Апталық баламалы газеттер баспасының тарихы

Кіріспе

Апта сайынғы баламалы газеттерді шығарушы Village Voice Media немесе VVM – газет компаниясы. Ол 1970 жылы Аризона штатының Финикс қаласында апта сайын шығатын баламалы газет ретінде құрылған. Компанияны Майкл Лейси (редактор) және Джим Ларкин (басылымшы) негіздеген, ол кезде New Times Inc. (NTI) деп аталып, басылымы New Times болған. Кейін компания New Times Media деп қайта аталды. 2001 жылға қарай компания (NTI) АҚШ-тың ірі қалаларында 13 газетке дейін өсті. Бұл басылымдардың көпшілігі ағымдағы иесінен/басылымшыдан сатып алынды. 2006 жылы The Village Voice-ті сатып алғаннан кейін компания Village Voice Media Holdings атауын алды. Осы мақалада компания бұл күндерден бастап көбінесе NTI/VVM деп аталады.

Баламалық газеттердің пайда болуы

Альтернативті газеттердің тарихы 1955 жылға және Нью-Йоркте The Village Voice газетінің құрылуына басталады. Дэн Вольф, Эд Фанчер және Норман Мейлер газетті бастау үшін 10 000 доллар жинады. Көп ұзамай ол Нью-Йорк пен одан тыс жерлерде әртүрлі көзқарастар мен интеллектуалдық ұстанымдардың бірегей орталығына айналды. Алайда, 1960 жылдардың соңында АҚШ және басқа елдерде жаңа типтегі журналистік кәсіпорын пайда бола бастады: «жер асты» газеттері. Соғысқа қарсы қозғалыстың, радикалды саясаттың, азаматтық құқықтар қозғалысының және 1960 жылдардың контрмәдениетінің өсуімен күш алған бұл басылымдар АҚШ-тың барлық қалаларында және ірі қалаларында (әсіресе университет қалаларында) пайда болды. Бір кезде Newsweek журналы олардың саны 500-ден асып, таралымы 2 миллионнан 4,5 миллионға дейін жетеді деп бағалады. Ең танымалдары – Berkeley Barb, Los Angeles Free Press ("Freep"), The Rag (Остин) және The Great Speckled Bird (Атланта). The Village Voice және Пол Красснердің The Realist газеті – Mad журналы стиліндегі сатира мен баламалы журналистиканың үйлесімі, алғаш рет 1958 жылы Нью-Йоркте жарық көрген. Бірақ арасында айырмашылықтар болды. The Voice және The Realist либералды көзқарас ұстанса да, олар түрлі пікірлерге оң баға беріп, жазу сапасына баса назар аударды. Олардың басты назарында радикализм мен белсенділік болған жоқ. «Жер асты» баспасөзі үшін бұл жағдай осылай болмады. Олардың өмірлік мақсаты – белсенділік, әлеуметтік және саяси өзгерістер. Журналистика мен редакциялық сапа екінші орынға түсірілді. Бұл факт, дұрыс бизнес-тәжірибелердің жоқтығы (көпшілігі ұжымдық принциптермен ұйымдастырылған), Вьетнам соғысының аяқталуы және АҚШ үкіметінің кедергілері олардың қысқа ғұмыр сүруіне себеп болды. Сурет Майкл Лейсиді ашуландырды. Нью-Йоркте теңізші болған әкесінен кейін құрылысшы болған Лейси Бингемтон қаласында дүниеге келді. Кейін ол әкесінің жоғары білімі болмаса да, ұлын күнделікті New York Journal American газетін оқуға талап еткенін есіне алды, бұл оның журналистикаға өмір бойы қызығушылығын тудырды. Лейси Ньюарктағы католик мектептерін бітіргеннен кейін Аризона мемлекеттік университетіне (ASU) оқуға барып, бірақ оқуын тастап кетті. Ол және екі студент – Франк Фиоре мен Карен Лофгрен университет кампусындағы соғысқа қарсы наразылық акцияларын дұрыс жариялауға бейімделді, олардың пікірінше, Республика газеті басшылығындағы консервативті жергілікті БАҚ оларды елемеді немесе бұрмалады. Олар өз газетін шығаруды жоспарлады, бірақ алғашқы мерзімін өткізіп алғаннан кейін, 1970 жылдың 9 маусымында The Arizona Times газеті жарық көрді. Газет ішкі ұйымдастыру тұрғысынан көптеген «жер асты» газеттері сияқты ұжымдық принциптерге негізделді. Бұл ұзақ ой-толғанысқа, талдауға және пікірталастарға әкелді. 1972 жылы компания Тусон басылымын іске қосты. Ол әртүрлі себептермен сәтті болмады, оның ішінде Аризонаның екі қаласы арасындағы мәдени айырмашылықтар, жарнамаға қызығушылықтың болмауы және Финикстің саясаты мен мәселелеріне редакциялық басымдық беру. 1975 жылы Тусон басылымы жабылды, бірақ Рон Шелтонның жазушылық мансабын бастамай тұрып. Бұрынғы кіші лиганың бейсболшысы Шелтон бейсбол туралы классикалық «Булл Дурхам» фильмін жазып, режиссерлікке кірісті. 1974 жылы Ларкин компанияның баспашысы және президенті болып тағайындалды, бұл оның болашақта Америкадағы ең ірі баламалы апталық газеттер тобының бас директоры боларына ишара жасады. 1975 жылы газеттің көптеген қызметкерлері компаниядан кетуді бастады. Төмен жалақы және ұйымның ұжымдық сипаты өз әсерін тигізді. Лейси 1974 жылы, содан кейін Ларкин 1975 жылы кетті. 1977 жылдың 19 наурызында бұрынғы басшылар «төңкеріс» деп аталған оқиғаны ұйымдастырды. Адамс қолдау білдірген акционерлер дауыс бергеннен кейін, олар Темпе кеңселерінен New Times кеңселік жабдықтары мен керек-жарақтарын жинап, Финикс қаласының орталығындағы Вествард Хо қонақ үйіне көшірді. Жана Боммерсбах: 1978 жылдың тамызында Аризона Республикасы газетінің жұлдызды тілшісі Боммерсбах жұмысқа қабылданды. New Times газетінің бас редакторы қызметін атқарумен қатар, ол Финикс аймағының қасиетті нәрселерін сынап жазатын апталық бағаны жазды. 1989 жылы ол газеттің редакторы болып тағайындалды, Лейсидің орнын басып, NTI газеттерінің өсіп келе жатқан тобының атқарушы редакторы болды. 1982 жылы Аризона пресс-клубы оған Virg Hill Newsperson of the Year сыйлығын берді. Кейін ол әйгілі Аризонадағы қанды оқиғаның кейіпкері Уинни Рут Джадд туралы «The Trunk Murderess» кітабын жазды. Дьюи Уэбб: Уэбб 1978 жылдың соңында Финикс Gazette газетінен келді және Финикстегі өмір мен мәдениеттің ерекше және сирек кездесетін бұрыштарын жариялауымен танылды. Оның жазу және тақырыптар құру дағдылары оған газетте жұмыс істеген жиырма жылдан астам уақыт ішінде көптеген марапаттар әкелді. Скотт Спир: Бұрынғы жазбалар дүкендерінің иесі Спир 1980 жылы New Times газетіне қосылды және газеттің бизнес жағын ұйымдастыру және тез өсіп келе жатқан тегін таралым стратегиясын басқару міндеті берілді. Кейін ол NTI жеке хабарламалар бизнесін құрды және оны қолдау үшін жеке телефон компаниясын құрды. Кейінірек ол баламалы апталық газеттердің ұлттық сауда қауымдастығын (AAN) құруға және онымен айналысуға жауапты болды. Кристин Бреннан: Бреннан 1980 жылы New Times газетіне монтаждаушы және өндірісші ретінде жұмысқа орналасты. Редакциялық жұмысқа ауысқаннан кейін ол жаңалықтар мен өнер саласындағы жарияланымдарды бақылауға көшті және газеттің жоғары сапалы мәдени сынға ие болуына үлес қосты. 1989 жылы ол Westword газетінің бас редакторы болып тағайындалды, ал 1993 жылы New Times Media компаниясының атқарушы бас редакторы болып тағайындалды, бұл компаниядағы екінші редакторы болып Лейсиге тікелей бағынышты болды. NT/VVM компаниясы Voice Media Group компаниясына сатылғаннан кейін ол жаңа компанияның атқарушы редакторы болды. Дебора Лааке: Лааке 1982 жылы газеттің бас редакторы және тілшісі болып жұмысқа қабылданды. 1983 жылы ол New Times газетінде жарияланған «Worm Boys» әңгімесін жазды, ол үшін Колумбия журналистика мектебінен арнайы сыйлық алды. Ол ең белгілі «Secret Ceremonies: A Mormon Woman's Secret Diary of Marriage and Beyond» кітабымен танымал. 1988 жылы ол Аризона пресс-клубының «Жыл журналисі» атанды. Лааке 2000 жылдың ақпанында қайтыс болды. Энди Ван Де Ворде: 1983 жылы Аризона университетінің Тусон қаласындағы колледжін бітіргеннен кейін жұмысқа алынған Ван Де Ворде New Times газетінің күнтізбе редакторы болып жұмысын бастады, бірақ редакциялық бөлімде тез өрледі. Ол музыка редакторы болды, содан кейін штаттық жазушы болып тағайындалды. 1995 жылы ол Бреннанның орнын Westword газетінің бас редакторы болып басты, ал 1998 жылы NTI компаниясының атқарушы орынбасары болып тағайындалды, компанияның жазушыларын іздеу және жұмысқа алуын бақылады. Ол Voice Media тобында осы қызметін жалғастыруда.

