Сальвадор Минухин: Отталас терапиясының негізін қалаушысы
Salvador Minuchin
Сальвадор Минухин (1921-2017) – әйгілі отбасылық терапевт, құрылымдық отбасылық терапияны жасаған. Отбасы мүшелері арасындағы қарым-қатынастарды зерттейді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сальвадор Минучин (13 қазан 1921 – 30 қазан 2017) – Аргентинаның Энтре-Риос провинциясының Сан-Сальвадор қаласында туып өскен отбасылық терапевт. Ол отбасы мүшелерінің арасындағы, немесе отбасының ішкі топтары арасындағы қарым-қатынастарды анықтау арқылы отбасыдағы проблемаларды шешетін құрылымдық отбасылық терапияны жасады (Минучин, 1974). Бұл схемалар билік тепе-теңдігін, сондай-ақ әртүрлі жүйелер арасындағы шекараларды көрсетеді. Терапевт отбасы ішіндегі дисфункционалды қарым-қатынастарды өзгертуге тырысады, оларды денсаулыққа пайдалы жаңа үлгіге бейімдейді.
Salvador Minuchin (October 13, 1921 – October 30, 2017) was a family therapist born and raised in San Salvador, Entre Ríos, Argentina. He developed structural family therapy, which addresses problems within a family by charting the relationships between family members, or between subsets of family (Minuchin, 1974). These charts represent power dynamics as well as the boundaries between different subsystems. The therapist tries to disrupt dysfunctional relationships within the family, and cause them to settle back into a healthier pattern.
Мансап
Сальвадор Минучин медицина мамандығы бойынша диплом алғаннан кейін Израиль армиясында дәрігер болып қызмет етті. Қызметін аяқтаған соң, ол Нью-Йорк қаласына Нейтан Акерманмен балалар психиатриясы бойынша тәлім алуға барды. Акерманмен оқып бітіргеннен кейін Минучин Израильге оралып, бала психиатры ретінде көші-қон саясатының салдарынан қалған балаларға көмек көрсетті (Николс, 2010). 1954 жылы ол Уильям Алансон Уайт институтында психоанализді оқу үшін АҚШ-қа қайта оралды. Психоанализ бойынша оқуын аяқтағаннан кейін Минучин Вилтуик мектебінде жасөспрімдердің тәртібі бұзылған балаларына арналған психиатр болып жұмыс істеді, онда ол бүкіл отбасымен емдеудің пайдалы екеніне көз жеткізді. Вилтуик мектебінде қызмет еткен кезінде Минучин әріптестерімен бірге отбасылық терапияның бір түрін жасады. Олардың әдісі Минучин немесе басқа психиатр отбасымен терапиялық сессия өткізгенде, қалған психиатрлар сессияны бір жақты айна арқылы бақылап отыратын (Николс, 2010). Бір-бірінің жұмысын бақылау терапевттерге әдістерді оңай үйренуге мүмкіндік берді және Минучинді құрылымдық отбасылық терапияны дамытуға итермеледі. 1962 жылы Минучин отбасы құрылымы туралы теориялық негізін қалыптастырғаннан кейін, ол Джей Хейлимен жұмыс істеу үшін Пало-Альтоға барды. Минучиннің Вилтуик мектебіндегі жұмысы оның алғашқы кітабына, "Слэмдердегі отбасылар" (1967) деген атқа ие болды, онда ол отбасылық терапияның теориялық моделін сипаттады. Минучин Эстер Перел мен Вирджиния Голднерге жетекшілік етті. 1965 жылы Минучин Филадельфиядағы Балаларға кеңес беру клиникасының директоры болды. 1976 жылы ол бұл қызметтен бас тартып, 1981 жылға дейін орталықтың оқу бөлімінің меңгерушісі болды, содан кейін Филадельфиядан Нью-Йоркке балалар психиатриясын тәжірибелеп, оқыту үшін кетті (Николс, 2010). 1996 жылы ол Бостонға көшіп, карьерасын аяқтады. Минучин 2017 жылдың 30 қазанында Флорида штатының Бока-Ратон қаласында қайтыс болды.
