Донлавеи Рейсинг: Тарихы және жетістіктері

Кіріспе

Donlavey Racing – 1950 жылдан 2004 жылға дейін NASCAR Winston Cup Series жарыстарында өнер көрсеткен американдық автокөлік жарысы командасы. Команданың иесі Джуни Донлави болды және NASCAR-да барлығы 863 жарысқа қатысты. Donlavey Racing түрлі маркалы машиналарды және нөмірлерді пайдаланды, бірақ көп жылдар бойы No. 90 Ford машинасымен танымал болды. Команда тарихында бір ғана ұпай бойынша жеңіс (1981 жылғы Mason Dixon 500, Джоди Ридлимен бірге) және екі поул-позиция болды. Бірақ Донлавидің үш пилоты «Жылдың жаңашылы» атағын жеңіп алды (Билл Деннис – 1970 жылы, Ридли – 1980 жылы, Кен Шредер – 1985 жылы), ал көптеген бұрынғы және болашақ NASCAR жарысының жеңімпаздары осы команда үшін жарысқан. Барлығы 67 түрлі пилот Donlavey командасы үшін кем дегенде бір рет жарысқа қатысты.

1950-1960 жылдар

Донлавей 1950 жылы Мартинсвилл спидвейінде иеленуші ретінде дебют жасады, онда Рант Харрис Донлавейдің Oldsmobile көлігімен механикалық бұзылуларға ұшырағаннан кейін 19-шы орынды иеленді. Донлавейдің келесі жарысы 1952 жылғы Southern 500 болды, онда ол Джо Уэзерли үшін No. 53 Hudson Hornet көлігін ұсынды. Ол 38-ші орыннан старт алып, 16-шы орында аяқтады. 1957 жылға дейін ол тағы бір көлік ұсынбады, сол кезде Эммануэль Зервакис Донлавейдің No. 90 Ford көлігімен Raleigh Speedway-де жарысып, 24-ші орынды иеленді. Зервакис сол жылы Донлавей үшін тағы екі жарыста, Langhorne Speedway және Мартинсвиллде қатысты, тиісінше 26-шы және 22-ші орындарды алды. Харрис та Донлавей үшін тағы бір жарысқа қатысып, Southern 500-де 39-шы орынды иеленді. Зервакис келесі маусымда Донлавейдің Chevy көліктерін жүргізуге оралды, бірақ маусым бойы ең бір жарысты аяқтамады. Донлавей 1959 жылы Capital City 200 жарысында ғана қатысты. Харрис сол жарыста 5-ші орынды иеленді. Харрис келесі маусымда Донлавей үшін тағы үш жарысқа қатысты, бірақ механикалық проблемалармен күресіп, ең жақсы нәтижесі 30-шы орын болды. Speedy Thompson үш жарысқа қатысты, оның ең жақсы нәтижесі Dixie 300-де 12-ші орынды иеленуі болды. Tiny Lund Atlanta 500 жарысында Донлавей үшін жүрді, бірақ жарыстың басында қозғалтқыш бұзылғаннан кейін 36-шы орынды иеленді. Джонни Робертс 1961 жылы Донлавей үшін бір жарысқа қатысып, Richmond жарысында басқақозғалтқыш жарылып, 21-ші орынды иеленді. Донлавей 1965 жылға дейін көлік ұсынбады, сол кезде Сонни Хатчинс рульге отырды. Он рет старт алып, Moyock-та 5-ші орынды, ал Мартинсвиллде 10-шы орынды иеленді. 1966 жылы топ-10-ға кірмегеннен кейін, Хатчинс 1967 жылы қайта оралды және екі рет топ-10-ға кірді. Ол ұпалдар кестесінде 34-ші орынды иеленді. 1968 жылы төрт рет старт алды, бірақ барлығы да жарыстан шығумен аяқталды (DNF). 1969 жылы сегіз рет старт алып, Dover және Richmond жарыстарында тиісінше екінші орынды иеленді.

