Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пәкістанның студенттер федерациясы
Students federation in Pakistan
Пәкістанның Ұлттық студенттер федерациясы (NSF) – Пәкістанның солшыл студенттер федерациясы. 1960 жылдардың аяғында NSF марксизм-ленинизм және Мао Цзэдун ойларының саяси бағытын қабылдады. Оның алдындағы ұйымы, ДСФ (Демократиялық студенттер федерациясы), Пәкістан Коммунистік партиясымен байланыста болған. Оның күш-қуаты Дау медицина және Ди-Джей ғылым колледждерінің прогрессивті студенттері арасында болды. Ол сол кездегі ел астанасы болған Карачидегі студенттік саясатқа басымдық жасады. 1953 жылы Карачидегі Халиқдина залында өткен студенттердің ұлттық деңгейдегі съезінде ДСФ өзін NSF (Ұлттық студенттер федерациясы) деп атады, ұлттық қозғалыс екенін жариялады және студенттік революцияны бүкіл елге таратуға үміттенді. Демонстрациялар мен ереуілдер бірнеше күн бойы федералды астананы парализдеді. Үкімет, көрінеу, шығыс қанатынан шыққан федералды білім министрі Фазлур Рахманды құрбан ету арқылы мойынсұнды. Ол лауазымынан босатылды. Бұл студенттер үшін үлкен жеңіс болған жоқ. АПСО-ға тыйым салынды және көшбасшылары Карачи орталық түрмесіне қамалды. NSF (Ұлттық студенттер федерациясы) – Қарачи университетінің вице-канцлерінің көмегімен ДСФ-тың қызметіне қарсы тұру үшін құрылған шағын ұлтшыл және оңшыл топ, бұрынғы ДСФ мүшелері тарапынан бір түнде басып алынды. Бұрынғы ДСФ мүшелерінің 1956 жылы NSF-ті бақылауға алуға жеткілікті күші мен ұйымдастыру дағдылары болды, осылайша оның жаңа "солшыл" бағыты қалыптасты. Коммунистік қозғалыспен байланысы болғандықтан, ДСФ құпия қызметтің қос агенттерімен/хабаршыларымен толып кетті.
The National Students Federation Pakistan (NSF) is a left wing students federation in Pakistan. In the late 1960s, NSF adopted the political line of Marxism–Leninism and Mao Zedong Thought. Its predecessor, the DSF (Democratic Students Federation), had links to the Communist Party of Pakistan. It had power base among progressive students from Dow Medical and DJ Science Colleges. It dominated student politics in Karachi, the then Federal Capital of the country. In a convention at the national level of students, held in Khaliqdina Hall, Karachi(1953), the DSF renamed itself to NSF (National Student Federation in the late 1960s), laying claim to being a national movement and hoping to spread the Student Revolution to the whole country. Demonstrations and strikes had already paralysed the federal capital for several days. The government apparently gave in by sacrificing the federal minister of education, Mr Fazlur Rahman, hailing from the eastern wing. He was sacked from his post. It was not much of a victory for the students. APSO was banned and the leaders were thrown in Karachi Central Jail. NSF (The National Students Federation) a small nationalist and right wing group which had been propped up by the help of Karachi University Vice Chancellor to counter DSF's activities, was invaded practically overnight by the now banned DSF party members, who were still outside. The ex DSFites had enough muscle and organisational skills to take over the control of NSF in 1956, thus its new "left" leaning profile emerged. Due to its links with communist movement, DSF was infested with the presence of double agents/informers from the secret service.
