Кіріспе
The Scream – британдық Siouxsie and the Banshees рок тобының тұңғыш студиялық альбомы, ол 1978 жылдың 13 қарашасында Polydor Records компаниясымен шығарылды. Бұл альбом маңызды жазба саналады: оның өткелді және тізімделген гитараның, бас-ырғақтың және машина сияқты барабанның (көбінесе томдарда ойналатын) жаңашыл үйлесімі оны пост-панк жанрының алғашқы туындысы етіп жасады. The Scream кеңінен мақтауға ие болды және сыншылар оны рок музыкасындағы жаңа музыкалық даму ретінде жоғары бағалады. Кейіннен пайда болған пост-панк, шулы рок және альтернативті рок орындаушыларына, оның ішінде Joy Division, Killing Joke, The Cure, Big Black, Sonic Youth, Jesus and Mary Chain, Faith No More және Massive Attack-ке елеулі әсер еткендігі айтылады.
Өмірбаян
1977 жылдың соңында Siouxsie and the Banshees кеңінен жарияланды, бірақ жазу келісіміне қол қоя алмады. Бір жанкүйер Лондонда граффити науқаны ұйымдастырып, ірі жазба компанияларының қабырғаларына "Баншилерге қол қойыңыз: дереу істеңіз" деген жазуларды шашыратып таратты. 1978 жылдың маусым айында Polydor олармен келісімшарт жасасты. Джон Маккей 1977 жылдың шілдесінде топтың гитаристі болды; музыка тарихшысы Клинтон Хейлин Маккейдің қатарына қосылуы (1977 жылдың соңында Magazine тобының алғашқы концерттерімен және 1978 жылдың ортасында PiL тобының құрылуымен бірге) "ағылшын пост-панк музыкасының нағыз бастауы" болды деп санайды. The Scream альбомынан бірнеше ән BBC Radio 1 арнасында Джон Пилдің екі сессиясында жазылды: "Mirage", "Metal Postcard" және "Suburban Relapse" 1977 жылдың қараша айында тұңғыш рет ойнатылды, ал "Overground" және "Carcass" үш айдан кейін, 1978 жылдың ақпан айында эфир берілді. Peel сессиясын жазағанда Siouxsie Sioux және бас-гитарист Стивен Северин өз музыкасын "бір уақытта суық, машина сияқты және құштар" деп сипаттады. Музыка журналисі Вивьен Голдман: "Siouxsie and the Banshees 21-ғасырғы өнеркәсіптік кәсіпорын сияқты дыбыстайды" деп жазды.
Жазу және музыка
The Scream 1978 жылдың тамызында бір аптада жазылып, Стив Лиллиуайттың қосымша продюсерлігімен үш аптада дыбыстастырылды. Топ өздерінің "Hong Kong Garden" дебюттік синглі жарық көрген кезде студияда болды. Лиллиуайт барабандарды өзгеше жазғандықтан шақырылды. Ол барабаншы Кенни Морриске алдымен бас-барабан мен литавраны ойнауды тапсырды. Содан кейін ол цимбалдар мен том-томдарды жазды. Музыка журналисі Крис Нидс Лиллиуайттың барабанда "терең эхо" қолданғанын атап өтті. Музыка тарихшысы Саймон Годдард The Scream альбомын пост-панктың негізін қалаушы альбомдар триптихінің бір бөлігі деп сипаттады. "Pure" атты ашылу трекі кең, атмосфералық дыбысқа ие болды. Журналист Миранда Сойер Сиуксидің "вокалы алыстан естілгенін", "көп кеңістік болғанын" және "дыбыс үлкен және баяу болғанын" байқады. Музыка журналисі Ян Бирч "Pure" шығармасын атмосфералық деді; "ырылдаған, жыртқыш бас, тістерін қайраған гитара үзінділерімен және барабандардың алыс қадамдарымен кездесетін жерді іздейді. Сиуксидің дауысы аспапқа айналады". Крис Нидс соңында оның "Jigsaw Feeling" деп аталатын "бағдарсыздану мен қыңырсу әніне" айналатынын, оның дыбысы "үлкен, кейде таң қалдыратын" екенін айтты. Соңғы ән "Switch" үш бөлімге бөлінді, "жұмысын ауыстырып, жағымсыз нәтижелерге ұшыраған әртүрлі адамдар – ғалымдар, жалпы тәжірибеші дәрігерлер және пасторлар" үшін. Joy Division тобының барабаншысы Стивен Моррис өзінің автобиографиясында Banshees "бас-ырғақты" пайдаланғанын және олардың барабаншысы "Кенни Моррис көбінесе томдарда ойнағанын" атап өтті. Перкуссия да музыканың маңызды бөлігі болып табылады: болашақ Banshee барабаншысы Буджи Моррис "көптеген перкуссиялық қосымша жазбалар" жасағанын және "олар шынымен әндердің бір бөлігі" екенін айтты.
