Торонто қаласының тарихы

Кіріспе

Торонто қаласының тарихы, Онтарио, Канада. Торонто 1793 жылы Миссиссаугалар жерді британдықтарға Торонто сатып алу арқылы сатқаннан кейін Йорк қаласы және Үстіңгі Канаданың астанасы ретінде құрылды. Торонто аймағында 12 000 жылдан астам бері жергілікті халықтар өмір сүрген. Гурон-Вендат тайпасының ата-бабалары бұл аймақта шамамен 1600 жыл бұрын алғашқы ауыл шаруашылық елді мекендерін құрған белгілі. 17 ғасырда Хэмбер өзені бойындағы Торонто тасымалдау жолы тері саудасын бақылау үшін стратегиялық маңызға ие болды. Сенека тайпасы жол бойында Теяиагон деп аталатын, шамамен 2000 адам тұратын ауылды құрды. Француздар аймақта, соның ішінде 1751 жылы салынған Форт-Руйе сауда бекеттерін ашты, бірақ британдықтар жеті жылдық соғыста француз Солтүстік Америкасын басып алғаннан кейін оны тастап кетті. 1790 жылдары британдықтар Торонтоға қоныстанды және Торонто портының кіреберісінде орналасқан Форт-Йорк гарнизонын салды. 1812 жылғы соғыс кезінде американдықтар ауылға және гарнизонға шабуыл жасады. Соғыстан кейінгі онжылдықтарда колонияның консервативті элитасы – Отбасылық келісім мен демократиялық реформаторлар арасындағы шиеленіс күшейіп, 1837-1838 жылдардағы көтерілістерге әкелді. Көтеріліс сәтсіз аяқталғаннан кейін консервативті протестанттық бауырластық ұйымы – Оранж Ордені, британдық мәдениетке берілген қалада жергілікті саясатта басым күшке айналды. Дегенмен, қала тек британдықтардың ғана мекені емес еді. Ұлы Ирландия ашаршылығынан кейін көптеген ирландтық католиктер қалаға көшіп келді. Сонымен қатар, қала Жер асты теміржолының аялдамасы болды. Америка Азамат соғысына дейін құлдықтан қашқан мыңдаған афроамерикандықтар Торонтоға қоныстанды. 19 ғасырдың екінші жартысында Торонто маңызды аймақтық орталыққа айналды, өсіп келе жатқан теміржол желісі және американдық және британдық нарықтармен байланысқан порты арқылы Онтарионың қалған бөлігімен байланысты. 1914 жылға қарай қаланың қаржы секторы, Онтарионың солтүстігіндегі кен өндірісінің өркендеуінен пайда көріп, Монреальмен ұлттық деңгейде бәсекелесе бастады, ал американдық корпорациялар Торонтоны филиалдар үшін таңдады. Бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстар қалаға зор әсер етті, ондаған мың тұрғын ерікті түрде соғысқа қатысып, жергілікті "тотальді соғыс" күш-жігеріне атсалысты. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін аймаққа тағы да көп көшіп келушілер келді. Онтарио провинциясы 1954 жылы Торонто мен оның маңындағы қалаларды біріктіріп, Метрополитен Торонто аймақтық үкіметін құрды. Үкіметтер инфрақұрылымға көп инвестиция жасады, бұл халық саны мен өнеркәсіптің өсуіне мүмкіндік берді. 20 ғасырдың екінші жартысында Торонто Монреальді басып өтіп, Канаданың ең ірі қаласы болды және Канаданың экономикалық астанасы мен әлемдегі ең көп мәдениетті қалалардың біріне айналды. 1998 жылы Онтарио провинциясы метрополитендік үкіметтер мен оның маңындағы қалаларды біріктіріп, біртұтас муниципалитет құрды.

the history of the cityHistory of the city of Toronto, Ontario, Canada

Toronto was founded as the Town of York and capital of Upper Canada in 1793 after the Mississaugas sold the land to the British in the Toronto Purchase. For over 12,000 years, Indigenous People have lived in the Toronto area. The ancestors of the Huron Wendat were the first known groups to establish agricultural villages in the area about 1,600 years ago. In the 17th century, the Toronto Carrying Place Trail along the Humber River became a strategic site for controlling the fur trade farther north. The Seneca people established a village of about 2,000 people known as Teiaiagon along the trail. The French set up trading posts in the area, including Fort Rouillé in 1751, which they abandoned as the British conquered French North America in the Seven Years' War. In the 1790s the British began to settle Toronto and built the garrison which became Fort York at the entrance to Toronto Harbour. The Americans attacked the village and garrison during the War of 1812. In the decades after the war, tensions between the colony's conservative elite, the Family Compact and the democratic Reformers grew and culminated in the Rebellions of 1837 1838. After the failed rebellion, the Orange Order, a conservative Protestant fraternal organization, became the dominant power in local politics in a city intensely dedicated to Britishness. However, the city was not exclusively British. Many Irish Catholics settled in the city following the Great Irish Famine. The city was also a terminus of the Underground Railroad. Thousands of Black Americans who escaped slavery settled in Toronto before the American Civil War. In the second half of the 19th century, Toronto grew into an important regional centre, linked to the rest of Ontario by a growing railway network and American and British markets by its port. By 1914, the city's financial sector, profiting from a mining boom in northern Ontario, was competing nationally with Montreal, while American corporations were increasingly choosing Toronto for branch offices. World War I and World War II tremendously impacted the city, with tens of thousands of residents volunteering to fight and participating locally in a "total war" effort. After World War II, another major influx of immigrants came to the region. The Province of Ontario formed a regional government, Metropolitan Toronto, encompassing Toronto and its suburbs in 1954. The Governments invested heavily in infrastructure facilitating a boom in population and industry. In the second half of the 20th century, Toronto surpassed Montreal as Canada's largest city and became the economic capital of Canada and one of the most multicultural cities in the world. In 1998, the Province of Ontario amalgamated the metropolitan governments and its suburbs into one unified municipality.

Этимология

Торонто бастапқыда 17-ғасырдың соңы мен 18-ғасырдың басында Симко көлі мен оған баратын тасымалдау жолын көрсету үшін карталарда қолданылған. Көп ұзағаннан кейін, атау Хэмбер өзенінің сағасына дейін жеткізілді, қазіргі Торонто қаласы орналасқан жерде. Бұғаз Симко көлі мен Джорджиан шығанағынан Торонто тасымалдау жолының соңғы нүктесі болып табылады. Бұл сөз, ықтималы бар, мохок тіліндегі «суда тұрған ағаштар бар» деген мағынаны білдіретін «tkaronto» сөзінен шыққан, ол бастапқыда қазіргі Ориллия маңындағы «The Narrows» деген жерді атаған. Мохоктардан бұрын сол жерде тұрған адамдар балық аулау үшін суға қадаларды орнатып, тоғандар жасаған. 1680-1760 жылдардағы француз карталары қазіргі Симко көлін Лак де Таронто деп көрсеткен. 18-ғасырда жазуы Торонтоға өзгерді. Тасымалдау жолының маңыздылығы арта келе, атау кеңінен таралды және ақырында Онтарио көлінен ішкі жағындағы Хэмбердегі француз сауда бекінісіне берілді. Орналасқан жердің атын шатастыруға себеп, аймақта тұрған алғашқы халықтардың – Нейтрал, Сенека, Мохок, Кайуга және Вендат тайпаларының алмасуы да болуы мүмкін. Сонымен қатар, атаудың шығу тегі Сенека тіліндегі «ар жағында» деген мағынаны білдіретін «Giyando» сөзінен шыққан деген болжам бар, ол Хэмбер өзенінің Теяягон ауылына апаратын жолдың басында тарылатын жері. 1793 жылдың тамызынан 1834 жылдың наурызына дейін елді мекен Йорк деп аталды, ол орналасқан округтің атымен бірдей болды. Губернатор-лейтенант Джон Грейвс Симко қалаға Принц Фредерик, Йорк және Албани герцогының есімін беруді ұсынғанда, елді мекеннің аты өзгертілді. Англиядағы Йорк және Нью-Йорк қаласынан айырмашылығы үшін қала «Кіші Йорк» деп аталды. 1804 жылы қоныс аударған Ангус Макдональд Жоғарғы Канада Парламентіне аймақтың бастапқы атын қайтару туралы петиция жіберді, бірақ ол қабылданбады. Қала қала мәртебесіне ие болғанда, оның атын қайтадан Торонто деп өзгертті.

Лит және архаикалық кезеңдер (б.з.д. 9000-1000 жылдар)

Торонто соңғы мұздық кезең бойына мұздық мұзбен жабылған күйде қалды, мұздық мұз шамамен б.з.д. 13000 жылы Жылыну кезеңінде аймақтан шегінді. Соңғы мұздық кезеңнен кейін Торонтоның жағалауы Ирокез көлінің өсуімен және кейіннен қысқаруымен өзгерді. Бұл аймақтағы алғашқы адамдар б.з.д. 9000-8500 жылдары пайда болды. Бұл қоныс көшпенділері отбасылық топтармен үлкен қашықтықтарды шарлап, тундра мен Бореалдық орманның карибуларымен, мамонттарымен, мастодонттарымен және кішкентай жануарларымен күнекөрді. Еуропалықтар 16 ғасырда Оңтүстік Онтариоға келмегенімен, еуропалық тауарлар 1500 жылдардың соңында-ақ бұл аймаққа жетіп бастады. Халықтың азаюы және сауда үшін терілерді алуға деген ұмтылыс, оңтүстіктегі Хауденосауне Конфедерациясын аймаққа шабуыл жасап, Хурон-Вендат Конфедерациясына қарсы күреске итерді. 1600 жылдардың ортасында Хауденосаунелер Хурон-Вендатты жеңіске жеткізді, ал Хурон-Вендаттар босқындар ретінде қашып кетті, өлтірілді немесе Хауденосаунелерге күштеп қабылданып алынды.

