Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Intel процессор микроархитектурасы
Intel processor microarchitecture
P6 микроархитектурасы – Intel x86 микроархитектурасының алтыншы буыны, 1995 жылғы қарашада ұсынылған Pentium Pro микропроцессорымен жүзеге асырылған. Ол көбінесе i686 деп аталады. 2000 жылы Pentium 4 процессорларында қолданылған NetBurst микроархитектурасымен алмастырылуы жоспарланған, бірақ Pentium M микропроцессорлар тізбесі үшін қайта жаңғыртылды. P6 микроархитектурасының Pentium M нұсқасының ізбасары – Core микроархитектурасы, ол да P6-дан туындаған. P6, Pentium Pro-дан Pentium III-ге дейінгі Intel-дің негізгі өнімдерінде қолданылды және төмен қуат тұтынуы, тамаша бүтін сандық өнімділігі және циклге шаққандағы жоғары нұсқаулар санымен (IPC) кеңінен танымал болды.
The P6 microarchitecture is the sixth generation Intel x86 microarchitecture, implemented by the Pentium Pro microprocessor that was introduced in November 1995. It is frequently referred to as i686. It was planned to be succeeded by the NetBurst microarchitecture used by the Pentium 4 in 2000, but was revived for the Pentium M line of microprocessors. The successor to the Pentium M variant of the P6 microarchitecture is the Core microarchitecture which in turn is also derived from P6. P6 was used within Intel's mainstream offerings from the Pentium Pro to Pentium III, and was widely known for low power consumption, excellent integer performance, and relatively high instructions per cycle (IPC).
Орынбасары
2006 жылдың 27 шілдесінде Core микроархитектурасы, P6 процессорларының түйіндемесі, Core 2 процессоры түрінде қолданысқа енгізілді. Кейіннен Core 2, Xeon, Pentium және Celeron брендтерімен Core микроархитектурасын қолданатын тағы көптеген процессорлар шығарылды. Core микроархитектурасы – Intel-дің FSB-ді пайдаланған соңғы негізгі процессорлар тізімі. Ал Nehalem және одан кейінгі Intel микроархитектураларына негіделген барлық процессорлар интеграцияланған жад контроллерімен және жүйемен байланыс үшін QPI немесе DMI шинасымен жабдықталды. Intel Core процессорларымен салыстырғандағы жақсартулар:
On July 27, 2006, the Core microarchitecture, a derivative of P6, was launched in form of the Core 2 processor. Subsequently, more processors were released with the Core microarchitecture under Core 2, Xeon, Pentium and Celeron brand names. The Core microarchitecture is Intel's final mainstream processor line to use FSB, with all later Intel processors based on Nehalem and later Intel microarchitectures featuring an integrated memory controller and a QPI or DMI bus for communication with the rest of the system. Improvements relative to the Intel Core processors were:
Жоғары тактоқ жылдамдықтарына мүмкіндік беретін 14 кезеңді командалар конвейері. 45 нм технологиямен жасалған барлық Core 2 модельдері үшін SSE4.1 қолдауы. Бұрын тек Prescott процессорларында, Pentium 4 архитектурасының соңғы нұсқасында ғана ұсынылған 64 биттік x86 64 архитектурасын қолдау. FSB жылдамдығының 533 МТ/с-тан 1600 МТ/с-қа дейін артуы. L2 кэшінің көлемінің 1 МБ-тан 12 МБ-қа дейін ұлғайуы (Core 2 Duo процессорлары ортақ L2 кэшін пайдаланады, ал Core 2 Quad процессорларында әрбір ядролық жұп жалпы кэштің жартысын бөліседі). Динамикалық алдыңғы шинаны шектеу (кейбір мобильді модельдерде), онда FSB жылдамдығы екі есеге төмендейді, нәтижесінде процессордың жылдамдығы да екі есеге төмендейді. Бұл процессорды батареяның қызмет ету мерзімін ұзартуға көмектесетін Super Low Frequency Mode деп аталатын төмен қуат тұтыну режиміне көшіреді. Кейбір мобильді Core 2 Duo процессорлары үшін Динамикалық үдету технологиясы және мобильді Core 2 Quad процессорлары үшін Екі еселі Динамикалық үдету технологиясы. Динамикалық үдету технологиясы процессордың бір ядросын өшіріп, екінші ядроны үдетуге мүмкіндік береді. Екі еселі Динамикалық үдету технологиясында екі ядро деактивацияланады және екі ядро үдетіледі. Бұл мүмкіндік Core 2 Duo үшін бір ядроны немесе Core 2 Quad үшін екі ядроны пайдаланатын қолданбалар іске қосылғанда активтендіріледі. Үдету тактоқ көбейтушіні 1-ге арттыру арқылы жүзеге асырылады. Бұл чиптер техникалық тұрғыдан Pentium Pro процессорларының түйіндемесі болғанымен, архитектура бастапқыда құрылғаннан бері бірнеше радикалды өзгерістерге ұшырады.
A 14 stage instruction pipeline that allows for higher clock speeds. SSE4.1 support for all Core 2 models manufactured at a 45 nm lithography. Support for the 64 bit x86 64 architecture, which was previously only offered by Prescott processors, the Pentium 4 last architectural installment. Increased FSB speed, ranging from 533 MT/s to 1600 MT/s. Increased L2 cache size, with the L2 cache size ranging from 1 MB to 12 MB (Core 2 Duo processors use a shared L2 cache while Core 2 Quad processors having half of the total cache is shared by each core pair). Dynamic Front Side Bus Throttling (some mobile models), where the speed of the FSB is reduced in half, which by extension reduces the processor's speed in half. Thus the processor goes to a low power consumption mode called Super Low Frequency Mode that helps extend battery life. Dynamic Acceleration Technology for some mobile Core 2 Duo processors, and Dual Dynamic Acceleration Technology for mobile Core 2 Quad processors. Dynamic Acceleration Technology allows the CPU to overclock one processor core while turning off the one. In Dual Dynamic Acceleration Technology two cores are deactivated and two cores are overclocked. This feature is triggered when an application only uses a single core for Core 2 Duo or up to two cores for Core 2 Quad. The overclocking is performed by increasing the clock multiplier by 1. While all these chips are technically derivatives of the Pentium Pro, the architecture has gone through several radical changes since its inception.