1970 жылдар

Хатчинс 1970 жылы қайта оралды және Ричмондта бесінші орынды алды, бірақ жақын арада жарыстан алынды. Лирой Ярброу Донлави үшін Трентон Speedway-де бір жарысқа қатысты, бірақ оның қозғалтқышы жарыстың бірнеше айналымында тоқтады. Билл Деннис жылды Донлавимен аяқтады. Деннис келесі жылы алғашқы толық маусымында Донлавимен жарысты. Ол он топқа кірді, бір поул-позицияны иеленді және ұпайлар бойынша он сегізінші орынды алды. Деннис 1972 жылды Ричмондта бесінші орынмен бастады, бірақ сол жарыстан кейін қызметтен кетті. Макс Берриер, Буч Хартман, Бобби Айзек, Дэвид Пирсон, Джонни Ратерфорд және Фред Лоренцен жыл бойы машинаны бөлісіп жүргізгендердің қатарында болды. Донлави мансабында алғаш рет екінші машинаны да дайындады, ол Исаак үшін Мартинсвиллдегі No. 98 болды, ол Джимми Хенслимен бірге 35-ші орынды алды, ал екі жарыстан кейін Ұлттық 500-де Ричард Д. Браун 41-ші орынды иеленді. 1973 жылы Донлави алғашқы толық уақытты демеушісі Truxmore Industries компаниясымен келісім жасады. Дик Брукс жылды Донлавимен бастады және маусымының бір бөлігін онымен өткізді. Басқа жүргізушілердің арасында Гарри Гант, Чарли Глотцбах, Рей Хендрик және Ивон Дюхамель болды. Сондай-ақ, ол Брукс пен Ричи Панч үшін 98-ші машинаны дайындады. Келесі маусымда Деннис үш жарысқа қатысты, содан кейін бірнеше жүргізушімен ауыстырылды. Глотцбах онымен он бір жарысқа қатысып, сол жылы ең көп жарысқа қатысқан жүргізуші болды. 1975 жылы Донлави толық уақыт жарысуға шешім қабылдады және Бруксты жүргізуші ретінде жалдады. Брукс 25 жарысқа қатысып, алты рет топ бестікке кірді және ұпай бойынша 10-шы орынды алды. Донлави екінші машинаны да дайындады, ол Кенни Брайтбилл, Дик Мэй, Эрл Росс және Джоди Ридли үшін No. 93 болды. 1976 жылы Брукс он сегіз рет топ ондыққа кірді және ұпай бойынша қайтадан 10-шы орынды алды. No. 93 бағынып, екі жарыста Бак Бейкер мен Джин Фелтон қатысты, ал Донлави Шарлоттада Дик Трикл үшін No. 99 машинасын дайындады. Команда сонымен қатар 1976 жылғы Ле-Манның 24 сағаттық жарысына Дик Брукс, Дик Хатчерсон және француз жүргізушісі Марсель Миньо үшін No. 90 Ford Torino-ны тіркеді, бірақ 11 сағаттан кейін беріліс бұзылуынан жарыстан шықты. Келесі маусымда Брукс ұпай бойынша алтыншы орынды алды, ал Донлави бельгиялық жарыскер Кристин Беккерс үшін No. 93 машинасын дайындады. Ол 37-ші орынды алды. Брукс 1978 жылды маусымның алғашқы үш жарысының екеуінде бесінші орынды алып бастады, бірақ сегізінші орынды алғанына қарамастан, Брукс командадан кетіп қалды.

Hutchins returned in 1970, and had a fifth place at Richmond, but was soon removed from the ride. LeeRoy Yarbrough drove for Donlavey in one race at Trenton Speedway, but his engine expired several laps into the race. Bill Dennis finished the year with Donlavey. Dennis would run with Donlavey in his first full season the next year. He had ten top tens, one pole position, and finished eighteenth in points. Dennis started 1972, with a fifth at Richmond, but resigned after that race. Max Berrier, Butch Hartman, Bobby Isaac, David Pearson, Johnny Rutherford and Fred Lorenzen were among those who shared the ride for the rest of the year. Donlavey also fielded a second car for the first time in his career, when he fielded the No. 98 at Martinsville for Isaac, who finished 35th as a teammate to Jimmy Hensley, and again two races later at the National 500 for Richard D. Brown, who finished 41st. In 1973, Donlavey secured his first full time sponsor, signing Truxmore Industries. Dick Brooks began the year with Donlavey, and ran part of his season with him. Other drivers included Harry Gant, Charlie Glotzbach, Ray Hendrick, and a one off with Yvon Duhamel. He also fielded the 98 for Brooks and Richie Panch. Then next season, Dennis returned for three races, before being replaced by multiple drivers. Glotzbach ran eleven races with him, the most by any driver that year. In 1975, Donlavey decided to run full time, and hired Brooks as driver. Brooks ran 25 races, had six top fives and finished 10th in points. Donlavey also fielded a second car, the No. 93, for Kenny Brightbill, Dick May, Earl Ross, and Jody Ridley. In 1976, Brooks had eighteen top ten finishes and finished tenth in points again. The No. 93 ran in two races for Buck Baker and Gene Felton, with Donlavey also fielding the No. 99 for Dick Trickle at Charlotte Motor Speedway. The team also entered their No. 90 Ford Torino at the 1976 24 Hours of Le Mans for drivers Dick Brooks, Dick Hutcherson, and French driver Marcel Mignot, but DNF'd with transmission failure after 11 hours. The next season, Brooks finished sixth in points, with Donlavey fielding the No. 93 for Belgian racer Christine Beckers. She finished 37th. Brooks began 1978 by finishing fifth in two out of the first three races of the season, but despite an eighth place points finish, Brooks departed the team.

