Кіріспе
Natural area in Suffolk County, New York, United States The Long Island Central Pine Barrens (осылай-ақ Long Island Pine Barrens) - Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд қаласында орналасқан, суарулы аймақ. Барренс Адирондак паркіне ұқсас түрде жұмыс істейді. Бұл Лонг Айлендтің ең үлкен табиғи аймағы және оның соңғы қалған жабайы жері. Бұл аймақта Атлантикалық жағалаудағы қарағайлы алқаптардың экорегионының қалдықтары бар, олардың ормандары бір кездері Лонг-Айлендте ширек миллион акр (1000 км2) жерді алып жатқан болуы мүмкін. Орталық Пайн Барренс федералды тағайындалған жалғыз су көзі аквиферінің бір бөлігін жауып, қайта зарядтайды Лонг Айлендтің ауыз суына арналған. Лонг Айлендтегі барлық ауыз су жер астындағы құдықтардан алынады; аралдың ешқайсысы су қоймаларынан келмейді. Пеконик өзені мен Карманс өзенінің (Лонг-Айлендтің төрт ірі өзенінің екеуі) барлығы дерлік, сондай-ақ олардың су айдындарының көп бөлігі Барренсте орналасқан. Бұл экожүйенің тағы екі ірі, жалғасқан мысалы АҚШ-тың солтүстік-шығысында: Масачусетс жағалауындағы қарағайлар мен Нью-Джерсидің қарағайлар барренстерін қоса алғанда.
The Long Island Central Pine Barrens (also known as the Long Island Pine Barrens) is a large area of publicly protected pine barrens in Suffolk County, New York, on Long Island, covering more than
The Barrens operates in a similar manner to Adirondack Park, with public lands managed by a mix of federal, state, county and local public land managers intermixed with private inholdings. It is Long Island's largest natural area and its last remaining wilderness. The region contains a remnant of the Atlantic coastal pine barrens ecoregion, whose forests might once have covered a quarter million acres (1,000 km2) on Long Island. The Central Pine Barrens overlays and recharges a portion of a federally designated sole source aquifer for Long Island's drinking water. All of Long Island's drinking water comes from ground water wells; none of the island's water comes from reservoirs. Almost all of the Peconic River and Carmans River (two of Long Island's four biggest rivers) as well as much of their watersheds are in the Barrens. Two other large, contiguous examples of this ecosystem remain in the northeastern United States: including the Massachusetts Coastal Pine Barrens and the New Jersey Pine Barrens.
Тарих
1970 жылдары Нью-Йорк штаты жасыл белдеу құру үшін үлкен жерлерді сатып ала бастады. Брукхейвен ұлттық зертханасындағы федералды үкімет 1971 жылы, ал RCA 1978 жылы Рокки Пойнт айналасына көшірілді (1 доллар). 1984 жылы аймақтың дамуын тексеру үшін Пайн Барренс тексеру комиссиясы құрылды. 1986 жылы Саффолк округінің ашық кеңістік бағдарламасы 0,25% сатуға салынатын салықпен қаржыландырылды, нәтижесінде аймақта 28 жаңа Саффолк округінің парктері пайда болды. Қоғам Нью-Йорктің ең жоғары сотында - Нью-Йорк апелляциялық сотында - бұрынғы соттарда жеңіп шыққаннан кейін ақырында өз ісімен жеңіліске ұшырады. 1993 жылы Нью-Йорк штатының заң шығарушы органы аймақты қорғау үшін толық жер пайдалану жоспарын әзірлеу және іске асыру арқылы Лонг-Айлендтің қарағай барандарын қорғау туралы заңды мақұлдады. Заң сонымен қатар жоспарды қадағалау үшін Орталық Пайн Барренс бірлескен жоспарлау және саясат комиссиясын құрды және аймақты екі аймаққа бөлді: негізгі аймақ, онда ешқандай дамуға рұқсат етілмейді. 1998 жылы аймақ кеңейтілді, оған Вертхайм ұлттық жануарлар қорығы қосылды. Негізгі аймақтағы жердің 75 пайызы сатып алынады. Заңның бір ережесі бойынша, негізгі аумақта жеке меншік құқығына иелік ету мүмкін, егер иесі негізгі жердің меншік құқығын мемлекеттік ұйымға беру арқылы басқа жерде құрылыс салуға болатын даму құқығының берілуімен келісілген жағдайда. Келісуге болатын өсіру аймағы - шектеулі, экологиялық жағынан қолайлы дамуға рұқсат етілген. Алғашқы қалалар Брукхейвен, Риверхед және Саутгемптон болды. 1998 жылы Шығыс Хэмптон Барренс үшін жердің шағын бөлігін бөліп берді және ол 2007 жылы кеңейтілді.