Атауы мен мұқабасы
Альбомның атауы 1968 жылы шыққан «The Swimmer» (басты рөлде Берт Ланкастер) фильмінен шабыттанды, онда басты кейіпкер Недди Меррилл ашық ауадағы бассейндерді пайдаланып үйіне жүзуді жоспарлаған. Бақша қоршауларын асып, бассейннен бассейнге өте отырып, ол ақыл-жаны мен денесі шаршап, әлсіреп қалды. Ал соңында Годдард: «Недди Мерриллдің ойына тек айқайлау келді, [ ] қиын, ауыр сапардан кейін шаршаған қуанышпен айқайлағандай». Мұқаба идеясы Сиуксиге тиесілі. Фотограф Пол Уэйкфилд онымен және топ мүшелерімен жобаны талқылау үшін кездесті. Кейін Уэйкфилд былай деді:
Бассейнде су астында алаңдатушы және мазасыздық тудыратын суреттер түсіруді жоспарладым – судың астында айқайлау мүмкін емес. Жарықты толық бақылауда ұстағым келді, сондықтан жабық бассейн ғана мүмкіншілік болатын. Бірнеше бассейн қарап шықтым, бірақ Лондон орталығындағы YMCA-дағы қою көк плиткасы мен ақшыл көк жолақтары бар (әдеттегі кері түстер емес) бассейнді көргенде, бұл орын идеалды екенін түсіндім. Су астындағы түнгі атмосфераны жасағым келді, бұл орын үшін өте қолайлы болды. Бассейн шетіне 1000К және 2000К шамдарды орнаттық. Модельдер ретінде мектеп оқушыларын шақырдық, олар өте еркін әрекет етті.
Шығару
Альбомның шығуына бір айдан астам бұрын DJ Джон Пил оны BBC радиосының 1-ші арнасында кассетадан, бастауынан соңына дейін, тоқтатусыз эфирге берді. Ол аяқталған соң: "Міне, балалар мен қыздар, осы!" деді. "Осы, міне, соның өзі!" 1978 жылдың 13 қарашасында "The Scream" альбомы жарық көрді. Ол дереу коммерциялық сәттілікке жетті, Ұлыбритания альбомдар тізімінде 12-орынға дейін көтерілді. "The Scream" 2005 жылдың 27 қазанында Universal компаниясының Deluxe Edition сериясы аясында Ұлыбританияда CD форматында қайта шығарылды. Жаңа басылымның бірінші дискісінде альбомның жаңадан өңделген нұсқасы, ал екінші дискісінде сол кезеңдегі синглдермен бірге демо және концерттік жазбалар болды. Қайта шығарылымның бір дискілі нұсқасы да жарық көрді. 2018 жылдың қыркүйегінде Майлз Шоуэллдің Abbey Road студиясында жартылай жылдамдықпен кесілген түпнұсқа ¼ дюймдік таспалардан мастерленген түпнұсқалық басылымның 180 граммдық қара винилдік LP қайта шығарылымы жарық көрді.