1980 жылдар

1979 жылы Донлави Рикки Раддты No. 90 машинасын жүргізуге шақырды. 28 жарысқа қатысып, Радд 17 рет үздік ондыққа кірді және ұпайлар бойынша 9-шы орынды иеленді. Донлави сондай-ақ Джоди Ридли үшін No. 77 Sunny King Mercury машинасын да дайындады, ол үш жарыста екі рет үздік ондыққа ілікті. Рудд маусым соңында кеткеннен кейін Ридли толық маусымға 90 машинасын жүргізуге келісім жасады. Ол он сегіз рет үздік ондыққа кірді, ұпайлар бойынша жетінші орынды алды және «Жыл жаңашылы» атағын жеңіп алды. Келесі маусымда ол ұпайлар бойынша бесінші орынды иеленді және Мейсон Диксон 500-де жеңіске жетті, бұл Донлави мансабындағы жалғыз ұпайлық жеңіс болды. Truxmore демеушілігінен айырылғаннан кейін, 1982 жылы J. D. Stacy машинаға демеушілік жасады, бірақ ол үздік бестікке ілеспеген соң Ридли командадан кетті. Брукс командаға қайта оралды, онда ол екі рет үздік бестікке кірді және Chameleon Sunglasses демеушілігімен ұпайлар бойынша 14-ші орынды алды. 1984 жылы үздік бестікке бір рет қана іліккеннен кейін Брукс командадан соңғы рет кетіп қалды. Келесі маусымда Донлави жаңадан келген жүргізуші Кен Шредермен No. 90 машинасын жүргізуге келісім жасады, жаңа демеушілік Ultra Seal болды. Шредер үш рет үздік ондыққа кірді және ұпайлар бойынша он алтыншы орынды иеленді. 1986 жылы Red Baron Frozen Pizza негізгі демеуші ретінде қол қойды, ал 1987 жылы Шредер Дейтона 500-ге өтуге мүмкіндік беретін екі жарыстың бірін жеңіп алды, сондай-ақ Дарлингтон Raceway трассасында поул позициясын жеңіп алды және чемпионат ұпайлары бойынша оныншы орынды алды. Маусым соңында Шредер кетіп, оның орнына Бени Парсонс Bull's Eye Barbecue Sauce демеушілігімен келді. Парсонс өзінің соңғы маусымында 27 жарысқа қатысып, Финикс халықаралық жарыс жолында сегізінші орынды иеленді. Ол Солтүстік Уилксборо трассасындағы бір жарыста 24-ші орынды алған Джимми Мианспен ауыстырылды. Маусымнан кейін Bull's Eye команданы тастап кетті, ал Донлави жаңадан келген Чад Литтлді шақырды. Алайда, Литтл күресіп, Coca Cola 600 жарысынан кейін босатылды. Донлави маусымның қалған бөлігінде жартылай штаттық кестеге көшті, Стан Барретт пен Ленни Понд оның орнына таңдалған жарыстарда өнер көрсетті.

