Джордж Джеррисон Стэннард: Американ азамат соғысының батыры

Кіріспе

АҚШ армиясының офицері (1820–1886)

Джордж Джеррисон Станард (20 қазан 1820 – 1 маусым 1886) – Вермонт штатының фермері, мұғалімі, мемлекеттік қызметкер және Америка Азамат соғысындағы Одақ әскерінің генералы.

Ерте өмір

Станнард Вермонт штатының Джорджия қаласында Сэмюэл Станнард пен Ребекка (Петти) Станнардтың ұлы болып дүниеге келді. Ол Джорджияның мемлекеттік мектептерінде білім алды және Джорджия мен Бейкерсфилдтегі академияларға қатысты. Станард Сент-Олбанста фермер, мұғалім және құйма зауытының операторы болып жұмыс істеді. 1838 жылы Вермонт ополчениесінің Үстіңгі Канада көтерілісіне шақырылғанда Станард қара офицерлік құрамда қызмет етті. 1856 жылы ол Сент-Олбанста Ransom Guards атты жаңа ополчение бөлімін ұйымдастыруға қатысып, олардың бірінші лейтенанты болып тағайындалды. 1858 жылы ол полковник шенімен 4-ші Вермонт ополчение полкінің командирі болып сайланды.

Ертегі қызмет

1861 жылғы маусымда Станард 2-ші Вермонт ерікті жаяу әскерінің подполковнигі болып сайланды. Кейбір жергілікті тұрғындар оның Азамат соғысына ең бірінші болып ерікті түрде қызметке шақырған Вермонт азаматы екенін айтты, себебі ол губернатордың әскер шақыруына дереу жеделхатпен жауап берген. Ол 1861 жылғы шілдеде Булл-Ран шайқасының бірінші кезегінде 2-ші Вермонтпен бірге шайқасты, оның есебінен оған жаңа құрылған 3-ші Вермонт әскерін басқару ұсынылды, бірақ ол оны қабылдамады, өйткені оның осы лауазымға ие болу үшін жеткілікті қызмет еткеніне сенбеді. Келесі жылы, Ярым аралдағы науқанда Уильямсбург шайқасында бригадалық генерал Винфилд С. Хэнкоктың баяндамасында Станард шайқас үшін өте маңызды болған көпірді қорғауға жауапты екені көрсетілген. Науқаннан бір апта өткен соң, 1862 жылғы 9 шілдеде ол 9-шы Вермонт жаяу әскерінің полковнигі болып тағайындалды. 1862 жылғы қыркүйектегі Мэриленд науқанында 9-шы Вермонт Харперс-Ферриде Стоунволл Джексонға берілген федералды гарнизонның бір бөлігі болды. Станард Джексонның шабуылына қарсы Боливар-Хайтсты қорғауда көзге түсті. Бригада командирі полковник Уильям Х. Тримбл Станардты сол бағыттағы одақтас әскерлерінің орналасқан жерін тексеруге алып жүрді. Екеуі де әскердің оңтүстік жағының нашар екенін ойлады. Станард гарнизон командирі полковник Диксон Майлзге сенімсіздік танытты, бірақ оның өзі суыққандай болып, өз әскерлеріне конфедераттардың артиллериялық оғынан қауіптің бар екенін хабарлау үшін олардың қимылын бақылады. Станард өзінің полкін Харперс-Ферриден берілуге рұқсат берілгенге дейін шығарып алуға тырысқаны туралы хабарлар тарады, бірақ ол конфедераттарға берілу туралы бұйрықпен тоқтатылды. 1863 жылғы қаңтарда алмасудан кейін Станард Вермонтқа қайтып келді. 1863 жылғы 11 наурызда ол генерал-бригадир болып тағайындалды және сәуір айында 2-ші Вермонт бригадасын басқаруға тағайындалды, олар Вашингтон қаласының қорғанысындағы лагерьлерге қосылды. Бригада 12-ші, 13-шы, 14-ші, 15-ші және 16-шы Вермонт жаяу әскері полктерінен тұрды. Станардтың тікелей алдыңғысы бригадалық генерал Эдвин Х. Стоутон болды, ол партизандық рейнджер полковник Джон С. Мосби жасаған шабуыл кезінде Фэрфакс сотындағы үйінен тұтқынға алынған. Станард жаңа бригадасын қатаң түрде жаттықтырды және оның "тыныш, бірақ тиімді" басшылық стилі оны әскерлер арасында құрметке бөледі және бригаданың әскери рухын жақсартты.