Бірінші бөлік
NSF 1965 жылы Қытай және Мәскеуге жақтас топтардың арасында алғашқы маңызды бөлінісін бастан кешірді, бұл топтар NSF Miraj Group және NSF Kazmi Group деп белгілі болды. NSF Miraj Group PPP-ні қолдаса, NSF Kazmi Group Ұлттық Халық партиясының (NAP) студенттік қанаты болды, ол бүгінде ANP деп танылады. Осы фракция прогрессивтік қозғалыста ең консервативті көзқарастарды ұстанғандықтан, көп ұзамай ықпалын жоғалтты. Әмір Хайдер Қазми мырза PPP-де қызметке орналасып, оның фракциясы таратылды. NSF Пакистанның көптеген университеттері мен колледждерінде белсенді қызметін жалғастырып, Студенттік Одақ сайлауларында жеңіске жетті. 1967 және 1968 жылдары фельдмаршал Әйүп Ханның АҚШ-қа жақтас диктатурасына қарсы халықтық студенттік және еңбекшілер көтерілісінде маңызды рөл атқарды. NSF белсенділері болашақ Пәкістан премьер-министрі Зұлфиқар Әли Бхутто мен оның популистік/социалистік Пәкістан Халық партиясын демократиялық процесті дамыту және діни фундаменталистердің ықпалын әлсірету үшін алғашқы қолдаушыларының бірі болды. NSF-тің жетекші қайраткерлерінің бірі Мерадж Мұхаммед Хан Бхуттоның алғашқы кабинетінде министр болды, бірақ 1973 жылы Бхутто социалистік бағдарламасынан бас тартқан кезде NSF және Мерадж үкіметпен келіспеушілікке ұшырады. Мерадж Мұхаммед Хан 1967 жылға дейін NSF президенті болды, ал 1970 жылы Лахорда өткен кеңес отырысында оның орнына Рашид Хасан Хан (Карачидегі Dow Medical College студенті) тағайындалды.
NSF saw its first major split in 1965, between the pro China and pro Moscow factions, better known as the NSF Miraj Group and the NSF Kazmi Group. While the NSF Mairaj group supported the PPP, the NSF Kazmi group was the student arm of the National Awami Party (NAP), which today is the ANP. Because this particular faction hold most backward views within the progressive movement they soon loose the ground. Mr Ameer Haider Kazmi took position in PPP and his faction was liquidated. NSF remain active in many Pakistani universities and colleges and won the elections of Students Unions. It played a major role in the popular student and labour uprising against the pro US dictatorship of Field Marshal Ayub Khan in 1967 and 1968. NSF activists were among the first major supporters of future Pakistani Prime Minister Zulfiqar Ali Bhutto and his populist/Socialist Pakistan Peoples Party to advance the democratic process and to weaken the religious fundamentalists. One of the leading leaders of NSF, Meraj Muhammad Khan, was made a minister in Bhutto's first cabinet but both NSF and Meraj fell out with the Bhutto government in 1973 when Bhutto started to compromise on his socialist agenda. Meraj Mohammad Khan remained president of NSF till 1967 and was later replaced by Rasheed Hassan Khan (student of Dow Medical College Karachi) in a council session held in Lahore in 1970.
NSF және Халықтық партия
