Канада армиясының резервтік жаяу әскер полкі: Seaforth Highlanders

Кіріспе

Канада армиясының резервтік жаяу әскер полкі – Канаданың Сифорт-Гайлендтерлері, Британдық Колумбияның Ванкувер қаласында орналасқан Канада армиясының негізгі резервтік жаяу әскер полкі. Полк 3-ші Канада дивизиясының 39-шы Канада бригада тобына бағынады. Ванкувердегі Беррард көшесіндегі Сифорт қарулану орталығында орналасқан полк, соғыс және азаматтық төтенше жағдайларда, мысалы, жер сілкінісі немесе су тасқынынан кейінгі апаттарды жоюда қызмет етеді. Сонымен қатар, ол жеке еріктілерді немесе "көмекшілерді" Канада Құралды Күштерінің әлемдік операцияларына жұмылдырады. Полк 1910 жылы құрылған және Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарда шетелде қызмет еткен. Сифорт-Гайлендтердің әскери қызметкерлері Екінші дүниежүзілік соғыстан бері Корея, Египет, Кипр, Хорватия және соңғы кезде Ауғанстан сияқты көптеген миссияларда қатысты.

Жауынгерлік марапаттар

Төмендегі тізімде, кішкентай әріптермен жазылған ұрыс құрметтері ірі операциялар мен науқандарға қатысқандығы үшін, ал қалыпты әріптермен жазылғандары нақты шайқастар үшін берілген құрметтерді көрсетеді. Қалың әріптермен жазылған ұрыс құрметтері полк туына бейнеленген.

Негізгі құралдар

1909 жылы Ванкувердегі шотланд қауымының мүшелері Ванкуверде таулы полк құруға ұмтылды. Бұл мәселе алдымен гейлик қоғамдарына ұсынылды және идея қолдау тапты. 1909 жылдың 11 мамырында Сент-Эндрюс және Каледониялық қоғамдардың үйлерінде мәселені талқылау үшін отырыс өтті. Тақырып қаладағы шотландтық ортада талқылануын жалғастырды. Делегаттар 1910 жылдың 17 қаңтарында қайта кездесіп, Ванкуверде таулы полк құру туралы өтінішті милиция министріне жібергендері хабарланды. Шотландиядағы Сифорт Хайлендтердің 72-ші нөмірін алуға шешім қабылданды, және бұл нөмір Канада милициясының тізімінде бос болды. 1910 жылдың 24 қарашасында милиция департаментінен Ванкуверде 72-ші нөмірлі жаңа полк құруға рұқсат берілді, ол Империялық қызметтегі Сифорт Хайлендтер сияқты форма киіп, сол формамен және тартанмен киінетін болды. 1911 жылдың 11 сәуірінде жазылған хатта Канаданың Сифорт Хайлендтерлері деген атты пайдалануға Империялық Сифорт Хайлендтердің 1-ші және 2-ші батальондарынан келісім алынды. 1911 жылдың 22 маусымында жылдар бойғы қажырлы еңбек Ванкувердің орталық алаңындағы Ларвилл паркінде, кейіннен Тынық мұхиты жағалауындағы автобус депосына, ал қазір Королева Елизавета театры мен Битти көшесіндегі жаттығу залының арасындағы тұраққа айналған жерде полктің алғашқы шеруімен аяқталды. Сифорттар келесі жылы, 1912 жылдың жазында, Нанаимо маңындағы көмір шахтерлерінің ереуілі салдарынан туған тәртіпсіздіктерде алғашқы жауынгерлік қызметін атқарды. Шахтерлер жұмыс орнындағы қауіпсіздік талаптарын қойған, мысалы, жүздерше адамды қаза қылған жарылыстар. Сифорттан бір рота ауданды күзетуге және тәртіпті сақтауға жіберілді. Бірде-бір оқ атылмаса да, бейбітшілік орнатылып, 1914 жылдың тамызында полк соғысқа шақырылғанға дейін сақталды.

