Кіріспе

The Point Reyes Light - 1948 жылдан бері Калифорния штатының батыс Марин округіне шығатын апталық газет. Ол әдетте аймақтың газеттері болып саналады. The Light 1979 жылы Синанон сектасы туралы және осы мақаласы үшін Pulitzer Prize сыйлығы бойынша ұлттық назарға ие болды. Газеттің иелері - Тесс Эллиотт пен Дэвид Бриггс. 2000-жылдардың аяғында газеттің өзі жергілікті даулар мен ұлттық қамтудың тақырыбы болды, ол сол кездегі баспагерлер (2005 жылдан 2010 жылға дейін иелері) мен олардың алдыңғылары арасындағы стиль мен мазмұндағы өзгерістер туралы дауға негізделген. Қазіргі редактор Тесс Эллиотт газеттің бастапқы стилін қалпына келтірді, сонымен бірге мазмұнын жақсартуды жалғастырды және қатаң баяндау мен тартымды прозаның стандартын сақтады. Ол және оның серіктесі Дэвид Бриггс сонымен қатар Солтүстік Калифорния жағалауына тоқсан сайын шығатын, жергілікті суретшілер, жазушылар мен ақындар туралы кітапты шығарды. The Light Батыс Мариндегі және оған жақын аймақтық мәселелерді қамтиды, соның ішінде Пойнт Рейес станциясы, Инвернес, Олема, Болинас, Инвернес парк, Никасио, Стинсон Бич, Сан-Жеронимо алқабы, Томалес және жақын маңдағы Пойнт Рейес ұлттық жағалауы, сондай-ақ Фейрфакс және Бодега шығанағы. Бұл аймақты қамтитын басқа да БАҚ-тар арасында FM FM радио станциясы KWMR бар. The Light 2015 жылы өзінің ұзақ уақыттан бері бәсекелес болып келген West Marin Citizen сатып алды.

Тарих

Дейв пен Уилма Роджерс 1948 жылы 1 наурызда газетті "Бэйвуд Пресс" деп құрды, бұл атау алғашқы 18 жыл бойы сақталды. Бастапқыда газет көрші Инвернессте жарық көрді, бірақ Point Reyes Station (қазіргі поп. 750) бір жыл ішінде. Оның аумағы 14 шағын қаладан тұрады, олар 1,036 шаршы километрді алып жатыр. Көптеген жылдар бойы газеттің баннері мен мачтадағы логотип Маяктың линзасы мен жоғарғы құрылысының бейнесі болды. 1951 жылы тәжірибелі журналистер Ал мен Мадонна Бартлетт газетті сатып алды. Олар газеттің бірнеше иесінің бірі болса да, оны 1956 жылы Джордж және Нэнси Шерманға сатып жіберді. 1958 жылы Шерманс "Бэйвуд" баспасын Дон және Клара Мэй ДеВулфке сатып берді, олар 1966 жылы 8 қыркүйекте оны "Пойнт Рейес Лайт" деп атады. Дон ДеВолф кейіннен қаладан тыс жарнама берушілердің "Бейвуд қайда?" деп сұрауынан шаршағанын түсіндірді. ДеВолф газетті 13 жыл бойы иеленді, ол коммерциялық баспахананы бизнесті табысты ұстауға көмектеседі деп есептеді. Алайда 1970 жылы ДеВулфтар "Пойнт Рейес" жарығын Майкл мен Аннабель Гагаганға сатып жіберді. Сол кезде "Нұр" журналы 1910 жылы үйде баспаханада басылып шығатын. Гагагандар алты жыл бойы қаржы жағынан қиналып, газетті басқа газеттерде жұмыс істеген Дэвид пен Кэти Митчеллге сатып жіберді. 1975 жылдың тамызында алғашқы санымен Митчеллдер The Light газетін ыстық әріптен офсеттік көбейтуге айналдырды, баспахананы кеңейтті және ескі Госс баспасын 1 долларға сатып жіберді. Заманауи өндіріс әдістері мен орталық баспахананы қолдану арқылы "Жарлық" ақырында аз ғана пайда таба алды. Митчеллдер 1981 жылы ажырасқаннан кейін, олар The Light журналын Розали Лэрд пен оның қысқа мерзімді серіктесі Эйс Рамосқа сатып жіберді. Лаирд 1981 жылдың 1 қазанынан 1983 жылдың 31 желтоқсанына дейін The Light-қа ие болды, кейін оны Дэвид Митчелл дефолт бойынша қайта сатып алды.