Француз зерттеушілері мен саудагерлері

Онтарио көлінің жағалауына аяқ басқан алғашқы еуропалық француз саяхатшысы Этьен Брюле болуы мүмкін, ол 1615 жылы Хюрониядан Торонто жолымен өтіп келген; алайда, бұл мәлімдемені бірнеше ғалымдар даулап отыр. Олар Брюле батысқа қарай бағытталған жолмен Эри көліне жеткенін, Онтарио көліне емес деп санайды. Оның миссиясы – АҚШ Тәуелсіздік соғысынан кейін АҚШ-тан келген жаңа лоялистердің мәселелерін шешу болды. Алғашқыда Дорчестер жаңа Канада Батысын Квебек үкіметіне бағынған округтер ретінде ашуды ұсынды, бірақ Ұлыбритания үкіметі Квебек провинциясын Жоғарғы және Төменгі Канадаға бөлу ниетін жариялады. Дорчестер Жоғарғы Канаданың жаңа провинциясын, соның ішінде астанасын ұйымдастыруға кірісті. Дорчестердің алғашқы таңдауы Кингстон болды, бірақ ол Квинт шығанағы және Ниагара аймақтарындағы лоялистердің көптігін ескеріп, Торонто шығанағының солтүстігіндегі, елді мекендер мен АҚШ арасындағы орталықта орналасқан жерді таңдады. Сол кездегі империялық саясатқа сәйкес, атап айтқанда, 1763 жылғы Корольдік жарлығы, ол рим құқығына негізделген, Дорчестер 1787 жылы Миссиссауга тайпасынан жер сатып алуға келісім жасады. Жерді зерттегеннен кейін Миссиссауга тайпасы сатып алуға қарсылық білдірді және ол жарамсыз деп жарияланды. Торонто сатып алу шарты 1805 жылы қайта қарастырылды, бірақ бұл келісім де дауға түсті және тек екі ғасырдан кейін, 2010 жылы ғана шешілді. 1788 жылы капитан Готер Манн қалалық жерді зерттеп, орталық алаңның төңірегінде үкіметтік және әскери ғимараттармен торлы жоспармен салды. Сатып алынған жерге Руж өзенінің аңғары кірмеді, ол әлімесе қоныстанбаған еді. Квебек провинциясының батыс бөліктеріне, соның ішінде Торонто аймағына лоялистердің көптеп қоныс аударуы 1791 жылғы Конституциялық актінің қабылдануына себеп болды. Акт колонияны екіге бөлді. Квебектің шығыс бөлігі Төменгі Канада провинциясы, ал Квебектің батыс бөлігі (Торонтоны қоса алғанда) Жоғарғы Канада провинциясы болды. 1791 жылы Ньюаркта (қазіргі Ниагара-о-Лейк) Жоғарғы Канаданың уақытша үкіметі құрылды.

The first European to set foot on the shores of Lake Ontario in the vicinity of what is now Toronto may have been French explorer Étienne Brûlé, taking the Toronto Passage from Huronia in 1615; although the claim is disputed by several scholars, who suggest that Brûlé took a more westerly route and reached Lake Erie, as opposed to Lake Ontario. His mission was to solve the problems of the newly landed Loyalists from the United States after the US War of Independence. At first, Dorchester suggested opening the new Canada West as districts under the Quebec government, but the British Government made known its intention to split the Province of Quebec into Upper and Lower Canada. Dorchester began organizing for the new province of Upper Canada, including a capital. Dorchester's first choice was Kingston, but was aware of the number of Loyalists in the Bay of Quinte and Niagara areas, and chose instead the location north of the Bay of Toronto, midway between the settlements and from the US. Under the Imperial policy of the time, namely the Royal Proclamation of 1763, which was rooted in Roman Law, Dorchester arranged to purchase more than of land from the Mississaugas in 1787. After surveying the land, the Mississaugas objected to the purchase and it was declared invalid. A revision to the Toronto Purchase was made in 1805, but this agreement too fell into dispute and was only eventually settled two centuries later in 2010 for A townsite was surveyed in 1788 by Captain Gother Mann, and laid out in a gridiron, with government and military buildings around a central square. The purchase did not include the Rouge River valley, yet to be settled. The influx of loyalist settlers to the western portions of the Province of Quebec, including the Toronto area, led to the passage of the Constitutional Act 1791. The Act split the colony into two. The eastern portion of Quebec became the Province of Lower Canada, and the western portion of Quebec (including Toronto) became the Province of Upper Canada. A provisional Upper Canada government was set up in Newark (today's Niagara on the Lake) in 1791.

Йорк қаласы (17931834)

1793 жылдың мамыр айында, жаңа құрылған Жоғарғы Канада провинциясының бірінші лейтенант-губернаторы, подполковник Джон Грейвс Симко, Торонтоға алғаш рет келді. Симко, Жоғарғы Канаданың сол кездегі астанасы Ньюарктан наразы болды және оны қазіргі Лондонға көшіруді ұсынды, бірақ сол жерге жол салудың қиындығы одан бас тартты. Британдық губернатор Лорд Дорчестердің таңдауы болған Кингстонды қабылдамай, Симко 1793 жылдың 29 шілдесінде Торонто сатып алынған жерді Жоғарғы Канаданың уақытша астанасы ретінде таңдады. Симко және оның әйелі қазіргі Батерст көшесінің басындағы су жағасында орналасқан үлкен шатырда тұрды. Торонто 1796 жылға дейін «уақытша» мәртебеде сақталды. Симко аборигендердің атауын қабылдамай, қаланы «Йорк» деп атады, ол Торонто аралдарымен қоршалған үлкен шығанақтың ішінде салынды. Сол кезде Торонто аралдары ұзын құмды түбек болып, үлкен табиғи порты құрады. Порттың шығыс жағында Дон өзенімен толығуда, үлкен батпақты алқап орналасқан, ол кейін толтырылды. 1793 жылы көлге тек батыс жағынан ғана кіруге болады, ал 1858 жылы ғана «Шығыс ойығы» дауылдың нәтижесінде түбек арқылы ашылып, қазіргі Торонто аралдарын құрады. 1793 жылғы үлкен табиғи портты қорғау үшін гарнизон салынды, кейіннен Форт-Йорк деп аталды, ол сол кездегі су жағасындағы биік нүктедегі кіреберісті күзетті, ал ішкі жағында кішкентай өзен (Гаррисон сағасы) болды. Маннның қала жоспарын қабылдамай, Симко басқа жоспар жасады. Бұл жоспар он шаршы блоктан тұратын, порттың шығыс жағында, түбек артында, қазіргі Парламент көшесіне жақын орналасқан, ықшам қала құрылысын көздейді. Бұл он блок бүгінде «Ескі қала» деп белгілі. Симко Торонтода болған кезінде қалада екі маңызды жол салынды: Генри Дандастың есімімен аталған Дундас көшесі және Ұлыбританияның соғыс хатшысы сэр Джордж Йонгтың есімімен аталған Йонг көшесі. Корольдік рейнджерлер мен неміс қоныс аударушылары Йонг көшесінің арба жолын солтүстікке қарай Голланд өзеніне дейін жасады. Парламент және Фронт-стрит маңында үкіметтік ғимараттар салынды. Симко Йорк қаласында университет ашуға үміттене білмесе де, Йоркта заң соттарын құруға қол жеткізді. Жұмыс күші жетіспеді, сол кезде құлдыққа рұқсат етілді, бірақ Симко құлдықты біртіндеп жоюға ұйымдастырды, жаңа құлдарды әкелуге тыйым салды, ал құлдардың балалары 25 жасқа толғанда босатылатын болды. Денсаулығына байланысты Симко 1796 жылдың шілдесінде Англияға демалысқа кетті, бірақ қайтып оралмады және 1799 жылы лауазымынан бас тартты. Сол кезде Йорк қаласының халқы 240 адамды құрады. Симко Питер Расселлді әкімшілікке тағайындады. 1799 және 1800 жылдар аралығында Аса Дэнфорт Торонтоның шығысынан Трент өзенінің сағасына дейін жол салды. Осылай бүгінгі Кингстон жолы пайда болды. Расселл алғашқы түрмені құрды. Ол қаланы батысқа және солтүстікке қарай кеңейтті, және оның өкілеттігі кезінде 1803 жылы алғашқы Сент-Лоуренс базары салынды. Алғашқы шіркеу, бүгінгі Сент-Джеймс соборының іргесі, 1807 жылы салынды. Расселл 1808 жылы қайтыс болғанда, қала халқы 500 адамға жетті.

In May 1793, Lieutenant Colonel John Graves Simcoe, the first lieutenant governor of the newly organized province of Upper Canada, visited Toronto for the first time. Simcoe was unhappy with the then capital of Upper Canada Newark, and proposed moving it to the site of present day London, Ontario but was dissuaded by the difficulty of building a road to the location. Rejecting Kingston, the choice of British Governor Lord Dorchester, the Toronto purchase site was then chosen by Simcoe on July 29, 1793, as the temporary capital of Upper Canada. Simcoe and his wife set up in a large tent at the water's edge near the foot of today's Bathurst Street. Toronto would remain "temporary" in status until 1796. The town, which Simcoe named "York", rejecting the aboriginal name, was built within a large protected bay formed by the Toronto Islands. At that time, the eventual Toronto Islands were a long sandy peninsula, which formed a large natural harbour. The harbour included a great wetland marsh, fed by the Don River, at the eastern end, which has since been filled in. In 1793 the only opening to the lake was at the western end; only later, in 1858, the "Eastern Gap", was punched through the peninsula by a storm, creating the current Toronto Islands. The large natural harbour of 1793 was defended with the construction of a garrison, later to be known as Fort York, guarding the entrance on what was then a high point on the water's edge, with a small river on the inland side (Garrison Creek). Rejecting Mann's town plan, Simcoe had another town plan set up. This was a more compact plan, a gridiron settlement of ten square blocks, closer to the eastern end of the harbour, entirely behind the peninsula, near what is now Parliament Street. The ten blocks are known today as the "Old Town" neighbourhood. During Simcoe's time in Toronto, two main roads were laid out in the city: Dundas Street, named after Henry Dundas and Yonge Street, named after Sir George Yonge, the British Secretary of State for War. The Queen's Rangers and conscripted German settlers hacked out the wagon path of Yonge Street as far north as the Holland River. Government buildings were erected near Parliament and Front Street. Simcoe had hoped to found a university in York during his time but was successful in establishing law courts in York. Labour was in short supply, and slaves were still allowed at this time, but Simcoe arranged for the gradual abolition of slavery, passing legislation banning any further slaves, and the children of slaves would be freed when they reached their 25th birthday. Due to ill health, Simcoe returned to England in July 1796 on leave but did not return and he gave up his position in 1799. By this time, York was estimated to have a population of 240 persons. Peter Russell was named administrator by Simcoe. Between 1799 and 1800, a road was constructed east of Toronto to the mouth of the Trent River by Asa Danforth. This was the making of today's Kingston Road. Russell established the first jail. He expanded the town westward and northward and during his term, the first St. Lawrence Market was built in 1803. The first church of what was to become today's St. James Cathedral was built in 1807. When Russell died in 1808, the town's population was now up to 500.

