Нашвилл Волс: Тарихы мен жетістіктері

Кіріспе

Нэшвилл Волз – 1901 жылдан 1963 жылға дейін Теннесси штатының Нэшвилл қаласында ойнаған кіші лигалық бейсбол командасы. Алғашқы жеті маусымда «Нэшвилл бейсбол клубы» деп аталған команда 1908 жылы Теннесси штатының «Еркіндік штаты» деген лақап атына сәйкес «Нэшвилл еріктілері» (көбінесе «Волз» деп қысқартылады) болып өзгерді. «Волз» командасы өз алаңындағы ойындарын 1885 жылдан бері қаланың кәсіби бейсбол командаларына үй болған «Атлетик Парк» стадионында өткізді, ал 1908 жылы стадион «Сульфар Делл» деп аталды. «Нэшвилл» клубы 1901 жылы Оңтүстік лигасының негізін қалаушы мүшесі ретінде құрылды және 1961 жылғы маусымнан кейін тарағанға дейін лига құрамында болды. Лига бірнеше деңгейде өнер көрсетті: B класы (1901), A класы (1902–1935), A1 класы (1936–1945) және Double A (1946–1961). Оңтүстік лигасында өткізген 61 маусымда «Волз» командасы сегіз лига жеребесін, тоғыз плей-офф чемпионатын және төрт «Дикси сериясы» титулын жеңіп алды. Команда лиганың құлдырауына байланысты 1962 жылғы маусымды өткізбеді, бірақ 1963 жылы «Double A South Atlantic League» лигасында соңғы маусымын өткізіп, толығымен қызметін тоқтатты. 35 маусым бойы «Нэшвилл» командасы еңбек лигасының ешбір командасымен байланысты болған жоқ. 27 маусым бойы олар алты ірі лига командасының фермалық клубы ретінде танылды: «Нью-Йорк Джайентс» (1934–1935, 1952–1954), «Цинциннати Редс» (1936–1937, 1955–1960), «Бруклин Доджерс» (1938–1940), «Чикаго Кабс» (1943–1951), «Миннесота Твинс» (1961) және «Лос-Анджелес Энджелс» (1963). Барлығы 28 жаттықтырушы команданы және оның 1200-ден астам ойыншысын басқарды. 62 маусымда «Волз» 9015 тұрақты маусымдық ойын өткізіп, 4569–4446 (.507) есебімен жеңіс-жеңіліс көрсеткішін тіркеді. Олар 16 рет плей-оффқа қатысып, 108–74–1 (.593) есебімен ойнады. Барлық 9198 тұрақты маусымдық және плей-офф ойындарын есепке алғанда, «Нэшвилл» командасының барлық уақыттық көрсеткіші 4677–4520–1 (.509) болды.

Нэшвиллдегі бұрынғы кәсіби бейсбол

Нэшвилл қаласында 19-шы ғасырдың соңынан бері кіші лигалық бейсбол командалары орналасқан. Қаланың кәсіби бейсбол тарихы 1884 жылы «Нэшвилл америкалықтары» командасы құрылғаннан басталады, ол 1885-1886 жылдар аралығында алғашқы Оңтүстік лигасының негізін қалаушы мүшесі болды. Олар өз алаңдарындағы ойындарын «Sulphur Spring Park» стадионында өткізді, кейін ол «Athletic Park» және «Sulphur Dell» деп аталып келді. Стадион Теннесси штатының Капитолийінен солтүстікке қарай, Нэшвилл қаласының орталығында, қазіргі «Junior Gilliam Way», «Fourth Avenue North», «Harrison Street» және «Fifth Avenue North» көшелерімен шектелген блокта орналасқан. Бұл стадион 1963 жылға дейін Нэшвиллдің кіші лига командаларына үй болды. 1887 жылы Нэшвиллдің Оңтүстік лигасы командасы «Нэшвилл Блюз» деп аталды. «Нэшвилл жолбарыстары» 1893-1894 жылдар аралығында осы лигада өнер көрсетті.

Алғашқы жылдары (1901-1907)

