ұзындығы 721 метр, ал биіктігі 146 метр. Осы көрсеткіштер оны АҚШ-тың шығысындағы ең биік бөгетке айналдырады. Бөгеттің су тасқынынан сақтау көлемі белгілі емес, ал оның үш генераторының жалпы қуаты 293,6 мегаваттты құрайды. Фонтана көлінің жағалау сызығының ұзындығы 383 шақырым, су бетінің ауданы белгілі емес, ал су деңгейі жыл сайын 17 метрге дейін өзгереді.

Негізгі деректер және құрылыс

Американың алюминий компаниясы (Alcoa) 1910 жылдардың басында Теннесси штатының жанындағы Алкоа қаласындағы алюминий өндірісі үшін қажетті үлкен мөлшердегі электр энергиясын қамтамасыз ету мақсатында Кіші Теннесси алқабын зерттеуді бастады. 1913 жылы Alcoa Tallassee Power Company (қазіргі Tapoco) компаниясын сатып алды, ал 1930 жылға дейін екі компания бірлесіп Cheoah және Calderwood бөгеттерін, сондай-ақ Cheoah өзеніндегі Santeetlah бөгетін аяқтады. 1930 жылдардың ортасына қарай Alcoa компаниясы Фонтана учаскесін бағалап, бөгет құрылысы үшін алғашқы жерді сатып алды. 1935 жылы Теннесси өзені үкіметі (TVA), Кіші Теннессидің үлкен Теннесси алқабындағы су тасқынына тигізетін әсеріне алаңдап, Alcoa компаниясымен Фонтана жобасын өз бақылауына алу үшін келіссөздер жүргізді. Alcoa бөгетті TVA-ға салуды қалағанмен, 1941 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін жобаға қажетті федералдық қаржыландыруды алу мүмкін болмады. Соғыс кезіндегі төтенше жағдайлар алюминий өндірісін күрт арттыруды талап етті. 1941 жылдың 14 тамызында TVA және ALCOA «Фонтана келісіміне» қол қойды, ол TVA-ға Фонтананы меншігіне беруге және Tapoco-ның Кіші Теннесси алқабындағы бөгеттерінен су шығаруды бақылауға беруге, ал Alcoa-ға бөгеттерден алынатын электр энергиясының басты пайдаланушысы болады деген кепілдік берді, кем дегенде жиырма жылға. АҚШ Конгресі 1941 жылдың 17 желтоқсанында қаржыландыруға рұқсат берді, ал Фонтана бөгетінің құрылысы 1942 жылдың 1 қаңтарында басталды. Оның өсуін тоқтату үшін 4-5 жыл сайын жаңа кесулер жасалады. Соңғы кесулерді 2016 жылы Bluegrass Companies компаниясы жүзеге асырды.

Солтүстік жағалау жолының дау-дамайлары

Фонтана бөгетінің салынуы Солтүстік Каролина штатының 288 тас жолының басым бөлігінің су астында қалуына әкеп соқты, бұл жол Дилс Гэп пен Брайсон Сити қалаларын байланыстырған. Ұлттық саябақтар қызметі Фонтананың солтүстік жағалауындағы учаскелерді иеленгеннен кейін, 1940 жылдары Суэйн округімен солтүстік жағалаудағы жолды жаңару туралы келісімге келді. 1972 жылға дейін жолдың бар болғаны 12 шақырымы (7.2 миль) аяқталды. Аймақ тұрғындары мұндай құрылыстың қоршаған ортаға тигізетін әсерін жақсы түсініп, наразылық білдірді, сонымен қатар Ұлттық саябақтар қызметі жолға жеткілікті қаржы табуда қиындықтарға тап болды. 1970 жылдары экологиялық алаңдаушылықтар жолдың жұмысын толығымен тоқтатты, ал жергілікті тұрғындар аяқталмаған жолды "Ешқайда жетпейтін жол" деп атады. Солтүстік Каролина штатының АҚШ сенаторы Джесси Хелмс 2000 жылы жолға қаржыландыруды қамтамасыз етті, ал Ұлттық саябақтар қызметі жобаның экологиялық әсерін бағалауды алғаш рет жүргізді. 2007 жылы жарияланған Экологиялық әсерді бағалау есебі (EIS) жолдың салынуы аймақтағы "топографияға, геологияға және топыраққа елеулі, теріс, ұзақ мерзімді әсер етеді" деген қорытындыға келді. Жолды салуды қолдаушылар экологиялық алаңдаушылықтарды артық көрсетілген деп мәлімдеді. 2007 жылы Суэйн округі Ұлттық саябақтар қызметінен 52 миллион доллар көлемінде ақшалай өтемақы алды және Солтүстік жағалау бойында жаңа жол салу туралы талабынан бас тартты. Соңғы 35,2 миллион доллар 2018 жылдың 29 маусымында төленді. 2010 жылғы келісімге сәйкес, ақша мемлекеттік қазынашылық кеңсесіне депозиттелді. Суэйн округі тек ақшадан түскен пайызды ғана жұмсай алады.