Кіріспе

Скуилкилл каналы немесе Скуилкилл су жолы – 19 ғасырдың басында коммерциялық су жолы ретінде салынған, АҚШ-тың Пенсильвания штатындағы Скуилкилл өзені бойындағы байланысқан каналдар мен су тоғандарының жүйесі. 1815 жылы құрылған, су жолы 1825 жылы көлік және су энергиясын қамтамасыз ету үшін ашылды. Сол кезде Скуилкилл өзені көлемді жүктерді тасымалдаудың ең арзан және тиімді тәсілі болды, ал АҚШ-тың Шығыс жағалауындағы қалалар энергия тапшылығын бастан өткерді. Ол Поттсвилл мен Шығыс нарықтары арасындағы өнеркәсіптің басты көзі – антрацит көмірін өндіруге мүмкіндік берді. Жол бойындағы арқандармен қайықтар көмір баржаларын Порт Карбоннан суарналар арқылы Поттсвиллге дейін тартты; жергілікті Филадельфия портына және нарықтарына; ал кейбіреулері кемемен немесе Нью-Джерсидің қосымша су жолдары арқылы Нью-Йорк қаласының нарықтарына жеткізілді. Скуилкилл каналы 1931 жылға дейін қолданылды және 1950 жылдары көбінесе толықтырылды. Қалған сулы участақтарының бір бөлігі қазір демалыс үшін пайдаланылуда.

Тарих

1815 жылы «Шюилкилл» навигациялық компаниясы тіркелді. Сол жылы Лехайды жақсарту үшін жарғы алуға өтініш те берілді. Бұл АҚШ-та Ұлыбританияда құрылып келе жатқан су көлігі желісіне ұқсас желіні дамытуға бағытталған күшті ынтаны көрсетті. Төменгі Лихай каналы жобасы 1819 жылы көмірдің алғашқы сынақ партиясын тасымалдап, Лихай шлюздерінің идеясын дәлелдеді. 1820 жылы Филадельфияға 365 тоннадан астам антрацит жеткізілді, бұл уақытша нарыққа артық тауар жиналуына әкелді. Келесі 2-3 жыл ішінде Филадельфия портына тасымалданатын көлемінің үнемі артуы Шығыс жағалауындағы инвесторлар мен алыпсатарларды ұқсас компанияларға капитал салуға және қаржыландыруға ынталандырды. Бұл 1820 жылдары жеке каналдар мен каналдарды қайта жаңарту жобаларының қарқынды дамуына себеп болды. Делавэр және Гудзон канал компаниялары, Делавэр және Раритан каналы, Моррис каналы, Чесапик және Делавэр каналы және басқа да көптеген каналдар құрылып, Солтүстік Америкада канал дәуірін бастады және Америкадағы өнеркәсіптік революцияны дамытуға көмектесті.