Кәсіби бейсболдан үш жылдық үзілістен кейін, спорт 1901 жылы Нэшвиллге қайта келді. Франшиза Нэшвиллдің өкілі Ньют Фишерге берілді, ол команданың бірінші жаттықтырушысы болды. Олар өз алаңындағы ойындарын Athletic Park стадионында өткізді, ол 1908 жылы Sulphur Dell деген атқа ие болды. Команда тұрақты маусымды 1901 жылдың 2 мамырында Теннесси штатының Чаттануга қаласындағы Стэнтон стадионында Чаттануга Лукоутс командасына қарсы 10 иннингте 15:14 есебімен жеңіспен бастады. Оныншы иннингте есеп тең болғанда (14:14), Нэшвиллдің Док Уайзменнен доп алынып, екінші базаны ұрлап, Энди О'Коннеллдің оң жаққа соққан добынан жеңіс голын соқты. 2000-нан астам көрерменнің куәгерлігімен Нэшвилл Чаттанугаға қарсы өткен тұңғыш үйіндегі ойында 10 иннингте 9:7 есебімен жеңілді. Олар келесі күні үйдегі алғашқы жеңісін тіркеп, Уор Сандерстің тамаша тастауының арқасында Чаттануганы 4:0 есебімен жеңді, ол толық ойынды үш соққымен аяқтады. Маусым соңында Нэшвилл бірінші орында тұрды, ал Литтл-Рок Трэвеллерс олардан бір қадам артта қалды. Екі команда арасындағы дау кезінде әрқайсысы өздерін дұрыс жеңімпаз деп жариялады, лига директорлар кеңесі бірінші Оңтүстік лигасының жеңімпазын 78-45 есебімен Нэшвиллге берді, бұл Литтл-Роктан бір ойынға артық еді. 1902 жылы Оңтүстік лигасы А класына көтерілді. Ойынның бесінші иннингінде жаңбыр жауып, Нэшвилл 8:0 есебімен көш бастады. Фишер 1902 жылғы команданы 80-40 есебімен екінші титулға жеткізді, екінші орындағы Нью-Орлеанс Пеликанстан алты ойынға алға шықты. 1903 жылдан 1907 жылға дейін Нэшвилл 1904 жылғы маусымды қоспағанда, барлық маусымдарда жеңіліске ұшырады. Осы кезеңде олар 1906 жылы 45-92 (.328) есебімен барлық уақыттағы ең төмен жеңіс көрсеткішін тіркеді. Команданың жаңа ресми аты Volunteers болды, бірақ ол көбінесе Vols деп қысқартылды. Нэшвиллдің Джон Дагган 1908 жылдың 10 қыркүйегінде Литтл-Рокқа қарсы өткен үйіндегі ойында 1:0 есебімен команданың екінші но-хиттерін жасады. Волз командасы, жаттықтырушы Билл Бернхардтың басшылығымен, маусымның соңғы күніне жеңімпазды анықтау үшін келді. Чемпионатты Нэшвилл мен Нью-Орлеан арасындағы маусымның соңғы ойынында Сульфур Делл стадионында шешуге тиіс болды. Екі команда да 56 жеңіліске ұшырады, бірақ Пеликанс 76 жеңіспен бірінші орында, ал Волз 74 жеңіспен екінші орында тұрды. Шамамен 12 000 көрермен Волз ойыншысы Карл Ситтонның үш соққымен 1:0 есебімен жеңіске жеткенін көрді, бұл Нэшвиллге 75-56 есебімен үшінші Оңтүстік лигасының титулын сыйлады. Олардың жалғыз голы жетінші иннингте Док Уайзменнің үшінші базадан Эд Хёрлбертті екінші базаға өткізген күшті соққысынан соқты. Бір есепте былай делінген: "Бір ұпаймен, бір қадаммен Нэшвилл Оңтүстік лигасының титулын жеңіп алды, Нью-Орлеанды сөзсіз бір шашыратып жіберді. Сенбі күні өткен Нэшвилл мен Нью-Орлеан арасындағы ойын Оңтүстікте бұрын-соңды көрілмеген ұлттық ойынның ең ұлы көрсетілімі болды және лига жарысының аяқталуы бейсбол тарихында рекордтық көрсеткіштерді орнатты."

Following a three year absence from professional baseball, the sport returned to Nashville in 1901. A franchise was granted to Nashville's representative, Newt Fisher, who would be the team's first manager. played their home games at Athletic Park, which also gained its Sulphur Dell moniker in 1908. The team began the regular season on May 2, 1901, in Chattanooga, Tennessee, at Stanton Field with a 15–14 win over the Chattanooga Lookouts in 10 innings. In the bottom of the tenth with the score tied, 14–14, Nashville's Doc Wiseman drew a walk, stole second base, and came home to score the winning run on Andy O'Connell's hit to right field. With over 2,000 spectators in attendance, Nashville lost their inaugural home game versus Chattanooga, 9–7, in 10 innings. They recorded their first home victory the next day, defeating Chattanooga, 4–0, behind the pitching of War Sanders, who allowed only three hits in the complete game shutout. At the conclusion of the season, Nashville stood in first place with the Little Rock Travelers a close second. Following a dispute between the two teams in which each claimed to be the rightful pennant winners, the league's board of directors awarded the first Southern Association pennant to Nashville with a win–loss record of 78–45, one game ahead of Little Rock. In 1902, the Southern Association was elevated to Class A status. The game was called due to rain in the fifth inning with Nashville leading, 8–0. Fisher led the 1902 team to win a second pennant with an 80–40 season, placing six games ahead of the second place New Orleans Pelicans. From 1903 to 1907, the Nashvilles had losing seasons in all but the 1904 campaign. During this stretch, they posted their all time lowest winning percentage in 1906, when they went 45–92 (.328). The winner and new official team name was Volunteers, though this was and is often shortened to Vols. Nashville's John Duggan tossed the team's second no hitter on September 10, 1908, in a 1–0 home win over Little Rock. The Vols, under manager Bill Bernhard, entered the final day of the season with the pennant on the line. The championship was to be decided by the last game of the season between Nashville and New Orleans at Sulphur Dell. Both teams had 56 losses, but the Pelicans were in first place with 76 wins to the Vols' second place 74. Some 12,000 spectators witnessed Vols pitcher Carl Sitton hurl a three hit, 1–0 shutout, giving Nashville their third Southern Association pennant with a 75–56 record. Their lone run came in the seventh inning when Doc Wiseman drove in Ed Hurlburt from third base with a sharply hit bouncer over the second baseman. One account recalls, "By one run, by one point, Nashville has won the Southern League pennant, nosing New Orleans out literally by an eyelash. Saturday's game, which was the deciding one, between Nashville and New Orleans was the greatest exhibition of the national game ever seen in the South and the finish in the league race probably sets a record in baseball history."

1909-1933 жылдар

1909 жылдың 31 тамызында «Волс» командасының питчері Чарли Кейс «Пеликан Парк» стадионында «Нью-Орлеан» командасына қарсы жолда 1–0 есебімен но-хиттер жасады. Команда маусымды екінші орында аяқтады, жеңімпаз «Атланта Крэкерс» командасынан бес жарым ойын қалып қойды. 1910 жылдан 1915 жылға дейін Нэшвилл төртінші орыннан жоғары көтеріле алмады және тек 1911 және 1914 жылдары ғана жеңіске жетті. Ол 2–0 есебімен жеңіске жетіп, 27 соққышыны да таза жеңді – Оңтүстік лигасы тарихындағы алғашқы және «Волонтерлер» тарихындағы жалғыз толық ойын. Нэшвилл 1910-шы жылдарды 1917 жылы 77–73 есебімен бесінші орында аяқтады және келесі екі маусымда жеңіліске ұшырады. 1920 жылдың 25 шілдесінде Зик Ломан Нэшвиллде өткен жеті иннингтік екі ойынның екінші ойынында «Атлантаға» қарсы 6–0 есебімен но-хиттер жасады. «Волс» 1920-шы жылдарда жеңіске және жеңіліске ұшыраған маусымдардың тең санын тіркеді. 1929 жылы команда 90–63 есебімен екінші орында келді, «Бирмингем Баронс» командасынан үш ойын қалып қойды. Керісінше, Нэшвилл 1921 жылы 62–90 есебімен жетінші орында болды, «Мемфис Чикасаус» командасынан 41 жарым ойын қалып қойды, ал 1922 жылы 59–96 есебімен жетінші орында болды, «Мобил Беарс» командасынан қырық ойын қалып қойды. 1928 жылы Оңтүстік лигасы маусымды екіге бөліп өткізуді сынап көрді, онда әр бөлімнің жеңімпаздары маусымнан кейінгі плей-оффқа қатысты, бірақ Нэшвилл екі бөлімде де жеңіске жете алмады. Нэшвилл 1930-шы жылдарды үш жеңіліс маусымымен бастады. Үй командасы «Мобил Маринерс» командасына 8–1 есебімен жеңілді. 1933 жылы «Волонтерлер» төрт маусымнан кейін алғашқы жеңіске жетті.