Alternative newspapers trace their beginnings to 1955 and the founding of The Village Voice in New York City. Dan Wolf, Ed Fancher, and Norman Mailer together chipped in $10,000 to start the paper. It soon became a unique focal point for a variety of viewpoints and intellectual positions in New York City and beyond. However, in the late 1960s a new type of journalistic enterprise began to emerge in the United States and elsewhere: the underground newspaper. Fueled by the growth of the anti war movement, radical politics, the Civil Rights Movement and the counterculture of the 1960s, these publications appeared in virtually every city and large town (especially college towns) in the United States. At one point Newsweek estimated there were more than 500 underground papers with a combined distribution of between 2 million and 4.5 million copies. Among the most prominent were the Berkeley Barb, Los Angeles Free Press ("Freep"), The Rag (Austin) and the Great Speckled Bird (Atlanta). The Village Voice and Paul Krassner's The Realist— an amalgam of Mad magazine style satire and alternative journalism first published in New York City in 1958—are often cited as the main sources of inspiration for underground newspapers. But there were differences. Although the Voice and The Realist had a distinctly liberal bias, they also gave favorable treatment to multiple opinions and put an emphasis on quality writing. Radicalism and activism were not their focus. This was not the case for the underground press. Activism and social and political change was its raison d'être. Journalism and editorial quality took a back seat. That fact, combined with a lack of sound business practices (most were organized as collectives), the end of the Vietnam War, and harassment by the U. S. government, predestined a rather short life for them. The cartoon angered Michael Lacey, the Binghamton, New York born son of a sailor turned New York City construction worker. Although his father was not college educated, Lacey later recalled, he had insisted that his son read the daily New York Journal American every day, a habit that bred a lifelong interest in journalism. Lacey had attended Catholic schools in Newark before moving west to attend Arizona State University (ASU). He had already dropped out of school when he and a pair of students, Frank Fiore and Karen Lofgren, felt compelled to report accurately on the campus anti war protests, which they believed were either being ignored or misrepresented by the ultra conservative local media led by the Republic. They planned to publish their own paper, which after missing its own first deadline, made its debut on June 9, 1970, as The Arizona Times. was internally organized as a collective, mirroring the thinking of a large number of its underground predecessors. This resulted in long bouts of introspection, analysis and debate.</blockquote>

In 1972 the company launched a Tucson edition. It never gained traction for a variety of reasons, including cultural differences between the two Arizona cities, a lack of advertising interest, and an editorial emphasis on Phoenix politics and issues. The Tucson edition was shuttered in 1975, but not before launching the writing career of Ron Shelton, a former minor league ballplayer who would go on to write and direct the baseball classic movie Bull Durham. In 1974, Larkin was named publisher and president of the company, a move that presaged his future role as CEO of the largest group of alternative newsweeklies in America. By 1975 many of the paper's staffers had begun to leave the company. Low pay and the collective nature of the organization had taken its toll. Lacey left in 1974, followed by Larkin in 1975. On March 19, 1977, the former leaders staged what came to be known as "the coup." After Adams was voted out by supportive shareholders, they loaded up all of New Times meager office equipment and supplies from the Tempe offices and transported them to a new location at the Westward Ho Hotel in downtown Phoenix. Jana Bommersbach: Bommersbach, a star reporter for the Arizona Republic, was hired in August 1978. In addition to her duties as managing editor of New Times, she wrote a weekly column in the paper skewering many of the Phoenix area's sacred cows. In 1989 she was named editor of the paper, succeeding Lacey, who became executive editor for the growing group of NTI newspapers. In 1982 the Arizona Press Club awarded her the Virg Hill Newsperson of the Year Award. She later wrote the defining book on infamous Arizona trunk murderess Winnie Ruth Judd—The Trunk Murderess. Dewey Webb: Webb joined the paper in late 1978 from the Phoenix Gazette and quickly became renowned for his coverage of the quirky and obscure corners of life and culture in Phoenix. His writing and headline creation skills earned him numerous awards over his twenty plus years at the paper. Scott Spear: Spear, the former owner of a chain of record stores, joined New Times in 1980 with a mandate to organize the business side of the paper and manage the rapidly growing free circulation strategy. He later pioneered the NTI voice personals business and created a freestanding phone company to support it. In later years he was responsible for identifying and pursuing acquisition opportunities and was primarily responsible for the creation of a fully operational national trade Association for Alternative Newsweeklies (AAN). Christine Brennan: Brennan joined New Times as a paste up and production person in 1980. After moving into an editing job, she went on to oversee coverage in news and arts and help shape the paper's growing reputation as a purveyor of sophisticated cultural criticism. In 1989 she was named managing editor at Westword and in 1993 was named executive managing editor of New Times Media, the number two editorial position in the company, reporting directly to Lacey. Upon the sale of NT/VVM to Voice Media Group she became the executive editor for that new company. Deborah Laake: Laake was hired as managing editor and staff writer for the paper in 1982. In 1983 she authored "Worm Boys," a short story published in New Times for which she won a special award from the Columbia Journalism School. She is most famous for her book Secret Ceremonies: A Mormon Woman's Secret Diary of Marriage and Beyond. In 1988 she was named the Arizona Press Club's Journalist of the Year. Laake died in February 2000. Andy Van De Voorde. Hired in 1983 directly out of college at the University of Arizona in Tucson, Van De Voorde began his career as New Times calendar editor, but quickly moved up in the editorial department. He rose to become music editor and later was named a staff writer. In 1995 he succeeded Brennan as managing editor at Westword and in 1998 moved into corporate management as NTI's executive associate editor, overseeing writer recruitment and hiring for the company. He has continued in that role at Voice Media
Group.