Төменде НСФ қолдауын қайтаруға себеп болған негізгі себептер келтірілген. 1970 жылғы сайлауда ППП жеңіске жетіп, Батыс Пәкістандағы ең ірі партия болғаннан кейін, ол Әуеми лигасының мандатын, олардың үлкен автономия талаптарын және Шығыс Пәкістандағы әскери операцияға қатысты саясатын мойындаудан бас тартты. НСФ және Маздур Кисан партиясы – бұл бәнгладештерге қарсы әскери операцияға қарсы күрескен екі маңызды солшыл ұйым. НСФ, Бхутто студенттер мен жұмысшыларға радикалды экономикалық және әлеуметтік өзгерістер туралы берген уәдесінен бас тарғанын түсінгеннен кейін, арадағы келіспеушіліктер одан әрі күшейді. Бхутто өзінің қарсыластарын үнсіздендіруді қалағандықтан, жұмысшылар мен студенттерге қатысты қатаң шаралар қолданды. Бхутто мен НСФ арасындағы шешімді нүкте 1972 жылы 7-8 маусымда Сайтта және 17-18 қазанда Ландиде жұмысшы қозғалысын жаншу болды. Бірнеше жұмысшы қаза тауып, жүздеген адам тұтқындалды. Сол кездегі НСФ Орталық Президенті Рашид Хасан Хан жасырынуға мәжбүр болды. Осының салдарынан НСФ ППП-ны қолдауын тоқтатып, Бхуттоның екіжүзділігі мен мүмкіндікшіл саясатын әшкереледі. Мирадж Мохамед Хан ППП-да қалуды жөн көрді. Оның пікірінше, жұмысшылар арасында келіспеушіліктерді тудыруға тырысқан – билік екен, ал ППП пен оның саясаты таза, бірақ кейін оның қате екені дәлелденді. Келесі жылдары З.А. Бхутто мен Мирадж Хан арасындағы алшақтық артты және Мирадж Мохд Хан ППП-дан кетуге және өзінің саяси ұйымын құруға мәжбүр болды, оған «Қоми Махаз е Азади» деп ат қойды, сондай-ақ НСФ-тің өзіндік фракциясын құрды. 90-жылдардың ортасында Мирадж «Қоми Махаз е Азади» партиясын таратып, крикеттен саясатқа ауысқан Имран Ханмен бірігіп, ПТИ-нің Бас хатшысы болды. Бірақ көп ұзамай Ханмен келіспей, ПТИ-ден кетіп қалды. Бұрынғы белгілі студент көшбасшысы Мирадж саяси оқшаулануға ұшырады және жұмысшы табының өкілі ретінде бұрынғы беделін қайтаруға ерең ете алмады. Доктор Рашид Хасан Хан, көбінесе Доктор Сахаб деп аталатын ол 50-жылдардың басында Хайдарабад-Декан қаласында дүниеге келді. Кейін Пәкістанға көшіп, Ұлттық студенттер федерациясының платформасынан күресін бастады. Рашид Хасан Хан НСФ-ті өте қиын жағдайларда, кейде жасырынып, кейде қабырғалардың арасында тірі ұстады. 1968 жылы Әйүп Ханның әскери диктатурасына қарсы өткен «Қазан айының қозғалысына» жетекшілік етті. Кейін 1979 жылы солшыл партия – Халықтық демократиялық фронтты құрып, жұмысшылар, шаруалар, төменгі және орта таптың білімді жастары мен прогрессивті студенттер арасында жұмыс істеді. Осы кезеңде НСФ және ХДФ екі әскери төңкеріске және N League мен Халық партиясы арасындағы саяси өзгерістерге куә болды. Бұл өзгерістер көбінесе Конституцияның 58-бабының 2-Б тармағымен байланысты болды. Қуатты феодалдық билеуші топтар Вашингтондағы «Стратегиялық тереңдік доктринасын» қорғау міндетімен билікке келді. Дәрігер Рашид Хасан Ханның түрмеде немесе жасырынуда болуы олардың билігін сақтау үшін қажет болды. 2010 жылы доктор Рашид Хасан Хан оқу мен жазуға берілді. Ол көптеген редакциялық мақалаларын «Apna Kal» блогында жариялады. Д-р Умар Дараз Хан, д-р Танвир Имам және д-р Амин Бейг оған блогты жүргізуде көмектесті. Ол өмірінің соңына дейін күресін жалғастырды және 2016 жылдың 30 сәуірінде жүрек талмасынан қайтыс болды.