1990 жылдар

1990 жылы Донлави True Cure компаниясымен демеушілікке және Шредердің кеңесі бойынша Эрни Ирванды жүргізуші ретінде шартқа отырды. Айынышты жағдай, True Cure қаржылық үміттерін ақтамады, соның салдарынан Донлави шартты бұзды. Қаржылық қиындықтарға қарамастан, Донлави екінші машинаны, No. 91 нөмірін GM Goodwrench 500 жарысына J.T. Хейз үшін, Ирванның серіктесі ретінде шығарды. Үш жарыстан кейін Донлави Ирванға басқа мүмкіндіктер іздеуге рұқсат берді, ал Ирван Morgan McClure Motorsports командасымен келісімшартқа отырды. Бадди Бейкер мен Чарли Глоцбах маусымның қалған бөлігінде екеуінің арасында тоғыз жарысқа қатысты. Келесі маусымда Донлави Робби Гордонмен маусымның алғашқы екі жарысына келісімшарт жасасты. Ол тиісінше 18-ші және 26-шы орындарды иеленді. Motorcraft Quality Parts 500 жарысында Донлави Уолли Далленбах-күлдік үшін машина дайындады, ол сол маусымда оның үшін 11 жарысқа қатысты. Дорси Шрёдер 1992 жылы Донлави үшін жүргізуші болды, ал Глоцбах екі жарысқа қатысты. Сол жылы Донлави үшін жарысқан басқа жүргізушілер – Глоцбах, Керри Тиг, Панчо Картер, Тодд Бодин. Донлавидің Ford машинасы Diet Pepsi және Cicci Welliver Racing серіктестігімен #34 нөміріне ие болды, Бодиннің алғашқы Кубок жарысы Уоткинс Гленде өтті, сондай-ақ Бобби Хиллин-младший және Хат Стриклин де қатысты. Хиллин келесі жылы Донлави үшін толық маусымға оралып, Heilig Meyers компаниясының демеушілігін алды. Хиллин ең жақсы нәтижесі – 11-ші орын, ал ұпай бойынша 27-ші орынды иеленді. 1994 жылы Хиллин үш жарысқа қатысып, Майк Уоллес онымен ауыстырылды. Уоллес 22 рет жарысқа қатысып, маусымның соңында өткен Hooters 500 жарысында 5-ші орынды иеленді. 1995 жылы ол қайта оралды, бірақ ұпай кестесінде 34-ші орынға түсіп қалды. 1996 жылы 10 жарысқа қатысқаннан кейін Уоллес Дик Триклдің пайдасына босатылды, ол сол маусымда Мичиган штатында өткен жарыста 13-ші орынды иеленді. Трикл келесі маусымға қол қойды. Ол екі рет топ-5-ке кіріп, ұпай кестесінде 31-ші орынды иеленді. 1998 жылы ұпай бойынша 29-шы орынға көтерілді, бірақ ол Heling Meyers және команда басшысы Томми Болдуин кішімен бірге жыл соңында командадан кетіп қалды. Маусым ішінде Донлави жүрекке операция жасатуға мәжбүр болғандықтан, жылдар бойы алғаш рет жарысқа қатыса алмады.

In 1990, Donlavey signed True Cure as sponsor, and at the advice of Schrader, signed Ernie Irvan as driver. Unfortunately, True Cure did not meet their financial expectations, and Donlavey cancelled the contract. Despite the financial setback, Donlavey fielded a second car, the No. 91, at the GM Goodwrench 500 for J. T. Hayes as a teammate to Irvan. After three races, Donlavey granted permission for Irvan to seek other opportunities, and Irvan signed with Morgan McClure Motorsports. Buddy Baker and Charlie Glotzbach ran nine races between the two of them for the rest of the season. The next season, Donlavey signed Robby Gordon for the first two races of the season. He finished 18th and 26th, respectively. At the Motorcraft Quality Parts 500, Donlavey fielded a car for Wally Dallenbach Jr., who would run eleven races for him that season. Dorsey Schroeder started off 1992 driving for Donlavey, before Glotzbach took over for two races. Other drivers who raced for Donlavey that year were Glotzbach, Kerry Teague, Pancho Carter, Todd Bodine in a Donlavey Ford renumbered #34 in partnership with Diet Pepsi and Cicci Welliver Racing for Bodine's first Cup start at Watkins Glen, Bobby Hillin Jr., and Hut Stricklin. Hillin returned to run the full season for Donlavey the next year, with sponsorship from Heilig Meyers. Hillin posted a best finish was eleventh and he finished twenty seventh in points. Hillin ran just three races in 1994, before he was replaced by Mike Wallace. Wallace made 22 starts and had a fifth place finish at the season ending Hooters 500. He returned in 1995 but dropped to 34th in points. After making ten starts in 1996, Wallace was released in favor of Dick Trickle, whose best finish that season was a thirteenth at Michigan. Trickle signed the next season. He posted two top fives and finished 31st in points. He improved to 29th in points in 1998, but he, along with Heling Meyers and crew chief Tommy Baldwin Jr., left the team at the end of the year. During the season, Donlavey missed attending his first race in years, when he had to undergo heart surgery.

