Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Скуилкилл каналы немесе Скуилкилл су жолы – 19 ғасырдың басында коммерциялық су жолы ретінде салынған, АҚШ-тың Пенсильвания штатындағы Скуилкилл өзені бойындағы байланысқан каналдар мен су тоғандарының жүйесі. 1815 жылы құрылған, су жолы 1825 жылы көлік және су энергиясын қамтамасыз ету үшін ашылды. Сол кезде Скуилкилл өзені көлемді жүктерді тасымалдаудың ең арзан және тиімді тәсілі болды, ал АҚШ-тың Шығыс жағалауындағы қалалар энергия тапшылығын бастан өткерді. Ол Поттсвилл мен Шығыс нарықтары арасындағы өнеркәсіптің басты көзі – антрацит көмірін өндіруге мүмкіндік берді. Жол бойындағы арқандармен қайықтар көмір баржаларын Порт Карбоннан суарналар арқылы Поттсвиллге дейін тартты; жергілікті Филадельфия портына және нарықтарына; ал кейбіреулері кемемен немесе Нью-Джерсидің қосымша су жолдары арқылы Нью-Йорк қаласының нарықтарына жеткізілді. Скуилкилл каналы 1931 жылға дейін қолданылды және 1950 жылдары көбінесе толықтырылды. Қалған сулы участақтарының бір бөлігі қазір демалыс үшін пайдаланылуда.
The Schuylkill Canal, or Schuylkill Navigation, was a system of interconnected canals and slack water pools along the Schuylkill River in the U. S. state of Pennsylvania, built as a commercial waterway in the early 19th century. Chartered in 1815, the navigation opened in 1825, to provide transportation and water power. At the time, the Schuylkill River was the least expensive and most efficient method of transporting bulk cargo, and cities on the U. S. East Coast were experiencing an energy crisis. It fostered the mining of anthracite coal as the major source of industry between Pottsville and eastern markets. Along the tow paths, mules pulled barges of coal from Port Carbon through the water gaps to Pottsville; locally to the port and markets of Philadelphia; and some then by ship or through additional New Jersey waterways, to New York City markets. The Schuylkill Canal was in operation until 1931 and was almost completely filled in the 1950s. Some remaining watered reaches are now used for recreation.
Тарих
1815 жылы «Шюилкилл» навигациялық компаниясы тіркелді. Сол жылы Лехайды жақсарту үшін жарғы алуға өтініш те берілді. Бұл АҚШ-та Ұлыбританияда құрылып келе жатқан су көлігі желісіне ұқсас желіні дамытуға бағытталған күшті ынтаны көрсетті. Төменгі Лихай каналы жобасы 1819 жылы көмірдің алғашқы сынақ партиясын тасымалдап, Лихай шлюздерінің идеясын дәлелдеді. 1820 жылы Филадельфияға 365 тоннадан астам антрацит жеткізілді, бұл уақытша нарыққа артық тауар жиналуына әкелді. Келесі 2-3 жыл ішінде Филадельфия портына тасымалданатын көлемінің үнемі артуы Шығыс жағалауындағы инвесторлар мен алыпсатарларды ұқсас компанияларға капитал салуға және қаржыландыруға ынталандырды. Бұл 1820 жылдары жеке каналдар мен каналдарды қайта жаңарту жобаларының қарқынды дамуына себеп болды. Делавэр және Гудзон канал компаниялары, Делавэр және Раритан каналы, Моррис каналы, Чесапик және Делавэр каналы және басқа да көптеген каналдар құрылып, Солтүстік Америкада канал дәуірін бастады және Америкадағы өнеркәсіптік революцияны дамытуға көмектесті.