Нью-Йорк гиганттары (19341935)

1934 жылы «Волс» Ұлттық лиганың «Нью-Йорк Гиантс» командасының А класының филиалы болды. Чак Дрессен команданы маусымның бірінші жартысында 46–26 есебімен жеңіске жеткізді, бұл Нью-Орлеаннан алты ойынмен жоғары нәтиже көрсетті. Шілде айының соңында Цинциннати Редс командасын басқаруға тағайындалғаннан кейін, оның орнына «Волс» командасының ойыншысы Лэнс Ричбург келді. Регулярлық маусым аяқталғаннан кейін, олар Оңтүстік лигасының чемпионы атағы үшін екінші жартыда жеңіске жеткен Нью-Орлеанмен бес ойындық серияда кездесті, бірақ Нью-Орлеаннан 3–2 есебімен жеңілді. 1935 жылы лига екі бөлімді маусым форматынан бас тартып, оның орнына Шонесси плей-офф жүйесін қабылдады, онда маусым соңындағы төрт үздік команда чемпионды анықтау үшін турнирге қатысты. 1935 жылғы «Волс» маусымын Франк Бразилл бастады, бірақ ол маусымның басында жұмыстан босатылып, оның орнына Джонни Батлер келді. Команда 82–69 есебімен плей-оффқа қатысуға мүмкіндік алды, төртінші орынды иеленді, бірақ Атланта командасымен бірінші раундта 3–0–1 есебімен жеңіліске ұшырады. Нью-Йоркпен байланыстың «Волонтерлерге» қарағанда «Гиантс» командасына көбірек пайда әкелетінін түсінген Нешвилл маусым аяқталғаннан кейін ынтымақтастық келісімін тоқтатты.

Цинциннати Редс (19361937)

Нэшвилл 1936 жылы Ұлттық лиганың «Цинциннати Редс» командасымен жаңа серіктестікке кірісті, олардың жас ойыншыларының көптігі «Vols» командасына көмектесе алатын еді. Бірінші раундтың бірінші ойынын ұтырғаннан кейін, Нэшвилл екі ойынды қатарынан жеңіп, серияны өз бақылауына алды, бірақ Бірмингемге екі ойынды қатарынан ұтыру нәтижесінде 3–2 есебімен турнирден шығарылды. 1937 жылғы команда плей-оффқа ілікпей, бесінші орынды иеленді. «Цинциннати» командасымен серіктестік осы екі маусымнан кейін аяқталды.

Бруклин Доджерс (1938-1940 жылдар)

Нэшвилл 1938 жылы Ұлттық лиганың «Бруклин Доджерс» клубының А1 класына айналды. Бұл команда тарихындағы жеңіс көрсеткіштері және чемпионаттар бойынша ең табысты кезеңнің басталуы болды. Олар плей-оффтың жартылай финалдық сериясында «Нью-Орлеанды» 3–2 есебімен жеңіп, келесі сатыға өтті. Чемпионат финалында, енді бұл жеті ойындық серия болды, олар «Атлантаға» 4–1 есебімен ұтылып қалды. Лари Гилберт 1939 жылы «Нэшвиллдің» бас жаттықтырушысы болды. «Волс» алғашқы турда «Мемфис Чикс» командасын 3–0 есебімен жеңіп, содан кейін «Атлантаны» 4–3 есебімен ұтып, плей-оффтағы алғашқы чемпиондық атағын жеңіп алды. Бұл «Волонтерлер» үшін бес жыл қатарынан жеңіске жеткен алғашқы плей-офф титулы болды. 1920 жылдан бері Оңтүстік лигасының чемпиондары Техас лигасының чемпиондарымен «Дикси сериясында» кездесіп, Оңтүстік аймағының чемпионын анықтау үшін жеті ойындық серия өткізіп келеді. «Волс» 3–2 есебімен алға шыққанда, Техас лигасының чемпионы «Форт-Уорт Кэтс» командасына қатарынан екі ойында ұтылып, серияны 4–3 есебімен жоғалтты. 1940 жылы «Волонтерлер» Гилберт басшылығымен 101–47 (.682) көрсеткішпен клуб тарихындағы жаңа рекорд орнатты. Маусымның ашылу күнінен бастап көшбасшылықты сақтап, олар «Атлантадан» тоғыз жарым ойынмен озып, Оңтүстік лигасының бесінші байрағын жеңіп алды. Жартылай финалда «Чаттануганы» 3–0 есебімен жеңгеннен кейін, олар «Атлантаны» 4–2 есебімен ұтып, екінші плей-офф титулын жеңіп алды. «Нэшвилл» содан кейін «Хьюстон Буффалосына» қарсы 4–1 есебімен «Дикси сериясының» алғашқы титулын жеңіп алды. «Волс» командасы орташа ұрыс көрсеткіші (.311), соққылар (1662), екі базалық соққылар (344), хоум-рандар (89), ұпайлар (961), қос ойындар (208) және алаңдағы көрсеткіш (.970) бойынша лигада көш бастады. «Нэшвиллдің» Арни Мозері 216 соққымен лиганың үздік ойыншысы атанды, Джон Михалик лигада ең көп – 127 серуенге шықты, ал Гас Дугас 22 хоум-ранмен көшбасшы болды. Оңтүстік лигасының ең құнды ойыншысы (MVP) сыйлығына ие болды. 2001 жылғы рейтингте 1940 жылғы «Волс» командасы барлық уақыттағы ең үздік кіші лига командасы ретінде бағаланды.

