Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1948 жылы БҰҰ делдалдығымен Нидерланд-Индонезия арасындағы атысты тоқтату туралы келісім. Ренвилл келісімі – Нидерландтың Оңтүстік-Шығыс Азиядағы колониясын қайта орнатуға тырысқан Нидерланд пен Индонезия Ұлттық революциясы кезінде Индонезия тәуелсіздігін қорғауға ұмтылған Индонезия республикашылары арасындағы Біріккен Ұлттар Сақшылық Кеңесінің делдалдығымен жасалған саяси келісім. 1948 жылдың 17 қаңтарында ратификацияланған бұл келісім 1946 жылғы Линггаджати келісімінен кейін туындаған дауларды шешуге жасалған сәтсіз әрекет болды. Ол Нидерландтың ең алдыңғы қатардағы позицияларын байланыстырған жасанды сызық – «Статус-кво сызығы» (Status Quo lijn) немесе «Ван Мук сызығы» бойынша атысты тоқтатуды мойындады. Келісімге Жакарта шығанағында тоқтаған кезде келіссөздер өткен «Ренвилл» кемесінің аты берілген.
1948 UN brokered Dutch–Indonesian ceasefire
The Renville Agreement was a United Nations Security Council brokered political accord between the Netherlands, which was seeking to re establish its colony in Southeast Asia, and Indonesian Republicans seeking Indonesian independence during the Indonesian National Revolution. Ratified on 17 January 1948, the agreement was an unsuccessful attempt to resolve the disputes that arose following the 1946 Linggadjati Agreement. It recognised a cease fire along the Status Quo Line (Status Quo lijn) or so called "Van Mook Line", an artificial line that connected the most advanced Dutch positions. The agreement is named after Renville, the ship on which the negotiations were held while anchored in Jakarta Bay.
Өмірбаян
1947 жылдың 1 тамызында Біріккен Ұлттар Ұйымының Қауіпсіздік Кеңесінде Австралияның голланд және индонезиялық республикалық күштері арасындағы атысты тоқтатуға шақыратын резолюциясы қабылданды. Голландияның лейтенант-генерал-губернаторы Ван Мук 5 тамызда атысты тоқтату бұйрығын берді. 25 тамызда Қауіпсіздік Кеңесі АҚШ ұсынған резолюцияны қабылдады, онда Қауіпсіздік Кеңесі голланд-индонезиялық дауды бейбіт жолмен шешуге көмектесу үшін жақсы қызметтерін ұсынады. Бұл көмек Нидерланды, Индонезия және екі тараптың өзара келісімімен тағайындалған үшінші өкілдерден тұратын Достық қызмет комитеті (CGO, Индонезиядағы жергілікті атауы – Үшжақты комиссия, қазіргі Үшжақты комиссиямен шатастырмау) арқылы жүзеге асырылады. Голландия Бельгиядан өкіл таңдады, Индонезия Австралиядан, ал екеуі де үшінші мүше ретінде АҚШ-ты келісті. Бірнеше күннен кейін, 1947 жылдың 29 тамызында голландтар Ван Мук сызығын жариялады, оны атысты тоқтату кезіндегі бақылауларындағы аумақтардың шегі деп мәлімдеді. Алайда, голландтар Индонезияға қайта кірмеген аумақтарды да қосты. Республика Яваның үштен бірін және Суматра аралының көп бөлігін сақтап қалды, бірақ республикалық күштер негізгі азық-түлік өндіретін аймақтардан оқшауланды. Содан кейін голландтардың блокадасы қару-жарақ, азық-түлік және киім-кешек республикашылдарға жеткізілуін тоқтатты.