In June 1861, Stannard was elected lieutenant colonel of the 2nd Vermont Volunteer Infantry. Some local residents claimed that he was the first Vermonter to volunteer for duty in the Civil War, based on his immediate reply by telegram to the governor's first call for troops. He fought with the 2nd Vermont at the First Battle of Bull Run in July 1861, successfully enough that he was offered command of the newly forming 3rd Vermont, but he turned it down because he thought he had not served long enough to qualify. During the Battle of Williamsburg in the Peninsula Campaign the following year, Brig. Gen. Winfield S. Hancock's report indicated that Stannard was responsible for securing a bridge that was crucial to the battle. A week after the campaign, on July 9, 1862, he was appointed colonel of the 9th Vermont Infantry. During the Maryland Campaign in September 1862, 9th Vermont was part of the Federal garrison that was forced to surrender to Stonewall Jackson at Harpers Ferry. Stannard was conspicuous in the defense of Bolivar Heights against Jackson's attack. Col. William H. Trimble, his brigade commander, had Stannard accompany him in an inspection of the Union lines in that sector. Both thought the southern end of the line weak. Stannard clearly had no confidence in Col. Dixon Miles, the garrison commander, but he displayed his own coolness under fire by watching for Confederate artillery action in order to tell his men to drop to the ground. Stannard is reported to have tried to extract his regiment from Harpers Ferry before the surrender could take effect, but he was intercepted with orders to yield to the Confederates. Upon his exchange in January 1863, Stannard returned to Vermont. He was appointed brigadier general on March 11, 1863, and given command of the 2nd Vermont Brigade in April, joining it in its camps in the defenses of Washington, D. C. The brigade consisted of the 12th, 13th, 14th, 15th, and 16th Vermont Infantry regiments. Stannard's immediate predecessor had been Brig. Gen. Edwin H. Stoughton, who had been captured in his bed at Fairfax Court House during a raid by partisan ranger Col. John S. Mosby. Stannard drilled his new brigade strenuously and his "quiet but effective" command style made him well respected by the men and significantly improved morale in the Brigade.