Соңғы жылдар

1998 жылы құрамынан адамдар кеткеннен кейін Донлави 1999 жылы No. 90 Big Daddy’s BBQ соусымен жабдықталған Ford Taurus көлігін, оны жаңадан келген Майк Хармон басқаратынын жариялады. Daytona 500 жарысына дайындық кезінде Big Daddy’s демеушілік төлемдерін жасамай отыр деген қауесет тарады. Алғашқыда Донлави бұл қауесеттерді жоққа шығарды, бірақ команда жарысқа дайындық жасағанда, көлікте Big Daddy’s логотипі болмағандықтан сұрақтар туа бастады. Ақырында, Big Daddy’s төлемдерді уақтылы жасамай отырғаны белгілі болды. Ұзақ өтпей, жағдай шиеленісіп, Хармон жарысқа қатысудан бұрын қызметтен босатылып, оның орнына Уоллес келді. Команда 500 жарысына Accu turn және Kodiak компанияларының демеушілігімен қатысты (Kodiak-тың тұрақты командасы жарысқа ілікпегеннен кейін бір жарыстық келісім). Big Daddy’s-пен жасалған келісім бұзылды, ал келесі аптада Рокингемде Морган Шепард, ал Лас-Вегаста Стэнтон Барретт басқарды. Осы екі жүргізуші, Хат Стриклин және Эд Берриермен бірге жылдың қалған бөлігінде 90-шы машинаны жүргізу міндеттерін бөлісті. 2000 жылы Берриер Hills Brothers Coffee компаниясының демеушілігімен 90-шы машинаны жүргізуге келісім жасады. Маусым бойы тоғыз рет ілікпеген Берриер, соңында командадан босатылды. Брайан Симо Уоткинс Гленде жүргізді, ал Стриклин жылдың қалған бөлігінде оны алмастырды. Ол 2001 жылы 90-шы машинаны толық уақытқа жүргізуге келісімшарт жасады және Мичиганда 6-шы орын алды, бірақ команда күресін жалғастырды. EA Sports 500 жарысында Донлави No. 91 машинасын Рик Маст үшін дайындады, ол Eel River Racing командасы таратылғаннан кейін жарысқа қатысу мүмкіндігінен айырылған еді. Алайда, Мастқа ілікпеуге мүмкіндік болмады. Маусым соңында Hills Brothers компаниясының бас компаниясы Сара Ли Донлавиден командасын Ричмондтан Солтүстік Каролинаға көшіруді сұрады. Донлави бас тартқаннан кейін Сара Ли дереу Hills Brothers демеушілігін 90-шы машинадан алып тауып, Билл Дэвис Racing командасымен жаңа 23-ші машинаны Стриклиннің басқаруына келісім жасады. Донлави Мастты 90-шы машинаға орналастырып, жылдың қалған бөлігінде демеушілік логотипі болмаған күйі жарысқа қатысты. Маусымнан тыс уақытта Донлави C. F. Sauer Company компаниясынан демеушілік алды, оның Duke's Mayonnaise бренді бұрынғы Eel River Racing машинасының логотипі болған. Маст Дарлингтонда 24-ші орын алғанда анемиялық сезімді бастан өткерді. Ол бірнеше жарыстан тыс қалды және Герми Садлер мен Гэри Брэдберимен алмастырылды. Маст көмірқышқыл газымен улануынан зардап шеккені анықталды және жарыстан толығымен кетуге мәжбүр болды. Сөйтіп, 90-шы машинаға демеушілік тоқтатылды. Донлави жарыс кестесін қысқартты және зейнеткерлікке шығуды жоспарлады, бірақ Бристолда Ланс Хупер үшін Lucas Oil Ford көлігін, сондай-ақ Lowe's жарысында команда менеджері Джейсон Хедлески үшін көлік дайындап, қайтадан жарысқа қатысты. Хупер 31-ші, ал Хедлески 41-ші орыннан бастап 43-ші орынды иеленді. 2003 жылы Кирк Шелмердин Донлавидің машинасын Daytona 500 жарысында жүргізді, бірақ ілікпеді. Хедлески машинаны Winston Open жарысында жүргізді, бірақ Донлави маусымның қалған бөлігінде жарысқа қатыспады. Донлави 2004 жылы командасын қайта жандандыруды үміттене отырып, Кевин Рейдің сол маусымда Boudreaux's Butt Paste демеушілігімен шектеулі кестеде жарысатынын жариялады. Алайда, келісім бойынша тек Pocono трассасында ARCA жарысы өтті. Жыл соңында А. Дж. Хенриксен Донлави үшін жарыстар өткізе бастады, бірақ жарысқа ілікпеді. Донлави 2005 жылы машина дайындамады, бірақ NASCAR-ға қатысуын жалғастырды. 2006 жылдың қыркүйегінде Ричмондта өткен жиналыста Донлави өзінің жарыс шеберханасында әлі де бірнеше машина бар екенін, бірақ оларды сату процесінде екенін және жарысқа қайта оралуды жоспарламағанын айтты. Донлави 2014 жылы қайтыс болды.