The following are the main reasons which contributed in withdrawing NSF support from the PPP. After PPP won the 1970 election and emerged as the single largest party in West Pakistan, it refused to acknowledge the mandate of the Awami League and their demands of greater autonomy and furthermore its policies regarding army operation in East Pakistan. The NSF and Mazdoor Kissan Party were the main left organizations who strongly opposed army operation against Bengalis. Differences further deepened when the NSF realized that Bhutto was backing off from his promises of radical economical and social changes which he made to students and the working class. Bhutto wanted to silence his dissidents so he cracked down on the workers and students. The breaking point between Bhutto and the NSF came when Bhutto crushed the labour movement in Site on 7–8 June and in Landhi on 17–18 October in 1972. Several workers were killed and hundreds arrested. Rasheed Hassan Khan, then a Central President of NSF, had to go underground. Consequently the NSF withdrew its support from the PPP and exposed Bhutto’s hypocrisy and opportunistic politics. Miraj Mohamed khan decided to remain in the PPP. Miraj was in view that it was the establishment that is trying to create conflicts among workers and that PPP and its policies are clean but he was proved wrong later. In years to come, the gulf of difference between ZA Bhutto and Meraj khan widened and Meraj Mohd Khan has no choice other than to leave PPP and form his own political organisation which he named as Qomi Mahaz e Azadi and his own faction of NSF. In mid 90's Miraj dissolved the Qomi Mahaz e Azadi and joined hand with cricketer turn politician Imran Khan and become Secretary General of PTI. He soon fell out with Khan and resigned from PTI. Once, a flamboyant student leader, Meraj fell into political isolation and he never regained his position as a representative leader of working class, a position he enjoyed once. Dr. Rasheed Hasan Khan, commonly known as Doctor Saheb was born in Hyderabad – Deccan in early 50s. Later, he migrated to Pakistan and started his struggle from the platform of National Students’ Federation – Pakistan. Rasheed Hasan Khan kept the NSF alive in extremely difficult circumstances, sometimes behind walls and sometimes underground. He lead National Students’ Federation in 1968’s famous “October Movement” against Ayub Khan’s Martila Law. Later, he formed the People's Democratic Front in 1979, a left wing party, working among workers, peasants, lower and middle class’ enlightened youth, and progressive students. During this time, NSF and PDF witnessed two martial laws and the political shifts between N League and People's Party. These shifts were often related to Article 58 2B of the Constitution. The powerful feudal ruling classes always came to power with a commitment to protect the "Doctrine of Strategic Depth" in Washington. It was to secure their rule that Dr. Rasheed Hasan Khan had to remain in prison or underground. In 2010, Dr. Rasheed Hasan Khan dedicated himself to reading and writing. He wrote many of his editorials in his blog “Apna Kal”. Dr. Umar Daraz Khan, Dr. Tanveer Imam and Dr. Amin Baig assisted him for the blog. He carried on his struggle till his last breath and passed away of a fatal heart attack on April 30th, 2016.
Ауғанстан саур революциясы
NSF 1980 жылдары КСРО Ауғанстанға басып кірген кезде тағы бір жарылысқа ұшырады. Көпшілік фракция кеңестік басқынды айыптап, революцияны экспорттау мүмкін емес деп сенді. Бұл империалистік державаларға прогрессивті қозғалыстарды басу үшін діни экстремистерді пайдалануға мүмкіндік береді деп есептелді. Ауғанстан ішіндегі түрлі марксистік партиялар мен топтар да осы мәселе бойынша бөлініп кетті. Захид Хусейн басқарған шағын фракция «Ауған сәуір революциясы» деп аталатын нәрсені сынау – моджахедтерді қолдаумен тең екенін, бұл әскери хунта мен генерал Зия-ұл-Хак диктатурасын қолдауға ұласады, соның салдарынан АҚШ-тың мүддесіне ойнайды деп мәлімдеді. Осыдан Захид Хусейн басқарған шағын диссиденттік топ пайда болды. Бұл фракция көп ұзамай таратылды, ал оның мүшелері кейін түрлі просоветтік топтарға қосылды немесе билік құрылымдарында орналасты. Қойдың терісін жамылған осы оппортунистік қасқырлар, әсіресе NSF-ке, жалпы прогрессивті және жұмысшылар қозғалысына зиян келтірді. Олардың бұл мәселедегі ұстанымы империалистік стратегияны түсінбегендерін және марксизм-ленинизм, Мао Цзэдун ойларын жеткілікті меңгермегендерін көрсетті. Ревизионизм мен оппортунизм – прогрессивті қозғалыстың алға жылжуына үнемі қауіптің және кедергінің басты факторы болып табылады. Іштен жасалған сатқындық пен сырттан жасалған мемлекеттік репрессиялар NSF үшін үлкен соққы болды және NSF-тің басты қарсыласы – оңшыл «Ислами Жамият е Талаба» (IJT), «Жамаат е Ислами» студенттік қанаты, 1970 және 1980 жылдары елдегі университеттерде өткен көптеген студенттік ұйым сайлауларында жеңіске жетті. Осыған дейін NSF 1950, 1960 және 1970 жылдардағы студенттік ұйым сайлауларында үнемі жеңіске қолы жеткізген. NSF Пакистан Халық партиясының студенттік қанаты – «Халық студенттік федерациясы» (PSF) құрылғаннан кейін де әсерге ұшырады, оның басты мақсаты 1970 жылдардың басында PPP-ге қарсы NSF-тің оппозициясын басу болды.
