Ауыл шаруашылығы шикізатынан өнеркәсіптік өнімдерді дайындау саласы
Chemurgy
Химияның қолданбалы саласы – хеморгия ауылшаруашылық шикізатынан өнеркәсіптік өнімдерді дайындаумен айналысады. 1934 ж. пайда болды, шаруалар мен өндіріс байланысын күшейтуді мақсат етеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қолданбалы химияның саласы
Branch of applied chemistry
Химиургия – ауыл шаруашылығы шикізатынан өнеркәсіптік өнімдерді дайындаумен айналысатын қолданбалы химияның саласы. Бұл ұғым 20-шы ғасырдың басында қалыптасты. Мысалы, қылқаламдар және кинофильмдер целлюлозадан жасалған. 1920-жылдардан бастап Уильям Джей Хейл, ауыл шаруашылығы журналисі Уилер Макмиллен және басқа да американдықтар шаруалар мен өнеркәсіп арасындағы байланысты күшейтуді қолдады. "Химиургия" терминін химияшы Уильям Хейл 1934 жылы жарық көрген "Химургиялық шаруашылық" кітабында тұңғыш рет пайдаланды.
Chemurgy is a branch of applied chemistry concerned with preparing industrial products from agricultural raw materials. The concept developed by the early years of the 20th century. For example, products such as brushes and motion picture film were made from cellulose. Beginning in the 1920s, William J. Hale, agricultural journalist Wheeler McMillen, and other Americans began advocating a greater link between farmers and industry. The word "chemurgy" was coined by chemist William J. Hale and first publicized in his 1934 book The Farm Chemurgic.
Коноплялық дене немесе соя машинасы
Автомобиль өндіруші Генри Форд 1930 жылдары ауыл шаруашылығы дақылдарының өнеркәсіптік әлеуетін сынауды бастады және көп ұзамай өте перспективті деп қымыз бен сояны таңдады (әйгілі қымыз корпусы немесе соя машинасы). Форд Мотор компаниясы сояны автомобильдің рульдік тұтқалары мен дабыл түймелері сияқты бөліктерінде, ал қымызды автомобиль корпусын жасау үшін пайдаланды. Автомобиль қымыз дизелімен жұмыс істеуге арналған. Форд Мотор компаниясы бұл инновацияларға Джордж Вашингтон Карвердің, Таскеги ғалымы және хемоургияның әкесі Джордж Вашингтон Карвердің жаңалықтары мен шеберлігі арқылы қол жеткізді. 1935 жылы өнеркәсіпте жаңаруға жарамды шикізатты кеңінен қолдануға ынталандыру мақсатында «Фермалық хемоургиялық кеңес» (кейіннен «Ұлттық фермалық хемоургиялық кеңес» деп аталды) құрылды. Кеңес алғашқы жылдары көп назар аударды. Рузвельт әкімшілігі оны саяси қауіп деп қарады, себебі Кеңес басшылары АҚШ Ауыл шаруашылығы департаментінің саясатын сынады. Бастапқыда «Агрол» (этанол қосылған аралас мотор отынының тізімі) пайдасын көрсетуге баса назар аударған Кеңес мұнай өнеркәсібінен күшті қарсылыққа тап болды. 1938 жылы басқару және қаржылық қиындықтарға тап болған «Агрол» пилоттық зауыты жабылды. Алдыңғы жылы Кеңес президенті болған Уилер Макмиллен хемоургия қозғалысын этанолдан алшақтатып, мұнай өнеркәсібімен қарым-қатынасты жақсартуға және Кеңесті сақтыққа бағыттап шешім қабылдады. Кеңес ісіне күтпеген серпіліс болды, өйткені Миссисипи штатынан АҚШ сенаторы Теодор Г. Билбо өңірінің артық мақтасын жаңа мақсаттарда пайдаланудың жолын іздеді. Мақсатын саяси тұрғыдан тартымды ету үшін ол кең ауқымды зерттеу бағдарламасын қолдады. Нәтижесінде, 1938 жылғы «Егіншілікке түзету туралы» заңға сәйкес, ауыл шаруашылығы дақылдарының жаңа қолданылуын табуға арналған төрт аймақтық АҚШ Ауыл шаруашылығы департаментінің зертханалары құрылды. Зертханалар Пенсильвания штатының Уиндмур, Луизиана штатының Жаңа Орлеан, Иллинойс штатының Пеория және Калифорния штатының Олбани қалаларында орналасты. Уақыт өте келе олардың зерттеу бағдарламалары кеңейіп, хемоургияға деген қызығушылығы төмендеді. Дегенмен, олардың осы салаға қатысуы хемоургия қозғалысының Рузвельт әкімшілігінің сыншыларымен байланысты болған бастапқы себебінен осы әкімшіліктің толық қолдауына айналуының символы болды.