Ұлы соғыс

1914 жылғы 4 тамызда Германиямен соғыс жарияланғанын естігеннен кейін, Сифорт-Хайлендс полкінің командирі, подполковник Эдвардс Лекки дереу полкті шетелге қызметке жіберуді ұсынды. Оның өтініші қабылданбады, орнына полк 16-шы батальонға 25 офицер мен 514 сарбаз берді, бұл батальонның шамамен жартысын құрады. Сифорттардың теңізге шығуына рұқсат күтіп тұрғанда, полк тағы 41 офицер мен 1637 сарбазды әртүрлі батальондарға тартты және орналастырды. Соңында 18 шілдеде майор Дж. А. Кларк 72-ші батальонның (Канаданың Сифорт-Хайлендтері) командирі болып тағайындалды және шетелдегі қызметке дайындық бастау туралы бұйрық алды. Полк Оттава арқылы Ұлыбританияға шығысқа қарай сапар шекті, ал 1916 жылғы 18 тамызда Сифорттар Францияға жетті. 72-ші батальонды алғандықтан, Сифорттар Бірінші дүниежүзілік соғыста өздерінің дәстүрлі полк нөмірін CEF батальон нөмірі ретінде сақтап қалған жалғыз канадалық полк болды. Сифорттар соғыстың ең қанды шайқастарына қатысты, оның ішінде Ипр, Сомма және Вими қырқасы. Вими қырқасы үшін болған соңғы шайқаста лейтенант Д. О. Викарс және сарбаз Маквинни (кейін лейтенант Маквинни, DCM), қатардағы "Шляпа" Мэттьюспен бірге, ешкімнің көмегінсіз, неміс бекінісінің 400 ярдын басып алды, шамамен бүкіл батальондық фронтты қамтыды. Шайқастың соңында қолбасшы офицер, подполковник Дж. А. Кларк, DSO, бір кіші офицер, екі хабаршы және Льюис пулемет экипажымен батальоннан шамамен бір миль алға жылжыды, онда олар бригадир МакБрайен мен тек револьвермен қаруланған екі жоғары офицерді кездестірді, содан кейін 50 жау сарбазынан тұратын топқа шабуыл жасап, оларды ығыстырды. Элев Сперге шабуыл кезінде шегініп жатқан жаулар соншалықты шатаққа түскендіктен, сержант В. Браун покер ойынына араласып, мылтығымен ойынды тоқтатты. Неміс хабарламасында Сифорттарды "арнайы таңдалған шабуыл тобы" деп атауы ерекше құрметтің белгісі. Сифорттар тарихындағы ең маңызды оқиғалардың бірі – 1917 жылғы 30 қазанда Пасшендейл шайқасында Крест фермасын басып алу. Шайқастан кейін Бас қолбасшының хабарламасында былай делінген: "Крест фермасын алған бөлім осы әрекетімен британдық тарихқа бір бөлімнің ең үлкен жетістіктерінің бірі ретінде енетін қарулы ерлік жасады". 1918 жылғы 11 қарашада сағат 10:25-те Сифорттар Валенсиенде демалып жатқанда келесі хабарламаны алды: "Канада корпусы 06.45. 11 қараша күні сағат 11:00-де жаушылық тоқтатылады. Әскерлер сол кезде жеткен шекарада тұрып қалады, ол туралы корпус штабына хабарланады. Ең қатаң сақтық шаралары сақталады. Жаумен кез келген түде байланыс болмайды. Толық нұсқаулар келеді. Төртінші Канада дивизиясы". Ұлы соғыс аяқталды. Сифорттар үйлеріне қайту үшін 1919 жылдың мамырына дейін Францияны тастамайды, себебі олардың орындауы керек жұмысы көп еді. Олар күтіп тұрғанда, полкке жаңа туларын табыс ету керек деп шешілді. Таныстыру рәсімі 1919 жылғы 1 сәуірде Канада корпусының қолбасшысы генерал-лейтенант Артур Курри тарапынан жасалды. Полк жаңа туларын желдің күшімен желбіретіп марш жасағанда, "сол жерде болғандардың ешқайсысы батальон тарихының романтикасын және батальонның қаза болғандарының естеліктерін бейнелейтіндей сезімді болмады".