Геттисбург

Геттисбург науқаны кезінде 2-ші Вермонт бригадасы – Роберт Лиді Пенсильванияға қуып бара жатқан Потомак армиясына қосылуға астанадан жіберілген төрт бригаданың бірі болды. Станардтың жасағы 25 маусымда Вашингтон қорғанысынан аттанды. Апта бойы күніне 18 мильдей жол жүріп, бригада I корпустың 3-дивизиясына бағынды. I корпус 1863 жылдың 1 шілдесінде Геттисбург шайқасының алғашқы күнінде ауыр шайқасқа қатысып, жеңіліске ұшырады. Станардтың үш полкі сол күні шайқас тоқтағаннан кейін ғана жетіп келді, бұл дивизияның қатарын толықтырды. (Қалған екі полк – 12-ші және 15-ші Вермонт, вагонды күзетуге жіберілді.) 2 шілдеде Станард бригада командирі болды, ал әскерлеріне тікелей басшылықты 13-ші Вермонт полкінің полковнигі Фрэнсис В. Рэндаллға тапсырды. Бригада Зират төбесінің артына шығарылса да, Конфедерация бригадасының шабуылына қарсы алғашқы қорғанысқа қатыспады, бірақ конфедераттардың шабуылында жоғалған қаруларды қайтаруға жіберілді. Вермонттықтар Райттың грузин полкінің қарсылығына қарамастан, қаруларды қайтарып алды. Алайда бригаданың ең ірі шайқасы 3 шілдеде болды, онда олар Пикеттің шабуылына қарсы тұрған негізгі күштердің бірі болды. Вермонттықтар мергендердің атысынан және конфедераттардың шабуылына дейінгі артиллериялық оқ жауанынан адамдарды жоғалтты. Шабуыл Зират төбесіне жақындағанда, Станард өзінің екі полкін (13-ші және 16-шы Вермонт) 90 градус бұрышпен бұрып, генерал Джеймс Л. Кемпердің бригадасына қатаң шабуыл жасады, бұл конфедераттардың шабуылын жеңуге септігін тигізді. Бірнеше минуттан кейін генерал Кадмус М. Уилкокс пен полковник Дэвид Лангтың конфедерат бригадалары Вермонт бригадасының оңтүстігіндегі одақтың қорғанысына шабуыл жасады. Станард тағы да екі полк (14-ші және 16-шы Вермонт) жіберіп, шабуылды тойтару үшін флангтық атыс тактикасын қайталады. Станард оң жамбасына артиллериялық снарядтың сынығы тиіп жарақат алды, бірақ шайқас аяқталғанға дейін оқиға орнында болды. Полковник Рэндалл бригада әскерден шығарылғанға дейін басшылық етті. II корпустың командирі генерал-майор Уинфилд С. Хэнкок өзінің есебінде былай деп жазды: «Генерал Станардтың әскерлері Геттисбург шайқасында ерлікпен күресті. Олар жақсы ұйымдастырылған және генерал Станард пен оның қол астындағы офицерлердің тиімді басшылығымен шайқастың алдына жіберілді және жеңіске жеткенге дейін сол жерде тұрды». Шабуылдың ортасында Станардтың корпусының командирі генерал-майор Абнер Даблдей Пикеттің шабуылының сәтсіздігін көрді, шапанын желпілдеп, «Құдайға шүкір! Құдайға шүкір! Вермонттықтарды қараңыз!» деп айғайлады. Шабуылдан кейін ол былай деп жазды: «Мен олар соғыс кезінде жасаған ең керемет ерлік деп айта аламын. Олар Пикеттің қаһарлы шабуылын тоқтатты, күнді құтқарды және соның арқасында бүкіл Солтүстік аймағын жауапкершілік пен қиратудан сақтап қалды». Геттисбург шайқасы мен Станард бригадасы Маккинлей Кантордың Пулитцер сыйлығын жеңіп алған «Андерсонвилл» романының үшінші тарауында еске алынған (1955).

During the Gettysburg Campaign, the 2nd Vermont Brigade was one of four brigades sent from the Capital to join the Army of the Potomac as it pursued Robert E. Lee into Pennsylvania. Stannard's command left the Washington defenses on June 25. Marching 18 miles a day for a week, the brigade reported to the 3rd Division of the I Corps. The I Corps had fought, and lost, heavily in the first day of the Battle of Gettysburg, July 1, 1863. Three regiments of Stannard's men arrived only after the fighting ceased that day, adding to the division's depleted ranks. (The other two regiments, the 12th and 15th Vermont, had been detached to guard wagon trains.) On July 2, Stannard was brigade officer of the day, leaving immediate command of his troops to Col. Francis V. Randall of the 13th Vermont. Although the brigade was withdrawn behind Cemetery Hill, not participating in the initial defense against the attack by Confederate Brig. Gen. Ambrose R. Wright on Cemetery Ridge, it was sent to recover guns lost to Confederate attacks. The Vermonters recovered these guns despite resistance from Wright's Georgians. The brigade's greatest fight, however, was on July 3, where it was one of the principal defenders against Pickett's Charge. The Vermonters lost men to sharpshooter fire and to the bombardment preceding the Confederate attack. As the assault approached Cemetery Ridge, Stannard swung two of his regiments (the 13th and 16th Vermont) out at a 90° angle, pouring deadly flanking fire into Brig. Gen. James L. Kemper's brigade, one of the critical factors that defeated the Confederate attack. Minutes later, the unconnected assaults by the Confederate brigades of Brig. Gen. Cadmus M. Wilcox and Col. David Lang approached the Union line to the south of the Vermont Brigade. Stannard once again wheeled two regiments (the 14th and 16th Vermont) and repeated his tactic of flanking fire to repulse the assault. Stannard was wounded in his right thigh by an artillery shell fragment, but stayed on the field until the end of the battle. Col. Randall commanded the brigade until it was mustered out of service. Maj. Gen. Winfield S. Hancock, commander of the II Corps (who was in operational command of the defense against Pickett) wrote in his report, "The troops of General Stannard behaved with spirit at the Battle of Gettysburg. They were well ordered and well and vigorously handled by General Stannard and his subordinate officers, who did not hesitate to put them in front of the fight, and to keep them there until the battle was decided." In the middle of the battle, Stannard's corps commander, Maj. Gen. Abner Doubleday observed the repulse of Pickett's advance, waved his hat in excitement, and exclaimed "Glory to God! Glory to God! See the Vermonters go it!". After the battle, he wrote "I can only say that they performed perhaps the most brilliant feat during the war. For they broke the desperate charge of Pickett, saved the day and with it, the whole North from invasion and devastation." The Battle of Gettysburg and Stannard's Brigade are mentioned in the third chapter of MacKinlay Kantor's Pulitzer Prize winning novel "Andersonville" (1955).