NSF saw another split in the 1980s when the USSR invaded Afghanistan. A majority faction condemned the soviet invasion, believed that revolution can not be exported. It was said that this will provide opportunity to imperialist powers to use religious extremist to curb progressive movements. Within Afghanistan various Marxist parties and groups were also divided over the issue. The small faction headed by Zahid Hussain took the position that criticizing so called 'Afghan saur revolution' would meant to be supporting the Mujahideen and see this as support to the Army Junta and dictatorship of General Zia ul Haq, playing into the hands of the US. That gave birth to a small dissident group headed by Zahid Hussain. This faction liquidated soon and member of this faction later joined various pro soviet groups or took positions in establishment. These Opportunist wolves in sheeps’s clothing done damage to NSF in particular and to the progressive and workers movement in general. Their position on this issue demonstrated that they failed to understand the imperialist strategy and their grasp of Marxism–Leninism Mao Zedong Thought was fairly shallow. Revisionism and opportunism is always the main danger and obstacle to the advance of progressive movement. Both betrayals from inside and the state crack down from outside were great setback to NSF and helped NSF's arch rivals, the right wing, Islami Jamiat e Talaba (IJT), the student wing of the Jamaat e Islami, gain ground in the many student union elections held in the country's campuses in the 1970s and the 1980s. Till then the NSF had been sweeping student union elections in the 1950s, 1960s and 1970's. NSF was also affected by the creation of the Pakistan Peoples Party's student wing, the Peoples Students Federation (PSF) whose main purpose was to counter the NSF opposition to PPP in the early 1970s.
Студенттік одақтарға тыйым салу
Бұл Пәкістанның биліктегі топтарының студенттер арасындағы оянудың артуына және олардың қанаушылық жүйеге қарсы шығуына үреймен қарағанын көрсететін тарихи шоттесу. Ұлттық студенттер федерациясының "Қазан қозғалысы" Қарачиде бүкіл елде қолдау тапты және феодализмді жою және шын мәнінде тәуелсіз мемлекет құруды мақсат етті. Қозғалыс биліктегі элитаның цензурасына және қарсылығына тап болды, бұл саяси маневрлер мен жазалау шараларына әкелді. Қиындықтарға қарамастан, Пәкістанның Ұлттық студенттер федерациясы идеологиялық және ұйымдық күшін сақтап, студенттік одақ сайлауларында маңызды жеңістерге жетті. 1984 жылдың 9 ақпанында биліктегі топтар халықтық демократиялық революциядан қорқып, студенттік одақтарға тыйым салды, бұл Ұлттық студенттер федерациясының Пәкістан белсенділеріне қарсы бүкіл елдегі жазалау шараларын тудырды. Студенттік одақтарды қайта орнату күресі жалғасуда, жастар білім алу, көшбасшылықты дамыту және демократиялық қатысу құқықтарын талап етуде. Басты мақсат – әрбір баланың сапалы білім алуға және жақсы болашаққа мүмкіндік алатын қоғам құру. Ұлттық студенттер федерациясына қосылу осы көзқарасты іске асыруға қадам ретінде қарастырылады. 1980 жылдары президент генерал Мұхаммед Зия-ұл-Хактың оңшыл диктатурасы тарапынан солшыл және прогрессивті партиялар қуғын-сүргінге ұшырады, ондаған Ұлттық студенттер федерациясының белсенділері қамауға алынып, азапталды және кампустардан қуылды. Ұлттық студенттер федерациясы ДСФ, ПСФ және Балуш студенттер федерациясы сияқты көптеген зайырлы ұлтшыл студенттік топтармен бірлескен студенттік партиялар одағына қосылды. 