Upon hearing of the proclamation of war with Germany on 4 August 1914 Lieutenant Colonel Edwards Leckie, commanding officer of the Seaforth Highlanders, immediately offered the regiment for overseas service. His request was denied, and instead the regiment provided 25 officers and 514 men for the 16th Battalion Canadian Expeditionary Force, forming almost half the battalion. While awaiting permission for the Seaforths to go overseas the regiment recruited and deployed an additional 41 officers and 1,637 men to numerous battalions. Finally on 18 July Major J. A. Clark was appointed as the commander of the 72nd Battalion (Seaforth Highlanders of Canada), CEF and ordered to begin training for overseas service. The regiment travelled east through Ottawa to the United Kingdom and on 18 August 1916, the Seaforths were in France. Receiving the number 72nd Battalion made the Seaforths the only Canadian regiment in World War I to deploy with its traditional regimental number as its CEF battalion number. The Seaforths were involved in some of the bloodiest battles of the war including Ypres, the Somme, and Vimy Ridge. In the final battle for Vimy Ridge, Lieutenant D. O. Vicars and Private McWhinney (later Lieutenant McWhinney, DCM) with Corporal "Hat" Matthews took, unaided, 400 yards of the German Support Line, nearly the entire battalion front. Later in the battle, the commanding officer, Lieutenant Colonel J. A. Clark, DSO, with one junior officer, two runners and a Lewis gun crew, pushed up a mile in advance of the battalion where they met Brigadier McBrien and two senior officers armed only with revolvers, and promptly attacked a party of 50 enemy soldiers, driving them off. During the attack on Elev Spur, the retreating enemy were in such disarray the Sergeant W. Brown, MM, stepped into a poker game, which he broke up with his rifle. It is a special tribute that the German communiqué referred to the Seaforths as "specially picked assault troops." One of the most notable actions in the history of the Seaforths was the capture of Crest Farm during the Battle of Passchendaele on 30 October 1917. A dispatch from the Commander in Chief, after the battle, stated in part that "the unit which took Crest Farm had by this action accomplished a feat of arms which would go down in the annals of British history as one of the greatest achievements of a single unit." At 10:25 a. m. on 11 November 1918, the Seaforths received the following message while resting in Valenciennes. "Canadian Corps 06.45 Hostilities will cease at 11:00 hours on November 11th Troops will stand fast on the line reached at that time which will be reported to Corps Headquarters Strictest precautions will be maintained There will be no intercourse of any description with the enemy Further instructions follow Fourth Canadian Division." The Great War was over. The Seaforths would not leave France for home until May 1919 for there was still much work to be done. While they waited it was decided that the regiment should be presented with its new colours. The presentation was done on April 1, 1919, by Lieutenant General Arthur Currie, commander of the Canadian Corps. As the regiment marched off with their new colours flying in a stiff breeze "there was not a man present who did not feel that they focused the romance of the Battalion's history and the memories of the Battalion's dead."