1812 жылғы соғыс

1813 жылғы 27 сәуірде Зебулон Пайк бастаған американдық әскерлер Йоркке шабуыл жасады. Британдық жергілікті күштер американдықтардың қонуына кедергі келтіре алмады (қазіргі Паркдейл), британдық күштер қорғаныс мүмкін емес екенін түсініп, кері шегінуге бұйрық берді. Кетіп бара жатқан британдық әскерлер Форт-Йорк қаласындағы оқ-дәрі қоймасын жарылу үшін дайындады. Жарылыс американдық сарбаздардың құлақ пердесін жарып, өкпесіне қан құйды, ал Ниагара көлінің 50 шақырым қашықтығындағы терезелерді дірілдетті. Американдық әскерлер фортқа кіре жатқанда жарылыс болды, Пайк және оның бір бөлігі қаза тапты. Келесі күндері американдық әскерлер қаланы тонап, Парламент ғимаратының ішіндегі бірнеше мүлікті өртеп жіберді. Қала 8 мамырға дейін американдық әскерлер басып алған күйде болды. Йорк шайқасынан басқа, соғыс кезінде қалаға тағы екі американдық шабуыл жасалды. Екінші шабуыл бірнеше айдан кейін, 31 шілдеде болды. Американдық эскадрилья бастапқыда Бёрлингтон-Хайтстағы британдық күштерге шабуыл жасауды жоспарлаған, бірақ биіктікте британдықтардың жақсы бекініп алғанын көргеннен кейін Йоркке шабуыл жасады. Йоркке қонуға қарсылық болмады, Йорк гарнизонының көп бөлігі Бёрлингтон-Хайтсты қорғау үшін батысқа жылжыды. Американдық әскерлер қаланың азық-түлік және әскери қоймаларын тонады, содан кейін сол түні кетер алдында бірнеше әскери құрылыстарды қиратты. Бұл қала тұрғындары арасында кең таралған лақап ат еді. Уильям Лайон Маккензи оның алғашқы мэрі болды. Жаңа реформалық муниципалдық кеңес ескі тоқсандық сессиялар сотының бақылаусыз қалдырған мәселелерін түзетуге кірісті. "Лақты Йорк" үшін жаңа азаматтық корпорация жолдарды басымдыққа қойды. Бұл жолдарды жақсарту жоспары жаңа кеңесті қиын жағдайға түсірді; жақсы жолдар қымбат еді, бірақ инкорпорациялау туралы заң кеңестің салықтарды көтеру мүмкіндігін шектеді. Бұл тең емес салық жүйесі халықтың кедейлеріне ауыр жүк салды. Маккензи мәселені тікелей азаматтарға жеткізуді шешті және 1834 жылғы 29 шілдеде "механиктер мен жұмысшы сыныбы бір күндік еңбегін тоқтатпай, ең қолайлы уақытта қатыса алатындай, сағат алтыда" Базар алаңында қоғамдық жиналыс шақырды. Маккензи ұйымдасқан қарсылыққа тап болды, өйткені жаңадан қайта жанданған "Британдық конституциялық қоғам", президенті Уильям Х. Дрейпер, вице-президенттері Тори кеңесшілері Карфрей, Монро және Денисон, және кеңесші және газет баспагері Джордж Гурнет хатшы ретінде, бұрынғы күні кездесіп, "қауымдастықтың ең құрметті бөлігі 150-ден 200-ге дейін жиналды және бір ауыздан мэрдің шақыруы бойынша кездесуге келісті". Шериф Уильям Джарвис жиналысты өз қолына алып, мэр Маккензиді үзіп, "мэр ретіндегі оның әрекеттеріне наразылық білдіру үшін дауыс беруді ұсынды". Осыдан туындаған дау-дамайда екі тарап келесі күні екінші кездесу өткізуге келісті. Торилер жұмысшы сыныбының "механиктері" қатыса алмауы үшін жиналысты түстен кейінгі сағат үшке белгіледі. Механиктердің қатыса алмауы олардың құтқарылуына себеп болды, өйткені кездесу Market Square-ке қараған қалың галерея құлап, көрермендерді төмендегі етханаларға лақтырып жіберіп, төрт адамды өлтірді және ондаған адамды жарақаттады. Тори баспасөздері, ол қатыспағанына қарамастан, дереу Маккензиді кінәлады. Торонто механиктері, әрине, кездесудің белгіленген сағатына байланысты қаза тапқан жоқ, бірақ Тори баспасөздерінің әсеріне ұшыраған жоқ. 1834 жылғы қазан айында өткен провинциялық сайлауда Маккензи Йорк округінің екінші округінде көп дауыспен сайланды; Торонто қаласында жарысқан шериф Уильям Джарвис реформатор Джеймс Эдвард Смоллға 252-ге 260 дауыс айырмасымен жеңілді. Торонто 1837 жылы Маккензи бастаған Жоғарғы Канада көтерілісінің негізгі оқиғаларының орны болды. 1841 жылы Торонтода алғашқы газды көше шамдары пайда болды. 1842 жылғы мамыр айында автор Чарльз Диккенс келген кезде, сол жылы 100-ден астам шам орнатылды. Диккенс Торонтоны "өмірге, қозғалысқа, бизнеске және жақсартуға толы" деп сипаттады. Көшелер жақсы асфальтталған және газбен жарықтандырылған". Диккенс Солтүстік Америкада гастрольде болды. 1847 жылғы тиф эпидемиясы кезінде 863 ирланд иммигранты Король көшесі мен Джон көшесінің солтүстік-батысындағы Торонто ауруханасында салынған қызбадан қайтыс болды. Сондай-ақ, індет Торонтоның алғашқы Рим-католик епискобы Майкл Пауэрді де өлтірді, ол Ұлы ашаршылықтан қашқан ирланд иммигранттарына көмек көрсетіп, оларға қызмет етіп жатқанда. 1849 жылғы 7 сәуірдегі кафедраль өрті Market Square-тің солтүстігіндегі "Market Block" және Сент-Лоуренс нарығын, сондай-ақ Торонтоның алғашқы Сент-Джеймс кафедралін және Торонтоның алғашқы қалалық әкімдігінің бір бөлігін қиратты. Торонтода өрт сөндіру бригадасы және екі өрт станциясы болғанымен, күш үлкен өртті тоқтатуға және көптеген бизнес жойылды. Жаңадан құрылыс кезеңі басталды. Жоғарғы Канада көтерілісінен кейін Торонтодағы Family Compact және реформалық элементтер арасындағы наразылықтар жалғасты. Ирландтар мен басқа католиктер Торонтоға көшіп келгенде және халықтың үлкен бөлігін құрағанда, Британ тажына адал протестант элементтерін ұсынып тұрған Orange Order үкіметті және мемлекеттік қызметтерді бақылауда ұстауға күш салды. Полиция және өрт департаменттері қамқорлық арқылы басқарылды және Orange Order бақылауында болды. Orange Order элементтері католиктерге және реформаторларға зорлық-зомбылық көрсетуге және қудалаудан қорғалды. Торонтода алғашқы католик мэрі 20 ғасырға дейін сайланбады.

On 27 April 1813, American forces led by Zebulon Pike attacked York. After the British Native force failed to prevent the American landings (in present day Parkdale), British forces ordered a withdrawal, realizing that defence was impossible. Upon their departure, British forces rigged Fort York's gunpowder magazine to explode. The blast, powerful enough to perforate eardrums and hemorrhage the lungs of some American soldiers massed outside the Fort was said to have rattled windows 50 kilometres across the lake in Niagara. It exploded as the American forces were about to enter the fort, killing Pike and a contingent of his men. In the following days, American forces sacked the town and burned a number of properties including the Parliament Buildings. The town remained occupied until May 8, when American forces departed the settlement. In addition to the Battle of York, two other American incursions occurred in the town during the war. The second incursion occurred several months later, on 31 July. An American squadron originally planned to attack British forces at Burlington Heights, although opted to raid York after finding the British at the Heights too well entrenched. The landings at York were unopposed, with most York's garrison moving west to defend Burlington Heights. American forces raided the town's food and military stores, as well as destroyed several military structures before departing the same night. a common nickname for the town by its residents. William Lyon Mackenzie was its first mayor. The new Reform dominated municipal council quickly set to work to correct the problems left unchecked by the old Court of Quarter Sessions. Unsurprisingly for "Muddy York", the new civic corporation made roads a priority. This ambitious road improvement scheme put the new council in a difficult position; good roads were expensive, yet the incorporation bill had limited the ability of the council to raise taxes. An inequitable taxation system placed an unfair burden on the poorer members of the community. Mackenzie decided to take the matter directly to the citizens and called a public meeting at the Market Square on July 29, 1834 "for six, that being the hour at which the Mechanicks and labouring classes can most conveniently attend without breaking on a day's labour." Mackenzie met with organized resistance, as the newly resurrected "British Constitutional Society", with William H. Draper as president, Tory aldermen Carfrae, Monro and Denison as vice presidents, and common councilman and newspaper publisher George Gurnett as secretary, met the night before, and "from 150 to 200 of the most respectable portion of the community assembled and unanimously resolved to meet the Mayor upon his own invitation." Sheriff William Jarvis took over the meeting and interrupted Mayor Mackenzie "to propose to the Meeting a vote of censure on his conduct as Mayor." In the resulting pandemonium, the two sides agreed that they would hold a second meeting the next day. The Tories called the meeting for three in the afternoon so that the working class "mechanics" would not be able to attend. The inability of the mechanics to attend was their saving grace, for the meeting ended in a terrible tragedy when the packed gallery overlooking Market Square collapsed, pitching the onlookers into the butcher's stalls below, killing four and injuring dozens. The Tory press immediately placed the blame on Mackenzie, even though he did not attend. The Toronto mechanics, ironically spared the carnage because of the hour at which the meeting was appointed, did not appear to be swayed by the Tory press. In the October 1834 provincial elections, Mackenzie was overwhelmingly elected in the second riding of York; Sheriff William Jarvis, running in the city of Toronto, lost to reformer James Edward Small by the slim margin of 252 to 260 votes. Toronto was the site of the key events of the Upper Canada Rebellion in 1837, led by Mackenzie. In 1841, the first gas street lamps appeared in Toronto. Over 100 were installed that year, in time for author Charles Dickens' visit in May 1842. Dickens described Toronto as "full of life, motion, business and improvement. The streets are well paved and lighted with gas." Dickens was on a North American tour. During the Typhus epidemic of 1847, 863 Irish immigrants died of typhus at fever sheds built at the Toronto Hospital at the northwest corner of King Street and John Street. The epidemic also killed the first Roman Catholic Bishop of Toronto, Michael Power, while providing care and ministering to Irish immigrants fleeing the Great Famine. The April 7, 1849 Cathedral Fire destroyed the "Market Block" north of Market Square and St. Lawrence Market, as well as the first St. James' Cathedral and a portion of Toronto's first City Hall. While Toronto had a firefighting brigade and two fire halls, the force could not stop the large fire and many businesses were lost. A period of rebuilding followed. After the Upper Canada Rebellion, resentments between the ruling factions of the Family Compact and the Reform elements in Toronto continued. As Irish and other Catholics migrated to Toronto and became a larger part of the population, the Orange Order representing Protestant elements loyal to the British Crown fought to keep control of the ruling government and civil services. The police constabulary and the fire departments were controlled through patronage and were under Orange control. Orange elements were known to use violence against Catholics and Reformers and were immune to prosecution. It would not be until the 20th century that Toronto would have its first Catholic mayor.

