Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қаруды нысанаға алу кезіндегі өзгермелі шарт. Далалық артиллерияда, жанама атыстың дәлдігі нысаналық нүктелерді пайдалануға байланысты. Әуе күштері терминологиясында нысаналық нүкте (немесе А.Н.) – бомба көзқарабындағы шағылысу нүктесін белгілі бір нысанаға бекітілгенде ұстауды білдіреді. Жаңама атыс нысанасы, қажетті көлденең бағытта – азимут бойынша қаруды бағыттау үшін бұрыштық анықтама нүктесін қамтамасыз етеді. 1980 жылдарға дейін нысаналық нүктелер жанама атыс артиллериясы үшін өте маңызды болды. Олар сондай-ақ минометтер мен жанама атыс жасайтын пулеметтерде де қолданылады.
A variable in aiming a weapon
In field artillery, the accuracy of indirect fire depends on the use of aiming points. In air force terminology the aiming point (or A. P.) refers to holding the intersection of the cross hairs on a bombsight when fixed at a specific target. An indirect fire aiming point provides a point of angular reference to aim a gun in the required horizontal direction – azimuth. Until the 1980s aiming points were essential for indirect fire artillery. They are also used by mortars and machine guns firing indirectly.
Сипаттама
Нысана алу нүктесінің маңызды талабы – оның қарудан жеткілікті қашықтықта болуы. Бұның себебі, атыс кезінде, әсіресе сүйретілетін қарулар, қысқаға жылжуы мүмкін, шамамен бір футқа дейін, себебі олардың тіреуіш қазықтары жұмсақ топыраққа сіңіп, одан да көп жылжуы мүмкін. Олардың ұңғысын бұрғанда, олардың мерзімдері де жылжиды, өйткені олар айналу осында орналаспаған. Бұл, нысана алу нүктесі тым жақын болса, нысанаға дейінгі бұрыш өзгереді дегенді білдіреді. Бұл қаруды нысанадан бірнеше жүз метрге дейін қате бағыттай алады. Қаруды бағыттау үшін қарудан нысанаға бірнеше километр қашықтық жеткілікті. Нысана алу нүктесі – анық көрінетін және оңай ажыратылатын нысан болуы керек, мысалы, көзге түсетін ғимараттың шеті. Дегенмен, бұл ерекше белгілері жоқ аймақтарда, нашар көрінетін жағдайда немесе түнде қиындықтар тудырады, ал алыс нысаналарға шамдар қою көбінесе мүмкін емес. Сондықтан, алыстағы нысананы имитациялау әдістері қажет.
An essential requirement of an aiming point is that it be at a sufficient distance from the gun using it. The reason for this is that, while firing, guns, particularly towed guns, move back a short distance – perhaps a foot, as their spades embed and may move more in soft ground. When they traverse their barrels their sights also move because they are not at the point of pivot. All this means that if the aiming point is too close then the angle to the aiming point changes. This aims the guns off target, possibly up to several hundred meters. For gun laying purposes a distance of a few kilometers from gun to aiming point is sufficient. An aiming point would be a sharply defined and easily distinguished feature, such the edge of an obvious building. However, this presents problems in featureless areas, in bad visibility or at night and putting lights on distant aiming points is seldom practical. Therefore, methods of simulating a distant aiming point are required.
Тарих
Нысана алудың ең алғашқы түрі – әрбір қару үшін бір-біріне шамалы жуық орналасқан екі нысана тірегі болды, олар қарудың көзқарасынан қарағанда түзу сызықта болып көрінетін. Оларды қолданудың кем дегенде екі тәсілі болды, бірақ ең оңайы – көзді олардың арасына бағыттау. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін француздар коллиматорды енгізді. Сол соғыста британдықтар алғашқы параллескопты енгізді, ол қарудан бірнеше фут қашықтықта орналасқан көлденең айна болды; мерген оның көзін айнадағы бейнесіне бағыттады. 1950 жылдары параллескоп призмалық параллескоппен алмастырылды, ол берік және оңай орналасатын болды. 1970 жылдары АҚШ француз құрылғысының жаңартылған нұсқасын енгізіп, оны коллиматор деп атады. Сол кезеңде инфрақызыл маяктар өте шектеулі түрде қолданылды. Кейбір ерекше жағдайларда, мысалы, бір оқ немесе залп атылатын болса (мысалы, ядролық артиллерия немесе көптүрлі ракеталық жүйе), нысана алу нүктесі ретінде бағыттаушы немесе нысана алу шеңбері қолданылуы мүмкін.
The earliest form of aiming point was a pair of aiming posts for each gun, almost in line with one another when viewed through the gun's sight, and placed about from the gun. There were at least two ways of using these, but the simplest is to aim the sight midway between them. Before the First World War the French introduced the collimateur. During that war the British introduced their first paralloscope, which was a horizontal mirror placed a few feet from the gun; the layer aimed his sight at its reflection. In the 1950s, the parallescope was replaced by the prism parallescope that was more robust and easily positioned. In the 1970s, the US introduced a modern version of the French device and called it a collimator. In the same period infra red beacons had some very limited use. In some special circumstances, such as when only one round or salvo was going to be fired (e. g. by nuclear artillery or a multiple rocket launcher), a director or aiming circle about away could be used as an aiming point.
Қатысушы мәселелер
Бастапқыда, жанама атыс енгізілген кезде, нысаналау нүктесі (AP) барлық қарулар үшін AP бұрышын орнату арқылы қаруларды жылдам бағыттау құралы ретінде қолданылды. Ату кезінде басқа нысаналау нүктелері де пайдаланылды, ал бастапқыда "қосымша нысаналау нүктелері" деп аталғандар "Қару нысаналау нүктелері" (GAP) деп аталды. Көптеген армиялар әрбір қару үшін бірнеше GAP тіркеуді талап етті, кейбіреулері өз қаруларына GAP бұрыштарын жазылған тіркеу тақталарын орнатты, ал кейбіреулері GAP түрлерін қолдану басымдығын анықтайтын ережелерге ие болды. 1980 жылдары АҚШ-тың көптүрлі зымырандық жүйесі (MLRS) АҚШ қарулануына енді, ол GAP қолданбады, себебі оның гироскопиялық бағдарлау жүйесі болды және сыртқы анықтамалық нүктелерге немесе бағдарлауға мұқтаж болған жоқ. 1990 жылдары M109 Paladin, AS90 және Panzerhaubitze 2000 жүйелеріне ұқсас жүйелер енгізілді, содан кейін олар сүйретілетін қаруларға, әсіресе Ұлыбританияның 105 мм L118 жеңіл қаруларына қабылданды.
Originally, when indirect fire was introduced, an aiming point (AP) was used as a quick means of orienting the guns by ordering an angle to the AP for all guns to use. Other aiming points were used for aiming while firing, initially called ‘supplementary aiming points’ were given the name ‘Gun Aiming Points’ (GAP). Many armies required that each gun recorded several GAPs, some mounted recording plates on their guns where the GAP angles were written, and some had regulations giving the priority order for the use of different types of GAP. In the 1980s the US Multi Launch Rocket System entered US service, this did not use GAPs because it had a gyroscopic orientation system and did not need external reference points or orientation. During the 1990s similar systems were adopted by M109 Paladin, AS90 and Panzerhaubitze 2000, and subsequently they were adopted for towed guns, notably UK's 105mm L118 Light Guns.