Екінші дүниежүзілік соғыс

1939 жылдың көктемінде Канадаға қайтадан соғыс басталатын сияқты көрінді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан айырмашылығы, бұл жолы Канаданың Сифорт-Хайлендерлері алғашқылардың бірі болды. 1939 жылдың 1 қыркүйегінде, Канаданың соғыс жариялауына тоғыз күн қалғанда, Сифорттарға жұмылдыруға бұйрық берілді. Бір аптаның ішінде полк өзінің толық әскери күшін жинап, бірінші қатарға қосымша күш жинады. 1939 жылдың Рождествосында олар Атлантиканы Шотландияға қарай өтетін Ұлыбритания әскер кемесіне отырды. Дюнкерктен кейін Сифорттар Англиядағы толық жабдықталған бірнеше полктердің бірі болды. Британия шайқасы кезінде олар әр түрлі рөлдерді атқарды, соның ішінде әуеге қарсы батареяларды, парашютке қарсы қорғаныс пен алдыңғы қатардағы жағалау қорғанысын қамтамасыз етті. 1942 жылдың тамызында Канаданың 2-дивизиясы Диппеге шабуыл жасады. Бұл рейдте жасаған әрекеттері үшін бұрынғы Сифорт офицері подполковник Чарльз Мерит Оңтүстік Саскачеван полкіне қолбасшылық еткенде Виктория крестімен марапатталды. Ол қаза тапты деп есептелсе де, кейін тұтқынға алынғаны анықталды. Алайда, 1-ші Канадалық жаяу әскер дивизиясының құрамында Сифорттар 1943 жылдың шілдесіне дейін Сицилияға шабуыл жасаған «Хаски» операциясында шайқасқа қатыспады. Жағажайға қону салыстырмалы түрде оқиғасыз болды, бірақ Сифорттар көп ұзамай ауыр шайқастарға тап болады, өйткені олар баскынгер неміс бөлімшелерімен дөңестегі қала үшін дөңестегі қала арқылы Вальгарнера, Леонфорте, Ниссория, Агира және Регальбуто, Адраноға дейін шайқасты. 1943 жылдың 4 қыркүйегінде Сифорт Италияға кіргенде, олар өздерін және 1-дивизияның қалған бөлігін немістерді солтүстікке қарай қуып бара жатқан күйінде тапты. Немістер Италияның оңтүстігін қорғамауға, тек кейде-ақ соғысуға шешім қабылдады, солтүстіктегі қорғаныстарын нығайтуға уақыт тапты. 25 қазанға қарай Сифорттар Реджио Калабриядағы қонудан Баранелло қаласына дейін 300 мильден астам жолды соғысты. Баранеллодағы демалыстан кейін Сифорттар қайтадан әрекетке кірісті. Олар Гюстав сызығына жетіп, немістер алғашқы қарсылық көрсетуді жоспарлады. 6-22 желтоқсан аралығында 1-дивизия Моро өзенінен Ортона деген шағын қалаға дейін үш мильдей ғана алға жылжиды. Қала Адриатика теңізіндегі Гюстав сызығының шығыс шетінде орналасқан. Тар көшелер мен тығыз ғимараттар көшеде жанжалға әкеледі. Соғыс өте қызу болғандықтан, оны «кіші Сталинград» деп атаған. 25 желтоқсан күні түнгі ұрыстың ортасында Сифорттың квартирмейстері майдандағы сарбаздарға арналған Рождестволық кешкі ас ұйымдастырды. Бір-бірден полктің төрт ротасы Санта-Мария-ди-Константинополи шіркеуіне ауыстырылды. Олар жаңа піскен шошқа еті мен картоп пюресін жеп отырғанда, бір сарбаз, капрал солтүстікке қарай бірнеше жүз метр жердегі шайқастың шуынан шіркеудің органды ойнады. Бірнеше күннен кейін 28 желтоқсанда немістер түнде Ортонадан шығып, қаланы одақтастарға қалдырды. Жыл сайын Канаданың Сифорт таулы жерлері осы шайқасты Ортона кешкі асқа орай атап өтеді. Бұл мерекелік кешке арналған кешкі ас полктің жыл сайынғы Рождестволық кешкі ас орнын алады. Соғыстың ардагерлері, бірліктің бұрынғы және қазіргі мүшелері 1943 жылы шіркеуде ұсынылған бірдей мәзірмен бірге Рождестволық кешкі асқа отырады. Ортонадан Сифорттар Лири аңғары арқылы соғысып, Гитлерлік желіге, немістердің екінші қорғаныс желісіне өтіп, солтүстікке қарай жылжып кетті. Бұл Италия жорығының ең ауыр шайқасы болды. 1944 жылы 23 мамырда түстен кейін бір сәтте Сифортс, желіге кіріп, неміс қарсы шабуылдарын теріске шығарды. Немістер кері шегінгенде, C компаниясының сержанты майор Дж. М. Даддл бастаған сегіз сарбаз ғана қалды, ол желідегі аға офицер болды. Күннің соңына қарай Сифорттар 210 адамнан, оның ішінде 52 адамнан зардап шекті. Полк Италияда Готик сызығы арқылы Савио өзенінің арғы жағында соғысуды жалғастырды, онда жекелей Э. А. «Смоки» Смиттің іс-әрекеті оған Виктория крестін және По аңғарының өтуіне әкелді. 1945 жылы 13 наурызда Сифорттар Солтүстік-Батыс Еуропаға сапарға аттанады, онда олар Нидерландыны азат етуде пайдаланылатын болды. Сифорт Германия арқылы жүріп, 7 сәуірде Нидерландыға «Херенберг» қаласы арқылы кірді. Олардың алғашқы әрекеті 11 сәуірде Ижсель өзенінен өту болды. Содан кейін олар немістерді Апельдорнның оңтүстігіндегі далалар арқылы батысқа қарай 1945 жылдың 8 мамырында немістердің берілуіне дейін қуып жүрді. 8-ші күні Сифорт әскері Амстердамға неміс басқыншыларынан жерді тартып алу және немістердің үйлеріне қайтуын ұйымдастыруға бұйрық алды. Сифорт қалаға кірген алғашқы одақтас полкі болды және қаланың тұрғындары оларды құшақтап қарсы алды. Соғыс аяқталды. 7 қазан күні 1945 жылы Сифорт таулы жерлері Ванкуверге үйге келді. Шамамен 100 000 адам Канадтық Тынық темір жолы станциясынан Сифорт казармасына дейін көше бойында тұрды, онда шетелдік батальон соңғы рет таратылды.