After the loss of personnel in 1998, Donlavey announced that for 1999, he would field the No. 90 Big Daddy's BBQ Sauce Ford Taurus driven by rookie Mike Harmon. During the lead up to the Daytona 500, rumors began spreading that Big Daddy's was not paying its sponsorship checks. Originally, those rumors were denied by Donlavey, but questions continued to swirl when the team practiced for the 500 without Big Daddy's sponsor decals on the car. Eventually, it was revealed that Big Daddy had not been paying its checks on time. Before long, tensions became so high that Harmon was fired from the ride before the race and replaced by Wallace. The team ran the 500 with sponsorship from Accu turn and Kodiak (a one race deal after Kodiak's regular team missed the race). The Big Daddy's contract was cancelled, and Morgan Shepherd took over the next week at Rockingham, and Stanton Barrett at Las Vegas Motor Speedway. Those two drivers, along with Hut Stricklin and Ed Berrier, shared the driving duties of the 90 for the rest of the year. In 2000, Berrier signed to drive the 90 with sponsorship from Hills Brothers Coffee, competing for Rookie of the Year honors. Berrier struggled during the course of the season, DNQ ing nine times, before he was released. Brian Simo took over at Watkins Glen, before Stricklin took over the rest of the year. He signed to drive the 90 full time in 2001, and had a sixth place run at Michigan, but the team continued to struggle. At the EA Sports 500, Donlavey fielded the No. 91 for Rick Mast, who had lost his ride when Eel River Racing folded. Mast failed to qualify, however. Near the end of the season Sara Lee, Hills Brothers' parent company, asked Donlavey to move his team from Richmond to North Carolina. When Donlavey refused, Sara Lee immediately pulled the Hills Brothers sponsorship from the No. 90 and signed an agreement with Bill Davis Racing to sponsor the team's new No. 23 car with Stricklin as the driver. Donlavey
placed Mast in the No. 90 permanently and ran it for the remainder of the year without any sponsor decals on it. In the offseason Donlavey acquired sponsorship from the C. F. Sauer Company, whose Duke's Mayonnaise brand had been carried on the former Eel River Racing car Mast had driven. Mast had a best finish of 24th at Darlington when he began feeling anemic. He took several races off, and was replaced by Hermie Sadler and Gary Bradberry. Mast was eventually diagnosed as having suffered carbon monoxide poisoning and was forced to leave racing altogether, and once he did C. F. Sauer pulled its sponsorship from the No. 90. Donlavey then cut back his racing schedule, and planned to retire, but came back to field the Lucas Oil Ford for Lance Hooper at Bristol, as well as a car for team manager Jason Hedlesky at Lowe's. Hooper finished 31st and Hedlesky started 41st and finished 43rd. In 2003, Kirk Shelmerdine drove Donlavey's car at the Daytona 500, but missed the field. Hedlesky drove the car at the Winston Open, but Donlavey did not field an entry for the rest of the season. Donlavey hoped to revive his team in 2004 by announcing Kevin Ray would drive a limited schedule that season with sponsorship from Boudreaux's Butt Paste. Unfortunately, the deal ended up running only one ARCA race at Pocono. Late in the year A. J. Henriksen, began running races for Donlavey, but did not make a race. Donlavey did not field a car in 2005, but continued to stay involved in NASCAR. During a gathering at Richmond in September 2006, Donlavey stated that he still had several cars in his race shop, but was in the process of selling them and had no plans to return to racing. Donlavey would pass away in 2014.

NASCAR

(түйін) (Қалың – Біліктілік уақытымен берілген поул-позиция. Курсив – Ұпайлар тізімі немесе жаттығу уақытымен алынған поул-позиция. * – Көптеген кезеңдерді жетекке шығарды.)