Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Йорк архиепискобы 1942–1955
Archbishop of York 1942 1955
Сирил Форстер Гарбет (6 ақпан 1875 – 31 желтоқсан 1955) – англикандық епископ және жазушы. Ол Саутварк епискобы (1919–1932), Винчестер епискобы (1932–1942) және Йорк архиепискобы (1942–1955) қызметтерін атқарды.
Cyril Forster Garbett (6 February 1875 – 31 December 1955) was an Anglican bishop and author. He was successively Bishop of Southwark (1919–32), Bishop of Winchester (1932–42) and Archbishop of York (1942–55).
Ерте өмір
Гарбетт Суррейдегі Тонгхэм ауылында, Гэмпширдегі Альдершоттың жанында дүниеге келді. Оның әкесі – Тонгхэм шлютері Чарльз Гарбетт. 11 жасында Портсмут грамматикалық мектебіне, ал 1894 жылы Оксфордтың Кебл колледжіне оқуға жіберілді. Содан кейін ол теологияны оқып, дін қызметкері болуға дайындық үшін Кэдсдон діни колледжіне барып оқыды.
Garbett was born in the village of Tongham in Surrey, next to Aldershot in Hampshire, the son of the Rev Charles Garbett, the vicar of Tongham. At the age of 11, he was sent to Portsmouth Grammar School and then to Keble College, Oxford, in 1894. After this, he went to Cuddesdon Theological College to study theology and prepare for ordination.
Діни қызмет
Гарбет 1899 жылы диаккон болып қабылданды және Портсидегі Сент-Мария шіркеуіне көмекші пастор ретінде жіберілді, онда ол 1901 жылы дін қызметкеріне қабылданды және 1909 жылдан кейін 1919 жылға дейін оның викарийі болып қалды. 1911 жылы Портсиде оған жаңадан қабылданған Джордж Армитаж Чейз қосылды, ол кейін Гарбеттің епископтыққа қабылданғаннан кейін тексеруші капеллан қызметін атқарды. Табби Клейтон, кейін Toc H ұйымын құрған, 1910 жылдан 1915 жылға дейін оның көмекшісі болды. Гарбет 1919 жылғы 18 қазанда, Сент-Люк күні Кентербери архиепискобы Рэндалл Дэвидсонның қолымен Саутварк епискобы болып қабылданды және 1932 жылы Уинчестер епискобы болып ауысқанға дейін бұл лауазымда қалды, ал 1942 жылы Йорк архиепискобы болды.
Garbett was ordained in 1899 as a deacon and was sent to be a curate of St Mary's Church, Portsea, where he was ordained to the priesthood in 1901 and remained until 1919, after 1909 as its vicar. In 1911 he was joined at Portsea by the newly ordained George Armitage Chase, who would later serve Garbett after his ordination to the episcopate, as examining chaplain. Tubby Clayton, later to found Toc H, was his curate from 1910 to 1915. Garbett was consecrated as the Bishop of Southwark by Randall Davidson, Archbishop of Canterbury, at St Paul's Cathedral on St Luke's day (18 October) 1919 and remained in this position until his translation as the Bishop of Winchester in 1932 before, in 1942, becoming the Archbishop of York.
Йорк архиепискобы
Гарбет, әсіресе пасторалдық епископ ретінде, өз епархиясының барлық аймақтарын таяғымен аралап, өтіп бара жатқан қалалардағы дін қызметкерлері мен мирян халқына барып, көмек көрсетуімен танымал болды. Саяси және теологиялық тұрғыдан алғанда, ол Англия шіркеуінің Эдвард дәуірі мен қазіргі заман арасындағы кезеңіндегі өкілдік ететін тұлға ретінде қарастырылады. Ол Англия шіркеуінің ұлттық шіркеу екендігіне қатысты эрастиандық көзқарас ұстанып, отбасылық қарым-қатынастар, сексуалдық мораль және дене жазасы сияқты мәселелерде өте консервативті ұстанымдарды қолдады. Екінші жағынан, Гарбет Англия шіркеуіндегі әртүрлілік идеясын қабылдаған және «Жоғары шіркеу» мен «Төмен шіркеу» арасындағы тартыстарға шыдамсыздық танытқан буынға жатты. Ол Экуменикалық қозғалыстың бастамашысы болды және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін коммунистік блоктағы елдерге кеңінен саяхат жасады. Саяси көзқарасы оңшыл деп есептелгенімен, ол архиепископтық қызметін атқару кезінде құрылған әлеуметтік мемлекеттік жүйемен келісімде болды. Гарбеттің 1943 жылғы қыркүйекте Мәскеу патриархатының шақыруымен Мәскеуге жасаған сапары, онда Мәскеу патриархы Сергий (Страгородский) оны қарсы алды, Иосиф Сталиннің үгіт машинасы КСРО-дағы діни бостандық туралы жалған ақпарат тарату үшін пайдаланылды: 24 қыркүйекте «Нью-Йорк Таймс» газеті Гарбеттің «Совет Одағында дін танудың толық еркіндігі бар екеніне сенімдімін» деген сөзін келтірді. Алайда, суық соғыс кезінде Гарбет коммунизмді христиандыққа қарсы деп айыптап, британ үкіметінің саясатын белсенді түрде қолдады. 1944 жылғы 17 сәуірде Гарбет британдық ақпарат министрлігінің ұсынысымен АҚШ-қа Ресейдегі діни бостандық мәселесін талқылауға барғаннан кейін «Time» журналының мұқабасында пайда болды. Бұл сапар барысында ол «Маршал Сталин, ұлы мемлекет қайраткері болғандықтан, діннің күшін мойындады» деді. Гарбеттің Дублинге жасаған сапары, онда ол президент де Валерамен кездесті, маңызды оқиға ретінде қарастырылды. Гарбет көп жылдар бойы Лордтар палатасында рухани лорд ретінде отырды және эрастиандық көзқарасымен өзінің міндеттерін өте сериозды қабылдады. 1942 жылы Лордтар палатасында жасаған маңызды мәлімдемесінде Гарбет нацистік Германияның поляк еврейлерін жоқ етуін айыптап, оны «ұлтты қасақана және қанды қырғынға ұшырату» деп атады. Зейнетке шыққаннан кейін Гарбетке мұрагерлік барондық атағы ұсынылды және ол оны қабылдады, бірақ ол заңды түрде рәсімделуге үлкермес бұрын қайтыс болды.