In the spring of 1939 it looked as if Canada would soon be at war again. Unlike the First World War this time The Seaforth Highlanders of Canada were among the first to deploy. On September 1, 1939, nine days before the Canadian declaration of war, the Seaforths were ordered to mobilize. In just one week the regiment recruited up to its full war time strength and filled its first line of reinforcements. By Christmas 1939 they were aboard the UK troopship crossing the Atlantic to Scotland. After the withdrawal from Dunkirk the Seaforths were one of the few fully equipped regiments in England. During the Battle of Britain they filled a variety of roles including manning anti air batteries, providing anti parachute defence and front line coastal defence. In August 1942 Canada's 2nd Division invaded Dieppe. It was for his actions during this raid that former Seaforth officer Lieutenant Colonel Charles Merritt was awarded his Victoria Cross while commanding The South Saskatchewan Regiment. He was presumed dead but it was discovered later that he was in fact taken prisoner. The Seaforths however as part of the 1st Canadian Infantry Division would not see combat until July 1943 in Operation Husky, the invasion of Sicily. The beach landing was relatively uneventful but the Seaforths would soon see hard battles as they fought veteran German units for hilltop town after hilltop town through Valguarnera, Leonforte, Nissoria, Agira and Regalbuto, to Adrano. When the Seaforths crossed into Italy on 4 September 1943 they found themselves and the rest of 1st Division pursuing the Germans north. The Germans had decided not to defend the south of Italy but to fight only occasionally, buying time for them to build up their defences further north. By 25 October the Seaforths had fought their way over 300 miles from the landings in Reggio Calabria to the town of Baranello. After a rest in Baranello the Seaforths were back into action. They had reached the Gustav Line, where the Germans planned to make their first stand. From December 6 to 22 the 1st Division advanced only three miles from the Moro River to the edge of a small town named Ortona. The town was on the eastern end of the Gustav Line on the Adriatic Sea. The narrow streets and dense buildings lead to intense street to street fighting. The battle was so intense that it was nicknamed "little Stalingrad". Amidst the fighting on the night of 25 December the Seaforth's quartermaster arranged a Christmas dinner for the soldiers at the front. One at a time the four companies of the regiment were rotated off the line to the Church of Santa Maria di Constantinopoli. As they sat down to a fresh meal of roast pork and mashed potatoes one soldier, a corporal, played the church's organ over the roar of the battle just a few hundred yards to the north. A few days later on 28 December the Germans pulled out of Ortona during the night, leaving the town to the Allies. Every year the Seaforth Highlanders of Canada commemorate this battle with the Ortona Dinner. This commemorative dinner takes the place of the regiment's annual Christmas dinner. Veterans from the battle along with the unit's serving and former members sit down to a Christmas dinner with the same menu served in the church in 1943. From Ortona the Seaforths continued to move north fighting through the Liri Valley and breaking through the Hitler Line, the Germans' second defensive line. This was the hardest fought battle for the Seaforths of the entire Italian campaign. At one point on the afternoon of 23 May 1944, the Seaforths, having taken the line, repelled a German counterattack, and when the Germans pulled off only eight soldiers remained, commanded by C Company Sergeant Major J. M. Duddle, who was the senior man left on the line. By the end of the day the Seaforths had taken 210 casualties including 52 killed. The regiment continued fighting in Italy through Gothic Line, across the Savio River, where Private E. A. "Smokey" Smith's actions earned him a Victoria Cross and through the Po Valley. On 13 March 1945 the Seaforths boarded ships to begin the trip to Northwest Europe where they were to be used in the liberation of The Netherlands. The Seaforths travelled through Germany and entered The Netherlands on April 7 through the town of 's Heerenberg. Their first action was the crossing of the IJssel River on 11 April. They then chased the Germans west across the fields south of Apeldoorn until the surrender of the Germans on 8 May 1945. On the 8th the Seaforths were ordered to Amsterdam to take possession from the German occupiers and make arrangements for the Germans to march home. The Seaforths were the first allied regiment to enter the city and the city lined the streets to welcome their liberators. The war was over. On 7 October 1945 the Seaforth Highlanders arrived home in Vancouver. An estimated 100,000 people lined the street from the Canadian Pacific Railway station to the Seaforth Armoury where the overseas battalion was dismissed for the last time.

