1876 жылғы жылқы етімен жасалған жорық: АҚШ армиясының Сиу тайпаларын қуу және жылқы еті жеуге мәжбүр болған қиын жағдай. Шайқас, тонау, Блэк Хиллс дауы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1876 жылғы жылқы еті науқаны, сондай-ақ саз науқаны және аштық науқаны деп аталатын, генерал Джордж Крук басқарған әскери экспедиция болды. Ол Кіші Бигхорн шайқасында Джордж Армстронг Кастердің 7-ші кавалериялық полкіне қарсы үлкен жеңіске жеткендіктері үшін күтілетін жазадан қашып жүрген сиу тайпасының тобын қуу мақсатымен ұйымдастырылды. Жақсырақ жабдықтамаға ие болмаған және лайлы ауа-райымен қиындыққа тап болған әскерлер, соңында аттары мен есектерін жараланған немесе шаршаған кезде сойып, жеуге мәжбүр болды. Жылқы еті науқаны Слим-Батт шайқасымен аяқталды, оның нәтижесінде Америка Жылқысының қарттық ауылы қолға түсіріліп, тоналды.
The Horsemeat March of 1876, also known as the Mud March and the Starvation March, was a military expedition led by General George Crook in pursuit of a band of Sioux fleeing from anticipated retaliation for their overwhelming victory over George Armstrong Custer's 7th Cavalry Regiment at the Battle of the Little Bighorn. Poorly rationed and hampered by muddy conditions, the soldiers eventually had to butcher and eat their horses and mules as they became lame or injured. The Horsemeat March ended with the Battle of Slim Buttes and the capture and looting of American Horse the Elder's richly stocked village.
Өмірбаян
Дакота аймағының Қара төбелеріне байланысты даулар 1876 жылғы Ұлы Сиу соғысы кезінде АҚШ армиясы мен аймақтағы көптеген американдық үндістер тайпалары (Лакота, Сиу, Арапахо және Солтүстік Шайен) арасында күшейді. Наурыз айында генерал Крук ұйымдастырған және полковник Джозеф Ж. Рейнольдс басқарған Паудер-Ривер шайқасынан кейін, тума халқының резервацияларға көшірілуі мақсатымен көктемде үлкен әрекеттер жасалды. Жауды қоршап, қашуына мүмкіндік бермеу үшін бірнеше әскер колонналары құрылды. Круктың жасағы – 2-ші және 3-ші кавалериялық полктер мен 4-ші және 9-шы жаяу әскер полктері Форт-Феттерманнан солтүстікке қарай шайқасқа бет алды. Бірақ олар Сиу және Шайен тайпаларымен кездесіп, Роузбуд шайқасына қатысты, бұл оларды Дакотадағы колонналарға жеткізуді кешіктірді. Ал Кіші Бигхорн шайқасы оларсыз өтті. Армияның жоғары сатыдағы қолбасшыларының ниеті – өз әскерлерін Кастердің жасағымен біріктіріп, тума тайпаларының лагерьлерін басып алып, шайқаста жеңіске жету еді. 1876 жылдың 22 маусымында Кастер әскер мен жабдық күшею туралы ұсыныстан бас тартты. 24 маусымда Кастердің әскері Кіші Бигхорн өзенінен шығысқа қарай он төрт шақырым жердегі Кроус-Нест деп аталатын биік жерде паналады; сол жерден олар жылқы үйірін көрді. Осы биік жерден сол кездегі Ұлы жазықтағы ең ірі американдық үндістер жиынына куә болды. Бұл жиынды Хункпапа Лакота тайпасының діни көшбасшысы Сидяң Булл шақырған еді, және шамамен 1800 адамды, соның ішінде Беделді жауынгерлер Қара Жылқы мен Галл да бар еді. Кастер аймақта 800-ден астам жауынгер бар екенін көрсеткен агенттерден алынған жалған ақпарат негізінде алға жылжыды, бұл 7-ші кавалерия жасағының шамамен санымен тең еді. Кастер мен оның қол астындағы әскерлер Battle Ridge деп аталатын тума тайпаларының лагеріне жақын төбеде орналасты. Қара Жылқының басшылығымен тума жауынгерлер Кастердің әскерін талқандап, оның жасағының қалған аз бөлігін қазіргі Соңғы тұрақ төбесі деп аталатын жерде қорғануға мәжбүр етті. Кастер мен оның адамдары Сиу және Шайен тайпаларының біріккен күштерінен қырылып, американдық әскери тарихындағы ең ауыр жеңілістердің бірі болып тарихта қалды. Шайқастан кейін АҚШ әскерін күшейте бастап, Кастерге қарсы жеңіске жеткен үнді жауынгерлерін қуу науқанын бастады.