Salvador Minuchin served as a physician in the Israeli army after obtaining his degree in medicine. Once his service was finished, he traveled to New York City to be trained in child psychiatry with Nathan Ackerman. When his training with Ackerman was complete, Minuchin returned to Israel to assist displaced children as a child psychiatrist (Nichols, 2010). In 1954 he returned to the United States to be trained in psychoanalysis at the William Alanson White Institute. After completing his psychoanalytic training, Minuchin worked as a child psychiatrist at the Wiltwyck School for delinquent boys, where he decided that treating whole families would be worthwhile. While he held his position at the Wiltwyck School, Minuchin developed a form of family therapy with his co workers. Their method involved Minuchin or another psychiatrist performing a therapy session with a family while the other psychiatrists viewed the session through a one way mirror (Nichols, 2010). Observing one another work allowed the therapists to learn techniques easily and led Minuchin to develop structural family therapy. In 1962, once Minuchin had generated his theoretical formulations for family structure, he traveled to Palo Alto to work with Jay Haley. Minuchin's work at the Wiltwyck School led to his first book, Families of the Slums (1967), which outlined his theoretical model of family therapy. Minuchin supervised both Esther Perel and Virginia Goldner. In 1965 Minuchin became the director of the Child Guidance Clinic in Philadelphia. He stepped down from this position in 1976 to become the head of training at the center until 1981, when he left Philadelphia to practice and teach child psychiatry in New York (Nichols, 2010). In 1996, he moved to Boston and retired from his career. Minuchin died on October 30, 2017, in Boca Raton, Florida.
Джей Хейлимен достық
Минучиннің Джей Хейлимен жұмысының нәтижесінде туған дамудың бірі – екі маман арасындағы ынтымақтастыққа негіделген достық. Минучин бір кезде Хейлиді өзінің ең маңызды ұстазы деп, оны және өзін жаңа идеялардың шегін сынауға, оларды дамытуға шақырып, "үздіксіз жаңалықтар іздеген" адам ретінде жазған. Минучин олардың қарым-қатынасын телеарнадағы «Жұлдыз жолы» сериалындағы Спок пен капитан Кирк арасындағы достыққа теңейді, себебі Джей Хейли жоғары интеллектуалды болса, Минучин өте прагматик болған (Минучин, 2007).
One of the developments that came out of Minuchin's work with Jay Haley was the collaborative friendship between the two professionals. Minuchin once wrote of Haley as his most important teacher, a man who was "forever pushing the envelope, testing the limits of new ideas" to challenge Minuchin and himself. Minuchin characterizes their relationship as similar to the friendship between Spock and Captain Kirk from the television show Star Trek in that Jay Haley was highly intellectual, while Minuchin was extremely pragmatic (Minuchin, 2007).
Отбасылық терапияға теориялық үлес
Салвадор Минучин мансабында отбасылық терапия саласына бірнеше маңызды үлес қосты, олардың ең маңыздысы – құрылымдық отбасылық терапияны дамыту (Николс, 2010). Минучин отбасылық терапевт ретінде жұмыс істей бастағанда, өте жақын және шектеулі қарым-қатынастағы, сондай-ақ бөлініп кеткен отбасылар туралы жазды, бұл құрылымдық отбасылық терапияның маңызды құралы болды. Минучин сонымен қатар, көптеген отбасылар өз проблемаларын бірінші деңгейдегі өзгерістер (жеке мінез-құлқының өзгеруі) арқылы шешуге тырысады және отбасының құрылымы мағыналы түрде өзгеруі үшін және қайта сауығуы үшін екінші деңгейдегі өзгерістер (отбасы ережелерінің өзгеруі) қажет екенін айтты. Осы тұжырымдамалар оның құрылымдық отбасылық терапия туралы түсінігін қалыптастырды және отбасылық психологияның басқа салаларына әсер етті.
Salvador Minuchin made several important contributions to the field of family therapy during his career, the most important of which was the development of structural family therapy (Nichols, 2010). When Minuchin first began to work as a family therapist, he wrote about enmeshed and disengaged families, which became an important component of structural family therapy. Minuchin also suggested that most families try to solve their problems through first order changes (changes of single behaviors) and that in order for a family's structure to significantly change and become healthy again, second order changes (alterations of the family's rules) are necessary. These concepts informed his conception of structural family therapy and influenced other branches of family psychology.
Нервтік анорексияны емдеудің психосоматикалық моделі
1978 жылы Минучин «Психосоматикалық отбасылар: Анорексия нервоза контексте» кітабын жазуға көмектесті, онда анорексия нервозаның себептері мен емдеуіне арналған клиникалық модель медициналық зерттеулер мен бұрынғы сәтті психологиялық араласулардың интеграциясына негізделген (Минучин, Росман және Бейкер, 1978). Анорексия нервозаның психосоматикалық моделі психодинамикалық және мінез-құлық теориясының элементтерін біріктіре отырып, отбасы жүйесінде анорексия нервозаның пайда болуы туралы толыққанды түсінік береді. Кітапта анорексия нервозаны емдеудің ең оңтайлы тәсілі мінез-құлық және құрылымдық отбасы терапиясының әдістерін қолдану екендігі айтылады. Сондай-ақ кітапта анорексия нервозадан зардап шеккен отбасылардың төрт жағдайын және модельдің емдеу әдісі олардың жағдайына қалай табысты қолданылғанын көрсетеді.
