Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сент-Луистегі американдық компания (1822–1834)
American company in St. Louis (1822–1834)
Кейіннен "Роки-Маунтин Фур Компани" деп аталған кәсіпорын 1822 жылы Миссури штатының Сент-Луисінде Уильям Генри Эшли және Эндрю Генри тарапынан құрылды. "Эшлидің жүзі" деп белгілі болған алғашқы қызметкерлердің арасында компания жұмысында жетекші рөл атқарған Джедедая Смит және 1830 жылы Смит пен оның серіктестерін сатып алғандардың бірі Джим Бриджер болды. Бриджер мен оның серіктестері осы кәсіпорынға "Роки-Маунтин Фур Компани" деген ат берді. Компания батысты зерттеуде, әсіресе Грин-Ривер аңғарында пионерлік жасады. "Американ Фур Компани" сияқты басқа да ұйымдардың қызметтері жиі қиылысып, қатал бәсекелестік тудырды. Жарыс күшейген сайын аң аулаушылар даланың тереңіне бойымен еніп, зерттеулер жүргізуге ұмтылды. Бұл жер бедері туралы білімді арттырып, бобърлардың санының азаюына себеп болды. Көп ұзамай, бобърлардың азаюы және теріден жасалған тоқымалардың сұранысының төмендеуі "Роки-Маунтин Фур Компани" кәсіпорнының құлдырауына әкелді. Құрылғаннан кейін шамамен он жыл өткен соң, акционерлер барлық үлестерін сатып, батыс елді мекендері мен халық ауыз әңгімелері саласында мұра қалдырды. АҚШ үкіметі батысқа қатысты географиялық білім немесе саяхат туралы кеңес алу үшін компанияның бұрынғы мүшелерін кеңесшілер ретінде шақыратын. Эшли өзі кейіннен батыс мәселелерінде сарапшы болған конгрессмен болды.
The enterprise that eventually came to be known as the Rocky Mountain Fur Company was established in St. Louis, Missouri, in 1822 by William Henry Ashley and Andrew Henry. Among the original employees, known as "Ashley's Hundred," were Jedediah Smith, who went on to take a leading role in the company's operations, and Jim Bridger, who was among those who bought out Smith and his partners in 1830. It was Bridger and his partners who gave the enterprise the name "Rocky Mountain Fur Company." The company became a pioneer in western exploration, most notably in the Green River Valley. The operations of other aspiring organizations like the American Fur Company would often overlap, causing a fierce rivalry. Growing competition motivated the trappers to explore and head deeper into the wilderness. This led to greater knowledge of the topography and to great reductions in the beaver populations. Eventually the intense competition for fewer and fewer beavers and the transient style of fur hats brought the Rocky Mountain Fur Company down. Nearly a decade after its founding, the stock holders sold all their shares, leaving behind a legacy in terms of both western settlement and folklore. The US government, seeking geographic knowledge or travel advice regarding the West, would seek out former members of the company as consultants. Ashley himself later became a congressman whose expertise was western affairs.
Негізін қалау
1820-жылдардың басында Миссури ополченнясының генералы Уильям Эшли штаттық саясатқа қатысуды жоспарлаған, бірақ оның үшін қаржы жинау қажет болды. Бұрынғы кәсіпкерлік және әскери тәжірибелерінен қиындықтарды бастан өткен Эшли, қаржылық жағдайы нашарлап, қиын болашаққа қадам басып отырды. Өткен сәтсіздіктерін жою үшін ол батысқа қарай, тері саудасына назар аударды. Оның серіктесі болып Эшлидің көп жылдық досы майор Эндрю Генри қосылды. 1822 жылы Сент-Луис айманында жарнама жариялап, «Сент-Луис Enquirer» газетінде «Жүз кәсіпкер, жас жігіттерді» іздеді. Олар Миссури өзенінің бастауына дейін жол тартатын және бір, екі немесе үш жылға жұмыс істейтін. Эшли мен Генри іздеген адамдар «тау адамының» үлгісі болды. Лауазымға талапкерлерге қойылатын талаптар қарапайым болды: еркек, жақсы қаруланған және үш жылға дейін аулау (тұмсық) жұмысын істей алуға қабілетті. Кейіннен Уильям мен Милтон Сублеттер, Джим Бекворт, Хью Гласс, Томас Фицпатрик, Дэвид Эдвард Джексон, Джозеф Мик, Роберт Ньюэлл компанияға қосылды. 1826 жылы Смит, Джексон және Уильям Сублет компанияны сатып алды, ал 1830 жылы Бриджерге, Милтон Сублетке, Фитцпатрикке және тағы екеуіне сатты, содан кейін кәсіпорынға кеңінен танымал болған атауы берілді. Төлем жүйесін Эшли ерекше жобалады. Жұмыс күшіне кеткен шығындарды ескере отырып, Эшли мен Генри аулаушыларына табысының жартысын қалдырып, қалған жартысын басқаруға берді. Ал Эшли мен Генри аулауға қажетті көптеген материалдарды ұсынды.