The Schuylkill Navigation Company was incorporated in 1815. An application for a charter to improve the Lehigh also was filed that year. These represented the growing impetus in the United States to develop a water transportation network similar to that emerging in Great Britain. The lower Lehigh Canal project made its first test shipments of coal in 1819, proving the Lehigh's locks concept. Its delivery in 1820 of over 365 tons of Anthracite to Philadelphia resulted in a temporary market glut. These and regularly increasing tonnages shipped down to Philadelphia's docks over the next 2–3 years attracted investors and speculators from all along the Eastern Seaboard to capitalize and fund similar companies. This began a deluge of private canal and canal resumption projects in the 1820s. The Delaware and Hudson Canal companies, the Delaware and Raritan Canal, the Morris Canal, the Chesapeake & Delaware Canal and various others followed, triggering the North American Canal Age and helping fuel the Industrial Revolution in America.
Негізін қалау
Бұл аймаққа ешқандай тас жолдар мен кеме қатынасы бар өзендер жоқ еді. Көмірдің шағын мөлшерде өндірілуіне қарамастан, адамдар оның құндылығын ұзақ уақытқа дейін бағаламады, оны қолдануға көндіру үшін көп күш жұмсалды. Оның сыртқы түрі оған қарсы болды, көптеген адамдар оның жануға жарамсыз тас екеніне сенді. Көмір екендігін анықтау ғана емес, оның көмір екенін де білу қажет болды. Тіпті 1812 жылы, Филадельфияға көмір тасымалдау үшін Шкуилкилл өзенін жақсартуға рұқсат беру туралы заң қабылдауға тырысқанда, штат Сенатындағы Шкуилкилл округінің өкілі өз округінде көмір жоқ екенін мәлімдеді; тек «көмір» деп аталатын қара тас бар, бірақ ол жанбайды! Осыдан екі жыл өткен соң [1823] Шюилкилл аймағында [көмір өндірісі] басталды, ал Вайоминг аймағында [яғни Вайоминг аңғарында] көмір саудасы 1829 жылы ғана қолға алынды. Оберн туннелі, Оберн маңындағы төбеден 450 фут (137 м) тесіп жасалған, 1821 жылы аяқталды, бірақ 1857 жылы көлік қозғалысының артуына байланысты, каналдың сыйымдылығын кеңейту жұмыстары оны ашық карьерге айналдырды. Кейінірек салынған Делавэр каналы Лехайға болғандай, 1821 және 1828 жылдар аралығында салынған Юнион каналы Сускехана өзенін Редингтегі Шкуилкилл каналымен байланыстыру үшін арнайы жобаланды. Аяқталғаннан кейін екі канал Филадельфия мен Миддлтаундағы Сусквехана өзенінің тегіс су деңгейін байланыстырды. Бұл маршрут Шкуилкилл аңғары бойынша негізінен көмір тасымалы үшін жоспарланған, ал Юнион каналы штат ішіндегі жолаушылар мен жүк тасымалы үшін инженерлік есептермен салынған; бірақ ол сонымен бірге бәсекелесіп, кейін Филадельфия, Харрисбург және Питтсбург арасындағы Пенсильвания канал жүйесінің негізгі желісіндегі шығыс-батыс бағыттарына екінші орынға түсті. Шкуилкилл каналы Америкадағы алғашқы көлік туннелі де болды. Көлемді жүк тасымалдау және су энергиясын қамтамасыз ету арқылы Шкуилкилл су жолы Рединг, Норристоун және Поттсвилл қалаларын ерте өндіріс орталықтарына айналдырды. Делавэр өзені мен Делавэр, Раритан және Моррис каналдарын пайдалану арқылы Шкуилкилл аңғарынан шығарылған өнімдер мен антрацит Нью-Йорк портына да жеткізілуі мүмкін болды. Шкуилкилл навигациялық жүйесі Шкуилкилл округінің көмір шахталарынан Филадельфияға антрацит көмір тасымалдауда тез арада монополиялық позицияға ие болды және 1841 жылға қарай жыл сайын 737,517 тоннадан астам жүк тасымалдады.