19 ғасырдың аяғы

Торонто халқы 19 ғасырдың соңында қарқынды өсті, 1851 жылы 30 000-нан 1871 жылы 56 000-ға, 1881 жылы 86 400-ге және 1891 жылы 181 000-ға дейін жетті. Жалпы қалалық халық саны қазіргідей кең аумақты қамтымай есептелгендіктен, қала шекарасының сыртында тұратын халық едәуір көп болды. 1891 жылғы көрсеткіш Паркдейл, Броктон Виллидж, Батыс Торонто, Шығыс Торонто және тағы да басқалар сияқты көптеген шағын, іргелес қалаларды қосып алғаннан кейін есептелген халықты да қамтыды. Иммиграция, жоғары туу көрсеткіштері және айналасындағы ауылдық аймақтан келгендер осы өсудің көп бөлігін құрады, бірақ 1880-жылдарға қарай иммиграция бұрынғы буынмен салыстырғанда айтарлықтай төмендеді. Теміржол желілері 1850 жылдары жағалаудағы портовый аймаққа келді. Порт бойында серуендеуге арналған "Эспланада" жобасының орнына, теміржол желілері үшін жаңа бағыт жасалды, ол порттағы жаңа кемежайларға дейін созылды. Торонтоға үш теміржол компаниясы желі салды: Гранд Транк Темір жолы (GTR), Ұлы Батыс Темір жолы және Канаданың Солтүстік Темір жолы. GTR 1858 жылы қала орталығында алғашқы Юнион станциясын салды. Торонто 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында мемлекеттік қызметтерін жаңартып, кәсіби деңгейге көтерді. Торонто полициясының жұмысы ең көп өзгерген сала болды. Жедел телефон қоңырауларының орталық диспетчерге қосылған желісі, сондай-ақ велосипедтер, мотоциклдер мен автомобильдер патрульдік полицияның жұмысын белгілі бір маршрутпен жүруден, хабарланған оқиғаларға жылдам ден қоюға және автомобиль қозғалысын реттеуге ауыстырды. 1849 жылғы Ұлы өрттен кейін Торонто өрт қауіпсіздігі ережелерін жақсартты. Бұдан кейін өрт сөндіру қызметтері кеңейтілді және 1874 жылы Торонто өрт сөндіру қызметі құрылды. 1879 жылы Торонтода алғашқы өнеркәсіптік көрме өтті. Онтариодағы провинциялық ауыл шаруашылығы жәрмеңкесі 1850 жылдардан бері кезекпен өткізіліп келді, ал Торонто 1878 жылы Кинг және Шоу көшелерінде көрме өткізгеннен кейін оны қайта өткізуді қалады. Бірақ өтініш қабылданбады, соның нәтижесінде өнеркәсіптік көрме ұйымдастырылды. Қала гарнизондық алаңды жалға алып, Кристалл сарай ғимараттарын сол жерге көшірді. Ақырында, гарнизондық алаң көрмеге берілді және жыл сайынғы көрме бүгінге дейін Канаданың Ұлттық көрмесі ретінде жалғасуда. Аумақ Көрме алаңы болып өзгерді және жыл бойы спорттық іс-шаралар, көрмелер, сауда және конференциялар өткізіледі.

Toronto's population grew rapidly in the late 19th century, increasing from 30,000 in 1851 to 56,000 in 1871, 86,400 in 1881 and 181,000 in 1891. The total urbanized population was not counted as it is today to include the greater area, those just outside the city limits made for a significantly higher population. The 1891 figure also included population counted after recent annexations of many smaller, adjacent towns such as Parkdale, Brockton Village, West Toronto, East Toronto, and others. Immigration, high birth rates and influx from the surrounding rural population accounted for much of this growth, although immigration had slowed substantially by the 1880s if compared to the generation prior. Rail lines came to the waterfront harbour area in the 1850s. A planned "Esplanade" land fill project to create a promenade along the harbour, instead became a new right of way for the rail lines, which extended to new wharves on the harbour. Three railway companies built lines to Toronto: the Grand Trunk Railway, (GTR) the Great Western Railway and Northern Railway of Canada. The GTR built the first Union Station in 1858 in the downtown area. Toronto modernized and professionalized its public services in the late 19th and early 20th centuries. No service was changed more dramatically than the Toronto Police. The introduction of emergency telephone call boxes linked to a central dispatcher, plus bicycles, motorcycles and automobiles shifted the patrolman's duties from passively walking the beat to fast reaction to reported incidents, as well as handling automobile traffic. After the Great Fire of 1849, Toronto improved its fire code. This was followed by an expansion of the fire services and the eventual formation of Toronto Fire Services in 1874. In 1879, the first Toronto Industrial Exhibition was held. A provincial Agricultural Fair was held in Ontario on a rotating basis since the 1850s, and after Toronto held the 1878 exhibition at King and Shaw streets, it wanted to hold the fair again. The request was turned down and the Industrial Exhibition was organized. The City arranged a lease of the garrison commons and moved its Crystal Palace building to the site. Eventually, the garrison commons became taken over by the Exhibition and the annual exhibition continues today as the Canadian National Exhibition. The grounds became Exhibition Place and hold sports venues, exhibition venues, trade and convention space used year round.

Иммиграция

Ұлы Ирландия ашаршылығы (1845–1849) қалаға көптеген ирландтарды әкелді, олардың сәл көп бөлігі протестанттар еді. Кедей иммигранттардың күтпеген шамалы көптеп келуі католик шіркеуі үшін жаңа сынға айналды. Шіркеудің қорқынышы – протестанттар олардың материалдық қажеттіліктерін евангелизациялау үшін пайдалануы мүмкін екендігі еді. Жауап ретінде шіркеу ауруханалар, мектептер, пансионаттар және жетімдер үйлері сияқты қайырымдылық мекемелерінің желісін құрып, мұқтаждықты қанағаттандыру және адамдарды дінде ұстауға тырысты. Католик шіркеуі француз және ирланд католиктері арасындағы шиеленісті шешуде толыққанды сәттілікке жете алмады; соңында ирландтар бақылауға алды және өздерінің Ватиканға адал ұстанымдарымен Римнің қолдауын жеңіп алды. 1851 жылға қарай, қаладағы ең ірі этникалық топ – ирландтар болды. Протестант ирландтары арасында құрылған Оранж Ордені Торонто қоғамында үлкен күшке айналды, сондықтан 1920-ші жылдардағы Торонтоны «Канаданың Белфасты» деп атады. Оранж Ордені католиктерге қарсы болды. Солтүстік Ирландия құрылғаннан кейін Ирландияға деген қызығушылықтары азайды және 1940 жылдан кейін Оранж Орденінің ықпалы төмендеді. Торонтоға келген ирланд католиктері кең таралған төзімсіздікке және әлеуметтік және заңнамалық жағынан қатты кемсітуге тап болды, бұл 1858 жылдан 1878 жылға дейін католиктер мен протестанттар арасында бірнеше ірі қақтығыстарға әкеп соқты, олар 1875 жылғы мерекелік төңкеріспен аяқталды. 1890 жылға дейін Торонтодағы католик халқының басым бөлігін ирландтар құрады, содан кейін неміс және француз католиктері ирландтармен бірге қалаға қосылды, бірақ ирландтардың үлесі католик халқының 90% құрады. Алайда, Сент-Михаил колледжінің 1852 жылы құрылуы, үш аурухана және қаладағы ең маңызды қайырымдылық ұйымдары (Сент-Винсент-де-Пол қоғамы) және ирланд католиктері құрған Провиденс үйі сияқты түрлі оң бастамалар ирландтықтардың ұлттық ерекшеліктерін нығайтып, қаладағы ирландтықтардың беделін арттырды. МакГоуэннің пікірінше, 1890-1920 жылдар аралығында қаладағы католиктер Торонто қоғамына интеграциялануға және екінші дәрежелі мәртебеден арылуға мүмкіндік берген үлкен әлеуметтік, идеологиялық және экономикалық өзгерістерге ұшырады. Ирланд католиктері (француздардан айырмашылығы) Канаданың Бірінші дүниежүзілік соғыстағы рөлін ынталы түрде қолдады. Олар геттодан шығып, Торонтоның барлық аудандарында тұрды. Біліктілігі төмен жұмысшылар ретінде бастап, жоғары білімдерінің арқасында жоғарылауға қол жеткізіп, төменгі орта тапта жақсы өкілдік етті. Ең қызығы, олар протестанттармен бұрын-соңды болмаған деңгейде некелесіп кетті. XIX ғасырдың соңында және XX ғасыр бойы британдықтарға ілесіп Торонтоға келген ирланд иммигранттарынан кейін, XIX ғасырдың соңында көптеген басқа иммигрант топтары да келді: Шығыс Еуропаның әртүрлі аймақтарынан немістер, итальяндар және еврейлер; кейіннен қытайлықтар, орыстар, финдер, поляктар және басқа да көптеген шығыс еуропалықтар. XX ғасырдың соңғы жартысында әлемнің көптеген бөліктерінен келген босқындар мен иммигранттар иммиграцияның басты көзіне айналды. Британдық иммиграция 19 ғасырдың соңғы жартысында және 20 ғасырдың басында күшті болды, сонымен қатар Онтарионың ауылдық аймақтарынан тұрақты ағын болды, оның ішінде француз канадалықтары да бар еді.