In the early 1820s General William Ashley, of the Missouri militia, was looking to enter state politics but needed to raise funds to do so. Having barely survived a slew of past entrepreneurial and military pursuits, Ashley was looking at an insolvent future. To counteract his previous financial failures, he looked west to the fur trade. Joining him as a partner was Major Andrew Henry, a long time friend of Ashley's. Canvasing the local St. Louis area in 1822, they published an ad in the St. Louis Enquirer. It targeted "One Hundred enterprising young men . to ascend the river Missouri to its source, there to be employed for one, two, or three years." The caliber of men sought by Ashley and Henry would serve as the prototypical "mountain man". The criteria for the position was simple enough – masculine, well armed, and able to work (trap) for up to three years. Later, the Sublette brothers, William and Milton, Jim Beckwourth, Hugh Glass, Thomas Fitzpatrick, David Edward Jackson, Joseph Meek, Robert Newell joined the company. Smith, Jackson and William Sublette bought the Company in 1826, and sold out to Bridger, Milton Sublette, Fitzpatrick and two others in 1830, at which time the enterprise was given the name by which it is most commonly referred to. The payment method was uniquely designed by Ashley. Leveraging employment costs, Ashley and Henry had their trappers keep half of their proceeds and forfeit the other half to management. In turn, Ashley and Henry would provide many of the materials needed to trap.
Операция
Алғашқы кезде Ашлидің жүзбасы Миссури өзенінің жоғарғы ағысындағы жерлерді өңдеді. Компания өзен бойында бекіністер салуды қарастыра бастағанда, Эшли Миссури тері компаниясының бұны істегенін жақын арада білді. Соңында Эшли және оның компаниясы батысқа қарай, оның атымен аталған тау тізбегіне көшті. Жаңа жолдар ашып, ақтарға беймәлім ландшафттарды зерттеген Рокки Маунтин тері компаниясы тері саудасында жаңа стильді қалыптастырды. Бригадалық жиын жүйесі деп белгілі болған майор Генридің жүйесі, 1822 жылдың шілдесінде үндістерге алкоголь сатуға тыйым салған заңға жауап ретінде пайда болды. Бұрын тері саудасы тері өндіретін нақты аулау мен тұзақ қою үшін үндістерге тәуелді болды; содан кейін олар сауда посттарына әкелінді, онда үндістерге көбінесе нақты айырбас құралы ретінде алкоголь берілді, сондай-ақ оларды икемдеу және алдау оңайырақ ету үшін де берілді. Бұл үрдіс соншалықты бекітілгендіктен, алкогольдің жеткілікті қоры болмаса, бизнес жүргізу қиын болды. Генридің жоспары үнді аулаушыларын және сауда посттарын қажетсіз етті; ол ақтар мен метис үнділерін аулауға үйретті, содан кейін ыңғайлы жерде орналасқан уақытша сауда жиыны – жиынға жиналды. Эшли мен оның адамдарының табысы әртүрлі болды. Онжылдықтың ортасына қарай компания Роки тауларын нығайып алды. Оларға мынадай жерлер кірді: Хорс-Крик, Ла-Бардж-Крик, Фонтенолл-Крик және Блэк-Форк. Екі танымал сауда орындары – Айдахо штатындағы Пьердің шұңқыры және Вайоминг штатындағы Форт Бонневилл (кейде Форт Нонсенс деп те аталады) болды. Алайда, кейбір жағдайларда компания ауыр зиянға ұшырады. Көрсеткіштерді және тіпті адамдарды жоғалтып, кейбір экспедициялар апатқа ұшырады. Екі рет қара аяқты және арикара үнділері аулаушыларды өлтірді. 1824 жылы ең тәжірибелі аулаушы саналған майор Эндрю Генридің компанияны тастап кетуі де үлкен соққы болды. Екі жылдан кейін Эшли де саяси мансапқа қадам басты. 1826 жылы ол өзінің компаниясын қызметкерлерінің тобына сатты. Дегенмен, Рокки Маунтин тері компаниясы тағы сегіз жыл бойы жұмыс істеді. Бұл кері кетулердің ешқайсысы «Эшлидің жүзбасы» компаниясының соңына бармады, бірақ көп ұзамай компания бүкіл индустрияға қатысты проблемаларға тап болды.
In the early days, Ashley's Hundred worked the lands around the upper Missouri River. As the company considered building outposts along the river, Ashley soon discovered that the Missouri Fur Company had already done so. Eventually Ashley and his company moved farther west to the mountain range for which it was named. Forging new paths and discovering landscapes unknown to whites, the Rocky Mountain Fur Company ultimately pioneered a new style in the fur trade. Known as the brigade rendezvous system, Major Henry's system was formed in part as a reaction to a July 1822 law prohibiting the sale of alcohol to Indians. Prior to this point, the fur trade had relied on Indians to do the actual trapping and hunting that produced the furs; they were then brought to trading posts where, with increasing frequency, the Indians were given liquor both as an actual medium of exchange, and in order to render them pliant and easily cheated. The pattern was so firmly established that it was difficult to conduct business without a substantial supply of alcohol. Henry's plan made Indian trappers and trading posts unnecessary; he trained white men and Métis Indigenous People to trap and then meet up at a rendezvous, a temporary trade gathering located wherever was convenient. Ashley and his men had mixed success. By the middle of the decade, the company had a firm grasp of the Rockies. Headquartered in the Green River Valley, trappers found numerous spots to collect valuable pelts. Some of these locations included: Horse Creek, La Barge Creek, Fontenolle Creek, and Black Fork. Two popular trading destinations were Pierre's Hole in Idaho and Fort Bonneville (also called Fort Nonsense) in Wyoming. In some cases, however, the company took heavy losses. Losing supplies and even men, some expeditions ended in catastrophe. On two occasions, trappers were killed by Blackfeet and Arikara Indians. Another blow was when Major Andrew Henry, considered the most experienced trapper, left the company in 1824. Two years later Ashley followed suit to embark on a political career. In 1826 he sold his company off to a group of his employees. Nonetheless, the Rocky Mountain Fur Company continued for eight more years. None of these setbacks spelled the end for Ashley's Hundred, but soon the company confronted the same set of problems that faced the entire industry.