Қатыспаған (19411942)

1941 жылы «Волонтерлер» командасы үлкен лигамен еңбек келісімінсіз жұмыс істеді. Ларри Гилберт менеджер қызметін сақтап қалғанда, плей-оффта «Нью-Орлеанды» 3:1 есебімен жеңіп, «Атлантаны» 4:3 есебімен ұтып, үшінші Оңтүстік лигасының чемпионы атанды. Шешуші ойында «Волс» тоғызыншы иннингте есепті теңестіргенге дейін 2:0 есебімен қалып қойды, ал Джордж Джефкоат оныншы иннингте жеңіс голын соқты. «Волс» командасы да лигаға қатыспаған 1942 жылғы маусым дағы бұрынғыдан кем сәтті болды. Гилберт командасы 85-66 есебімен «Литтл-Роктан» төрт жарым ойынға қалып қойды. Жартылай финалда «Бирмингемді» 3:1 есебімен жеңгеннен кейін, олар «Литтл-Рокты» 4:0 есебімен жеңіп, төртінші рет чемпион атанды. Техас лигасының «Шревпорт Спортс» командасына қарсы Нэшвилл үшінші рет «Дикси сериясында» жеңіске жетті, 4:2 есебімен.

Чикаголық кішкентайлар (19431951)

1943 жылы «Волонтерлер» Ұлттық лиганың «Чикаго Кабс» клубының А1 деңгейіндегі филиалына айналды. Ларри Гилберттің басшылығымен «Волс» маусымның бірінші жартысын 49–26 есебімен жеңіп, «Литтл-Роктан» тоғыз жарым ойынға озып қалды, ал кейіннен лигадағы ең жақсы көрсеткіш – 83–55 есебімен алтыншы рет қатарына тұрақты маусымды жеңіп алды, бұл «Нью-Орлеаннан» төрт ойынға артық. Ұзаққа соқпаған плей-оффта «Волс» екінші жартыдағы жеңімпаз «Нью-Орлеанды» 4–1 есебімен жеңіп, бес рет қатарына Оңтүстік лигасының плей-офф титулын жеңіп алды. Екінші дүниежүзілік соғысқа байланысты «Дикси сериясы» тоқтатылғандықтан, оған қатысу болмады. Лигадағы үздік орташа ұпай жинаған (0.368), екі база соққан (51), ұпай жинаған (113) және база ұрлаған (30) ойыншы Эд Сауэр «MVP» сыйлығына ие болды. 1944 жылы «Волс» жалпы есепте 79–61 көрсеткішпен үшінші орынға ие болды, бірақ екінші жартыдағы титулды жеңіп алды, 47–25 есебімен «Атлантадан» бір ойынға озып кетті. Олар 3–1 есебімен жеңіліс күйінде болғаннан кейін 4–3 есебімен бірінші жартыдағы жеңімпаз «Мемфисті» жеңіп, алтыншы рет плей-офф чемпионы атанды. «Дикси сериясы» әлі де соғыс уақытында тоқтатылған еді. 1937 жылдан бері алғаш рет «Нэшвилл» 1945–1946 жылдары плей-оффқа қатыса алмады, себебі көшбасшылардан қалып қойды. 1946 жылы Оңтүстік лигасы Double-A деңгейіне қайта жіберілді. Төрт командадан тұратын постсезон форматына оралғаннан кейін «Волс» жартылай финалда «Нью-Орлеанды» 4–1 есебімен жеңіп, бірақ лига чемпионы атанған «Мобайлдан» 4–2 есебімен жеңілді. 1948 жылы «Нэшвилл» 95–58 есебімен «Мемфиске» қарсы үш ойынмен жеңіп, жетінші рет тұрақты маусымды жеңіп алды. Олар жартылай финалда «Мобайлды» 4–3 есебімен жеңіп, чемпионатқа жолдама алды, бірақ екінші рет финалда жеңілді, бұл жолы «Бирмингемге» 4–2 есебімен. «Волс» командасының аутфилдері Чак Уоркман 52 хоум-ран және 182 RBI көрсеткішімен лигадағы үздік ойыншы атанды және «MVP» сыйлығын жеңіп алды. 10 маусымдық басқарудан кейін Ларри Гилберт маусым соңында қызметінен кетті, бірақ командада бас менеджер ретінде қалды. Гилберт 10 маусым ішінде 1471 ойын өткізді, бұл оны команда тарихындағы ең ұзақ қызмет еткен менеджер етті. «Нэшвилл» жартылай финалда «Нью-Орлеанды» 4–2 есебімен жеңіп, кейін «Мобайлға» қарсы жетінші плей-офф чемпионатын жеңіп алды. Олар маусымды «Техас лигасының» «Тулса Ойлерс» командасына қарсы «Дикси сериясында» 4–3 есебімен жеңіспен аяқтады. 45 хоум-ран және 153 RBI көрсеткішімен жарысты бастаған қақпашы Карл Савацки лиганың ең үздік ойыншысы атағын жеңіп алды. 1950 жылы менеджер Дон Осборн басқарған «Волс» 86–64 есебімен үшінші орынға ие болды, бұл «Атлантадан» бес жарым ойынға қалып қойды. Олар жартылай финалда «Бирмингемді» 4–1 есебімен жеңіп, содан кейін «Атлантаны» 4–1 есебімен жеңіп, сегізінші плей-офф титулын жеңіп алды. Олар «Дикси сериясын» «Сан-Антонио Миссиясына» 4–3 есебімен жоғалтты. Лигадағы ең үздік 25 жеңісі, 5 шабуыл және екінші ең жақсы 202 страйк-ауты бар питчер Боб Шульц лиганың «MVP» сыйлығын жеңіп алды. 1951 жылдың 21 шілдесінде Умберто Фламмини «Понсе-де-Леон паркінде» «Атлантаға» қарсы 2–0 есебімен ойынды өткізді. 1951 жылғы команда плей-оффқа енуге шамалы жетпеді және бесінші орынға ие болды. Қол жетімді ойыншылардың жетіспеушілігі «Нэшвилльді» 1951 жылғы маусымнан кейін «Чикаго Кабспен» жұмыс келісімін тоқтатуға мәжбүр етті.

