Колониялық харталар: құқықтар мен басқару формалары
Colonial charters in the Thirteen Colonies
Қоныс алған жерлерге құқықтар берген жарлықтар туралы біліңіз. Жарлықтар қалаларға, университеттерге және сауда компанияларына өкілеттіктер береді. Тарихы мен маңызын қарастырамыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Хартия – колонияларға заңды түрде өмір сүру құқығын беретін құжат. Хартиялар қалаға, университетке немесе басқа да мекемелерге белгілі бір құқықтарды беруі мүмкін. Колониялық хартиялар король жер иелеріне немесе қоныс компаниясына жерді басқаруға ерекше өкілеттіктер берген кезде бекітілді. Хартиялар колонияның ана елімен қарым-қатынасын тәждің араласуынан бос деп анықтады. Сауда компаниялары үшін хартиялар Англиядағы компанияға үкіметтік биліктерді жүктеді. Офицерлер колонияның басқаруын, заңдарын және қағидаларын анықтады, бірақ тек Англия заңдарына сәйкес. Жеке хартиялар басқару билігін меншік иесіне берді, ол үкіметтің нысанын анықтады, лауазымдарға адамдарды тағайындады және еркін азаматтардың кеңесі мен келісімімен заңдар шығарды. Барлық колониялық хартиялар колонистерге ағылшын құқықтары мен жеңілдіктерін кепілдік берді, бұл кейіннен Америка революциясы кезінде мәселе туғызды. 17 ғасырдың екінші жартысында тәж хартияларды колониялық бақылауға кедергі ретінде қарастырып, корольдік провинцияны корпорациялар мен жеке үкіметтерге алмастырды.
A charter is a document that gives colonies the legal rights to exist. Charters can bestow certain rights on a town, city, university, or other institution. Colonial charters were approved when the king gave a grant of exclusive powers for the governance of land to proprietors or a settlement company. The charters defined the relationship of the colony to the mother country as free from involvement from the Crown. For the trading companies, charters vested the powers of government in the company in England. The officers would determine the administration, laws, and ordinances for the colony but only as conforming to the laws of England. Proprietary charters gave governing authority to the proprietor, who determined the form of government, chose the officers, and made laws subject to the advice and consent of the freemen. All colonial charters guaranteed to the colonists the vague rights and privileges of Englishmen, which would later cause trouble during the American Revolution. In the second half of the 17th century, the Crown looked upon charters as obstacles to colonial control and substituted the royal province for corporations and proprietary governments.
Тарих
Вирджиния мен Массачусетс штаттарының жарғылары бизнес корпорацияларға берілді. Компания басшылары мен акционерлерінің тұрақты жиналыстары қажетті мемлекеттік институттардың жалғыз талабы болды. 1606 жылы шығарылған және 1609 және 1612 жылдары түзетілген Вирджиния жарғысы 1624 жылы Вирджиния компаниясының Лондон бөлімі банкротқа ұшырағаннан кейін күшін жойды. Екінші отарлық жарғы 1629 жылы Массачусетс шығанағына берілді, ол Бостон мен Салемде орналасты, ал он жыл бұрын Плимут колониясындағы алғашқы «Жаңа Англиялықтар» Кейп-Кодқа қарай оңтүстікке қарай қоныстанған еді. 1684 жылы Англиядағы Канцлерлік сот жарғыны жойды және оны патшалық колонияға айналдырды. 1685 жылы Чарльз II Массачусетсті Жаңа Англияның біріккен үстемдігінің билігіне қосты. Уильям III және Мэри II Англия, Шотландия және Ирландия тақтарына көтерілгеннен кейін, Голландия Республикасын басқарумен қатар, олар 1691 жылы Массачусетс шығанағына жаңа либералды жарғы берді. 1662 жылы Чарльз II Коннектикутқа өзін-өзі басқару құқығын берді. 1685 жылы Джеймс II таққа отырғанда, Коннектикут жарғысын жоюға тырысты және оны Тажға жеткізу үшін сэр Эдмунд Андросты жіберді. Капитан Джозеф Уодсворт құнды құжатты терезеден шығарып, жарғыны ұрлап, оны «Хартиялық еменде» – Джеймс биліктен құтылғанға дейін көк шұңқыры бар еменге жасырып қойды. Коннектикут 1687 жылы бірнеше колонияларды Жаңа Англия үстемдігіне біріктіру кезінде өзін-өзі басқару құқығын уақытша жоғалтты, ол 1689 жылы қайта орнатылды. 1663 жылы Род-Айлендке Чарльз II соңғы жарғысын берді. Коннектикут және Род-Айленд өздерінің губернаторларын сайлауға мүмкіндік беретін отарлық жарғыларға қол жеткізді. Саяси дүрбелеңдердің нәтижесінде, әсіресе 1640 жылдардағы үш ағылшын азаматтық соғысынан кейін және 1688 жылғы «Даңқты революция», олардың Рим-католик протестанттары/англикандық қақтығыстарымен, бұл патша мен парламент арасындағы күреске айналды. Дау-дамай Атлант мұхиты арқылы өтетін кезде, көптеген колониялар 1763 жылға дейін өз жарғыларын Тажға тапсырып, корольдік колонияларға айналды, өйткені король мен оның министрлері бұрын назардан тыс қалған және дербес болған он үш колонияны орталықтандырылған бақылауға алды. 1600 жылдардың соңында колониялық Мэриленд Лорд Балтиморға арналған жарғысын жойды және монарх тағайындаған Мэриленд губернаторымен, оның министрлерінің және колониялық кеңселердің, сондай-ақ Парламент мүшелерінен құралған Сауда кеңесінің кеңесімен корольдік колонияға айналды. 