1980-ші жылдар: өсім және алғашқы кеңейту

Сатулар қарқыны артып, газеттің дизайны классикалық таблоид форматына келтіріліп, 40 беттік болды – сол кездегі жаңа газет үшін бұл үлкен қадам еді. Келесі басылымдары көлемдірек болды. Смиттың сату және маркетинг дағдылары ойнады; мыңдаған сыйлықтар әлеуетті жарнама берушілерге арнайы жасалып, жеткізілді, содан кейін сатушылар оларды арнайы шығарылымда, сондай-ақ оны жариялағанға дейінгі және кейінгі апталарда жарнама орналастыруға шақырды. Жеңімпаздар өз бизнестерінде ілуге болатын тақташалар мен сертификаттар алды. "Ең үздік" санына арналған жарнамалық кампаниялар, жергілікті радио, теледидар және билбордтар сатып алынды. "Ең үздік" санының барлық таралымы 24 сағат ішінде 1500-нен астам тарату нүктесінен жоғалып кететін болды. 1984 жылдың маусым айында "Феникстің ең жақсысы" екі бөлімнен тұрып, 288 бетке дейін жетті. Компания 1983 жылдан 2001 жылға дейін сатып алған әрбір басылымға "Ең үздік" санын қосты, ал оқырмандар "Ең үздік" сөзін сол газеттермен байланыстыра бастады, сондықтан 1996 жылы New Times бас заңгері Стив Уоткинсон "Best of Phoenix" және тағы төрт газеттің сауда белгісін тіркеуді ұсынды. 1997 жылы АҚШ-тың патенттік және сауда белгілері кеңсесі Финиксте, Денверде, Майамиде, Далласта және Хьюстонда осы сауда белгілерін тіркеді. NTI/VVM ақырында өзінің 15 басылымына "Ең үздік" сауда белгісін тіркеді. Компания сауда белгісін сәтті қорғады және басқа компаниялардың осы терминді қолдану әрекеттерін тоқтатты. Ең бастысы, NTI/VVM 2001 жылы Ticketmaster Citysearch корпоративтік гиганттарына қарсы, кейін медиа магнаты Барри Диллер басқарған, және 2012 жылы Yelp-ке қарсы сот ісін жеңіп алды. Осы онжылдық бойында Финиксте, кейін Денвер мен Майамиде табыс өсті. Әсіресе Феникстің өсімі экспоненциалды болды: Смиттың сату және маркетинг машинасы 1979 жылғы шағын Феникс газетін (орташа есеппен 32 беттен) онжылдықтың ортасына қарай аптасына 160-тан астам бетке айналдырды. Сату пакеттері шағын және ірі жарнама берушілерге жасалып, сатылды. Ең ірі жарнама берушілерге үлкен көлемде жарнама орналастыру шартымен өте төмен баға ұсынылды. Уақыт өте келе, апталық басылымдағы жарнамалардың саны, жалпы табыстан гөрі, өсу мен табысты өлшеудің басты көрсеткішіне айналды. Газеттерде апта сайын жарық көретін жүздеген жарнамалық жарнамаларға қоса, хабарламалар бөлімі де өсе бастады. Көптеген басқа газеттердегі тегін хабарламалардан айырмашылығы, бұл хабарламалардың көп бөлігі ақы төленген. Көптеген жарнамалардың қызықты және әзіл-қалжың сипаты оқырмандардың қызығушылығын тудырды; басылымдардың таралымының өсуімен бірігіп, бұл күнделікті газеттердегі хабарламалардан ерекшеленетін жанды нарық құрды. New Times және басқа да газеттердегі хабарламалардың ұзақ жылдар бойы сақталған ерекшеліктерінің бірі – жеке хабарламалар бөлімі. Бұл жиі ерекше жарнамаларда жеке байланыс туралы ақпаратты көрсетуге рұқсат етілмеген. Оқырмандар оларды қызығушылықпен оқып, кейде біреуін танып, олармен байланысуға тырысатын. Бірақ мұндай жарнамаға тікелей жауап берудің жолы болмады. Бұл 1983 жылдың күзінде өзгерді, New Times жеке хабарламалардан кейін бірден жіктелген бөлімде жаңа категория енгізді. Ол "Романтика" деп аталды, және бизнес тұрғысынан ол бірден табысқа жетті. "Романтика" жарнамалары сөзбен төленді. Жарнама берушілер өздері туралы қысқаша айтып, болашақ серіктесінен қандай қасиеттерді күтетінін жаза алатын. Жарнамаға пошта жәшігінің нөмірі берілетін. Оқырмандар New Times газетіне сол пошта жәшігінің нөмірін қолдана отырып, жазбаша жауап бере алатын. Мөрленген хаттар New Times кеңсесіндегі көгершін орнына ("пошта жәшігіне") орналастырылатын. Аптасына бір рет пошта жәшігіндегі барлық хаттар жиналып, алғашқы жарнама берушіге жіберілетін. Көптеген баламалы газеттерде де осыған ұқсас жүйе болды. Кейіннен "танысулар" индустриясының тұқымы осы көгершін орнында себілді. 1983 жылы New Times компаниясы өзінің алғашқы газетін сатып алды: Westword, Денверде екі аптада шығатын газет, оны Патриция Калхун 1977 жылы құрған. New Times газетті Калхун мен оның серіктестерінен шамамен 67 000 долларға сатып алды. Көп ұзамай газет апта сайын шыға бастады. Мұнай бағасының төмендеуі басқа энергетикалық компанияларды Exxon-ның үлгісімен іс әрекет етуге итермеледі және Колорадо экономикасы ауыр дағдарысқа ұшырады. Бұрын жандандырылған Денвердің орталық қаласындағы "көруге болатын" ғимараттар қалыпты жағдайға айналды. Дағдарыс кезінде құрылысы аяқталған отыздан және қырық қабаттан тұратын көкжайлар жылдар бойы бос тұрды. NTI Westword газетін жақсарту үшін бірнеше жыл жұмсады; ақырында Westword NTI компаниясының ұлттық желісінің екі тірегінің біріне айналды. Екінші тірек, Phoenix New Times, 1980-ші жылдар бойы өсуін жалғастырды. Кеңірек кеңсе кеңістігіне қажеттілікті сезіне отырып, компания Phoenix қаласының орталығына жақын орналасқан тарихи ғимарат, Букер Т. Вашингтон бастауыш мектебін сатып алды. 1926 жылы салынған мектеп ұзақ жылдар бойына сегрегация кезінде (Аризона штаты Джим Кроу штаты болған) және 1954 жылдан кейін де факто Африка-американдық қауымдастықтың орталығы болды. NTI тарихи құрылысты қайта жаңартып, бүгінде ол Phoenix New Times штаб-пәтері болып табылады. Бірақ жаңадан алынған несие желісі және Phoenix New Times-тың өсіп келе жатқан табысы Лэйси мен Ларкинге газетті дамыту үшін 1,4 миллион доллар инвестициялауға мүмкіндік берді.