1984 жылы генерал Зия-ұл-Хак студенттік одақтарға тыйым салғанға дейін студенттік одақ сайлауларында маңызды жеңіске жетті. Әйүп ханның тағдырын көрген Зия студенттік күшті басу және жою қажеттігін түсінді. Ол сондай-ақ Ауғанстанда Американың өкілетті соғысын жүргізу үшін Американың агенті ретінде еркін әрекет етуге жол ашты, бұл Ресейдің әлеуметтік империализмінің құлауына әкелді. 1984 жылдың 9-11 ақпанында ол Синдтен бастап, елдің қалған бөліктеріне бұйрық беріп, студенттік одақтарға тыйым салды. Дау медициналық колледжі әрқашан солшыл саясаттың орталығы болды және уақыт өте келе студенттік көшбасшыларды шығарды. Доу медициналық колледжінің студенттік саяси белсенділікке тыйым салуға бірінші болып ден қойғаны таңқаларлық емес. Сол кезде Қарачидің ірі кампустарында бес сайланған одақ болды: Доу медициналық колледжі (Халид Анвер Ұлттық студенттер федерациясы тобы), Синд медициналық колледжі (Ризван Наим, Ұлттық студенттер федерациясы тобы) және Дауд инженерлік колледжі (Рао Джамал Хамид, Ұлттық студенттер федерациясы тобы) Ұлттық студенттер федерациясынан президенттер сайлады. Бұл Ұлттық студенттер федерациясының танымалдылығын көрсетеді, Қарачи университеті оңшыл Ислам Жамият-е Талбадан сайланған алқалы жалғыз институт болды. Тыйым салынған күні таңертең Ұлттық студенттер федерациясының қызметкерлері Доу медицина және Синд медицина колледждеріне жаңадан келгендерді қабылдау науқанын жүргізіп жатты. Ұлттық студенттер федерациясы әскери диктатордың жарлығын қабылдамай, дереу қара лента тағып, студенттерді көшеге шығарып, 100 күндік науқан жүргізді. Ұлттық студенттер федерациясы Қарачиде наразылық акциясын бастаған жалғыз студенттік ұйым болды және бәрі Доу медициналық колледжінен басталды. Студенттердің мүддесі үшін Ислам Жамият Талба кейінірек осы ұйымға қосылды және Ұлттық студенттер федерациясы Доу медициналық колледжінде екі ұйым бір мақсатта біріккен кездесу өткізді. Ұлттық студенттер федерациясының жұмысшыларының батылдығы мен осы мақсат үшін құрбандыққа дайындығының арқасында жетекшілікті сақтап қалғанын атап өткен жөн. Ұлттық студенттер федерациясының ондаған қызметкерлері қамауға алынды, бірақ бұл оларды мақсаттарынан айырмады. Наразылық акциясы кезінде Синд медициналық колледжіне полиция шабуыл жасап, көзден жас шығаратын газбен атқылады. Хаким Балуш, Хұмаюн, Бабар Асад, Калим және Шахид, Сохаил Джаффар және Башми Мумтаз, Иқбал, Риаз Пекар сияқты Ұлттық студенттер федерациясының қызметкерлері бұл қозғалыстың алдыңғы қатарында болды. Ұлттық студенттер федерациясының жетекшілігімен мыңдаған студенттер бүкіл Пәкістан бойынша наразылық білдірді, жүздеген адамдар түрмеге қамалып, азапталды. Бұл қозғалысты диктатор қатыгездікпен басып тастады, ал кейінгі жылдары жастарды саясаттан шеттетудің жаңа дәуірі басталды. Студенттік одақтарға тыйым салынғаннан кейін оңшыл студенттік ұйымдарға әскери диктатордың прогрессивті студенттік белсенділігін күшпен тоқтатуға мүмкіндік берілді. Ұлттық студенттер федерациясы IJT бастап берген, кейін APMSO қабылдаған және 1980 және 1990 жылдардың соңында күшейген MSF зорлық-зомбылық тенденциясынан қатты зардап шекті. Бүкіл ел бойынша Ұлттық студенттер федерациясының қызметкерлеріне университеттерге кіруге немесе саяси іс-шараларын өткізуге тыйым салынды. Нәтижесінде ірі кампустар прогрессивті студенттерге тыйым салынған аймақтарға айналды және Ұлттық студенттер федерациясы APMSO және ПСФ сияқты жақтас топтармен және Ислам Жамият Талба және Пәкістан Мұсылман Лигасының студенттік қанаты – Мұсылман студенттік федерациясы (MSF) сияқты ислами фундаменталисттік студенттік партиялармен көлеңкеде қалды. Ұлттық студенттер федерациясы мемлекеттік жазалау шараларынан және кампустардағы зорлық-зомбылықтан қатты зардап шекті және оның қатысуы шектеулі болды. Ұлттық студенттер федерациясы 2000 жылы Лахорда XVIII орталық кеңес сессиясын өткізді, бірақ кейінгі жылдары кампустарда аз болды.