Негізін қалау

Бұл аймаққа ешқандай тас жолдар мен кеме қатынасы бар өзендер жоқ еді. Көмірдің шағын мөлшерде өндірілуіне қарамастан, адамдар оның құндылығын ұзақ уақытқа дейін бағаламады, оны қолдануға көндіру үшін көп күш жұмсалды. Оның сыртқы түрі оған қарсы болды, көптеген адамдар оның жануға жарамсыз тас екеніне сенді. Көмір екендігін анықтау ғана емес, оның көмір екенін де білу қажет болды. Тіпті 1812 жылы, Филадельфияға көмір тасымалдау үшін Шкуилкилл өзенін жақсартуға рұқсат беру туралы заң қабылдауға тырысқанда, штат Сенатындағы Шкуилкилл округінің өкілі өз округінде көмір жоқ екенін мәлімдеді; тек «көмір» деп аталатын қара тас бар, бірақ ол жанбайды! Осыдан екі жыл өткен соң [1823] Шюилкилл аймағында [көмір өндірісі] басталды, ал Вайоминг аймағында [яғни Вайоминг аңғарында] көмір саудасы 1829 жылы ғана қолға алынды. Оберн туннелі, Оберн маңындағы төбеден 450 фут (137 м) тесіп жасалған, 1821 жылы аяқталды, бірақ 1857 жылы көлік қозғалысының артуына байланысты, каналдың сыйымдылығын кеңейту жұмыстары оны ашық карьерге айналдырды. Кейінірек салынған Делавэр каналы Лехайға болғандай, 1821 және 1828 жылдар аралығында салынған Юнион каналы Сускехана өзенін Редингтегі Шкуилкилл каналымен байланыстыру үшін арнайы жобаланды. Аяқталғаннан кейін екі канал Филадельфия мен Миддлтаундағы Сусквехана өзенінің тегіс су деңгейін байланыстырды. Бұл маршрут Шкуилкилл аңғары бойынша негізінен көмір тасымалы үшін жоспарланған, ал Юнион каналы штат ішіндегі жолаушылар мен жүк тасымалы үшін инженерлік есептермен салынған; бірақ ол сонымен бірге бәсекелесіп, кейін Филадельфия, Харрисбург және Питтсбург арасындағы Пенсильвания канал жүйесінің негізгі желісіндегі шығыс-батыс бағыттарына екінші орынға түсті. Шкуилкилл каналы Америкадағы алғашқы көлік туннелі де болды. Көлемді жүк тасымалдау және су энергиясын қамтамасыз ету арқылы Шкуилкилл су жолы Рединг, Норристоун және Поттсвилл қалаларын ерте өндіріс орталықтарына айналдырды. Делавэр өзені мен Делавэр, Раритан және Моррис каналдарын пайдалану арқылы Шкуилкилл аңғарынан шығарылған өнімдер мен антрацит Нью-Йорк портына да жеткізілуі мүмкін болды. Шкуилкилл навигациялық жүйесі Шкуилкилл округінің көмір шахталарынан Филадельфияға антрацит көмір тасымалдауда тез арада монополиялық позицияға ие болды және 1841 жылға қарай жыл сайын 737,517 тоннадан астам жүк тасымалдады.

Темір жолмен бәсекелесу

1841 жылы Филадельфия және Рединг темір жолы ашылды, және төрт жылдың ішінде ол Шюлкиль кеме жолына қарағанда әр жылы үш есе көп антрацит көмірін Филадельфияға тасымалдай бастады. Оған жауап ретінде, Шюлкиль кеме компаниясы өз каналдарын кеңейтті; 1847 жылға қарай, олар 230 тонна көмір тасымалдайтын кемелердің өтуіне мүмкіндік берді. Бұл баржалар бәсекелес Лихай және Делавэр каналдарында қолданылатын кемелерден екі еседен астам болды, соңғысының шектеулі шлюздері болғандықтан; бұл көрсеткіш Лихай каналының 1855 жылғы 2,300,000 тонна көмірлік ең жоғары деңгейімен салыстыруға болады. Бәсекелес Пенсильвания темір жолы бұл әрекетті жасады – монополияға ұмтылуды қолдайтын айқын әрекет, көп ұзамай Шюлкиль кемелеріне осы маңызды Нью-Джерси су жолына кіруге тыйым салынды. Нәтижесінде, Шюлкильдегі трафик жылдам төмендеді. Жағдайды нашарлату үшін, PRR өзі 1880-ші жылдардың ортасында Шюлкиль филиалын салу арқылы Шюлкильдің аумағына енді. 1890 жылға қарай Шюлкиль кеме жолы арқылы бар болғаны 144,994 тонна жүк өтті. Шюлкиль кеме жолына көмір шөгінділері де кедергі келтірді, оның жоғарғы бөліктерін дерлік пайдалануға болмайтын етті. 1891 жылға қарай Порт Клинтоннан жоғарыдағы каналдың бөлігі тастап кетілді. 1904 жылға қарай антрацит трафигі дерлік тоқтады, ал 1913 жылдан кейін Порт Клинтон мен Филадельфия арасында тек сирек жүктер ғана өтті. Экскурсиялық кемелер мен ойын-сауық кемелері Шюлкиль кеме жолында белсенді болды, бірақ 1947–1979 жылдары Пенсильвания штаты Шюлкиль өзенінен көмір шөгінділерін алып тастау мақсатымен көптеген каналдарды толтырды.