blockquote| while there was a total lack of highways or navigable streams leading to the region. Small quantities of coal were mined, but people were slow to appreciate its value, and it required vigorous exertions to induce them to attempt to use it. Its very appearance was against it, and the majority of persons approached were entirely incredulous as to its being anything else than a stone, incapable of being burned by any inherent qualities it possessed. Not only the coal but the fact that it was coal had to be discovered. Even as late as the year 1812, when it was sought to secure an act authorizing the improvement of the Schuylkill river in order to convey coal to Philadelphia, the representative of Schuylkill County in the state senate declared there was no coal in his district; that there was a kind of black stone that was called coal, but that it would not burn!|author=Fred Brenckman, History of Carbon County The Lehigh and Schuylkill canals had similar problems, both had to make navigable a series of rapids with rivers providing less water than was optimal—and ironically, by the 1820s, both eventually shipped coal from the opposite ends of the Little Schuylkill River's tributary, and the coal deposits once owned by Lehigh Coal Mine Company (the LCMC), in the Panther Creek Valley. Two years after this [1823] the Schuylkill region [coal mining] was opened, while it was not until 1829 that the coal trade of the Wyoming region [i. e., the Wyoming Valley] began.|author=Fred Brenckman, History of Carbon County When so provided, it burns very hot, clean and odorless, so today is still a favored fuel by specialty bakers. The Auburn Tunnel, a 450 foot (137 m) bore through a hill near Auburn, was completed in 1821, but by 1857, due to increased traffic, canal capacity (widening) modifications turned it into an open cut. Like the later Delaware Canal was to the Lehigh, the Union Canal, built between 1821 and 1828, was purpose designed to connect the Susquehanna River with the Schuylkill Canal at Reading. When completed, the two canals combined to make a water link between Philadelphia and the slack water level of the Susquehanna River at Middletown. This route along the Schuylkill Valley was envisioned primarily as a coal road, whilst the Union Canal was engineered for cross state passenger and cargoes; but it also competed with and then became secondary to the east–west divisions of the Pennsylvania Canal System on the Main Line of Public Works between Philadelphia, Harrisburg, and Pittsburgh. The Schuylkill Canal also featured the first transportation tunnel in America. By transporting bulk cargoes and provide water power, the Schuylkill Navigation transformed the towns of Reading, Norristown, and Pottsville into early manufacturing centers. By using the Delaware River and the Delaware and Raritan and Morris Canals, manufactured products and anthracite from the Schuylkill Valley could also reach New York Harbor. The Schuylkill Navigation system quickly assumed a monopoly position in the transportation of anthracite coal from the coal mines of Schuylkill County to Philadelphia, and by 1841, was annually transporting over 737,517 tons of cargo.
Темір жолмен бәсекелесу
1841 жылы Филадельфия және Рединг темір жолы ашылды, және төрт жылдың ішінде ол Шюлкиль кеме жолына қарағанда әр жылы үш есе көп антрацит көмірін Филадельфияға тасымалдай бастады. Оған жауап ретінде, Шюлкиль кеме компаниясы өз каналдарын кеңейтті; 1847 жылға қарай, олар 230 тонна көмір тасымалдайтын кемелердің өтуіне мүмкіндік берді. Бұл баржалар бәсекелес Лихай және Делавэр каналдарында қолданылатын кемелерден екі еседен астам болды, соңғысының шектеулі шлюздері болғандықтан; бұл көрсеткіш Лихай каналының 1855 жылғы 2,300,000 тонна көмірлік ең жоғары деңгейімен салыстыруға болады. Бәсекелес Пенсильвания темір жолы бұл әрекетті жасады – монополияға ұмтылуды қолдайтын айқын әрекет, көп ұзамай Шюлкиль кемелеріне осы маңызды Нью-Джерси су жолына кіруге тыйым салынды. Нәтижесінде, Шюлкильдегі трафик жылдам төмендеді. Жағдайды нашарлату үшін, PRR өзі 1880-ші жылдардың ортасында Шюлкиль филиалын салу арқылы Шюлкильдің аумағына енді. 1890 жылға қарай Шюлкиль кеме жолы арқылы бар болғаны 144,994 тонна жүк өтті. Шюлкиль кеме жолына көмір шөгінділері де кедергі келтірді, оның жоғарғы бөліктерін дерлік пайдалануға болмайтын етті. 1891 жылға қарай Порт Клинтоннан жоғарыдағы каналдың бөлігі тастап кетілді. 1904 жылға қарай антрацит трафигі дерлік тоқтады, ал 1913 жылдан кейін Порт Клинтон мен Филадельфия арасында тек сирек жүктер ғана өтті. Экскурсиялық кемелер мен ойын-сауық кемелері Шюлкиль кеме жолында белсенді болды, бірақ 1947–1979 жылдары Пенсильвания штаты Шюлкиль өзенінен көмір шөгінділерін алып тастау мақсатымен көптеген каналдарды толтырды.