This is a historical account of how the powerful classes in Pakistan have always been wary of the increasing awareness among students and their potential to challenge the exploitative system. The National Students Federation's 'October Movement' in Karachi gained nationwide support and aimed to end feudalism and establish a truly independent state. The movement faced censorship and opposition from the ruling elite, leading to political maneuvers and suppression tactics. Despite challenges, National Students Federation Pakistan continued its ideological and organizational strength, winning significant victories in student union elections. The ruling classes, fearing a people's democratic revolution, imposed a ban on student unions on February 9, 1984, sparking a nationwide crackdown on NSF Pakistan activists. The struggle for the restoration of student unions continues, with the youth demanding their rights to education, leadership development, and democratic participation. The ultimate goal is to create a society where every child has access to quality education and opportunities for a better future. Joining National Students Federation – Pakistan is seen as a step towards achieving this vision. Left leaning and progressive parties were persecuted and harassed by the right wing dictatorship of President General Muhammad Zia ul Haq in the 1980s, dozens of NSF activists were arrested, tortured and expelled from the campuses. NSF joined alliance of progressive student parties that included DSF, PSF and many secular nationalist student groups like Baloch Students Federation in students' union elections across the country. NSF gained significant victories in students unions elections before they were banned by General Zia ul Huq in 1984. After seeing the fate of Ayub Khan, Zia realised that student power needs to be curbed and crushed. He also wanted to pave his way to freely act as an American agent to fight a proxy war for America in Afghanistan, which eventually led the downfall of the Russian social Imperialism. On 9–11 February 1984, he banned students union starting from Sindh and than carrying out the orders to the rest of the country. Dow Medical College had always been the focus of the left politics and produced great student leaders from time to time. It was not a surprise that Dow Medical College was first to react to the ban on student political activities. At that particular time there were five elected unions in major campuses of Karachi, Dow Medical College (Khalid Anwer NSF panel), Sind Medical College (Rizwan Naeem, NSF panel)) and Dawood Engineering College (Rao Jamal Hamid, NSF panel) had elected Presidents from NSF. This was the popularity of NSF that Karachi University was the only institute with panel elected from right wing Islami Jamiat e Talba. On the morning of the ban, NSF workers were running an admission campaign to facilitate newcomers to Dow Medical and Sind Medical College. NSF refused to accept the Ordinance of military dictator and immediately put black armbands and took students to the streets and ran a campaign for 100 days. NSF was the only student organisation in Karachi which started the protest and all started from Dow Medical college. Islami Jamiat Talba joined later for face saving and in the broader interest of the students cause NSF had a combined meeting in Dow medical college where two organisations joined hands for the same cause. It must be reiterated that NSF kept the lead in the hand because of the brave nature of the workers and readiness to sacrifice for the cause. Dozens of NSF workers were arrested but were not deterred from the cause. During the process of protest, Sind Medical College was stormed by police and shelled with tear gas. NSF workers like Hakim Baloch, Humayun from SMC, Babar Asad, Kaleem and Shahid from Dawood Engineering College and Sohail Jaffar and Bashmi Mumtaz from NED and Iqbal, Riaz Pekar from Karachi University were few to name on the forefront of this movement. Thousands of students led by NSF protested across Pakistan, hundreds were put behind the bars and tortured. This movement was brutally suppressed by the dictator and in later years a new era of de politicization of youth began. After the ban on students' unions, right wing student organisations were given free hand to operate and violently curb progressive students activism by the military dictator. NSF suffered heavily from the trend of violence once pioneered by IJT and later adopted by APMSO, and MSF which was intensified in the late 1980s and 1990s. Across the country NSF workers were banned from entering or holding their political activities on campuses. Subsequently major campuses become no go areas for progressive students and NSF was overshadowed by pro establishment and other regional groups like APMSO and PSF and by Islamic fundamentalist student parties such as IJT and Pakistan Muslim League's student wing, Muslim Students Federation (MSF). NSF suffered greatly by the state crackdown and violence in campuses and its presence were marginalized. NSF held its Eighteenth Central Council Session in 2000 in Lahore but in later year saw little presence in campuses.