Garbett was a popular public figure, especially as a pastoral bishop, famous for trudging the length of his dioceses with his walking stick, visiting both clergy and lay people in the towns he passed through. Politically and theologically, he is best seen as a transitional figure between the Edwardian and modern periods of the Church of England. A staunch nationalist and royalist, he held an erastian view of the Church of England clearly as a national church, and he held strongly traditional views of issues such as family relationships, sexual morality, and corporal punishment. On the other hand, Garbett belonged to the generation which was comfortable with the idea of diversity in the Church of England and had little patience for High Church versus Low Church struggles. He was a pioneer of the Ecumenical Movement and, during and after the Second World War, travelled extensively, including to Communist Bloc countries. Although generally perceived as leaning rightwards politically, he was comfortable with the welfare state which emerged during his archiepiscopate. Garbett's trip to Moscow in September 1943, at the invitation of the Moscow Patriarchate, was greeted by the newly installed Moscow Patriarch Sergiy (Stragorodskiy), was used by Joseph Stalin's propaganda machine to spread falsehoods about religious freedom in the USSR: on 24 September, the New York Times quoted Garbett as stating that "he was convinced that there was the fullest freedom of worship in the Soviet Union". However, during the Cold War, Garbett denounced communism as un Christian and actively supported the British government line. On 17 April 1944, Garbett appeared on the cover of Time magazine after he had been persuaded by the British Ministry of Information to go to the United States to discuss religious freedom in Russia. During this visit, he said that "Marshall Stalin, being a great statesman, has recognised the power of religion." Garbett's visit to Dublin, where he met President de Valera, was considered significant. Garbett sat in the House of Lords for many years as a Lord Spiritual and, as an erastian, he took his duties very seriously. In a notable statement made to the House of Lords in 1942, Garbett denounced Nazi Germany's extermination of Polish Jews, calling it "the deliberate and cold blooded massacre of a nation." On his retirement, Garbett was offered and accepted a hereditary barony, but he died before this could be legally created.
Соңғы жылдар
Гарбет жетпіс жасының аяғына дейін жұмыс істей берді, бұл ақырында денсаулығына әсер етті. Ол 1950 жылы 21 қазанда Букингем сарайындағы Музыка залында Эдинбург герцогының (кейін Елизавета II) және Эдинбург герцогы Филиптің екінші баласы және жалғыз қызы, ханшайым Аннаны крещение рәсімінен өткізді. 1953 жылы ол Ямайкадағы Королева мектебін құрды, бұл мәртебелі Елизавета II патшайымға арналған еді. 1955 жылы 6 ақпанда сексенінші жылдық мерейтойында ол белсенді қызметтен зейнеткерлікке шықты және Корольдік Викториан орденінің Ұлы крестімен марапатталды. Сол жылы оған операция жасалып, өмірінің соңғы айларын сауықтыру орталығында өткізді, онда 31 желтоқсан 1955 жылы қайтыс болғанға дейін жазу және хат алмасумен айналысты.
Garbett continued to work into his late seventies, which eventually took its toll. He baptised Princess Anne, the second child and only daughter of the Princess Elizabeth, Duchess of Edinburgh (later Elizabeth II) and Philip, Duke of Edinburgh on 21 October 1950 in the Music Room at Buckingham Palace. In 1953, he established The Queen's School in Jamaica in dedication to Her Majesty Queen Elizabeth II. On his eightieth birthday, 6 February 1955, he retired from active ministry and was created a Knight Grand Cross of the Royal Victorian Order. Later that year, he underwent surgery and spent the last months of his life in a convalescent home where he continued to write and correspond until his death, on 31 December 1955.