Automaker Henry Ford began to test farm crops for their industrial potential around 1930, and soon settled on hemp and the soybean as particularly promising (the famous Hemp Body or Soybean Car). The Ford Motor Company used soybeans in such parts as gearshift knobs and horn buttons, and hemp for the body of the car. The automobile was designed to run on hemp diesel. Ford Motor Company accessed these innovations via the discovery and ingenuity of George Washington Carver, Tuskegee Scientist and Father of Chemurgy. In 1935, the Farm Chemurgic Council (later renamed the National Farm Chemurgic Council) was formed to encourage greater use of renewable raw materials in industry. In its early years, the Council received substantial publicity. It was perceived by the Roosevelt Administration as a political threat, since Council leaders questioned U. S. Department of Agriculture policies. First placing much of its emphasis on demonstrating the benefits of Agrol (a line of blended motor fuels that included ethanol), the Council drew strong opposition from the petroleum industry. The Agrol pilot plant, which also experienced management and financial difficulties, shut down in 1938. Wheeler McMillen, who had become president of the Council the previous year, decided to distance the chemurgy movement from ethanol, mend fences with the petroleum industry, and place the Council on a more cautious course. The Council’s cause received an unexpected boost when Theodore G. Bilbo, a U. S. senator from Mississippi, sought a means to promote new uses for his region’s surplus cotton. To make his goal more politically attractive, he supported a broader research program. In the end, four regional U. S. Department of Agriculture laboratories, dedicated to finding new uses for farm crops, were authorized under the Agricultural Adjustment Act of 1938. The labs were established in Wyndmoor, Pennsylvania; New Orleans, Louisiana; Peoria, Illinois; and Albany, California. Over time, their research agendas expanded, and they became less focused on chemurgy. Nevertheless, their involvement in that field was symbolic of the chemurgy movement’s transformation from a cause associated with Roosevelt Administration critics to one with clear support from that administration.
Шығу
Химиохимия Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде өзінің пайдалы екенін дәлелдеді, әсіресе Жапония Американың көп бөлігіне резеңке жабдықтауын тоқтатқанда туған тапшылықты жеңілдетуде. Соғыс кезінде синтетикалық резеңке өндірісінде жүгері негізгі шикізат ретінде қолданылды. Резеңке көзі ретінде гуайул және кок-сагыз (орыс аққондырғысы) сияқты басқа да өсімдіктер зерттелді. Американың Орта Батысында мектеп оқушылары бұрын зиянды деп есептелген, бірақ енді әскери құтқару жилеттерін толтыру үшін қолданылатын сүтқұрттың ұсақ түктерін жинауға шақырылды. Айова штатындағы бір дін қызметкері, қауым мүшелерін есімдік өсіруге шақырып, жаңалықтарға шықты, оның бұрынғы есірткі ретіндегі жаман даңқы, енді әскери қажеттіліктерге байланысты арқан мен сепке жасау үшін басымдыққа ие болды.
Chemurgy demonstrated its worth during World War II, particularly in alleviating the rubber shortage caused when Japan cut off most of America's supply. Corn was used as raw material in much of the synthetic rubber produced during the war. Various other plants, including guayule and kok saghyz (Russian dandelion), were investigated as rubber sources. In the American Midwest, school children were encouraged to gather milkweed floss, previously considered a nuisance but now valued for a new role as a filler in military life jackets. A priest in Iowa even made news by urging congregants to grow hemp, whose previous reputation as a drug hazard yielded to military requirements for rope and cordage.
Құлдырау
1950 жылы "химиология" деген сөздің қолданылуы азайды. Осы уақытқа дейін бұл әдістер өнеркәсіп пен зерттеулерге шағын үлес қосып, төрт ұлттық ғылыми-зерттеу зертханасының құрылуына, оңтүстік қарағай өнеркәсібінің дамуына және американдық зығыр қағаз өнеркәсібінің бастапқы қадамдарына әкелді. Осы уақыттан кейін терминнің өндірістік техниканың ерекше жиынтығын білдіретінін түсіну жоғалды, ал әдістердің өзі одан әрі таралмады. Бұл құлдыраудың себептерін анықтау әртүрлі. Нарық тұрғысынан қарағанда, ең қарапайым түсіндірме – көптеген материалдарды өнеркәсіптік өндірісте арзан қылу үшін табиғи жанар-жағармайлармен алмастыру. Бұдан өзге, дұрыс емес ынталандырулар мен саланың мәдени ерекшеліктері инвесторлардың қызығушылығын төмендетіп, шаруалардың қолдауын шектеген болуы мүмкін. Инвестициялық тұрғыдан алғанда, химиологиялық жобалар көбінесе пилоттық өнімдерден толыққанды өндіріске көше алмады. Сондықтан кейбір сарапшылар химиология уақыт өте келе көптеген инвесторларды көңілін қалдырды деген пікірде. Шындығында, осыған байланысты мәселе саланың басшылығы мен қаржыландыруында жатты: саланың көп бөлігін жеке инвесторлар қамтамасыз етті, ал көптеген