Despite the efforts development pressure continued and in 1989 the Long Island Pine Barrens Society filed a multibillion dollar suit against Suffolk County, and the towns of Brookhaven, Riverhead and Southampton. The Society eventually lost its suit in the New York's highest court—the New York Court of Appeals—after winning in earlier courts. In 1993 the New York State Legislature approved the Long Island Pine Barrens Protection Act to protect the region through the development and implementation of a comprehensive land use plan. The act also created the Central Pine Barrens Joint Planning & Policy Commission to oversee the plan, and divided the area into two regions:
A core area where no development is permitted at all. The area was expanded to in 1998 with the addition of Wertheim National Wildlife Refuge. Seventy five percent of the land in the core area is to be acquired. A provision of the law allows private ownership in the core area provided there is a transfer of development rights arrangement where the owner can build elsewhere by transferring ownership of the core lands to a government entity. A Compatible Growth Area of where limited, environmentally compatible development is allowed. The initial towns were Brookhaven, Riverhead, and Southampton. In 1998 East Hampton set aside a small portion of land for the Barrens and it was expanded to in 2007.
1995 жылғы күншығыс жаңбырлы өрт
1995 жылдың тамыз айының аяғында қыркүйек айының басында қарағайлы алқаптар аймағында бірнеше рет үлкен орман өрттері орын алды. Бірінші ірі өрт оқиғасы Рокки Пойнтта болды, бірақ оның басталғаннан кейін бірнеше күн ішінде сөндірілді. Рокки Пойнт өртін сөндіруден кейін көп ұзамай Вестгемптон аймағында үлкен, апатты өрт шықты. Өртке күшті жел мен құрғақ ауа райы ықпал еткен, ол тез таралып, аймақтағы үйлер мен кәсіпорындарға қауіп төндірді. Өрт "Санрайз жаңбырлы өрт" деген лақап атпен аталды, өйткені ол Санрайз тас жолының екі жағын да қамтыды, бұл Хэмптон аймағын Лонг-Айлендтің қалған бөлігімен байланыстыратын негізгі тас жол. Өрт тас жолын жауып, темір жолды тоқтатты, Хэмптон аралын аралдың қалған бөлігінен бірнеше күн бойы ажыратты, өйткені өрт сөндірушілер бүкіл Лонг Айлендтен, FDNY және Коннектикут өртпен күресу үшін тәулік бойы жұмыс істеді. Қыркүйек айының басында Sunrise Wildfire сөндірілді, бірақ сол өрттің нәтижесі, Рокки Пойнт өртінен басқа, апатты болды: шамамен 300 үй өртенді, көптеген үйлер мен шағын кәсіпорындар зақымдалды, ал 400 адам үйлерін эвакуациялауға мәжбүр болды. Хэмптонның туристік маусымының шыңы кезінде шыққан өрт аймаққа экономикалық жағынан үлкен залал келтірді. Алайда, адам өлімі өте аз болды, бірнеше өрт сөндірушілер жарақат алды, ал оқиғадан ешкім қаза таппады. 2007 жылы аймақ көбінесе алған зардаптарынан айықты, бірақ кейбір өсімдіктер әлі де өрттің салдарынан зардап шекті. Пайн Баррен экожүйелері отқа өте бейімделген және әдетте олардың ерекше өсімдіктері мен жануарларын сақтау үшін мерзімді өрттер қажет.
2012 жылғы Брукхейвен өртінде
2012 жылдың 9 сәуірінде бірнеше орман өрттері қосылып, Манорвилл, Ридж және Брукхейвен маңындағы орманды өртеп жіберді. Күннің соңында өрттер өте қатты болғандықтан, Лонг-Айленд тас жолының кейбір бөліктері жабылды. Риверхедтің кейбір бөліктері міндетті түрде эвакуацияланды. Қамыс алқаптарының өрті күйді. 109 бөлімнен 600-ге жуық өрт сөндіруші 30 қола машинасымен, 20 танкерімен және 100 қозғалтқышымен өртке қарсы күресті. Нью-Йорк полициясының тікұшағы суды әуеден тастады.
Бауырлас саябақтар
Орталық Пайн Барренс Комиссиясы және Италияның Тосканадағы Мильярино Сан Россоре Массачукколи (MSRM) өңірлік паркі Нью-Йорк штатының бағдарламасына сәйкес "екілік парктер" болып табылады, бұл екі аймақтың азаматтары арасында білім мен тәжірибе алмасу мақсатында осындай бағдарламаларды қолдайды.