In 1943, the Volunteers became the Class A1 affiliate of the National League's Chicago Cubs. Still under Larry Gilbert, the Vols won the first half of the season with a 49–26 record, nine and a half games ahead of Little Rock, and later clinched their sixth regular season pennant with a league best 83–55 record, four games in front of New Orleans. In an abbreviated postseason, the Vols won their fifth consecutive Southern Association playoff title over second half winners New Orleans, 4–1. There would be no Dixie Series appearance since the series was suspended due to World War II. Outfielder Ed Sauer, the league leader in batting average (.368), doubles (51), runs (113), and stolen bases (30), was chosen for the MVP Award. The 1944 Vols posted an overall record of 79–61, placing third, but won the second half title in the process, going 47–25, one game ahead of Atlanta. They won their sixth consecutive playoff championship by defeating first half pennant winners Memphis, 4–3, after coming back from a 3–1 series deficit. The Dixie Series was still on wartime hiatus. For the first time since 1937, Nashville failed to qualify for the postseason from 1945 to 1946, having finished with losing records well behind the leaders. In 1946, the Southern Association was reclassified as a Double A circuit. Having returned to a four team postseason format, the Vols won their semifinal bout with New Orleans, 4–1, but were defeated for the league championship by Mobile, 4–2. In 1948, Nashville won a seventh regular season pennant by three games over Memphis at 95–58. They reached the championship round via a semifinal win over Mobile, 4–3, but, for a second straight season, lost in the finals, this time to Birmingham, 4–2. Vols outfielder Chuck Workman, who paced the league in home runs (52) and RBI (182), won the MVP Award. After 10 seasons as manager, Larry Gilbert retired from his post following the season but remained with the team in the role of general manager. Gilbert had led the Vols for 1,471 games over 10 seasons, making him the longest tenured manager in team history. Nashville advanced past New Orleans, 4–2, in the semifinals and then won their seventh playoff championship versus Mobile, 4–2. They capped off the season with a 4–3 Dixie Series victory over the Texas League's Tulsa Oilers. Catcher Carl Sawatski, who led the circuit with 45 home runs and 153 RBI, won league MVP honors. The 1950 Vols, under manager Don Osborn placed third at 86–64, five and a half back from Atlanta. They won the semifinals versus Birmingham, 4–1, and then beat Atlanta, 4–1, to win an eighth playoff title. They lost the Dixie Series to the San Antonio Missions, 4–3. Pitcher Bob Schultz, with a league best 25 wins and 5 shutouts and a second best 202 strikeouts, won the loop's MVP Award. On July 21, 1951, Umberto Flammini tossed a 2–0 no hit game against Atlanta on the road at Ponce de Leon Park. The 1951 team narrowly missed the playoffs with a fifth place finish. A shortage of available players prompted Nashville to discontinue their working agreement with the Chicago Cubs after the 1951 season.

Нью-Йорк гиганттары (19521954)

1952 жылы «Волс» командасы «Нью-Йорк Джайентс» ұйымының Double A командасы ретінде қайта құрылды. 1953 жылғы клуб, Хью Польшаның жетекшілігімен, жартылай финалда Атлантаны 4–2 есебімен жеңгеннен кейін, Нэшвиллдің тоғызыншы және соңғы Оңтүстік Ассоциация чемпионатында Бирмингемді 4–1 есебімен жеңді. Дикси сериясындағы жеті қатысудың соңғысында олар «Даллас Иглз» командасынан 4–2 есебімен жеңілді. 23 ойын жеңімпазы Джек Харшман лиганың ең құнды ойыншысы атанды. 1954 жылғы команда маусымды Атлантадан 30 ойын қалып қойғанмен, аутфилдер Боб Леннон бірнеше көрсеткіш бойынша лига көшбасшысы болды, оның ішінде соққы беру орташасы (.345), соққы саны (210), ұпай саны (139), хоум-ран (64) және RBI (161), сондай-ақ Оңтүстік Ассоциацияның ең құнды ойыншысы болып таңдалды. «Нью-Йорк Джайентс» командасы Нэшвиллге сапалы ойыншылар бере алмағандықтан және «Волс» командасы кемудегі көрермендер санына байланысты маусым сайын 40 000 – 50 000 АҚШ долларын жоғалтқандықтан, 1954 жылғы маусымнан кейін «Джайентс» командасымен байланысын үзді.

Цинциннати Редс (1955-1960 жылдар)