Сыни қабылдау
Sounds басылымы «жылдың ең үздік дебют альбомы» деп атады. Рецензент Питер Сильвертон альбомға 5 жұлдыздан 5 берді, Record Mirror да 5 жұлдызды шолу жариялады: The Scream «болашаққа, жаңа дәуірге арналған шынайы музыкаға жол ашады. Бұл маңызды, әсерлі, шешімді туынды». Крис Уэствуд әннің сөздері мен музыкасының үйлесімділігін жоғары бағалады: «Альбомның лирикалық көңіл-күйі [гитарист] МакКейдің жұмысында керемет бейнеленген. [Бассист] Северин және [барабаншы] Моррис; үнемі өзгеріп отыратын, тынышсыз, бақыланатын агрессия, олар Сиуксидей маңызды». NME журналының бірнеше журналистері де альбомды мақтады. Ник Кент алғашқыда топтың «Velvet Underground пен Tago Mago дәуірінің Can тобының тапқырлығының бірегей қоспасы сияқты» естілетінін айтты. Содан кейін ол ашылу трегіне назар аударды: «Pure» дыбысты соңғы шегіне жеткізеді, ойнатылатын ноталармен бірдей мағынаны беретін кеңістіктерді қалдырады. Дәстүрлі үш мүшелі топтың дыбысы осындай керемет нәтижелермен ерекше жарасым тапқан емес». 1978 жылдың желтоқсанында NME-дің тағы бір сыншысы Пол Морли The Scream музыкасын «роктағы ешбір нәрсеге ұқсамайды» деп сипаттады: «Бұл хаотикалық емес – ол бақыланады. Әр аспап өз кеңістігінде, өз уақытында жұмыс істейді, басқа аспаптардың шектерін мазақтайтын сияқты. Көне рок кері қайта қарастырылады, тек рок клишелерінің көлеңкесі қалады – жиі салтанатты ақталумен шайқап, мерекелік тойға айналатын сатира («Helter Skelter» сияқты). Кез келген ерекшелікпен назар аудару оңай, бірақ Banshees мұндай бекерлікке бой алмайды: бұл инновация, революция емес, бұзу емес, жаңа құрылыс. Бұл роктан өркендеді – Velvets, Station to Station, Bolan. Ал Сиуксидің керемет дауысы осы батыл музыкалық драманың үстінен төмен түсіп, кесіліп, кесіліп, қара түстерді және жалаңаш көңіл-күйді күшейтеді». Дегенмен, NME журналисі Джули Берчилл альбомды бағаламай, Banshees дыбысын «өзін-өзі маңызды астық тартқыш машина деп атады, ол барлық ішекті аспаптарды бір деңгейге түсіріп, моно ритмнің айналасында сәтсіз құс ұшуын имитациялайды. Олардың дыбысы әдеттегі гитара-бас-барабан-дауыс комбинациясынан әлдеқайда ерекшеленеді. Бірақ ол ауыр, жайсыз, тегіс, мақта майының дәмі сезіледі». Курт Лодер Rolling Stone журналында өте жағымды пікір білдіріп, The Scream альбомын «керемет дебюттік альбом» деп атады және оның «дыбысы, толыққанды болғанымен, (әсіресе, Стив Лиллиуайттың жақсы көмегінің арқасында) алаңдататын екіұшты лирикалық бейнелермен интеллектуалдық тереңдікке ие» деді. 2004 жылғы The Rolling Stone Album Guide бағасы 5 балдан 4 болды, түсіндірмесінде: «Сіз Сиуксинің неліктен осылай айқайлайтынын түсінбесеңіз де, The Scream шикі дыбыс пен жартылай су астында қалған сезімдердің бай, тығырықтан шығуға болмайтын бұрқасын жасайды». BBC радиосындағы сұхбатта Дэвид Боуи топтың алғашқы альбомын шығарғаннан кейінгі концерті туралы айтты: «Мен сені көрдім, Сиукси, және сен шынымен керемет болдың. Мен The Scream альбомының көшірмесін қысып ұстап тұрдым».
It is not, as some would say, chaotic – it is controlled. Each instrument operates within its own space, its own time, as if mocking the lines of other instruments. Known rock is inverted, leaving just traces of mimicry of rock's cliches – satire that often bursts with glorious justification into shaking celebration (as on "Helter Skelter"). It is easy to gain attention by doing something which is crudely obviously out of the ordinary, but the Banshees have avoided such futile superficialities: it is innovation, not revolution, not a destruction but new building. It has grown out of rock – Velvets, Station to Station, Bolan. And Siouxsie's staggering voice is dropped, clipped, snapped prominently above this audacious musical drama, emphasizing the dark colours and empty, naked moods. However, in her review of the album, NME Julie Burchill was unimpressed, stating that the Banshees sound was "a self important threshing machine thrashing all stringed instruments down onto the same low level alongside that draggy sub voice as it attempts futile eagle and dove swoops around the mono beat. Their sound is certainly different from the normal guitar bass drums voice consequence. But it's radically stodgy loud, heavy and levelling, the sound of suet pudding". Kurt Loder gave a very favourable review in Rolling Stone, remarking that The Scream was a "striking debut album"; and that its "sound, stark though fully realized (thanks partly to a most simpatico co producer, Steve Lillywhite), is lent added intellectual dimension by a series of disturbingly ambiguous lyrical images". The 2004 edition of The Rolling Stone Album Guide gave a 4 out 5 rating, with the comment: "Even if you can't figure out exactly what makes Siouxsie wail the way she does, The Scream creates a rich, claustrophobic maelstrom of crude sound and half submerged feelings." During a BBC radio show, David Bowie mentioned a concert of the group given after their release of their first album: "I saw you Siouxsie and you were really excellent I was clutching my copy of The Scream".