Кіріспе
Ағылшын солдаты және инженері (1804-1863) Капитан Уильям Скарт Мурсом (1804-1863) - ағылшын солдаты және инженері. Роберт Стивенсонға көмек көрсеткеннен кейін ол Англия, Бельгия, Германия және Цейлонда темір жол желілерін құрды.
Captain William Scarth Moorsom (1804–1863) was an English soldier and engineer. After assisting Robert Stephenson he created railway lines in England, Belgium, Germany and Ceylon.
Ерте өмір және мансап
Мурсом Уитбиде әскери отбасында дүниеге келді. Ол Трафальгарда қызмет еткен адмирал сэр Роберт Мурсом мен оның әйелі Элеонораның төрт ұлының ең кішісі болды. Ол 1819 жылы Корольдік әскери колледжге оқуға түсіп, әсіресе бекіністер мен әскери зерттеулерге дағдыланды. 1823 жылы ол 79-шы жоғарғы жерлер полкіне қосылды, содан кейін Ирландияда орналасты. Ол жерде болған кезінде ол Дублин мен оның маңындағы жерлерді зерттеуді жүргізді, ол Ordnance Survey басылымымен алмастырылғанға дейін қолданыста болды. 1825 жылы Жерорта теңізінде 7-ші фюзельерлер полкінде лейтенант болып қызмет етті. 1826 жылы ол 69-шы полкке ауысты, содан кейін Новая Шотландиядағы 52-ші жеңіл жаяу әскерге, капитандыққа көтерілді. Осы уақыт аралығында ол генерал-квартирмейстердің орынбасары болып қызмет етті. Ол Галифакс порты мен айналасын зерттеуді, провинцияның барлық бөліктеріне тасымалдаудың мүмкіндігін баяндады және монографияны жариялады Жаңа Шотландиядан хаттар; 1830 жылы жас елдің эскиздерін қамтиды. Ол жоғары бағаланғанымен, ол тиісті жоғарылауды сатып ала алмады, сондықтан Англияға оралды және 1832 жылы комиссиясын сатып алды. Ол өзінің әйелі Изабелла Энн Морриспен танысты, ол Льюис Уилкинстің қызы, Nova Scotia-дағы төреші және жоғарғы соттың басшысы. Олар 1835 жылдың сәуірінде қайтыс болғанға дейін оның әкесімен бірге Стони Стратфордтың маңында Косгроув монастырында тұрды.
Темір жол инженері
Әскери геодезиядағы тәжірибесімен Мурсом Лондон мен Бирмингем теміржолының құрылысына көмектесті, оның құрылысы 1833 жылы басталды және оның үлкен ағасы Константин Ричард Мурсом Басқарманың хатшысы болды. Мурсомның Оуз өзені аңғарының зерттеуі темір жол желісін түзетуге мүмкіндік берді және үлкен берекенің қажеттілігін болдырмады. Бұл жетістік Роберт Стивенсонның назарын аударды. Содан кейін ол екі жыл бойы бүкіл елде жаңа темір жол желілерін зерттеді және 1836 жылы темір жол салу үшін Бирмингем мен Глостер арасындағы елді зерттеуді қолға алды. Бірмингем мен Глостер темір жолы Брунелдің ұсыныстарын қаржылай қолжетімділіктен тыс деп тапты. Мурсомның 1836 жылғы тапсырмасы - жолды мүмкіндігінше арзандату, ол ашық елге қарай жүріп, жер бағасы жоғары болатын халықты мекендейтін аймақтарды болдырмау болды. Лики төбелеріне жеткенде, қажет болса, кабель көмегін қолдана отырып, көтерілуден басқа амал жоқ еді. Солтүстік аймақтағы минералды темір жолдарды бақылаудан алған тәжірибеден Мурсом локомотивтерді артық көреді. Ол кездегі жалпы пікір бойынша, мұндай тік ауысымда жабысу мүмкін емес еді, сондықтан компанияның басшылары кабельді тасымалдау үшін стационарлық қозғалтқыштар сатып алуға кірісті. Олар шығындарды тым жоғары деп тапты; сондықтан Моурсомға айтарлықтай құмар ойындар ойнауға рұқсат етілді. Осыдан пайда болған "Лики инклин" теміржол фольклорына енген. Англиялық өндіруші оған локомотивтер бере алмағандықтан, ол АҚШ-тағы Филадельфиядағы Норрис компаниясынан 4 220 локомотив тапсырды. Олар ұсынған локомотивтің қозғалтқыш дөңгелектері 4 фут (1 м), цилиндр ұзындығы , және соққы салмағы болды. Мурсом Теуксберидің маңында Авон өзенінің арғы жағасындағы үш аркалы виадуктың негізін құру үшін бетонмен және қабырғамен толтырылған темір кассиндарды пайдалану әдісі үшін Телфорд медалімен марапатталды. Оның көмекшілерінің бірі Герберт Спенсер болды. Ф. Р. Кондер Мурсомның басқару стилі мен инженерлік қабілеттерін өзінің "Англия инженерлерінің жеке естеліктері" (1868) еңбегінде сынға алды. Спенсер өзінің "Автобиографиясы" (1904) еңбегінде Мурсомды мейірімді адам ретінде сипаттады, бірақ ол кейбір бағыныштыларға қарапайым қараған деп санайды. Краймс оның проблемалары "көп балалы отбасын асырап, қаржы жағынан қиындықтарға ұшырағандықтан, сондай-ақ қаржы жағынан шектеулі компанияларда жұмыс істегендіктен туындаған" деп ойлайды. 1844-45 жылдар аралығы Бирмагемнен Вулвергемптонға, Шрусбериге, Ньютонға және Честерге дейінгі жаңа желілермен ерекше шұғыл болды; Ярмут тоғысуы, Дисс пен Бекклден, Ирландияның Ұлы Батыс, Наастан, Тулламордан, Галвейге дейін, Метрополитен округтері тоғысуы, Грейвсендтен, Рейгейттен, Доркингтен, Уэйбриджтен, Стейнстен, Рикмансворттан, Сент-Олбанстан, Челмсфордтан және Билерикейден Тилбериге дейін, Лондон, Хаммерсмит, Стейнс және Виндзордан 25 миль және бірнеше кіші желілер. Саутгемптон мен Дорчестер темір жолы 1847 жылы "Кастлмен" коркскрю ретінде танымал болды: оның промоутерлері мүмкіндігінше көп жергілікті қауымдастықтарға қызмет көрсету керек деп талап етті. Бұл кезде Мурсом Эксетер мен Плимуттан Фалмутқа дейінгі, Батыс Корнуолл темір жолының, Труродан Пензанске дейінгі желісін зерттеді. 