With sales now growing at an ever increasing rate, and a redesign completed that converted the paper into a classic tabloid format, totaled 40 pages—a big jump for the fledgling paper at that time. Later editions were much larger. Smith's sales and marketing skills kicked in; thousands of premiums were custom made and delivered to potential advertisers followed by sales calls enticing them to run ads in the special issue, as well as in the weeks before and after its publication. Winners received plaques and winners' certificates they could display in their businesses. Advertising campaigns heralding the upcoming "Best Of" issue were purchased, including local radio, television and billboards. It became common for the entire press run of "Best Of" issues to disappear from more than 1,500 distribution points within 24 hours. By June 1984, Best of Phoenix was being printed in two sections and totaled 288 pages. The company installed a "Best Of" issue in each publication it acquired from 1983 through 2001, and readers began to identify the phrase "Best Of" with those papers, so much so that in 1996 New Times chief legal counsel Steve Watkinson proposed acquiring a trademark for the name "Best of Phoenix" and the other four papers then owned by NTI. In 1997 the United States Patent and Trademark Office granted these trademarks in Phoenix, Denver, Miami, Dallas, and Houston. Ultimately NTI/VVM registered the "Best Of" trademark for 15 of its publications. The company successfully defended the trademark and fended off attempts by other companies to use the same term. Most notably NTI/VVM won cases in federal court against corporate giants Ticketmaster Citysearch— then controlled by media mogul Barry Diller— in 2001 and again in 2012 versus Yelp. Revenues continued to grow throughout the decade in Phoenix and later in Denver and Miami. Phoenix's growth in particular was exponential: Smith's sales and marketing machine transformed the small Phoenix paper of 1979 (about 32 pages on average) to more than 160 pages every week by the middle of the decade. Sales packages were constructed for, and sold to, advertisers small and large. The largest advertisers were offered extremely low rates in exchange for large volume commitments. Over time, the number of ads in each week's edition, rather than gross revenue, became the primary benchmark for measuring growth and success. In addition to the hundreds of display advertisers appearing in the papers every week, a classified advertising section began to grow. And unlike the free classifieds that were a mainstay of many alternative papers, a large portion of these ads were paid. There was strong reader response thanks to the provocative and humorous nature of many of the ads; combined with the publications' growing circulation, this created a vibrant marketplace that was different than daily newspaper classifieds. One of the long standing features in the classifieds of New Times and other alternative papers was the personals section. These often quirky ads did not allow personal contact information to be included. Readers devoured them and occasionally someone would recognize the writer and attempt to contact them. But there was no direct way for someone to respond to such an ad. That changed in the autumn of 1983, when New Times introduced a new category in the classified section that immediately followed the personal ads. It was called "Romance," and from a business perspective it was immediately successful. "Romance" ads were paid for by the word. The advertiser could write a brief description about themselves and the traits they were looking for in a prospective partner. The ad would be assigned a mailbox number. Readers could respond by mailing a written reply to New Times using that mailbox number. The sealed letters would be placed in a pigeonhole (the "mailbox") in the New Times office. Once a week all the letters in a mailbox would be gathered up and mailed to the original advertiser. A large number of alternative newspapers had similar operations. The seeds for what would later become a gigantic "personals" industry were sown in these pigeonholes. In 1983 the New Times company made its first newspaper acquisition: Westword, a Denver fortnightly that had been founded by Patricia Calhoun in 1977.< New Times purchased the paper from Calhoun and her partners for about $67,000. Shortly thereafter the paper began publishing on a weekly basis. Low oil prices prompted other energy companies to follow Exxon's lead and the Colorado economy descended into a severe recession. "See through" buildings in what was once a revitalized downtown Denver became the norm. Thirty and forty story skyscrapers constructed in the optimistic heat of the boom were finished just as the collapse happened. They would stand unoccupied for years. It took a number of years for NTI to right the Westword ship; ultimately Westword became one of the twin pillars upon which NTI built its national footprint. The other pillar, Phoenix New Times, continued to grow throughout the 1980s. Recognizing the need for more office space, the company purchased a historical building near downtown Phoenix, the Booker T. Washington Elementary School. Built in 1926, the school had been the center of the African American community in Phoenix during decades of segregation, first de jure (Arizona was a Jim Crow state) and then after 1954, de facto. NTI re furbished the historic structure and today it remains the headquarters of the Phoenix New Times. but the newly acquired credit line, combined with the growing profits at Phoenix New Times, allowed Lacey and Larkin to invest $1.4 million to jump start the paper.