On 1 August 1947, an Australian resolution in the United Nations Security Council calling for a ceasefire between the Dutch and Indonesian Republican forces was passed. Dutch Lt. Governor General Van Mook gave the ceasefire order on 5 August. On 25 August, the Security Council passed a resolution proposed by the United States that the Security Council tender its good offices to help resolve the Dutch Indonesian dispute peacefully. This assistance would take the form of a Committee of Good Offices (CGO, known locally in Indonesia as the Trilateral Commission (, not to be confused with the current Trilateral Commission)) made up of three representatives, one appointed by the Netherlands, one by Indonesia and a third, mutually agreed by both sides. The Dutch chose a representative from Belgium, Indonesia chose one from Australia and both agreed on the US for the third member. A few days later, on 29 August 1947, the Dutch proclaimed the Van Mook Line, claiming it marked the extent of the areas they held as of the ceasefire. However, the Dutch included areas of Indonesia the Dutch had not reentered. The republic was left with about a third of Java and most of the island of Sumatra, but the republican forces were cut off from the main food growing regions. A Dutch blockade then stopped arms, food, and clothing from reaching the republicans.
Келіссөздер басталады
Екі тарап арасында келіссөздерді қайда өткізу мәселесі бойынша ұзақ талқылаулар болды. Голландиялықтар келіссөздерді Индонезияда өткізуді қаласа, индонезиялықтар бұған қарсы болды, себебі олар голландиялық әскери күштің қаупі астында кездесуге мәжбүр болар еді. АҚШ Мемлекеттік хатшысының көмекшісі Дин Раск, Индонезияға жеткізіліп, Джакарта шығанағына тікелей орналастырылған қарусыз "Ренвилл" көліктік кемесін пайдалануды ұсынды. КГО-ның алғашқы ресми отырысы 1947 жылдың 8 желтоқсанында басталды. Республикалық делегацияны Индонезияның премьер-министрі Әмір Сжарифуддин басқарды, ал Йоханнес Леймена оның орынбасары болды. Голландия тарапынан делегацияны азаматтық қызметкер полковник Раден Абдулкадир Виджоатмоджо басқарды. Ол жапондықтар Голландиялық Шығыс Индияны басып алған кезде отарлық әкімшіліктен кетіп, содан кейін Голландия Индиясының азаматтық басқаруымен жұмыс істеген индонезиялық еді.
There were protracted discussions over the location of talks between the two sides. The Dutch wanted negotiations to take place in Indonesia, while the Indonesians rejected this as they would have to meet while under the threat of the Dutch military. After considering overseas locations and a US battleship, US Assistant Secretary of State Dean Rusk proposed using the unarmed transport ship Renville, which was brought to Indonesia and anchored in Jakarta Bay. The first formal session of the CGO began on 8 December 1947. The republican delegation was led by Indonesian Prime Minister Amir Sjarifuddin, with Johannes Leimena as his deputy. On the Dutch side, the delegation was led by civil service official Col. Raden Abdulkadir Widjojoatmodjo, an Indonesian who had left with the colonial administration when the Japanese invaded the Dutch East Indies and had worked with the Netherlands Indies Civil Administration after the war.
Дағдарысқа қатыспаған голландиялықтардың қысымы
19 желтоқсанда Голландия премьер-министрі Медан қаласына сапар шегіп, мәселені тез шешу қажеттігін айтты және "егер осы соңғы үндеу, осы соңғы үндеу түсінілмесе, өте өкінішті болар еді" деді. Он күннен кейін Ван Мук Шығыс Суматра мемлекетінің құрылғанын жариялады, осылайша голландиялықтар федеративтік мемлекет құруға көшіп бара жатқанын көрсетті. 1948 жылдың 4 қаңтарында голландиялықтар Индонезияның он аймағынан таңдаған өкілдердің конференциясын ұйымдастырды. Бұл өкілдер Индонезия Құрама Штаттары құрылғанға дейін уақытша федералдық үкімет құруға келісті. Индонезия Республикасы азшылық серіктес ретінде қатысуға шақырылды.
On 19 December, the Dutch prime minister visited Medan and said there must be a quick resolution and that it would be "most regrettable if this last appeal, this last appeal, was not understood". Ten days later, Van Mook announced the establishment of the State of East Sumatra, thus indicating that the Dutch were going ahead with the establishment of a federal state. Then on 4 January 1948, the Dutch organized a conference of representatives they had selected from ten regions of Indonesia. These representatives agreed to form an interim federal government pending the establishment of the United States of Indonesia. The Republic of Indonesia was invited to join as a minority partner.