Соғыстан кейінгі

Канаданың Сифорт-Хайленджерлері Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан бері полк ретінде шетелде қызмет етпеді, бірақ полк әлемнің түкпір-түкпіріндегі операцияларға резервтегі әскерлерді жіберуді жалғастыруда. 1950-1953 жылдар аралығында көптеген Сифорттар Корея соғысына қатысу үшін ерікті түрде тұрақты әскер қатарына қосылды. 1951-1953 жылдар аралығында Сифорттар 27-ші канадалық жаяу әскер бригадасының құрамындағы 1-ші канадалық таулы батальонының E компаниясына (Seaforth Highlanders) толық уақытты армияға мүше болып қосыла алды, бұл бөлім 1953 жылы Канаданың «Қара күзеті» (Royal Highland Regiment) құрамына енгенге дейін Германияда қызмет етті. Бұл Корея соғысынан бері канадалық әскерлердің алғашқы толыққанды жауынгерлік қимылы болды және Канада үкіметі бұл ақпаратты канадалық қоғамнан біраз уақыт жасырып отырды, бұл қайтып келген ардагерлерге қатты ренжітті. 2006 жылғы қаңтардан бастап Канаданың Сифорт-Хайленджерлерінің әскери қызметкерлері Ауғанстанға Ауғанстан Ұлттық Армиясын оқытудан бастап, жауынгерлік операцияларды жүргізуге дейінгі түрлі міндеттермен жіберілді.