Нэшвилл 1955 жылы сол кезде Цинциннати Редлегс деп аталған Цинциннати Редс клубымен қайтадан серіктестік құрды. 1956 жылғы команда 75–79 есебімен жетінші орынға тұра алды, алғашқылардан бес жарым ойын қалып қойды. 1957 жылы «Волс» командасы 83–69 есебімен үшінші орынды иеленді, бірінші орындағы «Атлантадан» үш ойынға қалып қойды. Нэшвилл «Мемфис» командасын жартылай финалда 4–2 есебімен жеңгенімен, чемпионат финалында «Атлантадан» 4–0 есебімен ұтылып, постсезондық ойындардағы соңғы қатысуын аяқтады. Сыртқы шабуылшы Стэн Палис .359-дық соққы көрсеткішімен, 116 ұпайымен, сондай-ақ 112 RBI және 93 таңбасымен лигада көш бастады, нәтижесінде Оңтүстік лигасының ең құнды ойыншысы атанды. 1958 жылғы «Волс» командасы жеңіске жеткен рекордқа екі ойын жетпей, плей-оффқа ілікпей, 76–78 есебімен бесінші орынды иеленді. Пичер Джим О’Тул лигадағы ең жоғары 20 жеңіс, 189 страйк-аут және 2.44-тік ең төменгі орташа көрсеткіш көрсетіп, «Жылдың жаңашылы» сыйлығын жеңіп алды. 1955 жылдан бері команданың иесі Т. Л. Мюррей болды. Ол жыл сайын қаржылық шығынға ұшырады, тіпті 1958 жылы 50 000 доллар жоғалтты, себебі көрермендер саны азайды. «Волс» командасын басқаруға енді қаржылық мүмкіндігі болмаған Мюррей команданы, «Sulphur Dell» стадионын және оның жерін жергілікті азаматтар тобына 200 000 долларға сатуға ұсыныс жасады, олар 1959 жылдан бастап клубты басқаратын болды. Тағы 50 000 доллар операциялық шығындарға жұмсалмақ. 1959 жылы лига екі маусымдық кестеге қайта оралды. «Волс» командасы бірінші жартылайдағы жеңіске бір ойынмен қалып қойды, 41–24 есебімен жеңіліске ұшырады. Олар екінші жартылайда одан да қалып қойды және плей-оффқа ілікпеді, жалпы есеп бойынша үшінші орынды 84–64 есебімен иеленді. 1960 жылы төрт командадан тұратын плей-оффқа оралғанмен, Нэшвилл 71–82 есебімен алтыншы орынды иеленді, бірақ плей-оффқа іліккендерден 12 ойын қалып қойды. Цинциннати 1960 жылғы маусымнан кейін Нэшвиллмен байланысын тоқтатты, себебі Оңтүстік лигасы қара терілі ойыншыларды пайдалануға тыйым салды. Лига интеграцияланбаған жалғыз кәсіби лига болды және оның бірнеше мүшесі клубтары қара терілі ойыншыларға немесе аралас нәсілді спорт жарыстарына тыйым салған сегрегациялық заңдары бар қалаларда жұмыс істеді. Олар басты лигамен жұмыс келісімін табуға тырысып, оны Америка лигасының «Миннесота Твинс» командасымен тапты. Бұл серіктестік Оңтүстік лигасының президенті Хал Тоттен, «Чаттануга» президенті Джо Энгель және «Бирмингемнің» бас менеджері Эдди Гленнонның көмегімен құрылды, олар «Твинс» президенті Кальвин Гриффит пен ферма директоры Шерри Робертсонды Нэшвиллмен серіктесуге көндірді. Маусымның соңғы ойыны 4 қыркүйекте «Sulphur Dell» стадионында «Литтл Рок» командасына қарсы 10 иннингте 4–2 есебімен ұтылды. «Миннесота» маусымнан кейін Нэшвиллмен жартылай жұмыс келісімін аяқтады.

Nashville repartnered with the Cincinnati Reds, who were known as the Cincinnati Redlegs at the time, in 1955. while the 1956 team placed a more distant seventh at 75–79, five and a half back. In 1957, the Vols posted a third place 83–69 record, coming in three games behind first place Atlanta. Though Nashville won the semifinals against Memphis, 4–2, they were swept in the championship round by Atlanta, 4–0, in what was to be their final postseason appearance. Outfielder Stan Palys, who paced the league with a .359 batting average and 116 runs along with a second best 112 RBI and 93 walks, was selected for the Southern Association MVP Award. The 1958 Vols finished two games shy of a winning record and one and a half games behind the playoff qualifiers in fifth place at 76–78. Pitcher Jim O'Toole won the Rookie of the Year Award with a league high 20 wins, 189 strikeouts, and a 2.44 earned run average. Since 1955, the team had been operated by owner T. L. Murray. He had been losing money each year, including a loss of $50,000 in 1958, as attendance dwindled. Having reached a point where he could no longer afford to run the Volunteers, Murray offered to sell the team, Sulphur Dell, and the real estate it occupied for $200,000 to a local citizens group, which would operate the club beginning in 1959. The additional $50,000 would be used for operating expenses. In 1959, the loop switched back to a split season schedule. The Vols narrowly missed the first half pennant by a half game behind Birmingham at 41–24. They placed further back in the second half and missed the playoffs while posting an overall third place record of 84–64. Though the circuit returned to a four team playoff in 1960, Nashville came in sixth at 71–82, twelve games behind the qualifiers. Cincinnati ended its affiliation with Nashville after the 1960 season because the Southern Association prohibited the use of black players. The league was the only professional circuit that had not integrated, and it had a few member clubs that operated in cities with segregation laws that banned black players or mixed race athletic competitions. They continued to seek a major league working agreement and found one with the American League's Minnesota Twins. The partnership came about through the help of Southern Association president Hal Totten, Chattanooga president Joe Engel, and Birmingham general manager Eddie Glennon, who convinced Twins president Calvin Griffith and farm director Sherry Robertson to affiliate with Nashville. The season finale was a 10 inning 4–2 loss to Little Rock at Sulphur Dell on September 4. Minnesota ended its partial working agreement with Nashville after the season.

