Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Марсель Пурбай (16 қыркүйек 1904 - 28 қыркүйек 1998) - бельгиялық химик және пианист. Ол өзінің ең танымал зерттеулерін Брюссель университетінде жүргізіп, коррозияны зерттеді. Оның ең үлкен жетістігі - потенциалдық рН-ді шығару, ол көбірек "Пурбай диаграммалары" деп аталады. Пурбай диаграммасы - Нернст теңдеуін қолдана отырып жасалған термодинамикалық диаграммалар. Олар жүйедегі ықтимал фазалар арасындағы байланысты бейнелейді. Олар фазалық диаграмма сияқты оқылады. 1963 жылы Пурбай "Электрохимиялық тепе-теңдіктің атласын" шығарды, онда сол кездегі барлық элементтердің потенциалдық рН диаграммалары бар. Пурбей және оның әріптестері 1950 жылдардың басында жұмысты дайындауға кірісті.
Marcel Pourbaix (16 September 1904 – 28 September 1998) was a Belgian chemist and pianist. He performed his most well known research at the University of Brussels, studying corrosion. His biggest achievement is the derivation of potential pH, better known as “Pourbaix Diagrams”. Pourbaix Diagrams are thermodynamic charts constructed using the Nernst equation and visualize the relationship between possible phases of a system, bounded by lines representing the reactions that transport between them. They can be read much like a phase diagram. In 1963, Pourbaix produced "Atlas of Electrochemical Equilibria", which contains potential pH diagrams for all elements known at the time. Pourbaix and his collaborators began preparing the work in the early 1950s.
Ерте өмір
Ол Мишегада (Алексин ауданы, Тула губерниясы, Ресей империясы) дүниеге келді, онда оның әкесі инженерлік жобада кеңесші болды. Ол Брюсселде оқыды және 1927 жылы Брюссельдің еркін университеті қолданбалы ғылымдар факультетін бітірді. 1938 жылы ол потенциалдық рН диаграммасын жасады. 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталар алдында ол факультетте докторлық диссертациясын ұсынды, оған "Сыюлы сулы ерітінділердің термодинамикасы. РН және потенциалдың рөлін графикалық бейнелеу". Соғыс және қазылар алқасының электрод потенциалының белгісі туралы кейбір шатасуы оның бітіру процесін аяқтауына кедергі келтірді. Алайда, диссертация Делфт технология университетіне ұсынылды.
He was born in Myshega (Aleksin District, Tula Governorate, Russian Empire), where his father was a consultant on an engineering project. He studied in Brussels and graduated from the Faculty of Applied Sciences of the Université Libre de Bruxelles in 1927. By 1938, he had devised the potential pH diagrams. In 1939, just before the outbreak of World War II, he presented to the Faculty his doctoral dissertation, accompanied by a thesis entitled "Thermodynamics of Dilute Aqueous Solutions. Graphical Representation of the Role of pH and Potential." The war and some confusion among the jury on the sign of electrode potential impeded the completion of his graduation process. However, the thesis was presented to the Delft University of Technology.
Мансап
Бесінші және алпысыншы жылдардың басында Пурбай және оның әріптестері барлық элементтер үшін потенциалдық рН диаграммаларын жасап, 1963 жылы француз тілінде және 1966 жылы ағылшын тілінде "Электрохимиялық тепе-теңдіктердің атласын" жариялады. 1962 жылы ол 1963 жылы дамыған локализованная коррозияның таралуына қарсы қорғаныс потенциалы туралы түсінікті енгізді, ол жабық электрохимиялық жасушалардағы ерекше электрохимиялық жағдайларға байланысты. Пурбайдың докторлық диссертациясы коррозия ғылымына үлкен әсер етті. Улик Р. Эванс бұл еңбекті маңызды деп тапты және 1949 жылы Арнольд (Лондон) баспасында ағылшын тіліндегі аудармасын шығарды. 1949 жылы ол CITCE (Comite International de Thermodynamique et Cinetique Electrochimiques) 13 басқа электрохимиктермен бірге: C. Бут, J. Гиллис, А. Джульярд (Бельгия), П. Делахай, П. Ван Риссельберг (АҚШ), J. O'M. Бокрис, Т. П. Хоар (Ұлыбритания), Г. Шарло, Г. Валенси (Франция), Р. Пионтелли (Италия), Г. Бургерс (Нидерланды) және Ж. Хейровский (Чехословакия). CITCE сәтті өтті. 1971 жылы атау Халықаралық электрохимия қоғамы (ISE) болып өзгертілді. Қазіргі уақытта 59 елден 1100-ден астам адам мүше болып табылады. 1951 жылы ол CEBELCOR-ті құрды, ол коррозия құбылыстарын теориялық және тәжірибелік зерттеуге арналған әлемдегі алғашқы орталықтардың бірі болды. 