Қазіргі заман

Басты резервтік бөлім ретінде Сифорт-Хайлендерлердің көпшілігі штаттан тыс сарбаз. Олар аптасына бір күн (қазір сенбі) және айына бір демалыс күні жаттығудан өтеді. Қалған уақытында олар азаматтық жұмыста жұмыс істейді немесе оқуға қатысады. Көптеген жағдайларда мүшелер толық уақытты оқуға немесе операцияларға қатысуға ерікті болады. Апталық жаттығу кештерінде олар Сифорт қару-жарақ қоймасына барып, үш сағат бойы жаяу әскерінің қажетті дағдыларын үйренеді. Айлық демалыс күндерігі жаттығуларда мүшелер жұма күні кешке қару-жарақ қоймасына келіп, Британ Колумбиясы немесе Вашингтон штатындағы жаттығу алаңдарының біріне барады. Сол жерде сарбаздар апталық жаттығуларда алған білімдерін біріктіріп, тәжірибелік жаттығулар жасап, сенбі күні кешке қару-жарақ қоймасына оралып, босатылады. Сифорт-Хайлендерлердің мүшелері әлемнің кез келген жеріндегі операцияларға толық уақытпен қатысуға ерікті түрде келе алады. Соңғы 15 жылда Сифорт сарбаздары Хорватия, Босния және Герцеговина, Ауғанстан елдерінде операцияларға қатысты.

Жүз жылдық мерейтойы

2010 жылы Канаданың Сифорт-Хайлендерлері полкі құрылғанға 100 жыл толып, осы мерейлі оқиғаны атап өту үшін үш қоғамдық шара ұйымдастырылды. 29 мамырда Сифорт қару-жарақ қоймасында әскери татуировка және қауымдық цейлидх өтті. Шара барысында Ауғанстаннан қызметтен оралған 20 Сифорт сарбазы құрметпен қарсы алынды. 27 қарашада Британдық Колумбия университетінің кампусындағы Дуг Митчелл Тандэрберд спорт орталығында полкке жаңа полк түстері табыс етілді. Түстерді Британдық Колумбияның вице-губернаторы Стивен Пойнт тапсырды. Салтанатты шарада Канаданың Сифорт-Хайлендерлерінің сыбызғы мен барабан тобы, 15-ші далалық полктің оркестрі, RCA, сондай-ақ Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Нидерландыны азат етуге Сифорт полкінің қосқан үлесін еске алу үшін құрылған голланд сыбызғы және барабан тобы өнер көрсетті. 2011 жылдың 16 сәуірінде полк Ванкувердегі Христос шіркеуінің соборында ескі түстерін сақтау рәсімін өткізді. Одан кейін полк қаланың құрметті азаматы ретінде собордан Сифорт қару-жарақ қоймасына дейін Беррард көшесімен әскери шеру ұйымдастырды.

Канаданың Сифорт таулы жерлері мұражайы және мұрағаттары

Канаданың Сифорт-Гайленджерлері полкінің мұражайы мен мұрағатының миссиясы – Канаданың Сифорт-Гайленджерлері тарихына қатысты материалдарды жинау, сақтау және бөлісу. Мұражай 1972 жылы құрылған және қазіргі таңда ресми Канада Қарулы Күштері мұражайы болып табылады. Seaforth казармасында түрлі көрмелер ұйымдастырылған, сондай-ақ екінші қабатта мұрағаттық сақтау және зерттеу орындары бар. Мұражайға алдын ала жазылып, полк веб-сайты арқылы, seaforthhighlanders.ca мекенжайы бойынша хабарласып баруға болады.

Мұражай Канада мұражайлары қауымдастығының мүшесі немесе серіктес ұйымы, Британдық Колумбия мұражайлары қауымдастығы, Канада мұрасы ақпараттық желісі, Канада әскери мұражайлары ұйымы және Канаданың виртуалды мұражайымен байланыста.