Митчеллдер мен Пулитцер сыйлығы

Дейв пен Кэти Митчелл 1975 жылы "Light" журналын 47000 долларға сатып алды, ал оның тиражы 1700 дана болды. Дейв Митчелл редактор болды, ал ол Кэти Митчеллмен бірге баспагер болды. 1979 жылы Митчеллдер кезінде "Нұр" газетінде Синанон сектасы туралы хабарлағандығы үшін Пулитцер сыйлығы берілді. Сан-Францисколық "Экзаминер" газетінде Синанон туралы мақалалар жарияланбай қалды. "Нұр" журналы "Синанон" корпорациясының, өзінің атын Синанон шіркеуі деп өзгертіп, зорлық-зомбылық сектасына айналған есірткіні қайта қалпына келтіру бағдарламасының ашылуы үшін "Құрметке лайық мемлекеттік қызмет" алтын медалімен марапатталды. Митчеллдер 1981 жылы "Лайтты" Эсс Рамос пен Розали Лэрдке сатып жіберді. Дейв Митчелл 1984 жылы редактор және баспагер болып оралды. Ол San Francisco Examiner газетінде жалпы тапсырма бойынша репортер болып жұмыс істегеннен кейін және Сальвадор мен Гватемаладағы соғыстарды қамтыды.

Жарықтың жетістіктері

Митчелл қайтып келгеннен кейін газеттің ең ұзаққа созылған мақаласы өткен 150 жыл ішінде Пойнт-Рейске көшіп келудің бес тарихи толқыны туралы серия болды. "Жарлық" апталық басылымы 4000-ға жуық таралыммен шағын қала болса да, "Жарлық" 13 жылда төрт рет репортерлер мен фотографтарды шетелге жіберіп, Point ReyesTM иммигрант отбасыларының туыстарымен сұхбат жасап, кейбір мүшелерінің ескі елден неге кетіп, басқалары неге кетпегенін білуге тырысты. Бұл серияның бір мақсаты - иммигрант деген терминді жою және Мексиканың Жалостотитлан қаласынан жалғасып жатқан иммиграцияны перспективаға қою. 1988 және 1991 жылдары The Light журналы журналистерді Жалостотитланға сол кездегі иммиграция туралы хабарлауға жіберді. Сондай-ақ, 11 жасар Алисия Эрнандес апта сайынғы испан тіліндегі колонканы жазу үшін жастық латинаның көзқарасынан Батыс Маринді сипаттады, ал 1986 жылы Newsweek журналының арнайы саны оны 100 Жаңа американдық батыры деп атады. Барлық осы есептердің басты жерлері Митчеллдің "Жар жағалаудағы жарық" кітабында көрсетілген. 1995 жылы газет репортерлерді Швейцарияның итальян тілінде сөйлейтін кантоны Тичиноға және соғыстан зардап шеккен Хорватияға жіберді. 1997 жылы "Light" журналының тілшісі сол аралдардан көшіп келгендердің тарихын зерттеу үшін Солтүстік Ирландияға, Ирландия Республикасына және Португалияның Азор аралдарына барды. Иммиграциялық репортаждар журналистика сыйлықтарына ие болды және басқа да ақпарат құралдарының назарын аударды. Американың бірінші түзету туралы арнайы баяндамада 1989 жылы неміс ARD телеарнасы "Американың кішігірім газеттері АҚШ азаматтары мақтана алатын нәрселердің тізімінде бірінші орында тұр, ал Американың ең жақсы кішігірім газеттерінің арасында The Point Reyes Light бар" деп атап өтті.