1952 жылы Пурбайс Халықаралық таза және қолданбалы химия одағының (IUPAC) электрохимия комиссиясын құрды және ол комиссия 1953 жылы электрод потенциалдарының белгілерінде қалыптасқан хаотикалық жағдайды түсіндірді. Ол коррозияға қарсы күресте халықаралық серіктес болды, өзінің мансабында кеңінен барып, дәріс берді. Ол коррозия ғылымдары мен техникасы саласындағы халықаралық ынтымақтастықты және ғалымдар мен инженерлер арасындағы достықты ынталандыру мақсатында Халықаралық коррозия кеңесін (ICC) құруға белсенді түрде атсалысты. 1990 жылы Ұлттық коррозия инженерлері қауымдастығы (NACE) "Марсель Пурбай сыйлығының студенттік стипендиясын" құрды, ал ICC 1996 жылы "Марсель Пурбай халықаралық ынтымақтастық сыйлығын" құрды. Ол атласына қоса түрлі мақалалардың авторы болды. Пурбай "Газдық фазаның бар болуындағы химиялық және электрохимиялық тепе-теңдіктердің атласы" бойынша жұмыс істеді, бұл сулы ерітінділердегі атластан гөрі кеңірек саланы қамтиды. Марсель Пурбай CEBELCOR (Бельгияның коррозияны зерттеу орталығы) негізін қалаушы, құрметті директоры және ғылыми кеңесшісі, Брюссельдің еркін университетінің профессоры, CITCE-нің негізін қалаушы, IUPAC электрохимиясы комиссиясының бұрынғы төрағасы (1952), ICC (1969), Electrochimica Acta консультативтік комитетінің мүшесі (1959-1972) және коррозия ғылымының атқарушы кеңесінің мүшесі болды.
During the fifties and early sixties, Pourbaix and his collaborators produced potential pH diagrams for all the elements and published the "Atlas of Electrochemical Equilibria" in French in 1963 and in English in 1966. As early as in 1962, he introduced the concept of a protection potential against the propagation of localized corrosion, which he developed in 1963, in relation with the peculiar electrochemical conditions in occluded electrochemical cells. Pourbaix' doctoral thesis had a major influence on corrosion science. Ulick R. Evans found this work important and arranged for an English translation, published by Arnold (London) in 1949. In 1949, he was one of the founders of CITCE (Comite International de Thermodynamique et Cinetique Electrochimiques) together with 13 other electrochemists: C. Boute, J. Gillis, A. Julliard (Belgium), P. Delahay, P. Van Rysselberghe (USA), J. O'M. Bockris, T. P. Hoar (UK), G. Charlot, G. Valensi (France), R. Piontelli (Italy), G. Burgers (The Netherlands) and J. Heyrovsky (Czechoslovakia). CITCE was a success. In 1971 the name was changed to International Society of Electrochemistry (ISE). The current membership is over 1100 with members from 59 countries. In 1951 he founded CEBELCOR, which became one of the world's first centres dedicated to the theoretical and experimental study of corrosion phenomena. In 1952 Pourbaix founded the Commission of Electrochemistry of the International Union of Pure and Applied Chemistry (IUPAC) and that Commission clarified in 1953 the chaotic state of affairs then prevailing in the signs of electrode potentials. He was an international collaborator in combating corrosion, visiting and lecturing widely during his career. He contributed actively to the creation of an International Corrosion Council (ICC) with the aim of encouraging research and international cooperation in corrosion science and engineering and friendship among scientists and engineers. In 1990, The National Association of Corrosion Engineers (NACE) created a "Marcel Pourbaix Award Student Fellowship" and the ICC created in 1996 a "Marcel Pourbaix Award for International Cooperation." He was a published author of various papers in addition to his atlas. Pourbaix worked on the "Atlas of Chemical and Electrochemical Equilibria in the Presence of a Gas Phase," a work that covers an even wider field than the Atlas in aqueous solutions. Marcel Pourbaix was founder, honorary director and scientific adviser of CEBELCOR (Belgian Center for Corrosion Study), Professor at the Universite Libre de Bruxelles, co founder of CITCE, former chairman of the Commission of Electrochemistry of IUPAC (1952), of ICC (1969), member of the Advisory Committee of Electrochimica Acta (1959 1972) and of the Executive Board of Corrosion Science.