The Great Irish Famine (1845–1849) brought a large number of Irish into the city, a slight majority of whom were Protestant. The huge unexpected influx of very poor immigrants brought a new challenge to the Catholic Church. Its fear was that Protestants might use their material needs as a wedge for evangelization. In response, the Church built a network of charitable institutions such as hospitals, schools, boarding homes, and orphanages, to meet the need and keep people inside the faith. The Catholic Church was less successful in dealing with tensions between the French and the Irish Catholic clergy; eventually the Irish took control and won the support of Rome by its unwavering ultramontane (pro Vatican) position. By 1851, the Irish born population became the largest single ethnic group in the city. The Orange Order, based among the Protestant Irish, became a dominant force in Toronto society, so much so that 1920s Toronto was called the "Belfast of Canada". The Orange opposed everything Catholic. They lost interest in Ireland after the establishment of Northern Ireland and the Orange influence faded after 1940. Irish Catholics arriving in Toronto faced widespread intolerance and severe discrimination, both social and legislative, leading to several large scale riots between Catholics and Protestants from 1858 to 1878, culminating in the Jubilee riots of 1875. The Irish population essentially defined the Catholic population in Toronto until 1890, when German and French Catholics were welcomed to the city by the Irish, but the Irish proportion still remained 90% of the Catholic population. However, various positive initiatives such as the foundation of St. Michael's College in 1852, three hospitals, and the most significant charitable organizations in the city (the Society of Saint Vincent de Paul) and House of Providence created by Irish Catholic groups strengthened the Irish identity, transforming the Irish presence in the city into one of influence and power. McGowan argues that between 1890 and 1920, the city's Catholics experienced major social, ideological, and economic changes that allowed them to integrate into Toronto society and shake off their second class status. The Irish Catholics (in contrast to the French) strongly supported Canada's role in the First World War. They broke out of the ghetto and lived in all of Toronto's neighbourhoods. Starting as unskilled labourers, they used high levels of education to move up and were well represented among the lower middle class. Most dramatically, they intermarried with Protestants at an unprecedented rate. During the late 19th century and throughout the 20th century, the Irish immigrants who had followed the British to Toronto were followed by many other immigrant groups in the late 19th century: Germans, Italians, and Jews from various parts of Eastern Europe; later Chinese, Russians, Finns, Poles, and many other eastern Europeans. By the latter half of the 20th century, refugees and immigrants from many other parts of the world were the major source of immigration. British immigration remained strong through the latter half of the 19th century well into the 20th century, in addition to a steady influx from rural areas of Ontario, which included French Canadians.

20 ғасыр

1900 жылы бизнес орталығы тарихи Йорк қаласының батысына жылжыды. Янг және Кинг көшелерінің батысына жаңа қалалық орталық салынды. Торонто қаласы Бей-стриттің басында, Куин-стритте салынған жаңа қалалық әкімшілікке көшіп келді. Бұл жаңа қалалық орталықтың көп бөлігі 1904 жылғы Торонтодағы Ұлы өртте қирады, бірақ ол тез арада жаңа, биік ғимараттармен қайта жаңартылды. Қаланың оңтүстігінде теміржолдар көп бөлік жерді алып жатты. Басты теміржол желілерін өткізу және көптеген деңгейлі қиылыстарды жою үшін жаңа виадук салынды. Бірнеше теміржол станцияларын алмастыру үшін бір ғана Юнион станциясы салынды. Ол үкімет пен теміржол компаниялары арасындағы келіспеушіліктерге байланысты біраз уақыт бос тұрды. Дон өзенінің өте терең шатқалы бар, ол көлдің солтүстігіндегі қаланың шығысын көптеген жерлерде бөліп тұрады. Бұл мәселе 1918 жылдың қазан айында шешілді, князь Эдвард виадугының құрылысы аяқталып, Блур көшесін шатқалдың батыс жағында Данфорт даңғылымен шығыста байланыстырды. Жобалаушы Эдмунд Берк көптеген жылдар бойы көпірге пойыз жүретін төменгі қабат қосуға күресті, бірақ қала бұл шығынды көтергісі келмеді. Дегенмен, ол ақыры өз мақсатына жетті, соның арқасында 1966 жылы Торонто көлік комиссиясы (TTC) метросы осы қабатты пайдалана бастағанда қала миллиондаған доллар үнемдеді. Кәсіпкерлікке Джон Нортуэйдің (1848–1926) өмірі жарқын мысал. Кішкентай қалада тігінші болып бастаған ол Торонтоға көшіп келіп, көп ұзамай дүкендер желісін құрды. Оның әйелдер киімін тігу және сатудағы жаңалықтары Канаданың әйелдер киім өнеркәсібінің дамуына ықпал етті. Нортуэй заманауи бизнес және есептеу әдістерінің негізін қалаушы болды. Ол еңбек қатынастарында да жаңашыл болды, ауру мен жазатайым оқиғаларға байланысты өтемақы және пайданы бөлісу жүйелерін енгізді. 1910 жылы миллионер болған ол Торонтоның қоғамдық өмірінде жетекші рөл атқарды. 1923 жылы Торонто университетінің екі зерттеушісі, Дж. Дж. Р. Маклиод (1876–1935) және Фредерик Бантинг (1891–1941) 1921 жылы инсулинді ашқандары үшін медицина саласындағы Нобель сыйлығын бөлісті, бұл Торонтоны озық ғылымның әлемдік картасына енгізді. 1926 жылдан 1936 жылға дейін Торонто заңгері, қаржыгері және әзілкеші Чарльз Ванс Миллар Ұлы Stork Derby ойынын құрды. Бұл бәйгеде әйелдер оның өлімінен кейін он жыл ішінде ең көп бала тууы керек болды, сонда ғана оның өсиеті бойынша оның ірі мүлкінің қалдықтарына ие болатын. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Торонто Канаданың әскери орталығына айналды. Көрме алаңы әскери жаттығулар мен орналасу үшін пайдаланылды. Арал әуежайы Норвегия Корольдік әуе күштері мен Канада Корольдік әуе күштерінің жаттығулары үшін алынды. Инглис сияқты азаматтық өндіріс компаниялары соғыс уақытында қару-жарақ өндірісіне көшті. Малтон және Даунсвью әуежайларында Еуропаға жұмсалатын көптеген истребительдер мен бомбалаушыларды құрастыратын жаңа авиация зауыттары салынды.