In 1841, the Philadelphia and Reading Railroad opened, and within four years, was hauling three times as much anthracite to Philadelphia each year as the Schuylkill Navigation. In response, the Schuylkill Navigation Company enlarged its canals; by 1847, they could accommodate the passage of boats carrying 230 tons of coal. These barges were better than twice the size that could be used on the rival Lehigh and Delaware Canals with the latter's limited lock lengths; an amount comparable to the Lehigh Canal's 1855 peak of 2,300,000 tons of coal. by the competing Pennsylvania Railroad—in a blatant act supporting a bid for monopoly, soon Schuylkill boats were denied access to this important New Jersey waterway. As a result, traffic on the Schuylkill decreased rapidly. Adding insult to injury, the PRR itself invaded the Schuylkill's territory with the construction of its Schuylkill Branch in the mid 1880s. By 1890 only 144,994 tons of cargo passed through the Schuylkill Navigation. The Schuylkill Navigation was also hindered by coal silt deposits that made its upper sections almost unusable. By 1891 the portion of Navigation above Port Clinton was abandoned. By 1904 the anthracite traffic had almost completely ceased, and after 1913 only an occasional cargo passed between Port Clinton and Philadelphia. Excursion vessels and pleasure boating remained active on the Schuylkill Navigation until most of the canals were filled by the Commonwealth of Pennsylvania during 1947–1979 in efforts to remove coal silt from the Schuylkill River.
Честер округінің каналы
Честер округінің каналы, сондай-ақ Фениксвилл тармағы каналы деп те аталады, 1828 жылы Schuylkill Navigation Company компаниясымен салынған, Фениксвиллдегі жаңа шеге зауытына су қуаты жеткізу мақсатында Навигацияға қосымша салынды. Жаңа канал Блэк-Рок бөгетінің үстіндегі Скуилкилл каналының тыныш су алабын Фениксвиллмен байланыстырды. Бұл канал Оукс ағысының жоғарғы бөлігімен, өзеннің қарсы бетінде параллель жүрді. Честер округінің каналы бастапқыда диірменге су қуаты беру үшін салынған, бірақ 1847 жылы Фениксвилл мен Норристоун арасында регулярлы жолаушылар тасымалын жүзеге асырды. 1869 жылғы көктемгі су тасқыны диірменді қиратты және "канал мен оның шлюздарына елеулі зиян келтірді".
The Chester County Canal, also known as the Phoenixville Branch Canal, was an addition to the Navigation built by the Schuylkill Navigation Company in 1828 to provide water power to a new nail works in Phoenixville. The new canal connected the slackwater pool of the Schuylkill Canal above the Black Rock Dam to Phoenixville. This canal paralleled the top end of the Oakes Reach, on the opposite side or the river. While the Chester County Canal was initially built to provide water power to the mill, in 1847 it carried scheduled passenger service between Phoenixville and Norristown. The spring freshet of 1869 destroyed the mill "and very much injured the canal and its locks."
Бүгін
Көптеген бөгеттер әлі де тұрса да, каналдың сумен толыған учаскелерінің көбі жоғалып кетті. Окс пен Монт-Клэр арасындағы бастапқы 6 километрлік Оукс учаскесінің 4 километрі және Манайунктегі 2 километрлік учаскесі сақталған. Канал құрылысының қираған қалдықтары бойымен көрінеді. Көптеген шлюздердің камералары әлі де бар, бірақ олар әртүрлі деңгейде көмілген. Кейбір шлюз сақшыларының үйлері әлі де тұр. Тіпті толтырылған жағдайда да, көптеген өзен жағалауларындағы қауымдастықтар каналды бірнеше Канал көшелері арқылы еске алады. Лиспортта Уолл-стритте қайта жаңартылған шлюз сақшысының үйі бар. Жанындағы шлюз бұрын автожуу орнымен толтырылған, бірақ 2011 жылы автожуу алынып, шлюз қайтадан қазылып шығарылды. Гибралтар маңында Аллегейни ағысы акведугі және каналдың құрғатылған бөлігі сақталған. Акваэдук тарихи ескерткіштердің ұлттық тізіліміне енген.