Үзіліс (1962)

"Волс" командасының тағы бір ірі лигаға қосылуы екіталай болғандықтан, Оңтүстік Ассоциациясы да соңынан ілесе алмады. Нэшвилл Америка Лигасының "Детройт Тайгерс" командасымен жұмыс келісімі жасады. Лига 1962 жылы Атланта, Бирмингем, Мобил және Шревепорт франшизаларын алып тастап, Колумбус (Джорджия) және Эвансвилл (Индиана) командаларын қосып, алты командадан тұратын турнир ретінде жұмыс істеуді жоспарлады. Алайда, Колумбус және Мейкон командаларының ірі лигамен байланыс орнатуға мүмкіндігі болмағандықтан, Оңтүстік Ассоциациясы 61 маусымнан кейін таратылды. "Филадельфия Филлис" Чаттанугамен серіктесуден бас тартқан соң, кіші лига президенті Джордж Траутман Нэшвилл үшін серіктес іздеуді тоқтатты. Оның орнына, "Sulphur Dell" стадионы негр лигасының, студенттердің және әуесқой бейсбол ойындарына, сондай-ақ концерттер, родео, кәсіби күрес және діни жиналыстар сияқты басқа да шараларға қонақ болды. 1962 жылдың тамызында Нэшвилл директорлар кеңесі Оңтүстік Атлантика Лигасының президенті Сэм Смит ұсынған жоспарды мақұлдады, ол Нэшвиллдің 1963 жылы лигаға қосылуын көздеді. Комиссия 1963 жылдың 1 қаңтарына дейін ірі лигамен мүшелікке қол жеткізілгені жөн екенін келісті, әйтпесе "Sulphur Dell" стадионы сатылады. Олар 19 сәуірде Ноксвиллдегі Смитсон стадионында "Ноксвилл Смокис" командасын 8:4 есебімен жеңіп, турнирдегі алғашқы ойынын өткізді. 22 сәуірде "Sulphur Dell" стадионында өткен алғашқы матчта "Macon Peaches" командасы "Волс" командасын 15:4 есебімен жеңді, бұл ойынды 8348 көрермен тамашалады. Үйдегі алғашқы жеңіс 25 сәуірде "Шарлотта Хорнетс" командасымен 12:4 есебімен ойналып, қол жеткізілді. 17 шілдеде Эдвард Кикла "Дженнингс" стадионында "Аугуста Янкис" командасына қарсы жеті иннингтен тұратын екі ойынның бірінші ойынында 8:0 есебімен жеңіске жетті. "Волонтерлер" маусымды 8 қыркүйекте "Lynchburg White Sox" командасымен өткізген екі ойында 6:3 және 2:1 есебімен жеңіп аяқтады. Нэшвилл 53-86 есебімен сегіз команданың арасында соңғы орынды иеленді, көшбасшыдан жиырма жеті жарым ойын қалып қойды және Салли Лигасының маусымының екі бөлігінде де жеңіске жете алмады. Нашар қатысу және қаржылық қиындықтар, соның ішінде ақшалай активтердің болмауы және маусым бойы жиналған 22 000 долларға жуық қарыз, команда директорлар кеңесінің 16 қыркүйекте франшизаны лигаға қайтару туралы бірауыздан шешім қабылдауына әкелді.

Knowing the Vols were unlikely to gain another major league affiliate otherwise, The Southern Association eventually followed suit. Nashville then gained a working agreement with the American League's Detroit Tigers. The league planned to operate as a reduced six team circuit in 1962 following the subtraction of the Atlanta, Birmingham, Mobile, and Shreveport franchises and the addition of teams in Columbus, Georgia, and Evansville, Indiana. However, the inability of the Columbus and Macon teams to secure major league affiliations resulted in the Southern Association disbanding after 61 seasons. When the Philadelphia Phillies refused to partner with Chattanooga in the loop, minor league president George Trautman ceased his efforts to locate an affiliate for Nashville. Instead, Sulphur Dell played host to Negro league, collegiate, and amateur baseball games, as well as other events such as concerts, rodeos, professional wrestling, and revivals. In August 1962, Nashville's board of directors voted to proceed with a plan presented by South Atlantic League president Sam Smith that would see Nashville join the league in 1963. The committee agreed that a major league affiliation and league membership must be obtained by January 1, 1963, or they would sell Sulphur Dell. They began competition in the circuit on April 19 with an 8–4 victory over the Knoxville Smokies on the road at Smithson Stadium in Knoxville, Tennessee. The Sulphur Dell home opener on April 22 saw the Macon Peaches down the Vols, 15–4, with 8,348 spectators in attendance. Their first home victory came on April 25 with a 12–4 win against the Charlotte Hornets. On July 17, Edward Kikla pitched an 8–0 no hitter in the first game of a seven inning doubleheader against the Augusta Yankees on the road at Jennings Stadium. The Volunteers closed out the season on September 8 with a pair of victories by winning both games of a double bill over the Lynchburg White Sox, 6–3 and 2–1, at Sulphur Dell. Nashville placed last out of eight teams at 53–86, twenty seven and a half games out of first and did not with either half of the Sally League's split season. Poor attendance and financial problems, including no cash assets and a nearly $22,000 debt incurred over the season, resulted in the team's board of directors voting unanimously to surrender the franchise to the league on September 16.

