Кіріспе
Оедогоний тұқымдасы – талшықты, дербес тіршілік ететін жасыл балдырлар тұқымдасы. Ол алғаш рет 1860 жылы Польшаның тұщы суларында В. Хилзе тауып алды, ал кейін неміс ғалымы К. Э. Хирн оған ат қойды. Оедогонийдің морфологиясы ерекше, оның ішкі және сыртқы құрылысы бір-бірінен өзгеше және тіршілік циклы бойында өзгеріске ұшырайды. Бұл балдырлар екі жарты шардың тұщы су экожүйелерінде мекендейді және бентостық және планктондық сипатқа ие. Олар су бетінде балдырлардың шоғырларын құрайды, сондықтан көптеген басқа балдырлармен тығыз байланыста болады. Бұл жіп тәрізді жасушалардың тіршілік циклдері тіршілік циклының кезеңіне байланысты жынысты және жыныссыз көбеюді қамтиды. Оедогоний өте кең таралған болса да, оны анықтау қиын, себебі маңызды анықтамалық белгілері көбею кезінде ғана байқалады, ал бұл тұқым үшін бұл сирек кездесетін тіршілік кезеңі. Оедогонийдің тұщы су экожүйелерінде ауыр металдарды бекітуде маңызды рөл атқаратыны анықталды.
Oedogonium is a genus of filamentous, free living green algae. It was first discovered in the fresh waters of Poland in 1860 by W. Hilse, and later given its name by German scientist K. E. Hirn. The morphology of Oedogonium is unique, with an interior and exterior that function differently from one another and change throughout its life cycle. These algae reside in freshwater ecosystems in both hemispheres and are both benthic and planktonic in nature. They form algal patches on the water's surface and so interact closely with a multitude of other algae. These filamentous cells' life cycles include both sexual and asexual reproduction, depending on the life cycle stage. Although quite common, Oedogonium is difficult to identify since key definitive markers are only present during reproduction, which is an uncommon life stage among this genus. Oedogonium has been found to be important in the fixation of heavy metals in freshwater ecosystems.
Этимология
Алғашқыда неміс тілінде Oedogoniaceen деп аталған Oedogoniales атауы латын тіліндегі oedos (ісіну немесе ісік деген мағынада) және gonos (ұрпақ немесе тұқым деген мағынада) сөздерінен туындаған. Бұл атау Хирннің Эдогониумның жыныстық және жыныссыз көбеюі кезінде байқаған морфологиялық ерекшеліктерін көрсетеді, және ол кейіннен "Monographie und iconographie der Oedogoniaceen" атты еңбегінде сипаттаған.
Ашылу
Оэдогоний түрлерін алғаш рет Хилсе (1860), Головин (1964), Кирхнер (1878), Козловский (1895) және Гутвинский (1897) 19 ғасырдың соңында сипаттады. 1991 жылы Мрозинскаяның мақаласында Оэдогоний туысының жаңа таксономиялық жіктелуі және екі бөлімге бөліну ұсынылды: I. Monospermatozoideae және II. Dispermatozoideae. Бұл бөлімдер антеридиялық (еркек жыныс органы бар) жасушалардың шығаратын сперматозоидтар санының айырмашылығына негізделген. Сүтқорықтың (holdfast) жасушасы ғана түссіз болады. Filamentтің (талшықтың) қалған барлық жасушалары жасыл құрылымдар түрінде болады, олардың кейбіреулерінде ғана қақпақтар (caps) кездеседі. Жасушадағы қақпақтардың саны сол жасушаның қанша рет бөлінгенін көрсетеді. Filamentтің әрбір жасушасы үш қабаттан тұратын жасуша қабырғасына ие: ең ішкісі целлюлозадан, ортаңғысы пектозадан және ең сыртқысы хитиннен тұрады, олардың барлығы да беріктік пен қорғаныс қамтамасыз етеді. Көптеген жасушалар сүтқорық арқылы субстратқа бекітілген және вегетативтік жасушалар болып табылады, бірақ кейбіреулері еркін жүзеді. Оэдогоний түрлері жыныс органдарының таралуына байланысты екі негізгі топқа бөлінеді: макрандос және нанандрос түрлері. Оэдогонийде ерекше геномдық құрылымы бар хлоропластар бар. Бұл геномның ұзындығы 196 547 жұп базалық (bp) және фотосинтездік хлорофиттер арасында ең ықшамды. Онда 17 I топтағы және 4 II топтағы интрон бар, ол интронға толы және сәйкес келмейтін төрт бөліктен тұрады. Онда 99 түрлі сақталған гендерді қамтитын төрт ұзын ашық оқу тізбегі (ORF) бар. Осы ORF-тардың екеуі әдетте хлоропласт ДНК-сында (cpDNA) кездеспейтін гендерге өте ұқсас. Бұл молекулалық белгілер Оэдогонийдің ОКК кладының ең ертегі тармағы екендігі теориясын қолдайды. Гүлдену кезінде бұл жасушаларды жою олардың экожүйесіне оң әсер етеді және оларды кептіріп, өнеркәсіптік қалдықтар сияқты басқа да тұщы су жүйелерінен зиянды ауыр металдарды сіңіру үшін тиімді пайдалануға болады. Оэдогоний бетон беттеріндегі өсуінің артығы бастығынан суару каналдарын айтарлықтай бітеп тастауы мүмкін.
In 1991, a paper by Mrozińska presented a new taxonomic classification of the genus Oedogonium, and a proposed division into two sections: I. Monospermatozoideae and II. Dispermatozoideae. These sections were based on the different number of spermatozoids the antheridial (male sex organ containing) cell expresses. The holdfast is also the only colourless cell of the filament. All other cells in the filament exist as green structures very similar in nature, with only some cells having caps. The number of caps per cell illustrates the number of times that cell has divided. Every cell of the filament has a cell wall consisting of three layers – the innermost is made of cellulose, the middle of pectose, and the outermost is made of chitin, all three of which provide rigidity and protection. Most cells are attached to the substrate by the holdfast and are vegetative cells, although some are free floating. Species of Oedogonium are divided into two major groups based on distribution of the sex organs: macrandous and nannandrous species. Oedogonium contain chloroplasts with a distinctive genome architecture. This genome is 196,547bp in length, and is the most compact among photosynthetic chlorophytes. It has a nonconforming quadripartite structure, with 17 group I and 4 group II introns – making it intron rich. It has four long open reading frames (ORFs), containing 99 different conserved genes. Two of these ORFs show high similarities to genes not usually found in cpDNA (chloroplast DNAs). These molecular signatures are evidence for the theory that Oedogonium is the earliest diverging lineage of the OCC clade. When blooms are in effect, removing these cells has a positive effect on their ecosystem and may be dried and used to effectively absorb harmful heavy metals from other freshwater systems such as industrial wastes. Oedogonium can also significantly clog irrigation canals when their growth on concrete surfaces becomes excessive due to high levels of benthic filaments.
Y
Оэдогониум юньнаньский К. К. Жао, 1979 жыл.