Мейбел Торп Бордман: Американдық қайырымдашы және Қызыл Крест қайраткері
Mabel Thorp Boardman
Мейбел Торп Бордман – американдық қайырымдастық шаруағасы, АҚШ Қызыл Кресінің басшысы (1905-1914). Вашингтондағы әйел комиссарлар кеңесіндегі бірінші өкіл. Тарихы мен жетістіктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық филантроп
American philanthropist
Мейбел Торп Бордман (12 қазан 1860 жыл - 17 наурыз 1946 жыл) – Америка Қызыл Кресімен байланысты американдық филантроп. Ол 1905 жылы Конгресс жарғысын алғаннан кейін, Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін АҚШ-тағы Қызыл Кресті басқарды, бірақ төрағалық лауазымын қабылдамады, себебі ұйымның халық арасындағы беделі төмендеп қалуы мүмкін деп ойлады. Ол Колумбия округі комиссиясының мүшесі болған жалғыз әйел, ол үй билігі орнатылар алдында қала әкімі мен қалалық кеңесінің функцияларын атқарды. 1967 жылы Полли Шеклтон мен Маргарет А. Хейвуд жаңа 9 мүшелі кеңеске тағайындалғанға дейін тағы бір әйел осындай лауазымда қызмет етпеді.
Mabel Thorp Boardman (October 12, 1860 – March 17, 1946) was an American philanthropist involved with the American Red Cross. She led the Red Cross in the United States following its receiving congressional charter in 1905 until World War I, however she did not take up the post of chairman since she believed the organisation would lose credibility with the public. She was the only woman to ever serve on the District of Columbia Board of Commissioners, which was the equivalent of both the Mayor and City Council before home rule. Another woman wouldn't serve in a similar role until Polly Shackleton and Margaret A. Haywood were appointed to the new 9 member council in 1967.
Өмірбаян
Ол 1860 жылы 12 қазанда Огайо штатының Кливленд қаласында жақсы жағдайдағы отбасында дүниеге келген. Оның әкесі Уильям Джарвис Бордман (15 сәуір 1832 – 2 тамыз 1915), заңгер және саясатта белсенді болған, сенатор Илайджа Бордманның немересі еді. Оның анасы Флоренс Шеффилд, Йель университетінің маңызды демеушісі болған Джозеф Эрл Шеффилдтің немересі болды. Оның 5 бауыры болды, соның ішінде Джозефин Портер Бордман Крейн. Отбасы 1887–1888 жылдары Огайодан Вашингтонға көшті, бірақ Огайо саясатымен байланыстарын сақтап, Тафт отбасымен достық қарым-қатынаста болды. Әлеуметтік өмірге белсенді қатысушы ретінде ол көптеген қайырымдастық істерге уақытын арнады. 1898 жылғы испан-американ соғысы кезінде ол медбикелерді жұмысқа алуға белсенді түрде қатысты. 1901 жылы ол Америка Қызыл Крестінің атқарушы кеңесіне сайланды, ал кейіннен 1904 жылы ұйым президенті болған Клара Бартонды қызметтен шеттетуге қол жеткізген топты жетектеді. Бартон үлкен апаттар кезінде әрқашан жеке басқаруды ұнатты. Ол тиімділік туралы дұрыс емес түсінік қалыптастырды, бірақ өзіне сенімді команда құра алмады және қаржы жинау жұмысы да жақсы болған жоқ. Осының салдарынан, ол 1904 жылы қызметтен кетірілді, осы кезде ерлердің кәсіби әлеуметтік жұмыс сарапшылары бақылауға алып, оны Прогрессивтік дәуірдің ғылыми реформа үлгісіне айналдырды. Жаңа басшы – Бордман болды; ол үнемі жоғары деңгейдегі үкімет шенеуніктерімен, әскери шенеуніктермен, әлеуметтік жұмысшылармен және қаржыгерлермен кеңесетін. Уильям Говард Тафттың ықпалы ерекше болды. Олар «менеджмент» жаңа корпоративтік этикасын енгізіп, агенттікті Бартонның жеке басына табынудан «ұйымдық гуманитарлыққа» айналдырды, ол кәсіби деңгейде кеңейтуге дайын болды. 1920 жылы президент Вудро Вильсон Бордманды Колумбия округі комиссарлар кеңесінің алғашқы және жалғыз әйел мүшесі етіп тағайындады. 1923 жылдан 1944 жылға дейін Бордман Қызыл Крестің еріктілер қызметінің директоры болып жұмыс істеді және оның айтарлықтай кеңеюін бақылады. Ол 1946 жылдың 17 наурызында Вашингтонда коронарлық тромбоздан қайтыс болды.
She was born on October 12, 1860, in Cleveland, Ohio to a well to do family. Her father, William Jarvis Boardman (15 April 1832 – 2 August 1915), a lawyer and active in politics, was the grandson of the Senator Elijah Boardman. Her mother, Florence Sheffield, was the granddaughter of Joseph Earl Sheffield, who was a major benefactor of Yale University. She had 5 siblings, including Josephine Porter Boardman Crane. The family moved from Ohio to Washington, D. C. in 1887–1888, although they maintained connections to Ohio politics including a friendship with the Taft family. As a socialite, she devoted time to many philanthropies. During the Spanish–American War in 1898 she was active in recruiting nurses. In 1901 she was elected to the executive board of the American Red Cross and subsequently led the faction that ousted Clara Barton from the presidency of the organization in 1904. Barton always took personal charge during major disasters. She gave the illusion of efficiency but was unable to build up a staff she trusted, and her fundraising was lackluster. As a result, she was forced out in 1904, when male professional social work experts took control and made it a model of Progressive Era scientific reform. The new leader was Boardman; she consulted constantly with senior government officials, military officers, social workers, and financiers. William Howard Taft was especially influential. They imposed a new corporate ethos of "managerialism," transforming the agency away from Barton's cult of personality to an "organizational humanitarianism" ready for expansion along increasingly professional lines. In 1920, President Woodrow Wilson appointed Boardman to be the first and only woman member of the Board of Commissioners of the District of Columbia. From 1923 until 1944, Boardman served as the Director of the Red Cross's Volunteer Service and overseeing its considerable expansion. She died on March 17, 1946, of a coronary thrombosis in Washington D. C.
Мұра
Вашингтон ұлттық соборында Бордман шығанағы орналасқан.
There is a Boardman Bay at the Washington National Cathedral.
Жарияланған еңбектері
Boardman, Mabel T. Қызыл Крест туы астында, ел ішінде және шетелде. Филадельфия: Дж. Б. Липпинкотт (1915)
Boardman, Mabel T. Under the Red Cross Flag at Home and Abroad Philadelphia: J. B. Lippincott (1915)