Ұшудан кейін

1964 жылы Сульфур Делл стадионында бейсболдан әуесқойлар командасы алаңға шықты. Сульфур Делл 1969 жылғы 16 сәуірде 18 қабатты сауда орталығын салу ниетімен инвестор сатып алғаннан кейін бұзылды. Алайда бұл жоспар орындалмады, ал жер 22 учаскеге бөлініп, 1971 жылы аукционға қойылды. 1972 жылы жер инвесторлар тобына сатылды, олар біртіндеп жерді топырақ пен таспен толтырды, бірақ оны дамыту жоспары болмады. Бұл жердің көп бөлігі Теннесси штаты сатып алып, мемлекеттік қызметкерлер үшін тұрақ ретінде пайдаланды. «Музыка қаласында» 14 жыл бойы кәсіби бейсбол командасы болмады, 1978 жылы Вандербильт университетінің бейсбол жаттықтырушысы Ларри Шмитт жергілікті инвесторлар тобымен бірге Оңтүстік Атлантика лигасының қайта ұйымдастырылған нұсқасы – Double A Southern League командасы «Нэшвилл Саундс» құрды. «Саундс» 37 маусым бойы Herschel Greer Stadium-да ойнады, ол 2015 жылы Сульфур Делл орнында салынған жаңа First Horizon Park-қа көшкенге дейін, ол бірінші Vols, Inc. президенті Hershel Lynn Greer-дің құрметіне аталды. Стадион дизайнында Сульфур Деллге қатысты элементтер бар. Трибунадағы және сыртқы алаңдағы шам бағаналары Сульфур Делл шамдарына ұқсайды. Баттердің көзінің артында «Сульфур Делл орны, бейсболдың ең тарихи паркі, 1870–1963» деп жазылған Сульфур Деллдің бұрынғы макеті орналасқан. Парк ішінде Сульфур Делл және Vols туралы көрмелер бар. Олар 16 рет постсезондық плей-оффқа қатысты және 108–74–1 (.593) постсезондық көрсеткішке ие болды. «Нэшвилл» сегіз Оңтүстік Ассоциациясы (SA) байрағын, тоғыз SA плей-офф чемпионатын және төрт Дикси сериясының титулын жеңіп алды. Барлық 9,198 тұрақты маусымдық және постсезондық ойындарды есепке алғанда, Vols командасының барлық уақыттағы көрсеткіші 4,677–4,520–1 (.509) болды. «Нэшвилл бейсбол клубының» 1901 жылғы алғашқы маусымынан бұрын трибуна 1000 орындық, жұмсақ төсектіктермен және екі жақта 1200 көрерменге арналған жатқан орындармен жаңартылды, бұл жалпы сыйымдылығын 2,200 адамға жеткізді. 1921 жылы оң жақтағы ескі трибуналар бұзылып, олардың орнына жаңа трибуна салынды. Бастапқыда хоум-плейт учаскенің солтүстік-шығыс бұрышында, оңтүстік-батысқа қарап орналасқан. Нәтижесінде, баттерлер, бірінші база ойыншылары және оң алаң ойыншылары кейде күн сәулесімен күресуге мәжбүр болды. 1926 жылғы маусымнан кейін бүкіл стадион бұзылып, бетон және болаттан жасалған құрылым ретінде қайта салынды, хоум-плейт батыс жағында, солтүстік-шығысқа қарап орналасқан. Оң алаң террасасының жоғарғы жағы ішкі алаңнан жоғары болды. Бұл «Нэшвилл Саундс» командасының үй стадионы, ол 2015 жылы осы нысанға көшті. Бұл ойыншылар: Грек Джордж (1940), Эд Соуэр (1943), Чак Уоркман (1948), Карл Савацки (1949), Боб Шульц (1950), Джек Харшман (1953), Боб Леннон (1954) және Стэн Пэлис (1957). 1923 жылы «Волз» командасында ойнағаннан кейін, маусым соңында «Питтсбург Пайрэтс» оны сатып алды. 149 ойында Куйлер команданы .340 орташа көрсеткішімен, 195 соққымен, 39 қос және 17 үш еселік соққымен жетекке шығарды. 1969 жылы ардагерлер комитеті таңдаған питчер Уэйт Хойт 1918 жылы «Нью-Йорк Джайентс» командасынан «Нэшвиллге» қарызға берілді, бірақ маусым ортасында бас лигаға қайтарылды. 20 ойында ол 51 страйк-аутпен 5–10 жеңіс-жеңіліс көрсеткішін жинады.

Amateur baseball teams took the field at Sulphur Dell in 1964. Sulphur Dell was demolished on April 16, 1969, after being purchased by an investor with the intent of building an 18 story shopping center. The plan fell apart, and the property was subdivided into 22 parcels and put up for auction in 1971. Meeting with little success, the land was sold to a group of investors in 1972, who gradually filled in the property with dirt and rock but had no plans to develop. Much of the area was bought by the State of Tennessee and used as parking lots for state employees. Music City was without a professional baseball team for 14 years until 1978 when Vanderbilt University baseball coach Larry Schmittou led a group of local investors to found the Nashville Sounds, an expansion franchise of the Double A Southern League, which was a reorganized version of the South Atlantic League. The Sounds played at Herschel Greer Stadium, named for first Vols, Inc., president Hershel Lynn Greer, for 37 seasons until moving into the new First Horizon Park, which was built on the Sulphur Dell site, in 2015. The ballpark's design incorporates elements relating to Sulphur Dell. Light stanchions on the grandstand and outfield concourse resemble Sulphur Dell's lights. The back of the batter's eye has a tin sign marking the former location of Sulphur Dell's marquee declaring, "Site of Sulphur Dell, Baseball's Most Historic Park, 1870–1963". Displays about Sulphur Dell and the Vols are located throughout the park. They qualified for postseason playoffs on 16 occasions and had a postseason record of 108–74–1 (.593). Nashville won eight Southern Association (SA) pennants, nine SA playoff championships, and four Dixie Series titles. Combining all 9,198 regular season and postseason games, the Vols had an all time record of 4,677–4,520–1 (.509). Prior to the Nashville Baseball Club's inaugural 1901 season, the grandstand was remodeled to include 1,000 seats on cushioned benches plus bleachers on both ends with room for an additional 1,200 spectators, which brought the total seating capacity to 2,200 people. and the old right field bleachers were torn out and a new grandstand erected in their place in 1921. Home plate was originally situated in the northeast corner of the plot, facing southwest. Consequently, batters, first baseman, and right fielders would often have to compete with the afternoon sunlight shining in their eyes. After the 1926 season, the entire ballpark was demolished and rebuilt as a concrete and steel structure with home plate on the west side, facing northeast. The top of the right field terrace was above the infield. the home stadium of the Nashville Sounds minor league baseball team, which moved into the facility in 2015. These players were Greek George (1940), Ed Sauer (1943), Chuck Workman (1948), Carl Sawatski (1949), Bob Schultz (1950), Jack Harshman (1953), Bob Lennon (1954), and Stan Palys (1957). played for the Vols in 1923 before being purchased by the Pittsburgh Pirates near the season's end. In 149 games, Cuyler led the team with a .340 batting average, 195 hits, 39 doubles, and 17 triples. Pitcher Waite Hoyt, selected by the Veterans Committee in 1969, was on loan to Nashville from the New York Giants in 1918 when he was recalled to the majors mid season. In 20 games, he had accumulated a win–loss record of 5–10 with 51 strikeouts.