Джеймс әскерімен қызмет ету

Станардтың жарақаты тым ауыр болғандықтан дереу далалық командаға оралу мүмкін болмады, сондықтан ол бригадасын тастап, Вермонтқа емделуге оралды. Осы уақыт ішінде ол қысқа мерзімге Нью-Йорк қаласының гарнизонына қолбасшылық етті. Қызметке қайта келгенде ол генерал-майор Бенджамин Батлердің Джеймс армиясына қосылды. Генерал Чарльз А. Хекман Проктор Крик шайқасында тұтқындалғанда, Стэннард оны XVIII корпустың 2-ші дивизиясының 1-ші бригадасының қолбасшылығына алмастырды. Колд-Харбор шайқасында ол сол жамбасына жараланды, бірақ екінші Петербург шайқасында бригадасын басқаруын жалғастырды. Петербург қоршауы кезінде ол XVIII корпустың 1-ші дивизиясының қолбасшылығын қабылдады және Чаффин фермасы шайқасында көзге түсті. Оның дивизиясы Харрисон бекінісіне шабуыл жасады. Конфедераттардың қарсы шабуылынан тұтқынға алынған бекіністі ұстап тұрғанда Станард қайтадан жараланды, нәтижесінде оның оң қолы кесілуге мәжбүр болды. Харрисон бекінісіне шабуыл жасағаны үшін ол генерал-майор шеніне төртінші дәрежеде көтерілді.

Ұрсақтан кейінгі

Содан кейін Станард соғыстың қалған бөлігінде Вермонт штатында жеңіл жұмыспен қамтылды. 1866 жылы ол Мэриленд штатындағы Босқындар, босатылған құлдар және тастап кетілген жерлер бюросының көмекші комиссары қызметін атқарды. 1866 жылдың маусымында әскерден кетіп, Вермонт штатында кедендік қызметкер болып жұмыс істеді. 1881 жылдан өмірінің соңына дейін ол АҚШ Өкілдер палатасының қақпашысының штабында қызмет етті. Ол Вашингтон қаласында қайтыс болды және Вермонт штатының Берлингтон қаласындағы Лейквью зиратына жерленді. Карл Герхардт салған Станардтың мүсіні Геттисбург шайқасы алаңындағы Вермонт ескерткішінің үстінде орналасқан. Лейквью зиратында Станардтың тағы бір мүсіні тұр. Вермонт штатының Каледония округіндегі Станард қаласы осы генералдың құрметіне аталған. Ол сондай-ақ Беннингтон қаласындағы Бірінші қауымдық шіркеуі ішіндегі тақташада еске алынған.