Disputes over the Black Hills of the Dakota Territory came to a high during the Great Sioux War of 1876 between the U. S. Army and the many Native American groups in the area (Lakota, Sioux, Arapaho and Northern Cheyenne). After the Battle of Powder River in March, organized by General Crook and led by Colonel Joseph J. Reynolds, a larger effort was made for a battle later in the spring in order to move the Natives to reservations. Multiple columns of soldiers were made to trap the enemy and prevent escaping. Crook's command, the 2nd and 3rd Cavalries and 4th and 9th Infantries, moved north from Fort Fetterman for the battle. However, they encountered the Sioux and Cheyenne, resulting in the Battle of the Rosebud, which delayed them to the columns in Dakota. The subsequent Battle of the Little Bighorn went on without them. The intention of the Army's senior commanders was to reunite their soldiers with Custer's in order to finally win the battle by overwhelming the native camps. On June 22, 1876, Custer declined the offer of reinforcements in either soldiers or equipment. On June 24, Custer's troops found shelter on an overlook called Crow's Nest, about fourteen miles east of the Little Bighorn River; from here they spotted a herd of ponies. This overlook afforded them a view of one of the largest gatherings of Native Americans on the Great Plains ever recorded at the time. The gathering had been called together by Hunkpapa Lakota religious leader Sitting Bull and consisted of approximately 1800 men, including such notable warriors as Crazy Horse and Gall. Custer moved forward under false information given by agents that suggested the region had just over 800 warriors, roughly the same size as the 7th Cavalry. Custer and the men under his command took up positions on a hill near the native encampment known as Battle Ridge. Under the leadership of Crazy Horse, the native warriors decimated Custer's soldiers, forcing a small remnant of his command to defend themselves at a spot now known as Last Stand Hill. Custer and his men were massacred by the combined Sioux and Cheyenne force in what has become known as one of the worst defeats in American military history. Following the battle, the United States increased the size of its army and began a campaign to chase the large force of native warriors that had succeeded against Custer.
Жылқы еті
Кіші Бигхорн шайқасынан кейін жергілікті жауынгерлердің көпшілігі аймақтан қашып кетті және шамамен екі ай бойы оларды қумайтын болды. АҚШ әскері сол екі айдың көп бөлігін тайпалармен күресуге қабілетті күшті жинап, дайындаумен өткізді. Бір мыңнан астам атты және жаяу әскерді, сондай-ақ көптеген үндістандық жетекшілерді басқарған генерал Джордж Крук, ақырында сиу тайпасына қарсы жазалау әскери жорылына жетекшілік етті. Әскерлері үшін азық-түлік жетіспесе де, Крук Блэк-Хиллз бағытына жылдамдады. Осының нәтижесінде өткен шеру, сол кездегі ауыр жаңбыр салдарынан туған қиын жағдайларға байланысты «Пара шеруі» деп, ал азық-түлік пен жабдықтың жетіспеуіне байланысты «Аштық шеруі» деп аталды. Бірақ, әскерлердің негізгі тағамы – өздерінің жылқылары болғандықтан, бұл шеру көбінесе «Жылқы еті шеруі» деп аталады.