Бас киім белгісі

Бұғының басы шиыршықтың үстінде бейнеленген, ал шиыршықта «CUIDICH'N RIGH» деген гаэль тіліндегі ұран жазылған. Шиыршықтың астында патшаның ұлының тажы және Альбани герцогы Леопольдтің әріптері орналасқан. Бас сержанттар мен кіші офицерлер таж бен әріпсіз белгіні тағады, ал қатардағы әскерлер герцогтың тажы мен әріпсіз екі өлшемді бас белгісін тағады.

Жауынгерлік айқай

Tuloch Ard (Жоғары төбе) Seaforth Highlanders (Ross shire Buffs, The Duke of Albany's Own) – ұзақ бұрын The Highlanders құрамына біріктірілген британдық әскер бөлімінің айқас шақыруы. Бұл шақыру Маккензи тайпасының бас қосып отыратын жерінің атынан шыққан, ол Шотландияның Росс графтығындағы Кинтейл маңындағы тау.

Полктың танымал мүшелері

Бертрам Мерил Хоффмайстер (1907–1999), әскери қызметкер, кәсіпкер және табиғатты қорғаушы. Генри Пайбус Белл Ирвинг (1913–2002), солдат, кәсіпкер және Британдық Колумбияның вице-губернаторы. Чарльз Сесил Ингерсол Меррит, ВК (1908–2000), әскери қызметкер, заңгер және саясаткер. Эрик Вердж Хамбер (1879–1960), солдат, бизнесмен және Британдық Колумбияның вице-губернаторы. Джон Артур Кларк (1886–1976), әскери қызметкер, заңгер және саясаткер. Гарри Рэнкин (1920–2002), әскери қызметкер, заңгер және саясаткер. Уильям Сэмпсон (1959–2012), биохимик, автор, құқық қорғаушы. Чарльз Тревор Грин (1965–), әскери қызметкер және жазушы. Вен Бегамудре (1956–), канадалық жазушы және профессор. Гарнет Уэстон (1890–1980), канадалық жазушы және сценарист.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Жеке (кейіннен сержант) Эрнест Альвия ("Смоки") Смит 1944 жылдың 21-22 қазанында Италияда көрсеткен ерлігі үшін. Лейтенант-полковник Чарльз Сесил Ингерсолл Меррит 1942 жылдың 19 тамызында Францияның Диппе қаласындағы шайқаста. Бұл оның Сифорт полкінде ұзақ қызметтенгеннен кейін, Оңтүстік Саскачеван полкіне қолбасшылық еткен кезде болды. Кейіннен ол 1951-1954 жылдары Сифорт полкінің командирі болып қайта оралды.

Кадеттік бөлімшелер

Британдық Колумбияда Сифортпен байланысы бар бірнеше Канад Корольдік Армиясы кадеттерінің бөлімшелері бар. Кадеттер – әскерилер емес; олар 12-ден 18 жасқа дейінгі жас жігіттер мен қыздар арасында азаматтық пен лидерлік қасиеттерін дамытуға бағытталған ұйымның бір бөлігі және Канада Қарулы Күштеріне қосылуға міндетті емес.

Канаданың Сифорт-Гайлендгерлерімен байланысты кадеттер бөлімшелері қолдау алады және өз формаларында дәстүрлі полк атрибутикасын тағуға құқылы.

Медиа

Соғыс туралы баяндама: Сицилия жағалауларынан Гитлер желісіне дейін, 1943 жылғы Канаданың Сифорт-Гайлендгерлерімен бірге Роберт Л. Макдугалл (1 қыркүйек 1996) Канаданың Сифорт-Гайлендгерлері 1919–1965 жылдары Рой Реджинальд Х. (1969) 72-ші канадалық жаяу әскер батальонының тарихы. Канаданың Сифорт таулы жерлері МакЭвой, Бернард және Финлей, Х. (1920)