шешімдер өнеркәсіптегі корпоративтік технократтық ғалымдардың шағын тобындағы жеке тұлғалардың қақтығыстарымен басқарылды. Саланың технологиялық жағына артық көңіл бөлгені шаруалардың ынтасын төмендеткен болуы мүмкін. Сала басшылары ауыл шаруашылығы өндірісінде жылдам технологиялық өзгерістерді жақтады, бұл ауыл шаруашылығында жаңа технологияларды консервативті қабылдауға қарсы болды. Сонымен қатар, мемлекеттік бағдарламалар ынталандыруды өнеркәсіпке қарсы бағыттап, "Жаңа мәміле" фермерлерге дереу субсидиялар берді, ал химиология саласы ұзақ мерзімді бағдарламаны қажет етті. 1990 жылы 97 жастағы Уилер Макмиллен Вашингтонда өткен химиологиялық энтузиастердің ұлттық конференциясында сөз сөйледі. Конференция бұрын Химиялық кеңес тарапынан қолдау көрсетілген істі одан әрі дамытуға бағытталған "Жаңа қолданулар кеңесінің" құрылуына мүмкіндік берді. Джордж Вашингтон Карвер осы саланың ең танымал ғалымдарының бірі болды. Джордж Вашингтон Карвердің "Менің жұмысым – консервация" атты экологиялық өмірбаянында автор Марк Д. Герси былай деп жазады: "Осылайша, ол "бірінші және ең ұлы химик" деген құрметті аталымды қабылдаса да, ол оның бағытында болған жоқ. Керісінше, Карвер қозғалыстың мақсаттарын жиі қате түсіндіріп, олардың шын мәніндегідей емес, өзінің мақсаттарына көбірек сәйкес келеді деп ойлады. Карвер өзінің күш-жігерін кедей қара нәсілді шаруалардың өмірін жақсартуға арнағандықтан, химиологияны ғылымның "адамзаттың үлкен мәселесін" шешетін саласы деп қарастырды. Оның 1936 жылғы "ферманы химизациялау" туралы шақыруы пайда табуға емес, қалдықтарды жек көруден туындады, тіпті химиялық пестицидтер мен тыңайтқыштарға деген құштарлықтан да. Ол "ферманың қалдықтарын" "оқшаулау тақталарын, бояуларды, бояуларды, өнеркәсіптік спиртті, әр түрлі пластмассаларды, кілемдерді, кілемдерді және талшықты өсімдіктерден жасалған маталарды, майларды, иірімшіктерді және балауыздарды" жасау үшін пайдалануды қалады."
The word "chemurgy" decreased in use by 1950. By this point, the methods had yielded modest inroads to industry and research, including four national research laboratories, the development of the Southern pine industry, and the initial emergence of the American flax paper industry. After this time, awareness of the term as connoting a distinct set of industrial techniques faded, and the methods themselves did not spread further. Explanations for the decline vary. From a market perspective, the simplest explanation is substitution by fossil fuels, which proved cheaper for industrial production of many materials. Beyond this, misaligned incentives and cultural aspects of the industry may have restrained investor enthusiasm and adoption by farmers. From an investment perspective, chemurgical projects often failed to move from pilot products to full scale production. This leads some analysts to suggest that chemurgy disappointed too many investors in particular projects over time. Indeed, a related problem was in the industry's leadership and funding: a small number of private investors supplied the majority of the industry, and many decisions in it were guided by leadership personality conflicts in the small cadre of corporate technocratic scientists in industry. This emphasis in the industry on the technological side may have dampened enthusiasm among farmers. The leaders of the industry promoted rapid technological shifts in agricultural production, which was opposed by the more conservative uptake of new technologies in agriculture. Finally, public programs aligned incentives against the industry. The New Deal provided immediate subsidies to farmers, whereas chemurgy as an industry required a longer term program. In 1990, Wheeler McMillen then 97 years old, addressed a national conference of latter day chemurgic enthusiasts in Washington, DC. The conference served to launch the New Uses Council, which seeks to further the cause formerly promoted by the Chemurgic Council. George Washington Carver was one of the most famous scientists of this field. In the Environmental Biography of George Washington Carver titled "My Work is that of Conservation" author Mark D. Hersey writes, "Thus, although he accepted the honorary mantle of "the first and greatest chemurgist," he was hardly in its mainstream. On the contrary, Carver often misconstrued the movement's aims, imagining they fell more in line with his own than in fact they did. Because Carver had devoted his energies to improving the lives of impoverished black farmers, he saw chemurgy as a field in which science addressed "a great human problem." His 1936 injunction to "chemicalize the farm" sprang from his abhorrence of waste rather than a desire for profit, let alone an affinity for chemical pesticides and fertilizers. He wanted "waste products of the farm" to be used for making "insulating boards, paints, dyes, industrial alcohol, plastics of various kinds, rugs, mats and cloth from fiber plants, oils, gums and waxes, etc."