Келісім
9 қаңтарда Нидерланд делегациясы Индонезия тарапы үш күн ішінде оның ұсыныстарын қабылдамаса, өз үкіметінен қосымша нұсқаулар сұрайтынын мәлімдеді. CGO Голландияның 12 қағидасына қарсы алты қағида ұсынды. Олардың ережелерінің ішінде Голландияның егемендігі Индонезия Біріккен Штаттарына берілгенге дейін сақталады, ал Индонезия Республикасы оның құрамдас бөлігі болады; уақытша федеративтік мемлекеттің әрбір құрамдас бөлігінің үкіметте әділ өкілдігі; алты ай ішінде аймақ халқына Индонезия Республикасы немесе Индонезия Біріккен Штаттары таңдауы туралы референдум өткізу, сондай-ақ конституция жасау үшін конституциялық конвент құру қарастырылды. Бұған қоса, кез келген штат Біріккен Штатқа (RIS) қосылмауға құқылы болды. Нидерланд тарапы, егер республикашылар олардың бастапқы 12 ұсынысын 12 қаңтарға дейін қабылдаса, бұл ұсыныстарды қабылдайтынын айтты. Мерзім 48 сағатқа ұзартылып, Голландия ұсыныстарын нақтылау бойынша талқылаулар өткеннен кейін, CGO-ның АҚШ мүшесі доктор Франк Грэм, АҚШ өзінің ықпалын пайдаланып Голландияның келісімге сәйкес әрекет етуін қамтамасыз ететініне сендіріп, республикашыларды келісімге келтірді. Индонезия тарапы да аймақтардағы референдумдар республикашылдардың жеңісімен аяқталады және олар федералдық үкіметке басымдық жасай алады деп есептеді. Грэхам Әмір Сжарифуддинге АҚШ еркін Индонезияны қайта құруға көмектесетінін де жеткізді. Бастапқыда президент Сукарно мен вице-президент Хатта келісімге қарсы болды, бірақ оқ-дәрі тапшылығы туралы хабардар болғаннан кейін және келісімге қол қойылмаса, голландиялықтар қайтадан шабуылдайды деп қорқып, келісімге қол қоюға мәжбүр болды. Олар сондай-ақ, егер шайқас жалғаса берсе, көптеген азаматтық және әскери құрбандықтарға жауапкершілік алудан да қашқын болды. Голландия және республика тараптары Ван Мук сызығы бойынша және CGO мен голландиялықтар ұсынған шарттар бойынша келісімге келгеннен кейін, келісім 1948 жылғы 17 қаңтарда USS Renville кемесінің алдыңғы палубасында қол қойылды.
On 9 January, the Dutch delegation said that if the Indonesian side did not accept its proposals within three days, it would ask its government for further instructions. The CGO put forward six principles to counter the 12 from the Dutch. Among their provisions were that Dutch sovereignty would continue until transferred to the United States of Indonesia, with the Republic of Indonesia a component of it; fair representation for each component of the provisional federal state in its government; a referendum within six months to ask people if they wanted their region to the Republic of Indonesia or the United States of Indonesia and a constitutional convention to draw up a constitution. Furthermore, any state would be free to not join the RIS. The Dutch side said it would accept these proposals if the Republicans accepted them and its original 12 proposals by the 12 January deadline. After a 48 hour extension to the deadline and discussions to clarify the Dutch proposals, Dr Frank Graham, the US member of the CGO, convinced the Republicans to accept, saying they could rely on the US using its influence to ensure the Dutch kept to their side of the bargain. The Indonesian side also felt that referendums in the regions would result in victory for the pro Republicans and that they would be able to dominate the federal government. Graham also told Amir Sjarifuddin that the US would provide aid to help rebuild a free Indonesia. Initially President Sukarno and Vice president Hatta opposed the agreement, but after hearing reports of shortages of ammunition and worried that Dutch would attack again if the agreement was not signed, they agreed. They were also reluctant to accept responsibility for substantial civilian and military casualties if the fighting continued. After the Dutch and Republican sides agreed on a truce along the Van Mook Line and the proposals put forward by the CGO and the Dutch, the agreement was signed on the foredeck of USS Renville on 17 January 1948.