Честер округінің каналы

Честер округінің каналы, сондай-ақ Фениксвилл тармағы каналы деп те аталады, 1828 жылы Schuylkill Navigation Company компаниясымен салынған, Фениксвиллдегі жаңа шеге зауытына су қуаты жеткізу мақсатында Навигацияға қосымша салынды. Жаңа канал Блэк-Рок бөгетінің үстіндегі Скуилкилл каналының тыныш су алабын Фениксвиллмен байланыстырды. Бұл канал Оукс ағысының жоғарғы бөлігімен, өзеннің қарсы бетінде параллель жүрді. Честер округінің каналы бастапқыда диірменге су қуаты беру үшін салынған, бірақ 1847 жылы Фениксвилл мен Норристоун арасында регулярлы жолаушылар тасымалын жүзеге асырды. 1869 жылғы көктемгі су тасқыны диірменді қиратты және "канал мен оның шлюздарына елеулі зиян келтірді".

Бүгін

Көптеген бөгеттер әлі де тұрса да, каналдың сумен толыған учаскелерінің көбі жоғалып кетті. Окс пен Монт-Клэр арасындағы бастапқы 6 километрлік Оукс учаскесінің 4 километрі және Манайунктегі 2 километрлік учаскесі сақталған. Канал құрылысының қираған қалдықтары бойымен көрінеді. Көптеген шлюздердің камералары әлі де бар, бірақ олар әртүрлі деңгейде көмілген. Кейбір шлюз сақшыларының үйлері әлі де тұр. Тіпті толтырылған жағдайда да, көптеген өзен жағалауларындағы қауымдастықтар каналды бірнеше Канал көшелері арқылы еске алады. Лиспортта Уолл-стритте қайта жаңартылған шлюз сақшысының үйі бар. Жанындағы шлюз бұрын автожуу орнымен толтырылған, бірақ 2011 жылы автожуу алынып, шлюз қайтадан қазылып шығарылды. Гибралтар маңында Аллегейни ағысы акведугі және каналдың құрғатылған бөлігі сақталған. Акваэдук тарихи ескерткіштердің ұлттық тізіліміне енген.

Скуилкилл өзенінің жолы

Қазір Скуилкилл өзен жолының (SRT) кейбір бөліктері бұрынғы канал бағытымен бірге өтеді. Манайунк қаласында жол каналдың арғы беткейінен, сүйрейтін жолдан салыныпты. (Рединг темір жолы каналдың сүйрейтін жолына жүк тасымалдауға қосымша жол салды.) 2008 жылы Перкиомен сағасынан Оукстағы Лонгфорд жолына дейін Скуилкилл өзен жолының кеңейтілген бөлігі ашылды. Жолдың бұл бөлігі Оукс Ричтің толтырылған бөлігінің жалпы бағытын пайдаланады және бастапқыда Кросманның арнасын кесіп өту үшін ескі канал су құбырын қолданды. 2008 жылдың 14 ақпанында Оукс Ричтің сулы бөлігінің сүйрейтін жолы бойындағы Скуилкилл өзен жолының кеңейтілуіне қатысты зерттеу жұмыстарын жариялау үшін кездесу өтті. 2009 жылдың наурызында сүйрейтін жолды қалпына келтіру жұмыстары басталады деп күтілді. Лонгфорд жолы мен Монт-Клэр арасындағы каналдың сүйрейтін жолын қалпына келтіру жұмыстары аяқталды. Дегенмен, бұл бір мильдік Скуилкилл өзен жолының бөлігі – жаяу жүргіншілер мен баяу велосипедшілерге арналған, ұсақ тастан жасалған тар жол. Жылдамдықты ұнататын велосипедшілерге Лонгфорд жолынан Монт-Клэрге дейінгі сүйрейтін жолға қарағанда, Уолнат көшесімен қатар жүру ұсынылады.