Қайта пайда болу
Алайда, 2007 жылдың басынан бері ҰҚК қайта құрылып, қайта ұйымдастыру шараларына Мұштақ Чаудхри, Фахим Амер, Абид Али Шах сияқты бұрынғы серіктестері мен Асиф Али Чудри сияқты жаңа адамдар тартылды. Осы серіктестер Халықтық-демократиялық фронт (ХДФ) пен ҰҚК-ны қайта ұйымдастырды. ҰҚК адвокаттар қозғалысына қатысудан бас тартты, бірақ генерал Первез Мушаррафтың диктатурасына қарсы тұрды. Прогрессивті қозғалысты дамытудағы көптеген қателіктер мен қиындықтарға қарамастан, ҰҚК қайта ұйымдастыру жұмысында маңызды прогресс жасады. 2014 жылдың қаңтарында Лахордағы Аван-и-Икбалде ҰҚК орталық кеңесінің отырысы өтті. Оған Пәкістанның барлық аймақтарынан жүздеген студент қатысты. Екі күндік кеңес отырысында қатысушылар күресін жалғастыруға, этникалық, тілдік және діни айырмашылықтардан асып, ұлттық платформада бірігуге, жақсы білім беру үшін ғана емес, халық демократиясы мен халық қозғалыстарының санасын арттыру үшін әрекет етуге уәде берді. ХДФ-тың негізін қалаушылардың бірі, доктор Рашид Хасан Ханның қайтыс болғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң, қазіргі басшылық ХДФ-тан бас тартуға шешім қабылдады және 2020 жылдың 24 қаңтарында «Пәкістан Инқилаби партиясын» жаңа жаппай фронт ретінде жариялады, өйткені студенттерді, шаруаларды, жұмысшыларды және басқа да кеңсе қызметкерлерін біріктіру үшін ұйымдасқан жаппай фронттың маңызды екендігіне сенді. «Пәкістан Инқилаби партиясы» сайлау саясатына қатысып, «Халықтық демократиялық революцияны» жүргізуге шешім қабылдады және жақында Пәкістанның сайлау комиссиясында тіркелді.
However, since early 2007 NSF is regrouping and has seen activities associated with re organization taking along some of the old comrades like Mushtaq Chaudhri, Faheem Aamer, Abid Ali Shah, etc as well as new ones like Asif Ali Choudhry. These comrades reorganized the People's Democratic Front (PDF) as well as NSF. NSF refused to take part in the Lawyers' Movement but firmly stood against the dictatorship of General Pervaiz Musharraf. Despite the numerous errors and zig zags in developing progressive movement, NSF has made important progress towards Re organizational work and In Jan 2014 NSF central council session was held in Awan e Iqbal Lahore. Hundreds of students participated from all over Pakistan. In the two days council session. Participants vowed to continue their struggle and move beyond any ethnic, linguistic, and sectarian affiliations and unite at a national platform not just for better education but for People's Democracy and class consciousness to the people’s movements. A few years after the death of Dr Rasheed Hassan Khan, one of the founder of PDF the current leadership decided to abandon the PDF and on 24th January 2020 announced a new mass front, "Pakistan Inqlabi Party" with the thought that an organized mass front is important to unite the students, peasants, workers, and other white collar proletariat. Pakistan Inqlabi Party have decided to wage "People Democratic Revolution" by taking part in electoral politics and have recently registered itself with the election commission of Pakistan.