In 1978 Minuchin helped write Psychosomatic Families: Anorexia Nervosa in Context, which details a clinical model for the causes and treatment of anorexia nervosa based on an integration of medical research and previously successful psychological interventions (Minuchin, Rosman, & Baker, 1978). The psychosomatic model of anorexia nervosa specifically combines elements of psychodynamic and behavioral theory to create a comprehensive account of the origins of anorexia nervosa in a family system. According to the book, optimal treatment of anorexia nervosa involves the application of behavioral and structural family therapy methods. The book also features four case studies of families whose members have suffered from anorexia nervosa and how the model's treatment was successfully applied to their situation.
Постмодерндік терапияны сынға алу
"Жұбайлық және отбасылық терапия журналы" журналының редакторлық мақаласында Минучин (1998) постмодерндік отбасылық терапияға қатысты алаңдаушылық білдірді. Ол наративтік терапия мен шешімге бағытталған терапияның екеуі де отбасылық терапия практикасына ерекше және пайдалы әдістерді әкеледі, мысалы, проблемалармен күресу үшін баламалы жекелеген түсініктемелерге баса назар аудару. Дегенмен, ол постмодерндік терапия отбасылық әңгімелерден туындаған маңызды ақпаратты, терапевт басқарған импровизациялардың спонтандылығын, терапевттің позитивті және көмекші рөлін, терапевттің отбасы мүшелерінің байланысын күшейтуге қабілетін және терапевттің жеке көзқарастарымен жұмыс істеу қажеттігін жоғалтқанын айтты. Яғни, Минучин постмодерндік терапия отбасын ығыстырып, отбасының психологиялық тәжірибесін көрсете алмайтын терапиялық үлгі құрды деп ойлады. Алғашқы сын-пікірлерін дамыта келе, Минучин (1999) постмодерндік терапияның назары отбасылық бірліктің нақты проблемаларын тиімді шешу үшін тым кең деп санайтынын мәлімдеді. Ол отбасылық терапияны отбасы ішіндегі стресті және ауырсынуды жеңілдету үшін пайдалану керек екенін, ал жалпы мәдени түсініктемелердің ықпалын жою үшін емес деп ұсынады.
In an editorial in The Journal of Marital and Family Therapy, Minuchin (1998) expressed concerns about postmodern family therapy. He argued that both narrative therapy and solution focused therapy bring unique and useful methods to the practice of family therapy, such as emphasizing alternative personal narratives to cope with problems. However, he stated that postmodern therapies lost the information that family dialogues produced, the spontaneity of therapist directed enactments, the focus on the therapist as a positive and helpful, that the therapist can make a family feel more connected, and the acknowledgement that the therapist must function with personal bias. In other words, Minuchin felt that postmodern therapy displaced the family and created a paradigm for therapy that was not representative of the psychological experience of a family. In a follow up to his initial criticisms, Minuchin (1999) also stated that he felt the focus of postmodern therapy was too broad to be effectively applied to the specific problems of a family unit. He suggests that family therapy should be used to alleviate stress of pain within a family, not to remove the influence of overarching cultural narratives.
Минучин отбасылық орталығы
1981 жылы Нью-Йоркке көшіп келгенде Минучин Отбасы зерттеу институтын құрды, онда ол отбасылық терапевттерді оқыта алады және консультациялық қызметтер арқылы асырау жүйесімен тікелей байланыса алады (Николс, 2010). 1995 жылы Минучин зейнеткерлікке шыққаннан кейін институт Отбасы үшін Минучин орталығы деп аталды, ол құрылымдық отбасылық терапияның ұғымдары мен техникаларын оқытуға, сондай-ақ кедейлік, расизм және гендерлік немесе сексуалдық бағдарлама бойынша кемсітуге ұшыраған отбасылармен жұмыс істейтін ұйымдарға кеңес беруге арналған.
When Minuchin moved to New York in 1981, he established the Family Studies Institute, where he could teach family therapists and interface directly with the foster care system through consultation services (Nichols, 2010). Renamed the Minuchin Center for the Family after Minuchin's retirement in 1995, it is dedicated to teaching the concepts and techniques of structural family therapy, and to consulting with organizations that work with families challenged by poverty, racism, and discrimination due to gender or sexual orientation.
Мақалалар
"Повестволық отбасылық терапияда отбасы қайда?" "Жұбайлық және отбасылық терапия" журналы, т. 24, 397–403. (1998)
"Қайта айту, қайта елестету және қайта зерттеу: үздіксіз әңгіме". "Жұбайлық және отбасылық терапия" журналы, т. 25, 9–14. (1999)
"Джей Хейли: Менің ұстазым". Отбасылық процесс, т. 46, 413–414. (2007)
"Where is the family in narrative family therapy?" The Journal of Marital and Family Therapy, vol. 24, 397–403. (1998)
"Retelling, reimagining, and re searching: A continuing conversation". The Journal of Marital and Family Therapy, vol. 25, 9–14. (1999)
"Jay Haley: My Teacher". Family Process, vol. 46, 413–414. (2007)