1990 жылдар: өсім мен қарқынды кеңейу

1989 жылы NTI жаңа кіріс көзін қабылдады, ол пайдалылықты бірнеше есе арттырып, 1990 жылдардағы қарқынды кеңеюге көмектесетін еді. Телефон арқылы қоңырау шалуға ақы төлеу жүйесі 1971 жылға дейін жетеді. Әдетте, шалушы 900 немесе 976 префиксі бар жарнамалық телефон нөмірін теріп қоңырау шалады. Телефон компаниясы шалушыға минут сайын белгілі бір сомада есептейтін еді. Телефон компаниясы кірістің бір бөлігін өзінде қалдырып, қалғанын қоңыраудың демеушісіне беретін. Көптеген қызметтер болды: спорттық есептер, ауа райы болжамдары, тіпті танысу желілері. 1980 жылдардың соңында осы араласаға жаңа мүмкіндік қосылды. Ол Audiotext деп аталды, бұл салыстырмалы түрде қарапайым тұжырымдама, ол телефон арқылы қоңырау шалуға ақы төлеуді жетілдірілген жауап беру машинасының технологиясымен ("IVR") біріктірді. Адам 900 нөміріне қоңырау шалып, қызмет немесе адамның дауыстық пошта жәшігінің нөмірін енгізеді, оған хабар қалдырғысы келеді. Әдеттегі кеңселердегі дауыстық пошта жүйесі сияқты, пошта жәшігінің иесі жазылған хабарламаны кейінірек тыңдап, тиісті жауап бере алады. 1989 жылы Бостонның ірі баламалы газеті The Boston Phoenix осы жүйенің баламалы баспасөзге арналған нұсқасын топтың жылдық сауда-саттық конференциясында ұсынды. Бұл бірден сәттілікке ие болды. Жеке жарнамалар дерлік барлық газеттерде маңызды орын алды. Енді оқырмандар баспа жарнамасына жауап беру үшін 900 нөміріне қоңырау шалып, баспа жарнамасында көрсетілген дауыстық пошта жәшігінің нөмірін теріп, жарнама берушіге хабарлама қалдыра алады. Жарнама беруші содан кейін жауаптарды тыңдап, өзіне қызықты жауаптарға жауап бере алады. Осылайша, электрондық танысу көптеген адамдар Интернет туралы естігенге дейін жылдар бұрын пайда болды. The Phoenix операцияның барлық аспектілерін жүзеге асыруды ұсынды, ал жеке газеттер апта сайын жарнамаларды басып шығару үшін ғана жауапты болды. The Phoenix пен газет телефон компаниясы өз үлесін алғаннан кейін таза табысты бөліседі. NTI одан да үлкен мүмкіндікті көрді. Ол өзінің Audiotext машиналарын сатып алып, телефон компанияларымен тікелей келісімшарт жасасты, делдалдарды жойды және тіпті көптеген төлемдерді болдырмау үшін өзінің телефон компаниясын құрды. Нәтижесі таң қалдырды. Екі жыл ішінде NTI газеттері жылына 2 миллион доллардан астам Audiotext кірісін өндірді, олардың барлығы дерлік тікелей пайдаға айналды. Төрт жыл ішінде бұл көрсеткіш жылына 4 миллион доллардан асты. 1990 жылдан 2001 жылға дейін, Интернет-қызметтері электрондық танысу нарығында басымдыққа ие болған кезде, Audiotext NTI үшін 35 миллион доллардан астам кіріс әкелді. Бір кезде бұл компанияның жалпы кірісінің 11 пайызын құрады. Ларкин сонымен қатар тағы бір маңызды жұмысқа орналастырды: Джед Бранст 1991 жылдың қыркүйегінде бас қаржы директоры лауазымында компанияға қосылды. Брунст бұрын Coopers and Lybrand және кейін Allied Signal компанияларында жұмыс істеді, сонымен қатар инвестициялық банк ісінде тәжірибе жинақтады. Оның міндеті компанияның қаржылық операцияларын кәсібилендіру және оны сатып алу арқылы тез кеңейтуге дайындау болды. Банктік қатынастар мен қаржылық операциялар саласындағы тәжірибеге ие болғаннан кейін, NTI кеңейту жоспары 1990 жылдар бойы қарқынды жүргізілді. 1991 жылдың соңында NTI Dallas Observer газетін сатып алды, бұл оның осы уақытқа дейінгі ең қымбат сатып алуы болды, шамамен 3 миллион долларға бағаланды. Дәл сол уақытта Далластағы екі күнделікті газеттің кішісі - Dallas Times Herald - Belo компаниясына тиесілі The Dallas Morning News газетінің қолына түсті. Observer газетінің басқа да белгілі түлектерінің арасында ESPN және кейін Fox Sports телеарналарында ұлттық деңгейде танымал спорт комментаторы болған Скип Бейлесс және Observer газетінде бағаншы ретінде жұмыс істегеннен кейін Даллас қалалық кеңесіне, содан кейін Даллас қаласының мэрі болып сайланған Лора Миллер бар. 1993 жылдың басында NTI 80 000 таралымды Houston Press газетін жылжымайтын мүлік әзірлеушісі Нил Морган мен оның серіктесі Крис Херннен сатып алды. Даллас және Майамидегідей, Хроника газетінің бағаның өсуіне байланысты біріктіре алмаған жетім жарнама долларының басты алушысы Баспасөз болды. 1995 жылы NTI Chicago Reader газетінен Ruxton Group ұлттық жарнама компаниясын сатып алды. The Reader 1980 жылдардың басында Ruxton компаниясын құрды, ол ең ірі баламалы апталық газеттердің аз бөлігіне ұлттық жарнаманы сату үшін. Олардың ішінде Phoenix New Times және Westword газеттері бар. Ruxton компаниясын сатып алғаннан кейін NTI өз мүшелерінің газеттерінің ұлттық жарнамалық аясын тез кеңейтуге кірісті. Ол сондай-ақ басқа да баламалы газеттерді белсенді түрде іздестірді, бұл нарықты ұлттық жарнама берушілерге ұсыну үшін, олар баламалы газеттер тартқан қажетті демографиялық топтарды іздеді. 2002 жылға қарай Ruxton 52 ірі баламалы басылымды ұсынды. NTI енген басқа нарықтардан айырмашылығы, Bay Area аймағындағы баламалы апталық газеттер бизнесі өте бәсекелестікке толы болды. Бұл саланың көшбасшысы 30 жылдық тарихы бар, саяси жағынан ықпалды Bay Guardian газеті болды, оның иесі және операторы Брюс Бругман еді. Guardian газетінің негізгі нарығы Сан-Франциско қаласы болды, бірақ ол Bay аймағының басқа да аймандарына, соның ішінде Окленд, Эмеривилл және Марин округіне де таратылды. East Bay, San Jose, Santa Cruz, Napa Valley, Palo Alto және Marin округінде де баламалы апталық газеттер болды. Сан-Франциско Хроникасы және Сан-Франциско Экзаменер газеттері де күнделікті басылымдар болып табылды.

In 1989 NTI adopted a new revenue generating tool that would increase profitability many times over, and help fuel rapid expansion in the 1990s. Pay per call applications dated back to as early as 1971. Typically a caller would dial an advertised phone number with a 900 or 976 prefix. The caller would be billed a fixed amount per minute by the phone company. The phone company kept a portion of the revenue with the balance going to the sponsor of the call. There were many pay per call services: sports scores, weather forecasts, even dating lines. A new twist was added to this mix in the latter part of the 1980s. It was known as Audiotext, a relatively simple concept that combined a pay per call application with sophisticated answering machine technology ("IVR"). A person would call a 900 number and enter the voice mailbox number of the service or person for whom they wished to leave a message. Much like a voice mail system in typical office environments, the person who owned the mailbox could listen to the recorded message at a later time and respond appropriately. In 1989 The Boston Phoenix, a large alternative newspaper in Boston, introduced a variation of this system to the alternative press at the group's annual trade convention. It was an instant hit. Personal ads were a mainstay of almost all the papers. Now, readers could respond to print ads by calling a 900 number, punching in the appropriate voice mailbox number included in the print ad, and leaving a message for the advertiser. The advertiser could then listen to the responses and answer those that interested him or her. In this way, electronic matchmaking was born years before most people had heard of the Internet. The Phoenix proposed to handle all aspects of the operation, with the individual papers responsible only for running the advertisements in print each week. The Phoenix and the newspaper would then split the net revenues after the phone company took its cut. NTI saw even greater opportunity. It purchased its own Audiotext machines and contracted directly with the phone companies, eliminating the middleman and eventually even forming its own telephone company to bypass most of the charges. The results were stunning. Within two years, the NTI papers were generating Audiotext revenue of more than $2 million per year, almost all of which translated directly into profit. Within four years that number would rise to more than $4 million annually. From 1990 through 2001 when Internet services became dominant in the electronic dating market, Audiotext generated more than $35 million in revenues for NTI. At one point it accounted for 11 percent of the company's total revenue. Larkin also made one more key hire: Jed Brunst joined the company in September 1991 with the title of chief financial officer. Brunst had previously worked for Coopers and Lybrand and later Allied Signal, along with gaining some experience in investment banking. His directive was to professionalize the financial operations of the company, and prepare it to rapidly expand its footprint via acquisitions. With expertise in banking relationships and financial transactions now in place, NTI's expansion plan proceeded at a rapid pace throughout the 1990s. In late 1991 NTI purchased the Dallas Observer, its most expensive acquisition to date, estimated at about $3 million. Almost at the same time, the smaller of the two daily papers in Dallas, the Dallas Times Herald, was acquired by the Belo owned The Dallas Morning News. Other notable alumni of the Observer included Skip Bayless, who became a nationally known sports broadcaster at ESPN and later at Fox Sports, and Laura Miller, who followed her stint as an Observer columnist with election to the Dallas City Council and then to mayor of Dallas. In early 1993 NTI purchased the 80,000 circulation Houston Press from real estate developer Niel Morgan and his partner Chris Hearne. Much as in Dallas and Miami, a prime recipient of the orphaned advertising dollars the Chronicle could not consolidate due to its rising prices was the Press. In 1995 NTI acquired national advertising firm the Ruxton Group from the Chicago Reader. The Reader had formed Ruxton in the early 1980s to sell national advertising for a small number of the largest alternative newsweeklies. These included Phoenix New Times and Westword. Following the purchase of Ruxton, NTI set out to rapidly expand the national advertising footprint of its member papers. It also aggressively pursued other alternative papers to package this market for national advertisers who coveted the desirable demographic the alternatives attracted. By 2002 Ruxton represented 52 major alternative publications. Unlike the other markets that NTI had entered, the alternative newsweekly business in the Bay Area was extremely competitive. Leading the pack was The San Francisco Bay Guardian, a 30 year old, politically powerful weekly owned and operated by Bruce Brugmann. The Guardians main market area was the city of San Francisco but it also circulated in other areas around the Bay including Oakland, Emeryville and Marin County. There were also alternative weeklies in the East Bay, San Jose, Santa Cruz, Napa Valley, Palo Alto and Marin County. The two daily papers, the morning San Francisco Chronicle and the evening San Francisco Examiner,