By 1900, the centre of business had moved west of the historical Town of York site. A new downtown to the west of Yonge and King Streets was built. The City of Toronto moved into a new City Hall, built at the head of Bay Street at Queen Street. Much of this new downtown was destroyed in the Great Toronto Fire of 1904, but it was quickly rebuilt, with new taller buildings. South of downtown, the railways dominated most of the lands. A new viaduct was built to carry the main lines and eliminate the many at level crossings. A single Union Station was built to replace the several railway stations of the rail lines. It sat empty for a while over disagreements between government and the rail companies. The Don River has an especially deep ravine, cutting off the east of the city at most points north of the lakeshore. This was addressed in October 1918, when the construction of the Prince Edward Viaduct, was finalized, linking Bloor Street on the western side of the ravine with Danforth Avenue on the east. The designer, Edmund Burke, fought long and hard to have a lower deck added to the bridge for trains, a cost the city was not willing to provide for. Nevertheless, he finally got his way, and thereby saved the city millions of dollars when the Toronto Transit Commission (TTC) subway started using the deck in 1966. Entrepreneurship was exemplified by the career of John Northway (1848–1926). Beginning as a tailor in a small town, he moved to Toronto and soon developed a chain of department stores. His innovations in the sewing and marketing of ladies' wear enabled the emergence of a Canadian ladies' garment industry. Northway pioneered modern business methods and accounting methods. He innovated as well in labour relations, as a pioneer in sickness and accident compensation and profit sharing schemes. A millionaire by 1910, he played a leading role in Toronto's civic life. In 1923, two researchers at the University of Toronto, J. J. R. Macleod (1876–1935) and Frederick Banting (1891–1941), shared the Nobel prize in Medicine for their 1921 discovery of insulin, putting Toronto on the world map of advanced science. From 1926 to 1936, Toronto lawyer, financier, and practical joker Charles Vance Millar created the Great Stork Derby, a contest in which women had to give birth to the most babies within a ten year period after his death, in order to qualify for an unusual bequest in his will for a residue of his significant estate. During World War II, Toronto became a major centre for Canada's military. The Exhibition Place was taken over for military training and deployment. The Island Airport was taken over for training of the Royal Norwegian Air Force and the Royal Canadian Air Force. Civilian manufacturing companies, such as Inglis, were converted to war time production of armaments. At Malton Airport and Downsview Airport, new aviation factories built many fighters and bombers to be used in Europe.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Торонтоның өсуіне әлемнің түкпір-түкпірінен келген жаңа қоныс аударушылар мен Атлантикалық Канададан келген канадалықтар үнемі үлес қосты. Жаңа канадалықтардың көптігі Торонто халқының 1951 жылы бір миллионнан асып, 1971 жылы екі миллионнан асып түсуіне көмектесті. Торонтоның демографиялық құрамы да өзгерді, себебі көптеген иммигранттар Ұлыбританиядан емес, басқа елдерден келді. Этностық әртүрлілік өсті және Кіші Италия, Кіші Португалия және екі жаңа Қытай ауданы сияқты анклавтардың дамуын көрді. 1967 жылы Батыс Үндістан мәдениетін мерекелейтін алғашқы "Карибана" фестивалі өтті. Провинциялық үкімет 1954 жылы көптеген жергілікті муниципалитеттерді біріктірген Метрополитен Торонто муниципалитетін құрды – метрополитендік үкімет. Метро Торонто үкіметі аймақтық инфрақұрылымды – су тазарту қондырғыларын, жолдарды, қоғамдық көлікті және тас жолдарды салу және күтіп-ұстауды өз мойнына алды, бұл қала маңындағы аудандардың өсуін жеңілдетті. 1954 жылы "Хейзел" даулы Торонтоны шарпып, су тасқынына әкелді, нәтижесінде 81 адам қаза тапты. Осыдан кейін су тасқынына ұшырайтын жерлерде құрылыс салуға тыйым салынды, бөгеттер мен су тасқынын бақылау арналары сияқты жаңа су тасқынын бақылау жұмыстары салынды, ал су тасқынына ұшырайтын жерлердегі ғимараттар бұзылып, саябақтар мен табиғатты қорғау аймақтары ретінде сақталды. 1954 жылы метроның бастапқы бөлігі Юнионнан Эглинтон станциясына дейін Йонг желісінде (кейін 1-желі деп аталды) аяқталды. Бұдан кейін Блур-Дэнфорт және Университет даңғылы метро желілері салынды, олар қаланың орталық бөлігін шығыс және батыстағы қала маңымен байланыстырды. Метро үкіметі 1950 жылдардың аяғы мен 1960 жылдардың басында Гардинер және DVP тас жолдарын салды, бірақ қала бойынша үлкен тас жол желісін салу жоспарлары 1971 жылы Spadina Expressway жобасының тоқтатылуымен күшін жоғалтты. Метро Солтүстік Йоркке дейін солтүстікке қарай Spadina метро желісін салуға кірісті және Йонг желісін де Солтүстік Йоркке дейін солтүстікке қарай ұзартты. Жаңа "қалалық жаңару" қозғалысы Торонтода өз әсерін тигізді. "Жайлаулы аудандар" деп есептелген үлкен аумақтар бұзылды, олардың ішінде Реджент-парк, Лоуренс-Хайтс және Александрия-парк аудандары бар еді. Көшелер мен шағын үйлер шектеулі көшелер мен пәтер үйлері бар ірі блоктармен алмастырылды. Әлеуметтік тұрғын үй саласындағы тәжірибе қолжетімді тұрғын үйлердің санын арттырды, бірақ Метро және Торонто бюджеттері ғимараттарды күтіп-ұстау үшін үлкен шығындарға тап болды. 2000 жылдары Торонто күтіп-ұстау жөніндегі жұмыстарды орындауға қаржылық мүмкіндігі болмайтын болады, ал 2000 жылдары Торонто ірі жобаларды бөлшектеп, оларды қалыпты аудандарға ұқсас жобалармен алмастыра бастады. 1960 және 1970 жылдары Торонтоның орталық бөлігі жаңа, биік көкжиектермен қайта салынды. Жаңа Торонто қалалық үйі ашылды, сондай-ақ Итон орталығы сауда және кеңсе кешені, Бей және Кинг көшелерінің қиылысындағы төрт жаңа банк мұнарасы ("MINT бұрыштары") және Университет даңғылы бойындағы жаңа мұнаралар салынды. Бұл қаланың ескі теледидар және радио мұнараларына қиындықтар туғызды, олар қалаға қызмет көрсету үшін жеткілікті биік болмады, сондықтан инженерлер мен саясаткерлер қаладағы немесе болашақта салынатын кез келген ғимараттан биік нәрсе салу қажет деп шешті. Олар 1976 жылы қаланың оңтүстігіндегі теміржол жерлерінде аяқталған өте биік теледидар және радио мұнарасын (CN Tower) салуды шешті. 1850 жылдардан бері теміржол жерлері басым болған қаланың орталық бөлігінің маңында теміржол жерлері үшін жаңа мақсаттар табылды. Сент-Лоуренс ауданы жобасы Йонгтен шығысқа қарайғы ескі теміржол жерлерінен жаңа қауымдастық құрды. Су жағасында бұрынғы өнеркәсіптік жерлерге жаңа кеңселер мен тұрғын үйлер салынды. Жаңа SkyDome стадионы (кейіннен 2005 жылы Rogers Centre деп аталды) 1989 жылы қаланың орталығындағы теміржол жерлерінде салынды. Кинг-стриттен оңтүстікке, Университет даңғылының батысына қарай, теміржол және қойма жерлері қайта құрылды, Метро Торонто конгресс орталығы, жаңа CBC ағылшын тіліндегі бас кеңсесі, Рой Томсон Холл концерт залы және Уэльс принцессасының театры ашылды. 1970 жылдары Торонто халқы өсуді жалғастырды және Монреаль халқынан асып түсті. 1971 жылы Торонто мен Монреальдің тиісті санақ қалалық аймақтарының (СМА) халқы 2,7 және 2,6 миллионды құрады. 1981 жылы Торонто Монреальден 3 миллион халқымен асып түсті, ал Монреальде 2,8 миллион адам тұрды. Торонтоның Монреальден өсуіне әсер еткен факторлардың ішінде Азиялықтар мен Африкалықтардың көшуі, Оңтүстік Онтариодағы автомобиль өнеркәсібінің өсуі (1965 жылы АҚШ-пен Автомобиль келісіміне қол қойылғаннан кейін), тұрақты саяси орта (Квебек осы жылдар ішінде екі референдум өткізді, біреуі 1980 жылы, екіншісі 1995 жылы) және Квебекке қарағанда төменгі жеке табыс салығы болды. Торонто тарихи түрде Канада бизнесінде Монреальдің кіші серігі болды. Бұл Торонтоның Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қарқынды өскеннен кейін өзгерді. Тағы бір фактор – Квебектегі ұлтшылдық қозғалыстың өсуі, әсіресе 1976 жылы Parti Québécois жеңіске жеткеннен кейін, ағылшын тілді бизнеске зиян келтірді. 1995 жылы Торонто Канаданың қаржы активтерінің 48%-ын және қаржы емес корпоративтік активтерінің 44%-ын бақылады, ал Монреальде тиісінше 28% және 22% болды. Осы кезеңде Канаданың үш ірі банкісі Торонтода орналасты: Royal Bank of Canada, Toronto Dominion Bank және Canadian Imperial Bank of Commerce. Бұлармен қатар Manulife Financial Corporation, Sun Life Financial Inc. және Торонто қор биржасы Канаданың қаржы ортасын құрайды. Торонто Канаданың корпоративтік астанасы болып қалыптасты, көптеген канадалық компаниялардың бас кеңсесі осында орналасқан. Атақты мысалдар: George Weston Limited, Onex Corporation, Magna International Inc., Wal Mart Canada Corporation және Brookfield Asset Management Inc.

After World War II, a continuous influx of newcomers from around the world and Canadians from Atlantic Canada contributed to the growth of Toronto. The large numbers of new Canadians helped Toronto's population swell to over one million by 1951, and double again to over two million, by 1971. The demographics of Toronto changed as a result also, as many immigrants were from countries other than the United Kingdom. The ethnic diversity grew and saw the development of enclaves such as Little Italy, Little Portugal and two new Chinatowns. In 1967, the first "Caribana" festival was held celebrating the culture of the West Indies. The provincial government created the Municipality of Metropolitan Toronto, a metropolitan government that incorporated numerous local municipalities in 1954. The Metro Toronto government took over the construction and maintenance of region wide infrastructure, building water treatment plants, roads, public transit and expressways, to facilitate the growth of the suburbs. In 1954, Hurricane Hazel swept through Toronto, causing significant flooding; 81 people were killed. As a result, building on floodplains was banned, new flood control works such as dams and flood channels were built, and the lands of floodplains were cleared of buildings, conserved as park lands and conservation areas. In 1954, the original stretch of the subway was completed from Union to Eglinton stations on the Yonge line (later numbered as Line 1). This was followed by the construction of the Bloor Danforth and University Avenue subways, connecting the core to the suburbs to the east and west. The Metro Government built the Gardiner Expressway and the DVP expressways in the late 1950s and early 1960s, but plans to build a large network of expressways throughout the city died in 1971 with the cancellation of the Spadina Expressway. Metro proceeded to build the Spadina subway line north into North York and extended the Yonge line north into North York. The new "urban renewal" movement made its influence felt in Toronto. Large areas, deemed "slums", were cleared. This included the areas of Regent Park, Lawrence Heights and Alexandria Park. The streets and small homes were replaced by mega blocks with limited streets and apartment buildings. The experiment in social housing would improve the number of affordable units available, at the expense of a large increase in the budgets of Metro and Toronto to maintain the buildings. By the 2000s, Toronto would be in serious arrears on maintenance, and in the 2000s, Toronto has started to dismantle the large projects and replace them with designs more resembling regular neighbourhoods. During the 1960s and 1970s, Toronto's downtown core was rebuilt with new, taller, skyscrapers. A new Toronto City Hall was opened; the Eaton Centre shopping and office complex; four new bank towers were built at the intersection of Bay and King Streets, the "MINT corners" and new towers along University Avenue. This was causing havoc with the city's old television and radio towers which were simply not tall enough to serve the city, so engineers and politicians decided that something had to be built taller than any other building in the city or anything that would probably ever be built. They decided to build a super tall massive television and radio tower (the CN Tower), which was completed in 1976 on the railway lands south of downtown. Around the downtown core, which had been dominated by railway lands since the 1850s, new land uses were found for the railway lands. The St. Lawrence Neighbourhood project built a new community from old rail lands to the east of Yonge. Along the waterfront, new office and residential towers were built on former industrial lands. The new SkyDome stadium (later renamed Rogers Centre in 2005) was built in 1989 on rail lands downtown. South of King Street, west of University Avenue, more railway and warehouse lands were converted, seeing the opening of the Metro Toronto Convention Centre, a new CBC English language headquarters; Roy Thomson Hall concert hall and the Princess of Wales Theatre. During the 1970s, the population of Toronto continued to grow and surpassed that of Montreal. In 1971 the populations of the respective Census Metropolitan Areas (CMAs) for Toronto and Montreal stood at 2.7 million and 2.6 million. By 1981 Toronto had surpassed Montreal with a population of 3 million versus 2.8 million for Montreal. Factors for the growth of Toronto over Montreal included strong immigration, increasingly by Asians and people of African descent, the increasing size of the auto industry in Southern Ontario, due to the signing of the Auto Pact with the US in 1965, a calmer political environment (Quebec experienced two referendums on separation during these years, one in 1980 and the other in 1995), and lower personal income taxes than in Quebec. Toronto had been the junior partner in Canadian business to Montreal historically. This changed as Toronto grew rapidly after World War II. Another factor was the growing nationalist movement in Quebec, particularly with the success of the Parti Québécois in 1976, systematically alienated Anglophone businesses. By 1995, Toronto controlled 48% of Canada's financial assets and 44% of the non financial corporate assets, compared to 28% and 22% by Montreal. During this period, three of Canada's largest banks became headquartered in Toronto: the Royal Bank of Canada, the Toronto Dominion Bank and the Canadian Imperial Bank of Commerce. These along with the Manulife Financial Corporation, Sun Life Financial Inc. and Toronto Stock Exchange form the financial district, the financial heart of Canada. Toronto also became the corporate capital of Canada with the majority of Canadian companies having their head offices there. Notable examples include: George Weston Limited, Onex Corporation, Magna International Inc., Wal Mart Canada Corporation and Brookfield Asset Management Inc.