Салдарлар
Нидерланд пен Республика арасындағы дипломатиялық күш-жігер 1948 және 1949 жылдары жалғасты. Ішкі және халықаралық саяси қысымдар Нидерландтың мақсатты қалыптастыруға жасаған әрекеттеріне кедергі келтірді. Республика басшылары да өз халқына дипломатиялық жеңілдіктерге көнуді ұсынуда үлкен қиындықтарға тап болды. 1948 жылдың шілдесіне қарай келіссөздер тоқтап, Нидерланд Ван Муктың федералды Индонезия тұжырымдамасын жеке бастамамен іске қосты. Оңтүстік Суматра және Шығыс Яваның жаңа федералды штаттары құрылды, бірақ ешқайсысының тұрақты қолдау базасы болған жоқ. Нидерланд 1948 жылдың соңына дейін Индонезия Біріккен Штаттары мен уақытша үкіметті құруға міндеттелген федералды штаттар басшыларынан құралған Bijeenkomst voor Federaal Overleg (BFO) (немесе Федералды консультативтік ассамблея) құрды. Алайда, Нидерландтың жоспарларында Республикаға бұрыннан белгіленген екінші рөлді қабылдамаса, орын болған жоқ. Кейінгі жоспарларға Ява мен Суматра кірді, бірақ Республика туралы барлық сілтемелер алынып тасталды. Келіссөздердегі негізгі даулы мәселе Нидерландтың Жоғарғы өкілі мен Республика күштері арасындағы билік тепе-теңдігі болды. Нидерланд пен Республика арасындағы өзара сенімсіздік келіссөздерді қиындатты. Республика екінші ірі голланд шабуылынан қорқып, ал голландтар Ренвилл сызығының голланд жағында Республиканың әрекеттерін тоқтатуды талап етті. 1948 жылдың ақпанында Насутион басқарған Республика армиясының Силиванги дивизиясы Батыс Явадан Орталық Яваға көшті; көшу дивизияның Суракарта аймағындағы ішкі шиеленісті азайту мақсатында жасалды. Алайда, дивизия Сламет тауынан өте жатқанда голланд әскерлерімен қақтығысқа түсті, голландтар бұл Ренвилл сызығы арқылы жүзеге асырылған жоспарлы әскер қозғалысының бөлігі деп санды. Мұндай шабуылдардың сәтті болуынан қауіптену, сондай-ақ Республиканың голланд құрған Пасундан штатын әлсірету әрекеттері мен жағымсыз хабарлар голланд басшыларын өзін бақылаудан шығып жатқанына көндірді.
Diplomatic efforts between the Netherlands and the Republic continued throughout 1948 and 1949. Political pressures, both domestic and international, hindered Dutch attempts at goal formulation. Similarly Republican leaders faced great difficulty in persuading their people to accept diplomatic concessions. By July 1948 negotiations were in deadlock and the Netherlands pushed unilaterally towards Van Mook's federal Indonesia concept The new federal states of South Sumatra and East Java were created, although neither had a viable support base. The Netherlands set up the Bijeenkomst voor Federaal Overleg (BFO) (or Federal Consultative Assembly), a body comprising the leadership of the federal states, and charged with the formation of a United States of Indonesia and an interim government by the end of 1948. The Dutch plans, however, had no place for the Republic unless it accepted a minor role already defined for it. Later plans included Java and Sumatra but dropped all mention of the Republic. The main sticking point in the negotiations was the balance of power between the Netherlands High Representative and the Republican forces. Mutual distrust between the Netherlands and the Republic hindered negotiations. The Republic feared a second major Dutch offensive, while the Dutch objected to continued Republican activity on the Dutch side of the Renville line. In February 1948 the Siliwangi Division of the Republican Army, led by Nasution, marched from West Java to Central Java; the relocation was intended to ease internal Republican tensions involving the division in the Surakarta area. The division, however, clashed with Dutch troops while crossing Mount Slamet, and the Dutch believed it was part of a systematic troop movement across the Renville Line. The fear of such incursions actually succeeding, along with apparent Republican undermining of the Dutch established Pasundan state and negative reports, lead to the Dutch leadership increasingly seeing itself as losing control.