Following the Battle of the Little Bighorn, most of the native warriors fled the area and were not pursued for nearly two months. The U. S. Army spent much of those two months trying to recruit and train a force capable of fighting the tribes. General George Crook, who commanded over one thousand cavalry and infantry soldiers together with numerous Native American scouts, eventually took the helm of a punitive military campaign against the Sioux. Despite an extreme shortage of rations for his troops, Crook pushed forward to the Black Hills. The resulting march, variably known as the "Mud March" because of the conditions created by heavy rainfall at the time, and also the "Starvation March" because of the lack of food and supplies, is most commonly labeled the "Horsemeat March" because of the particular food on which the troops subsisted: their own horses.</blockquote>
Доктор Клементстің баяндамасы Дакота аймағының қиын өңірлерінен өткен шаршатарлық сапарды сипаттайды, онда дауылды ауа райынан олар лайға айналған көлдерге ұшырады. Шеру аяқталар алдында көптеген сарбаздар ауырып, жараланды, ал басқалары жылқыларынан түсіп, аттарды жеу үшін лайда қадам басқанға мәжбүр болды. Бұл апатты Кіші Бигхорн шайқасынан кейінгі қайғылы оқиға болды, АҚШ армиясының ең талантты генералы саналған генерал Крук өз күшінің көп бөлігін аштық пен аурудан жоғалтты.
Dr. Clements' report describes an exhausting trek through the badlands of the Dakota Territory, which became lakes of mud in the stormy weather that accompanied the journey. Before the march ended, many of the soldiers were sick and wounded, while others were forced to dismount from their horses and to walk through the mud in order for the horses to be eaten. It was a dismal follow up to the disastrous Battle of the Little Bighorn, with General Crook, who had been considered the most talented general in the U. S. Army, losing a large proportion of his force to starvation and disease.
Слим-бэтс шайқасы
8 қыркүйекке дейін әскерлер ат әскерінің аттарының етімен күн көріп отырды. Крук Дедвудқа, Қара төбелердегі кеншілер қаласына, азық-түлік жеткізу үшін пойыз және азық-түлікті алып, оны өз колоннасына жеткізу үшін шағын әскер тобы туралы сұрау жіберді. Жолда олар Лакота тайпасын, әсіресе, қазіргі Оңтүстік Дакота штатындағы Слим-Баттс маңындағы Оглала тайпасының еркек, әйел және балаларының лагерін тапты. 9 қыркүйек күні таңда капитан Ансон Миллс басқарып келген шамамен 150 сарбаз Оглала лагеріне шабуыл жасады, бірақ Лакота тайпасы қарсылық көрсетті. Слим-Баттс шайқасы Кіші Бигхорн шайқасынан бері Солтүстік жазықтағы ең ірі шайқастардың біріне айналды. Крук келесі күні қалған күштерімен келді, бірақ Оглала лагері әлі де үлкен болды. Нәтижесінде, Круктың әскерлері Оглала тайпасының қыс бойына жететін құрғатылған еттен жасалған үлкен қорын басып алды және 37 Оглала жауынгерін тұтқынға алды немесе өлтірді. 1876 жылдың 13 қыркүйегінде Круктың әскерлері өздерінің азық-түлігін тасымалдаған пойызға тап болғанда, жылқы етімен жасалған жорық аяқталды. АҚШ әскері Лакота тайпасын тапты, бірақ әскерлер оларды қууға тым шаршады.
By September 8, the troops were living off the meat from the cavalry's horses. Crook sent ahead a request for a train to bring supplies into Deadwood, a mining town in the Black Hills, and a small group of troops to pick up the supplies and carry them back to his column. On the way there, the troops discovered the Lakota tribe, in particular, an encampment of Oglala men, women, and children near Slim Buttes, in present day South Dakota. At dawn on September 9, roughly 150 men led by Captain Anson Mills attacked the Oglala encampment, though the Natives fought back fiercely. The Battle of Slim Buttes quickly spiraled into one of the largest battles on the Northern Plains since the Battle of the Little Bighorn itself. Crook arrived with the rest of his forces the next day, but the Oglala camp was still much larger. Ultimately, Crook's forces captured an enormous supply of dried meat that the Oglala had stockpiled to last them through the winter, and captured or killed 37 Oglala warriors. On September 13, 1876, the Horsemeat March ended when Crook's troops came in contact with the train carrying their supplies. The U. S. Army did eventually find the Lakota, but the troops were too worn out to go in pursuit of them.