Торонто осы жылдар ішінде ағылшын тілді Канаданың мәдени ортасы ретіндегі беделін нығайтты. Канаданың ең маңызды газеттерінің екеуі – The Globe and Mail және National Post осында орналасқан. Жаңа CBC Канадалық хабар тарату орталығы 1993 жылы аяқталды және Канададағы ағылшын тіліндегі хабар таратуды бақылайтын орталыққа айналды. Сондай-ақ 1993 жылы Райерсон политехникалық институты толыққанды университет мәртебесіне ие болып, Райерсон политехникалық университетіне айналды. Рой Томсон Холл 1982 жылдан бері Торонто симфониялық оркестрінің үйі болып табылады. Бұған жаңа салынған Уэльс принцессасы театры және танымал Royal Alexandra театры қосылды, олар қазірде театр ауданының ортасын құрайды. Өнер галереясы және Корольдік Онтарио мұражайы сияқты мәдени институттар өз ғимараттарын жаңартып алды. 1976 жылы құрылған Торонто кинофестивалі Канн фестивалінен кейін әлемдегі ең маңызды фестивальге айналды. Жаңа аяқталған Pinewood Toronto Studios кино өндірісіне серпіліс берді. Торонто сонымен қатар 1943 жылдан бері Хоккей залының үйі болып табылады, 1961 жылдан бері. Қаланың орталық бөлігіндегі жаңа биік ғимараттар өсудің көрінетін дәлелі болды. Жаңа көкжиектерге Royal Trust Tower (1969), First Canadian Place (1975), CN Tower (1975), Royal Bank Plaza, South Tower (1977), First Bank Tower (1979), Scotia Plaza (1988), SkyDome (1989), BCE Place–Canada Trust Tower (1990) және Bay Wellington Tower (1990) кірді. Қаланың орталық бөлігіндегі ескі ғимараттардың көптеген тұрғындары Торонто тұрғындарының мұра ғимараттарын сақтауға деген қызығушылығын арттырды және Торонто қалалық кеңесі ғимараттарды бұзуға жол бермеу үшін белгілеуді бастады. 1970 жылдардағы Торонто қалалық кеңесі Дэвид Кромби және Джон Сьюэлл сияқты реформаторлар басымдық білдірді, олар Торонтоның күрт өсуінің қарқыны мен зиянды әсерлеріне қарсы болды. Жер пайдалану ережелері мен бас жоспары жаңартылғанда, көкжиектер салу уақытша тоқтатылды. 199...

Toronto strengthened its position as the cultural centre of English speaking Canada during these years. The Globe and Mail and the National Post, two of Canada's most important newspapers have their head offices there. The new CBC Canadian Broadcasting Centre was completed in 1993 and became the corporation's control facility for English language broadcasting in Canada. Also in 1993, Ryerson Polytechnical Institute gained full university status and became Ryerson Polytechnic University. Roy Thomson Hall became the home of the Toronto Symphony Orchestra in 1982. This along with the newly constructed Princess of Wales Theatre and the venerable Royal Alexandra Theatre now form the heart of the theatre district. Cultural institutions including the Art Gallery of Ontario and the Royal Ontario Museum have had their buildings renovated. The Toronto Film Festival, established in 1976, has become after Cannes, the most important in the world. Film production has received a boost with the newly completed, Pinewood Toronto Studios, in the east end of the waterfront. Toronto has also been home to the Hockey Hall of Fame (1943), since 1961. The changing high rise downtown core provided visual evidence of growth. New skyscrapers included, the Royal Trust Tower, 1969, First Canadian Place, 1975, the CN Tower, 1975, Royal Bank Plaza, South Tower, 1977, the First Bank Tower, 1979, Scotia Plaza, 1988, the SkyDome, 1989, the BCE Place–Canada Trust Tower, 1990 and the Bay Wellington Tower, 1990. The loss of many of the old buildings in the downtown saw a new interest among Toronto's citizens to preserve heritage buildings and the City of Toronto began designating buildings to prevent their demolition. The Toronto City Council in the 1970s was dominated by reformers such as David Crombie and John Sewell; opposed to the pace and destructive aspects of Toronto's sudden growth. A by law was put into place temporarily halting skyscraper construction while land use controls and the official plan was updated. In the 1990s, Toronto was affected by the country wide recession. As well, the senior level governments of Canada and Ontario downloaded the delivery of services. The Ontario government transferred a section of the Queen Elizabeth Way to the Metro Gardiner Expressway, cancelled the Eglinton subway line and trimmed transit, housing and welfare subsidies. The Canadian government formed independent agencies to manage the Toronto International Airport and the Toronto Harbour; the latter particular controversial to Toronto as Toronto City Council wanted to take over the harbour as part of waterfront revitalization efforts. As well, the Canadian government eliminated its public housing programs. These changes would lead to budget crises for the Toronto government of the 2000s.

Торонтоның біріктірілген ауданы (1998 жылдан қазіргі уақытқа дейін)

1998 жылдың 1 қаңтарында Торонто дәстүрлі аннексиялар арқылы емес, астаналық Торонто муниципалитеті мен оның құрамындағы алты төменгі деңгейлі муниципалитет: Шығыс Йорк, Этобикок, Солтүстік Йорк, Скарборо, Йорк және бастапқы қаланың өзі біріктіріліп, жаңа қала құрылды. Олардың барлығы Онтарио үкіметінің заңымен таратылып, барлық алты үкіметтің орнына бір деңгейлі Торонто қаласы (көбінесе "мегаполис" деп аталады) құрылды. Бірігуді Майк Харрис басқаратын Прогрессивті консервативтік провинциялық үкімет шығындарды үнемдеу мақсатымен ұсынды. Бұл жаңалыққа жұртшылықтың күшті қарсылығы туды. 1997 жылдың наурыз айында өткен референдумда алты муниципалитеттен бірігуге қарсы дауыс берушілердің саны 3:1-ге жетті. Бірақ референдумның заңдық күші болмағандықтан, Харрис үкіметі оның нәтижелерін назарға алмауға құқылы болды және сәуір айында Торонто қаласы туралы заңды ұсынды. Екі оппозициялық партия провинциялық заң шығарушы органда 12 000-нан астам түзету ұсынды, бұл болашақ мегаполистің көшелеріндегі тұрғындарға бірігу мәселесі бойынша қоғамдық тыңдауларға қатысуға және көшелерге тарихи атаулар беруге мүмкіндік берді. Бұл заң жобасының қабылдануын ғана кейінге шегерді, себебі Прогрессивті консервативтік партия көпшілікте болды. Солтүстік Йорк қаласының мэрі Мел Ластман сайлауда жеңіске жетіп, Торонтоның 62-ші мэрі және алғашқы "мегаполис" мэрі атанды. Ластман 1999 жылғы қаңтардағы қарлы дауылды қоса, бірнеше қарлы дауылдан кейін елдің назарына ілікті, осы дауылдардың салдарынан 118 см қар жауып, қаланың көлігі тоқтап қалды. Ол полиция және жедел жәрдем қызметтерін күшейту үшін жабдықтарын пайдалану арқылы қарды тазалауға көмектесу үшін Канада армиясын шақырды. Бұл қадам елдің басқа аймақтарындағы кейбір адамдар тарапынан сындарға ұшырады, себебі бұл ресурстарды бекер пайдалану деп есептелді.