While many of the dams still stand, few watered stretches of the canal remain. Some 2.5 mile (4 km) of the original 3.5 mile (6 km) long Oakes Reach between Oaks and Mont Clare and the 1 mile (2 km) reach in Manayunk. Ruins and remnants of the canals structure are still visible along its length. Many of the locks chambers still exist but are buried to varying degrees. Some of the locktender's houses still exist. Even if filled in, the canal's presence in many river communities is remembered by several Canal Streets. Leesport has a restored Locktender's house on E. Wall Street. The adjacent lock had long been filled with a car wash located on the site, but in 2011, the lock car wash was removed, and the lock unearthed. Near Gibraltar, the Allegheny Creek Aqueduct still exists along with a drained section of the canal prism. The Aqueduct is on the National Register of Historic Places.
Скуилкилл өзенінің жолы
Қазір Скуилкилл өзен жолының (SRT) кейбір бөліктері бұрынғы канал бағытымен бірге өтеді. Манайунк қаласында жол каналдың арғы беткейінен, сүйрейтін жолдан салыныпты. (Рединг темір жолы каналдың сүйрейтін жолына жүк тасымалдауға қосымша жол салды.) 2008 жылы Перкиомен сағасынан Оукстағы Лонгфорд жолына дейін Скуилкилл өзен жолының кеңейтілген бөлігі ашылды. Жолдың бұл бөлігі Оукс Ричтің толтырылған бөлігінің жалпы бағытын пайдаланады және бастапқыда Кросманның арнасын кесіп өту үшін ескі канал су құбырын қолданды. 2008 жылдың 14 ақпанында Оукс Ричтің сулы бөлігінің сүйрейтін жолы бойындағы Скуилкилл өзен жолының кеңейтілуіне қатысты зерттеу жұмыстарын жариялау үшін кездесу өтті. 2009 жылдың наурызында сүйрейтін жолды қалпына келтіру жұмыстары басталады деп күтілді. Лонгфорд жолы мен Монт-Клэр арасындағы каналдың сүйрейтін жолын қалпына келтіру жұмыстары аяқталды. Дегенмен, бұл бір мильдік Скуилкилл өзен жолының бөлігі – жаяу жүргіншілер мен баяу велосипедшілерге арналған, ұсақ тастан жасалған тар жол. Жылдамдықты ұнататын велосипедшілерге Лонгфорд жолынан Монт-Клэрге дейінгі сүйрейтін жолға қарағанда, Уолнат көшесімен қатар жүру ұсынылады.
The Schuylkill River Trail (SRT) now overlays portions of the canal route. In Manayunk, the Trail was constructed across the canal from the towpath. (The Reading railroad built a freight spur on the canal towpath.) In 2008 the extension of the Schuylkill River Trail from the Perkiomen Creek to Longford Road in Oaks opened. This length of the Trail makes use of the general course of the filled portion of the Oakes Reach and originally used the old canal aqueduct to cross Crossman's Run. On 14 February 2008, a meeting was held to announce the survey work for the extension of the Schuylkill River Trail along the towpath of the watered portion of the Oakes Reach. It was expected that the towpath restoration itself would commence around March 2009. Restoration of the canal towpath between Longford Road and Mont Clare is now complete. However, this one mile long segment of Schuylkill River Trail is a narrow crushed stone path, designed for pedestrians and slower bicycles. Cyclists who prefer higher speeds are encouraged to ride on parallel Walnut Street, rather than the Longford Road to Mont Clare section of tow path.