1845 жылы ол Ирландияда Уотерфорд және Килкенни теміржолында жұмыс істеді. Бұл кездегі Ұлыбританиядағы ең үлкен ағаштан жасалған көпіршік еді. Дизайн қолданылмағанымен, ол 1850 жылы Пруссия үкіметі инженерлік сыйлығын Пруссияның Рейн провинциясынан Бельгиядағы Антверпенге дейін Рейн өзенінен өту үшін Кельндегі көпірдің дизайны үшін жеңіп алды. Келесі төрт жыл ішінде өнеркәсіптің жалпы кері қайтуы болды және 1852 жылы Мурсом Британия мен Балтимор тау-кен компаниясымен бірге Ұлыбританияда алтын іздеу және өндіруге қатысты болды. Алтынды өндіру компанияның өмір сүруіне жеткіліксіз болды. Осы кезеңде ол үлкен қаржылық қиындыққа тап болған Кромфорд және Хай Пик темір жолының инженері болып тағайындалды. 1857 жылы Стокпорт, Дисли және Уэйли Бридж темір жолы ашылды, оны Кромфорд желісімен байланыстыру ұсынысы жасалды. Бұл жағдайды пайдаланып, желісін едәуір жақсарту жоспарланды. Алайда қажетті қаражат табылмады, ал басқа теміржол компаниялары қарсы болды. C&HPR мен Мурсом 1856 жылы бөлініп кетті. Жылдар бойы Мурсом көптеген жобаларды қолға алу туралы беделге ие болды, ал оның кейбір зерттеулері де жетіспейді. Оның орнына басқа инженерлер жиі келіп, жұмыс табу қиынға соқты. 1856 жылы ол Кандиден Кол�...
Moorsom was also awarded the Telford Medal for his method of using iron caissons filled with concrete and masonry to form the foundations of a three arch viaduct across the River Avon, near Tewkesbury. In passing, one of his assistants was Herbert Spencer. F. R. Conder was critical of Moorsom's management style and engineering abilities in his Personal Recollections of English Engineers (1868) Spencer was less recriminatory in his Autobiography (1904), describing Moorsom as a kind man, although he felt that he had treated some subordinates meanly. Chrimes suggests that his problems may have been "due to the financial pressures of bringing up a large family, combined with working for companies which had limited financial resources." The period of 1844–45 proved to be especially busy with new lines from Birmingham to Wolverhampton, Shrewsbury, Newton, and Chester,; the Yarmouth Junction, from Diss and Beccles, the Irish Great Western, from Naas, by Tullamore, to Galway, the Metropolitan Counties Junction, from Gravesend, by Reigate, Dorking, Weybridge, Staines, Rickmansworth, St. Albans, Chelmsford, and Billericay to Tilbury, the London, Hammersmith, Staines, and Windsor, 25 miles, and several smaller lines. The Southampton and Dorchester Railway in 1847 was notable as "Castleman' Corkscrew": its promoters insisted that it should serve as many of the local communities as possible. At this time, Moorsom surveyed the line from Exeter and Plymouth to Falmouth, the West Cornwall Railway, from Truro to Penzance. In 1845 he was in Ireland working on the Waterford and Kilkenny Railway. Of note was a timber viaduct over the River Nore, 85 feet (26 m) in height and of 200 feet (61 m) span, at the time the largest of its type in the British Isles. Though the design was not used, he won the Prussian government's engineering prize in 1850 for his design for a bridge to cross the Rhine at Cologne on the line from Prussia's Rhine Province to Antwerp in Belgium for the Königlich Preußische und Großherzoglich Hessische Staatseisenbahn (K. P. u. G. H. St. E.). For the next four years there was a general retraction of the industry and in 1852 Moorsom became involved with the Britannia and Baltimore Mining Company to prospect for and mine gold in the United Kingdom. Although some gold was produced it was not enough to make the company viable. During this period he was appointed engineer to the Cromford and High Peak Railway which was in deep financial difficulty. In 1857 the Stockport, Disley and Whaley Bridge Railway was opened, with a proposal to link with the Cromford line. Plans were laid to capitalise on this by substantially improving the line. The necessary funds were not forthcoming, however, and there was opposition from other railway companies. The C&HPR and Moorsom parted company in about 1856. Over the years Moorsom had gained the reputation of taking on too many projects, and some of his surveys were also found wanting. He was frequently replaced by other engineers, and found it difficult to obtain work. In 1856 he was asked to survey the railway from Kandy to Colombo Ceylon (Sri Lanka). Under pressure to complete the work before the rainy season, he began early in January, and presented his report in May, and part of the work proved to be faulty.