SF Weekly газетін сатып алғаннан бір жыл өткен соң, NTI Лос-Анджелес нарығына енді. Сан-Францискодағыдай, мұнда да бәсекелестік жоғары болды, екі бәсекелес күнделікті газет және нарықта үстемдік құратын LA Weekly сияқты бірнеше баламалы апталық газеттер болды. Weekly газетін озу үшін NTI екі басқа баламалы газетті - Los Angeles View және Los Angeles Reader газеттерін сатып алып, оларды New Times Los Angeles деген бір апталық басылымға біріктірді. Ол 2000 жылдың 7 қаңтарында пайда таппағандықтан жабылды. Оның таралымы сол кезде 60 000 болды. 1997 жылы NTI Ларкин мен Лейси Phoenix қаласында New Times газетін құрғаннан бері жасаған емес нәрсені жасады: Оңтүстік Флоридада газетті бастапқыдан құрды. Компания Broward және Palm Beach округтері Майами-Дейд округіне тікелей жапсарлас болғанына қарамастан, демографиялық және мәдени жағынан өзгеше екенін және басқа мазмұн мен жарнама берушілері бар басқа баламалы апталық газетті қолдауға болатынын сезінді. Нәтижесінде New Times Broward Palm Beach (NTBPB) газеті құрылды; бұл болжам расталды. NTBPB пайдалы болды және 2000 жылдардың басындағы он жылдың көп бөлігінде осылай болды. 1998 жылы NTI Midwest аймағына енді. Жазда Cleveland Scene газеті оның негізін қалаушы Ричард Кабаттан сатып алынды. Газет 1970 жылы рок-н-роллға бағытталған музыкалық басылым ретінде құрылған. NTI басқа басылымдарының журналистикалық моделіне сәйкес келетін салаларды қамтыды: тереңдеп зерттеулер, оқиғалар туралы хабарлар, тамақ пен мейрамханалар туралы шолулар және толыққанды жарнамалар бөлімі. Жаңа штаттық қызметкерлер жұмысқа алынды, соның ішінде редактор Пит Котц, оның тәсілі қаланың жұмысшы табының ұстанымын жақсы көрді. 1999 жылы NTI Midwest стратегиясының соңғы бөлігін орнату үшін Миссури штатының Канзас-Сити қаласындағы The Pitch газетін сатып алды. 1980 жылы бұрынғы жазбалар дүкенінің иесі Хэл Броди құрған газет, Cleveland Scene газеті сияқты, музыкалық басылым ретінде өмірге келді. Уақыт өте келе, Броди оның қамтуын жаңалықтарға, тамаққа және өнерге кеңейтті, Канзас-Ситидегі ең жақсы баламалы апталық газет ретінде үстемдікке жетті. Оны сатып алған кезде таралымы 100 000 болды және газет пайда тауып жұмыс істеді. 2000 жылы NTI Dallas Ft. Worth айманындағы активтерін біріктіріп, Fort Worth Weekly газетін сатып алды. Ұзақ жылдар бойы NTI бас директоры болған Ли Ньюквист газеттің бас редакторы болып тағайындалды, оның таралымы 40 000 болды. Бір жыл ішінде Ньюквист Ларкинмен газетті сатып алу туралы келісімге келді, ол 2001 жылдың ортасында жасалды. Ньюквист бүгінгі күнге дейін газеттің иесі және бас редакторы болып табылады. 2000 жылдың соңына қарай Weekly газетінің сатылымы 10 миллион доллардан асты және пайдалы болды. Бұл сәттілік дотком көпіршесінің жарылуынан кейін тез жойылды...

One year after acquiring SF Weekly, NTI entered the Los Angeles market. As in San Francisco, there was much competition, with two competing daily papers and multiple alternative newsweeklies including the market dominant LA Weekly. In an effort to outflank the Weekly, NTI purchased two other alts, the Los Angeles View and the Los Angeles Reader, and combined them into one weekly publication named New Times Los Angeles. It was closed on January 7, 2000 due to its failure to make a profit. Circulation at that time was 60,000. In 1997 NTI did something it had not done since Larkin and Lacey launched New Times in Phoenix: start a paper from scratch, this time in South Florida. The company felt that the counties of Broward and Palm Beach, despite being directly adjacent to Miami Dade County, were demographically and culturally different and could support a different alt weekly with different content and advertisers. The result was New Times Broward Palm Beach (NTBPB); the assumption proved correct. NTBPB became profitable and remained so through most of the first decade of the 2000s. In 1998, NTI ventured into the Midwest. In the summer, Cleveland Scene was acquired from its founder Richard Kabat. The paper had been founded in 1970 as a music publication focused on rock 'n' roll. NTI expanded coverage into areas that matched the journalistic model of its other publications: in depth reporting and investigations, event listings, food and restaurant reviews, and a fully flushed out classified section. New staff was hired, including editor Pete Kotz, whose approach fit the brawling, working class ethos of the town. In 1999 NTI put the last piece of its Midwest strategy in place by purchasing The Pitch in Kansas City, Missouri. Founded in 1980 by former record store owner Hal Brody, the paper, like Cleveland Scene, began life as a music publication. Over time, Brody expanded its coverage to news, food and arts, and it achieved a dominant position as Kansas City's premier alternative newsweekly. At the time of its purchase, circulation was 100,000 and the paper operated at a profit. In 2000 NTI consolidated its holdings in the Dallas Ft. Worth area by purchasing the Fort Worth Weekly. Longtime NTI executive Lee Newquist was named publisher of the paper, which had a circulation of 40,000. Within a year, Newquist struck a deal with Larkin to purchase the paper, a sale that was consummated in mid 2001. Newquist remains owner and publisher of the paper today. By the end of 2000, the Weekly had sales of more than $10 million and had achieved profitability. That success soon faded as the bursting of the dotcom bubble, sent the Weekly and its competitors into a financial tailspin. Papers began to fail and often were sold. In the case of the Weekly and the Guardian, litigation over who was at fault for the losses ensued.

