Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Людвиг ван Бетховеннің E-flat мажор тонындағы, Op. 74 нөміріндегі скрипкалық квартеті 1809 жылы жазылған және "Арфа" квартеті деп аталады. "Арфа" деген ат квартеттің бірінші бөлімінің аллегросындағы ерекше пиццикато бөлімдеріне сілтеме жасайды, онда квартет мүшелерінің жұптары арпеджиода ноталарды кезекпен орындайды, бұл арфаның тартылуын еске түсіреді. Бетховеннің көптеген шығармаларына берілген аттар сияқты, бұл да баспагер тарапынан қойылған.
Ludwig van Beethoven's String Quartet No. 10 in E flat major, Op. 74, was written in 1809 and is nicknamed the "Harp" quartet. The nickname "Harp" refers to the characteristic pizzicato sections in the allegro of the first movement, where pairs of members of the quartet alternate notes in an arpeggio, reminiscent of the plucking of a harp. Like many nicknames for Beethoven's works, this was created by the publisher.
2. Адапсия тым көп емес
Екінші бөлім рондо түрінде, жұмсақ модуляциялармен және күтпеген аккорд өзгерулерімен ерекшеленеді. Бұл бөлімде негізгі тақырыпты дамытатын 23 тақты үш бөлім бар; олар екі интерлюдиямен кезектеседі. Бұл қозғалысты кантиленамен сіңірілген, ол үш рет өзгертіледі. Соңғы вариацияда бірінші бөлімнің пиццикатосы қайтадан естіледі.
The second movement is in rondo form, and is characterized by soft modulations and surprising chord turns. The movement contains three 23 bar sections each dealing with the main theme; these sections alternate with two interludes. A cantilena pervades the movement, which is varied three times. In the last variation, the pizzicati of the first movement resound through.
3. Тез арада
Үшінші бөлім – шекерцо. Шерзо, C минор (мм. 1–76)
Трио, C мажор (мм. 77–169)
Шерзо (мм. 170–245)
Трио (мм. 246–338)
Шерзо (мм. 339–467)
The third movement is a scherzo. Scherzo, C minor (mm. 1–76)
Trio, C major (mm. 77–169)
Scherzo (mm. 170–245)
Trio (mm. 246–338)
Scherzo (mm. 339–467)
Бес бөлімді үшінші бөлім шекерцо түрінде, бірақ көңіл-күйі әзілге қарағанда қараңғы, жылдам, мазасыз тақырыппен басталады. Оның ырғақты мотиві Бетховеннің 5-ші симфониясынан шабыттанған, ол бірнеше ай бұрын ғана көрсетілген болатын. Ұзын кода көбінесе пианиссимо болып келеді. C мажорлық триода Бетховен қатаң контрапункт жаттығуларын пародиялайды. Осыған дейін ол шәкірті Рудольф архиегер үшін "Торлы басқа материалдар" және "Контрапунктқа материалдар" атты екі оқулық жинағын дайындаған, Наполеон әскерінен қашу алдында.
The five part third movement is in the form of a scherzo, but it is more dark than jestful in mood, opening with a brisk, restless theme. Its rhythmic motif is inspired by Beethoven's Symphony No. 5, which had been premiered a few months earlier. The long coda is mostly pianissimo. In the C major trio, Beethoven parodies rigid counterpoint exercises. Shortly before, he had put together two exercise books for his student Archduke Rudolf, shortly before his flight from Napoleon's troops, "Materialien zum Thoroughbass" and "Materialien zum Counterpunkt".
4. Allegretto con variazioni (Альгерттік түрлендірулер)
Шечерцо тікелей төртінші бөлімге, ми мажордағы аллегретто тақырыбына негіделген алты әшекейлі вариациядан тұратын жиынтыққа көшеді. Бірінші және төртінші вариацияларда барлық аспаптар қатысады, екінші вариация виоламен, үшіншісі екінші скрипка мен виолончельмен, бесіншісі бірінші скрипкамен, ал алтыншы вариация виолончельмен ерекшеленеді. Кодада үштік педаль ноталары басым. Кода барлық аспаптардың біріккен күшіндегі, қарқынды жылдамдатумен ("accelerando") аяқталатын аллегро стреттамен бітеді.
The scherzo leads directly into the fourth movement, a set of six ornamental variations on an Allegretto theme in E major. While all instruments are involved in the first and fourth variations, the second variation is determined by the viola, the third by the second violin and cello, the fifth by the first violin, and finally the sixth variation by the cello. The coda is dominated by triplet pedal points. The coda ends in an allegro stretta in which all instruments participate in a unison 'accelerando'.
Талдау
Бірінші бөлім, шамамен он минутқа созылатын, Бетховеннің музыкалық кернеуді басқаруының ең көрнекті мысалдарының бірі болып табылады. 24 такттан тұратын қысқа ададжио кіріспесі, бөлімнің қалған бөлігімен тығыз тақырыптық байланысқа түспейді; ол Op. 59, No. 3-тің бірінші бөлімінің introdzione-сы сияқты қызмет атқарады. Аллегроның негізгі мотивтері – басында бірнеше такттан кейін пайда болатын лирикалық мелодия, екі аспаптан орындалатын пиццикато арпеджиолар және қалған екеуінен қайталанатын сегіздік ноталар. Алғашқыда, бұл екі тақырып тақырыптық және ырғақтық тұрғыдан байланыссыз сияқты көрінеді. Тек соңғы елу тактта ғана тыңдаушы Бетховеннің нақты мақсаты – оларды бір мезгілде орындау, қарбалас скрипкалық партияның астында, бөлімнің биігіне жету үшін екенін түсінеді. Гарфа квартеті Бесінші симфонияның көптеген жақтарын қайталайды. Бетховеннің орта шағындағы батырлық рух бірінші бөлімде кеңінен естіледі. Бесінші симфония мен Гарфа квартетінің екеуі де қарқынды шкерцоға ие. Дегенмен, Бесінші симфонияның финалының әсерлі кірісі Op. 74-те байқалмайды. Гарфа квартетінің төртінші бөлімінде дәстүрлі тақырып пен вариациялар формасы қолданылады. Төртінші бөлімнің классикалық стилі, бірінші бөлімнің батырлық сипатына қарсы қойылып, Бетховеннің стильдік эволюциясында осы шығарманың орнын анықтауға тырысатын Бетховен зерттеушілерін алаңдатады.
The first movement, of about ten minutes duration, is one of the best examples of Beethoven's management of musical tension. The short adagio introduction (24 bars long) is not tightly thematically integrated with the rest of the movement; it serves a similar function to the introduzione of the first movement of Op 59, No 3. The main motifs of the allegro are the lyrical melody appearing several bars from the beginning, and the pizzicato arpeggios played by two instruments accompanied by repeating quavers played by the other two. At first, these two themes appear thematically and rhythmically unrelated. It is only in the last fifty bars that the listener discovers that Beethoven's true purpose is for them to be played simultaneously, beneath a frenetic violin part, to generate the climax of the movement. The Harp quartet parallels many facets of the Fifth Symphony. The heroic quality pervading Beethoven's middle period is heard extensively in the first movement. Both the Fifth Symphony and Harp quartet have intense scherzi. Nevertheless, the grand entrance to the opening of the finale of the Fifth is noticeably absent in Op. 74. The fourth movement of the Harp quartet follows a highly traditional theme and variations form. The Classical style of the fourth movement juxtaposed against the Heroic nature of the first movement frustrates Beethoven scholars who seek to contextualize this piece in Beethoven's stylistic trajectory.