1776 жылға қарай Пенсильвания және оның төменгі Делавэр шығанағы округтері бастапқыда Уильям Пенн мен оның мұрагерлеріне берілген жарғы бойынша меншік колониялары болып қалды. Коннектикут провинциясы және Род-Айленд провинциясы мен Провиденс плантациялары корпорациялық колониялар ретінде жалғасты, ал Массачусетс Бостондағы ескі «Массачусетс шығанағы» колониясы мен «алғашқы қону» колониясы, Массачусетс штатының Плимут қаласындағы Плимут колониясы 1620 жылдан бері әйгілі «Мейфлауэр келісімімен» біріктірілгеннен кейін жарғы бойынша басқарылатын корольдік провинция ретінде басқарылды. Оңтүстіктегі Вирджиния, Солтүстік Каролина, Оңтүстік Каролина және Джорджия провинциялары испан Флоридасымен анықталмаған шекараға дейін, олардың барлығы корольдік губернаторлар мен олардың үнемі тыныштанбайтын және қарсылық білдіретін отарлық Ассамблеялар арасындағы рөл мен өкілеттіктер және салық салу билігі туралы әртүрлі пікірлермен бастапқы жарғыларын жойды. Корольдік билік өзін қайта орнатып, Лондоннан тікелей басқарыла бастады, XVIII ғасырдың революциялық шыңы жеткен сайын, шиеленіс күшейді.
The Virginia and Massachusetts charters were given to business corporations. Regular meetings of company officers and stockholders were the only governmental institutions required. The Virginia charter, issued in 1606, and revised in 1609 and 1612, was revoked upon bankruptcy of the sponsoring and organizing Virginia Company of London in 1624. The second Colonial Charter was granted to Massachusetts Bay in 1629, settling at Boston and Salem, a decade after the first "New Englanders" at Plymouth Colony further south towards Cape Cod. In 1684, the Chancery Court in England voided the charter and changed it to a royal colony. Charles II placed Massachusetts under the authority of the unified Dominion of New England in 1685. After William III and Mary II had ascended to the thrones of England, Scotland, and Ireland, in addition to the stewardship of the Dutch Republic, they issued Massachusetts Bay a new liberal charter in 1691. Charles II granted Connecticut its charter in 1662 with the right of self government. When James II ascended the throne in 1685, he tried to revoke the Connecticut charter and sent Sir Edmund Andros to receive it for the Crown. Captain Joseph Wadsworth spirited the precious document out a window and stole the charter and hid it in a hollow oak tree, the "Charter Oak," until James was overthrown. Connecticut temporarily lost the right of self government under the unification of the several colonies into the Dominion of New England in 1687 until it was reinstated 1689. The last charter by Charles II was issued to Rhode Island in 1663. Connecticut and Rhode Island attained colonial charters as already established colonies that allowed them to elect their own governors. As a result of political upheavals, especially after the three English Civil Wars in the 1640s, and the later "Glorious Revolution" of 1688 with their Roman Catholic Protestant/Anglican conflicts, which also transformed into struggles between the King and Parliament. As the conflicts traveled across the Atlantic Ocean, most colonies eventually surrendered their charters to the Crown by 1763 and became royal colonies, as the King and his Ministers asserted more centralized control of their previously neglected and autonomous Thirteen Colonies. By the late 1600s, the colonial Maryland had its Proprietary Charter to the Lords Baltimore revoked and had become a royal colony with its Governor of Maryland, appointed by the Monarch, with the advice of his Ministers and the Colonial Offices and Board of Trade of members from Parliament. By 1776, Pennsylvania and its lower Delaware Bay counties remained proprietary colonies under a charter originally granted to William Penn and his heirs. The Province of Connecticut and the Province of Rhode Island and Providence Plantations continued as corporation colonies under charters, and Massachusetts was governed as a royal province that operated under a charter after the unifying of the older "Massachusetts Bay" colony at Boston and the "first landing" colony, Plymouth Colony at Plymouth, Massachusetts, with its famous "Mayflower Compact" from 1620. Further south, the Provinces of Virginia, North Carolina, South Carolina, and Georgia to the undefined border with Spanish Florida, all had their original charters dismissed with different opinions about the role and powers and taxing authority between the royal governors and their increasingly restless and defiant colonial Assemblies. Royal authority reasserted itself and becoming governed more directly from London with increasing friction as the 18th century progressed to its revolutionary climax.