XXI ғасыр: 2001 жылдан қазіргі уақытқа дейін

1990 жылдардың соңында NTI басылымдарының өсуі күрт болды, бұл елдегі көптеген жаңа апталықтар мен жалпы баспа медиасы үшін де осылай болды. 1990 жылдардың басындағы экономикалық төмендеудің аяқталуы, онжылдықтың ортасында Интернет дәуірінің басталуымен бірге, жаңа кірістердің мол өнімін әкелді. Венчурлық капиталмен толы dotcom жарнама берушілері медиада кеңқолдан ақша жұмсады. Оның бір бөлігі NTI тізбегіне және басқа да жаңа апталықтарға жұмсалды. Жарнамалар баспа беттерінде де, онлайн режимінде де жарияланды, газеттер, соның ішінде NTI басылымдарының барлығы веб-сайттарды іске қосып, сайттарда жарнама сата бастады. NTI 1995 жылы алғашқы веб-сайтын іске қосты және бір жыл ішінде барлық басылымдары үшін сайттар ашылды. Дегенмен, 2000 жылы бұл көпіршік жарылды. Өзгеріп жатқан бизнес ортасына бейімделу үшін шығындар қысқартылды. Қирақтылық танытпаған басылымдар мұқият тексерілді және 2002-2011 жылдар аралығында олардың көпшілігі сатылды немесе жабылды. 2001 жылдың 10 қыркүйегінде, 11 қыркүйектегі терактілер американдық экономиканы одан да қиын жағдайға түсірген күні, NTI тарихында алғаш рет жұмыстан босату туралы хабарлады. 2002 жылы Лос-Анджелестегі газетіндегі қан кетуді тоқтатуға тырысып, NTI Village Voice Media (VVM) компаниясымен келісімге келді. VVM The Village Voice, LA Weekly және Cleveland Free Times сияқты бірқатар баламалы газеттерді жариялаған бәсекелес тізбек болатын. VVM Free Times газетін NTI-ге сатты, ал NTI New Times LA газетін VVM-ге сатты. Нәтижесінде, екі нарықтағы нашар, ақша жоғалтқан газеттер жаңа иелерімен жабылды, бұл екі компанияның Лос-Анджелес және Кливленд нарықтары енді екі бәсекелес апталық газетті ұстай алмайды деген сенімін көрсетті. Сыншылар наразылық білдіргеннен кейін, АҚШ Әділет министрлігі монополияға қарсы тергеуді бастады. Тергеу нәтижесінде компаниялар Free Times және NTLA активтері мен таңбаларын жаңа бәсекелестерге сатуды талап ететін келісімге келді. Free Times және New Times LA активтері үшін жаңа иелер табылды, бірақ екі басылым да ақырында сәтсіз аяқталды. LA Weekly және Cleveland Scene бүгінге дейін жариялауды жалғастыруда. 2003 жылдың 23 қаңтарында The Wall Street Journal редакторына жазған хатында Лейси Лос-Анджелес-Кливленд келісімі туралы жарияланған түсініктемеге жауап берді. Лос-Анджелес нарығын LA Weekly арқылы NTI-ге қайтарудан басқа, келісім компанияның тізіміне Seattle Weekly, Minneapolis-тегі City Pages, Nashville Scene және Orange County, Калифорниядағы OC Weekly-мен бірге танымал Village Voice-ді де қосты. "New York" журналына берген сұхбатында Лейси "Голос" газеті "New Times" газетінің күрескер рухын қабылдауға дайын екенін айтты. "Журналист ретінде, егер сіз таңертең тұрып, біреуге "сенің есіңе кет" демесеңіз, онда неге осы мамандықпен айналысасыз?" деді ол. "Көп адамдар мені ақымақ деп ойлайды. Бірақ мені түсінуге болады. Мен жасырын жақындамаймын. Мен алыстан келе жатқанымды көресің. Ресей қысындай". Сайт газеттердегі барлық санаттарды қамтыды, соның ішінде көптеген апталық газеттердің Бірінші түзетуге негізделген дәстүрлеріне тән және оның бөлігі болған санаттарды да қамтыды. Бұған жеке жарнамалар (оның ішінде ересектерге бағытталған жеке жарнамалар), ересектерге арналған қызметтер, музыканттар және "New Age" қызметтері кірді. 2010 жылдың 4 қыркүйегінде түрлі мемлекеттік органдар мен үкіметтік емес ұйымдардың қысымына жауап ретінде Craigslist АҚШ-тағы сайттарынан ересектерге арналған қызметтер санатын алып тастады. Backpage.com көп ұзамай осы санатты қамтитын ең танымал веб-сайтқа айналды, бірақ басқа да көптеген сайттар (Craigslist-ті қоса алғанда) ересектерге арналған қызметтер туралы жарнамаларды жалғастырды, бірақ тікелей белгіленбеді. Backpage-ті Craigslist-ті қудалаған сол күштер нысанаға алды, өйткені Backpage секс-сауданы жеңілдеткендігі белгілі болды. NTI/VVM бұл қысымға мойынсұнудан бас тартты. Бұл ұстанымды қабылдауда VVM Бірінші түзетутің құқықтарына әсері, сондай-ақ 1996 жылғы Байланыс әдептілігі туралы заңтың 230-бабында интерактивті компьютерлік қызметтерге берілген қорғаныс ең маңызды деп санады. Келесі бес жыл ішінде Backpage сайтта ересектерге арналған қызметтер санатын жалғастыру құқығына қатысты барлық заңдық дауларды жеңіп алды. Backpage сондай-ақ кез келген заңсыз әрекетті жоюға күш-жігерін арттырды, әсіресе адам саудасының кәмелетке толмаған құрбандарын бейнелейтін жарнамаларды анықтауға назар аударды. Backpage-ке қатысты дау NTI/VVM-нің жалғыз заңдық қиындығы емес. 2004 жылдың қазанында SF Weekly өзінің көп жылғы бәсекелесі Брюс Брюгманның Сан-Франциско шығанағының қорғаушысынан (San Francisco Bay Guardian) бәсекелестікті жоюға бағытталған бағаны төмендету схемасына қатысқандығы үшін сотқа шақырды. Сот Сан-Франциско штатының сотында Тәуелсіздік дәуіріндегі заң бойынша, егер сату бәсекелестің зиянын келтіру немесе "бәсекелесті жою" мақсатымен жасалғандығы дәлелденсе, өнімді өзінен төмен бағаға сатуға тыйым салатын заң бойынша тіркелді. Брюгман, жылдар бойы Лейси мен Ларкин қаладан жиналып, кетіп қалуын тілегенін жасырмаған, Weekly оны баға бойынша басып тастап, Phoenix-тен түскен ақшамен бұл күш-жігерді субсидиялап отырғанын мәлімдеді. Сотқа дейінгі кең ауқымды шаралардың арқасында, мысалы, Safeway-дің баға бойынша шағын дүкендерді басып тастауына жол бермейтін заң қазіргі газет жарнамаларына, әсіресе көптеген жарнамалар Интернетте жарияланған кезде қолданылуы мүмкін бе екендігі туралы мәселелер талқыланды. 2008 жылы сотқа келген кезде екі басылым бір-бірін қатты сынады, куәгерлерден де, NTI/VVM-нің Энди Ван Де Ворде Weekly үшін және оның қарсыласы Guardian-дағы Брюгманның оң қолы Тим Редмонд жазған күнделікті жаңалықтар есептерінен де. Weekly адвокаттары Weekly мен Guardian-ның екі газетінің де кірісінің төмендеуіне себеп болған заңсыз бағалық келісім емес, емес, бүкіл американдық газет индустриясын қамтитын теріс тенденциялар болды деді, соның ішінде Craigslist сияқты тегін жарнама сайттарының өркендеуі және жалпы оқырмандардың Интернетке ағылуы. Алайда, қазылар алқасы Guardian-ның пайдасына шешім шығарды және оған 6,4 миллион доллар көлемінде залал өтемақы төледі, бұл жартылай үш еселенгеннен кейін 15,6 миллион долларға дейін өсті. Ұзақ және даулы шағымдану процесінен кейін жоғары соттар шешімді күшінде қалдырды, кейіннен белгісіз сомаға бітістірілді. Тағдырдың бұйрығымен, бұл іс Лейси мен Ларкиннің компаниямен ұзақ жылдарға созылған мансабына лайықты нүкте қойды. округ прокуроры Эндрю Томас оларға қойылған айыптарды түсіргеннен кейін Лейси мен Ларкин Арпайо, Томас және арнайы прокурор Деннис Уиленчикке Бірінші түзету құқықтарын бұзғаны және билікті теріс пайдаланғаны үшін сотқа шақырды. 2012 жылы АҚШ-тың 9-шы апелляциялық соты тұтқынға алуға негіз болмағанын және Уиленчик өзінің айтқандай, үлкен жюримен кеңеспегендігіне байланысты шақырулардың жарамсыз екенін мәлімдеді. Арпайо New Times және басқалармен нәсілдік бөлінуге және латын американдықтарды ұстап алуға және қамауға әділсіз түрде бағытталғаны үшін жиі айыпталып келді. АҚШ Әділет министрлігі айыптамаларды тергеді және кейіннен Арпайо мен Марикопа округына қарсы азаматтық құқықтар туралы сотқа шағым түсірді. Бұл сотқа шағым 2015 жылдың шілдесінде бітістірілді, бірақ бітім Арпайоның құқықтық проблемаларына соңғы нүкте қоймады. 2016 жылдың тамызында Финикстегі федералды судья АҚШ прокуратурасын жеке бөліну ісінде судьяның бұйрықтарын орындамағаны үшін шерифке қарсы қылмыстық құқық бұзушылық туралы айыптамалар қоюға шақырды. Лейси мен Ларкиннің Арпайоға қарсы сотта жеңілістерінен аз уақыт бұрын, олардың баламалы журналистикадағы төрт онжылдық шытырман оқиғасы аяқталды. 2012 жылы VVM иелері қалған газеттерді және олармен байланысты веб-мүліктерді Тобиасқа және компанияның көп жылдық атқарушыларының тобына сатты.