21 ғасыр

2001 жылы Торонто Халықаралық Олимпиада комитетінің 2008 жылғы жазғы Олимпиада ойындарын өткізуге арналған дауыс беруде Пекиннен кейін екінші орын алды. Торонтоның ойындарды қабылдауға жасаған тырабы, қала әкімі Мел Ластманның Кенияға сапары барысында Африкалық Олимпиада делегаттарының қолдауын алу мақсатымен, "Неге мен Момбаса сияқты жерге баруым керек? Мен өзімді қайнап жатқан судың қазанында, айналамда билеп тұрған жергілікті тұрғындармен бірге көремін" деген сөздерімен қонақтарын таң қалдырып, ренжітті. 2002 жылы Торонтода Дүниежүзілік жастар күні өтті. Қалалық үкіметтегі ең ірі екі кәсіподақ, Канадалық мемлекеттік қызметкерлер одағының 79 және 416 ұйымдары, жоспарланған шарадан бірнеше апта бұрын ереуілге шықты, нәтижесінде балалар бағдарламасы және саябақтар сияқты бірқатар негізгі қызметтер қолжетімді болмады. Қалалық жұмыскерлер қоқысты жинап, қайта өңдегендіктен, қалалық саябақтар қоқысқа толып кетті – кейбір саябақтар ереуіл кезеңінде ресми қоқыс тастау орындары ретінде белгіленді, ал басқалары заңсыз пайдаланылды. Онтарио үкіметі ереуілді тоқтату үшін жұмысқа оралу заңын ұсынған кезде жағдай шешілді және қала Дүниежүзілік жастар күні басталар алдында қалыпқа келді. 2003 жылдың басында Торонто SARS эпидемиясына ұшырады. Бұл ауру негізінен ауруханалармен және денсаулық сақтау қызметкерлерімен шектелгенімен, бұқаралық ақпарат құралдарының хабарлауынша, Торонтодағы туризмге елеулі зиян келді. Қаланың индустрия және туризм саласындағы шығындарын өтеуге көмектесу үшін қала шілде айының соңында 450 000 адамды тартқан SARS Benefit Concert (әдетте SARSStock деп аталады) өткізді, бұл оны тарихтағы ең ірі он концерттің біріне айналдырды. Екі аптадан кейін, 2003 жылы Солтүстік Америкадағы тоқ тоқтауынан қала да зардап шекті. Туындаған хаоста қала тоқтап қалды, адамдар көшеге шығып, той жасады және көршілерімен сөйлесті. Электр қуаты 12 сағаттан астам уақытқа дейін қалпына келмеді, ал кейбір оқшауланған жерлерде үш күнге дейін қалпына келмеді. 2003 жылдың қараша айында өткен қалалық сайлауда Дэвид Миллер Мел Ластманның орнына қала әкімі болып сайланды, ол Торонто аралына бағытталған көпірді салу жоспарын тоқтатуға уәде берген сәтті науқанды жүргізді. Біріккен Ұлттар Ұйымының 2004 жылғы есебіне сәйкес, Торонто Флорида штатындағы Майамиден кейін әлемдегі иммигранттардың үлесі бойынша екінші орында тұр. Торонто тұрғындарының шамамен жартысы Канададан тыс жерде дүниеге келген. Нәтижесінде қаладағы көптеген этникалық аудандарда мәдени әртүрлілік байқалады. Әлемнің әртүрлі мәдениеттерінен алынған дүкендер мен мейрамханалардың көптігі бұл қаланы әлемдегі ең қызықты саяхат орындарының біріне айналдырады. Сонымен қатар, осындай әртүрлі халықтар арасындағы салыстырмалы тыныштық канадалық қоғамның төзімділігін көрсетеді. Торонто 2010 жылдың 26-27 маусымында G20 саммитін қабылдады, бірақ бұл наразылықсыз өтті. Наразылықтар Канададағы ең қымбат уақытша қауіпсіздік операцияларының бірімен аяқталды және Канада тарихындағы ең көптеп ұсталғандардың тізіміне енді. Сол жылы кеңесші Роб Форд қала әкімі болып сайланды. Оның қолдауы бұрынғы қала маңындағы сайлаушыларға негізделген, Шығыс Йорктан басқа; онда Форд жергілікті тұрғындар арасында өте танымал болмады, олар 2014 жылы Шығыс Йорктегі Канада күнінің парад кезінде оны соншалықты аяусыз сөккендіктен, ол парадты ортасынан тастап, ауданнан кетіп қалды. Фордтың сайлаудағы жеңісі қалалық әкімдікте Торонтоның орталық және қала маңындағы аймақтары арасындағы саяси айырмашылықты көрсетті. Оның саяси мансабы, әсіресе қала әкімі ретіндегі қызметі, жеке және жұмысқа қатысты көптеген даулар мен сот процестеріне әкелді. 2013 жылы ол есірткіге тәуелділікке қатысты жанжалға ұшырады, бұл туралы ұлттық және шетелдік БАҚ кеңінен хабарлады. Оның мойындауынан кейін Форд отставкаға кетуден бас тартты, бірақ қалалық кеңес Фордтың мерзімінің қалған бөлігіне кейбір әкімшілік өкілеттіктерді және кеңсе қызметкерлерін вице-мэр Норм Келлиге беру туралы дауыс берді. Жағдайдың жақсаруы және тұрғын үйге жоғары сұраныс Торонтода кондоминиум құрылысын дамытты, қала бойынша ондаған мың жоғары сапалы пәтерлер салынды. 2013 жылдың 8 шілдесінде Торонтода бір күн бойы баяу қозғалған қатты дауылдан кейін қатты су тасқыны болды. Торонто Гидро компаниясының бағалауынша, дауылдан кейін 450 мың адам электр қуатынан айырылды, ал Торонто Пирсон халықаралық әуежайы 5 сағат ішінде жаңбырдың құлпытасқа дейін жауғанын хабарлады, бұл "Хейзел" даулынан да көп. Алты ай ішінде, 2013 жылдың 20 желтоқсанында Торонто қала тарихындағы ең қатты мұзды дауылдан зардап шекті, 1998 жылғы Мұзды дауылдың күшімен теңестірілді. Дауылдың ең қызыл уақытында 300 мыңнан астам Торонто Гидро абоненттері электр қуаты мен жылусыз қалды. Торонто 2014 жылдың маусымында WorldPride және 2015 жылы Панамерикалық ойындарды қабылдады. Қала өсуін жалғастыруда және иммигранттарды тартуда. Торонто Метрополитен университетінің зерттеуі Торонтоның Солтүстік Америкадағы ең жылдам өсіп жатқан қала екенін көрсетті. Қала 2017 жылдың шілдесінен 2018 жылдың шілдесіне дейін 77 435 адамды қосты. Торонто метрополитен аймағы Солтүстік Америкадағы ең жылдам өсіп жатқан метрополитен аймағы болды, 125 298 адамды қосты, бұл Техас штатындағы Даллас-Форт-Уэрт-Арлингтон қалаларындағы 131 767 адамнан кем. Торонто метрополитен аймағының үлкен өсуі Торонтоға халықаралық көші-қонға байланысты. 2020 жылдың 23 наурызында қала әкімі Джон Тори Канададағы COVID-19 пандемиясы кезінде Торонтода төтенше жағдай жариялады. Бұл Онтарио премьер-министрі Дуг Форд провинцияда төтенше жағдай жариялағаннан кейін алты күн өткен соң болды, ол 50 адамнан аспайтын барлық қоғамдық іс-шараларды тыйымдады (28 наурызда 5 адамға дейін төмендетілді), барларды және мейрамханаларды жапты (мейрамханалар тамақ алып кету және жеткізу қызметтерін жалғастыра алады) сондай-ақ кітапханалар, театрлар, кинотеатрлар, мектептер және балалар бақшалары.

In 2001, Toronto finished second to Beijing in voting by the International Olympic Committee for the host city of the 2008 Summer Olympics. Toronto's bid to host the games failed after mayor Mel Lastman, while on a visit to Kenya in order to gain support from African Olympic delegates, shocked and insulted his hosts, when he said, "Why the hell would I want to go to a place like Mombasa? I just see myself in a pot of boiling water with all these natives dancing around me." In 2002, Toronto hosted World Youth Day 2002 and a visit by Pope John Paul II. The municipal government's two largest unions, Locals 79 and 416 of the Canadian Union of Public Employees, went on strike several weeks before the scheduled event, meaning that certain basic services, such as day care and parks programs, were not available. Since city workers also pick up garbage and recycling, city parks became piled high with garbage – some parks were designated official dump sites for the duration of the strike, while others were used illegally. The situation was resolved when the Ontario government tabled back to work legislation to end the strike, and the city was back to normal before the start of World Youth Day. In early 2003, Toronto was affected by the SARS epidemic. Although the disease was primarily confined to hospitals and health care workers, tourism in Toronto suffered significantly because of media reports. To help recover the losses the city suffered in industries and tourism, the city held the SARS Benefit Concert (colloquially termed SARSStock), which attracted 450,000 people in late July, making it one of the ten largest concerts in history. Two weeks later, the city was also affected by the 2003 North America blackout. In the resulting chaos, the city ground to a halt, with people taking to the streets to party and talk to their neighbours. Power was not restored for more than 12 hours; in some isolated pockets, not for up to three days. In the November 2003 municipal election, David Miller was elected to replace Mel Lastman as mayor, after running a successful campaign which included a promise to cancel the proposed bridge to Toronto Island Airport. According to 2004 United Nations report, Toronto has the second highest proportion of immigrants in the world, after Miami, Florida. Almost half of Toronto's residents were born outside Canada. The resulting cultural diversity is reflected in the numerous ethnic neighbourhoods of the city. The proliferation of shops and restaurants derived from cultures around the world makes the city one of the most exciting places in the world to visit. Moreover, the relative tranquility that mediates between such diverse populations is a testament to the perceived tolerant character of Canadian society. Toronto hosted the G20 summit on June 26–27, 2010, but it was not without protests. The protests were met with one of the most expensive temporary security operations seen in Canada and resulted in the largest mass arrests in Canadian history. Later that year, councillor Rob Ford was elected mayor of the city. His support was based on voters in the former suburbs, with the exception of East York; there, Ford remained highly unpopular with local residents, who at one point during East York's 2014 Canada Day parade, heckled him so mercilessly that he abandoned the parade halfway through its route and left the neighbourhood. Ford's election victory highlighted a political schism between the core and suburban Toronto at City Hall. His political career, particularly his mayoralty, saw a number of personal and work related controversies and legal proceedings. In 2013, he became embroiled in a substance abuse scandal, which was widely reported in national and foreign media. Following his admission, Ford refused to resign, but the city council voted to hand over certain mayoral powers and office staff to Deputy Mayor Norm Kelly for the remainder of Ford's term. Favourable economic conditions and a high demand for housing spurred a condo boom in Toronto, with tens of thousands of upscale apartments constructed throughout the city. On July 8, 2013, severe flash flooding hit Toronto after an afternoon of slow moving, intense thunderstorms. Toronto Hydro estimated 450,000 people were without power after the storm and Toronto Pearson International Airport reported of rain had fallen over five hours, more than during Hurricane Hazel. Within six months, on December 20, 2013, Toronto was brought to a halt by the worst ice storm in the city's history, rivalling the severity of the 1998 Ice Storm. At the height of the storm over 300,000 Toronto Hydro customers had no electricity or heating. Toronto hosted WorldPride in June 2014, and the Pan American Games in 2015. The city continues to grow and attract immigrants. A study by Toronto Metropolitan University showed that Toronto was the fastest growing city in North America. The city added 77,435 people between July 2017 and July 2018. The Toronto metropolitan area was the second fastest growing metropolitan area in North America, adding 125,298 persons, compared to 131,767 in Dallas–Fort Worth–Arlington in Texas. The large growth in the Toronto metropolitan area is attributed to international migration to Toronto. On March 23, 2020, a state of emergency was declared in Toronto by mayor John Tory, amidst the COVID 19 pandemic in Canada. This came six days after Ontario Premier Doug Ford declared a state of emergency in the province, which included prohibition of all public events of over 50 people (later reduced to 5 people on March 28), closure of bars and restaurants (with the exception that restaurants may continue to provide takeout and delivery services) as well as libraries, theatres, cinemas, schools and daycares.