The late 1990s saw a huge growth spurt for the NTI publications as it did for most of the alternative newsweeklies in the country and print media in general. The end of the recession of the early 1990s, coupled with the dawning of the Internet era in the middle of the decade, initially brought a bountiful harvest of new revenues. Dotcom advertisers, flush with venture capital money, were spending liberally in the media. A portion of that went to alternative weeklies including the growing NTI chain. Ads ran in print and online as newspapers, including all the NTI publications, began launching websites and selling advertising on the sites. NTI launched its first website in 1995 and within a year had sites up for all of its publications. The bubble, however, burst in 2000. Expense cuts were made to meet the changing business environment. Publications that were not profitable were carefully scrutinized and a number were sold or shuttered between 2002 and 2011. On Monday, September 10, 2001, the day before the 9/11 terror attacks plunged the American economy into an even more vicious tailspin, NTI announced the first layoffs in its history. In 2002, in an effort to stanch the bleeding at its paper in Los Angeles, NTI entered into an agreement with Village Voice Media (VVM), a competing chain that published a number of alternative newspapers including The Village Voice, LA Weekly and the Cleveland Free Times. VVM would sell the Free Times to NTI, and NTI would sell New Times LA to VVM. This resulted in the weaker, money losing paper in each of the two markets being closed by their new owners, a reflection of the two companies' belief that the L. A. and Cleveland markets could simply no longer sustain two competing alt weeklies. After critics cried foul, the U. S. Department of Justice launched an antitrust investigation. The investigation resulted in a settlement that required the companies to sell off the assets and titles of the Free Times and NTLA to new potential competitors. New owners were found for the Free Times and the assets of New Times LA, but both publications ultimately failed. LA Weekly and Cleveland Scene continue to publish today. In a January 23, 2003, letter to the editor of The Wall Street Journal, Lacey responded to a commentary it published regarding the L. A. Cleveland agreement. In addition to returning the Los Angeles market to the NTI fold via the LA Weekly, the deal also added the iconic Village Voice to the company's roster, along with Seattle Weekly, City Pages in Minneapolis, the Nashville Scene and the OC Weekly in Orange County, California. In a provocative interview with New York magazine published shortly after the deal was announced, Lacey made it clear he expected the Voice to take on New Times' fighting spirit. "As a journalist, if you don't get up in the morning and say, 'fuck you' to someone, why even do it?" he asked. "Look, a lot of people think I'm a prick. But at least I'm a prick you can understand. I don't sneak up on you. You can see me coming from a long way away. Like the Russian winter." The site included all the categories found in newspaper classified sections, including those that were unique to, and part of, the First Amendment driven traditions of most alternative weeklies. These included personals (including adult oriented personal ads), adult services, musicians and "New Age" services. On September 4, 2010, in response to pressure from a variety of governmental agencies and NGO's, Craigslist removed the adult services category from its U. S. sites. Backpage. com soon became the highest profile website to include this category, although a significant number of other sites (including Craigslist) continued to include adult services ads, though not directly labeled as such, Backpage was then targeted by the same forces that had pursued Craigslist, as it was known that Backpage was facilitating sex trafficking. NTI/VVM refused to buckle to this pressure. In taking this position, VVM felt that the First Amendment rights implications, coupled with the protections given to interactive computer services in section 230 of the Communications Decency Act of 1996, were paramount. Over the next five years, Backpage won every legal challenge to its right to continue the adult services category on the Backpage site. Backpage also continued to increase its efforts to root out any illegal activity, particularly focusing on the identification of ads that might feature underage victims of human trafficking. The battle over Backpage was not the only legal headache for NTI/VVM. In October 2004, SF Weekly was sued by its longtime rival, Bruce Brugmann's San Francisco Bay Guardian, for allegedly engaging in a predatory pricing scheme designed to drive the Guardian out of business. The suit was filed in California state court under a Depression era statute known as the Unfair Practices Act, which makes it illegal to sell a product below cost if it can be proven that the sale was made with the intent to injure a competitor or "destroy competition." Brugmann, who over the years had made no secret of his wish that Lacey and Larkin would pack their bags and leave town, claimed that the Weekly was undercutting him on price and subsidizing the effort with cash infusions from Phoenix. It took four years for the suit to come before a jury, in part because of extensive pre trial motions arguing such points as whether a law that had been written to prevent Safeway from undercutting mom 'n' pop grocery stores on price could realistically be applied to modern day newspaper advertisements, especially when many of those ads now appeared on the Internet. When the case went to trial in 2008, the two publications savaged each other, both from the witness stand and in withering daily news reports written by NTI/VVM's Andy Van De Voorde for the Weekly and his nemesis at the Guardian, Brugmann lieutenant Tim Redmond. Weekly attorneys argued that both the Weekly and the Guardian had declining revenues, not because of an illegal pricing conspiracy, but because of negative trends that were buffeting the entire American newspaper industry, including the rise of free classified advertising websites such as Craigslist and the general flow of readers to the web. However, the jury ultimately found in favor of the Guardian and awarded it $6.4 million in damages, an amount that ballooned to $15.6 million after partial trebling. After a lengthy and contentious appeals process, higher courts upheld the judgment, which was later settled for an undisclosed amount. As fate would have it, the case also provided a fitting bookend to Lacey's and Larkin's long careers with the company. After county attorney Andrew Thomas dropped the charges against them, Lacey and Larkin sued Arpaio, Thomas and special prosecutor Dennis Wilenchik for violation of their First Amendment Rights and abuse of power. In 2012 the 9th U. S. Circuit of Appeals ruled there had been no probable cause for the arrests and that the subpoenas were invalid because, despite his claim to the contrary, Wilenchik had never actually consulted a grand jury. Arpaio had frequently been accused by New Times and others of racial profiling and unfairly targeting Latinos for detention and arrest. The U. S. Department of Justice investigated the charges, and later filed a civil rights lawsuit against Arpaio and Maricopa County. That lawsuit was settled in July 2015, but the settlement did not bring an end to Arpaio's legal troubles. In August 2016, a federal judge in Phoenix asked the U. S. Attorney's Office to file criminal contempt charges against the sheriff for failing to follow the judge's orders in a separate racial profiling case. Not long before their court victory over Arpaio, Lacey's and Larkin's four decade adventure in alternative journalism came to an end. In 2012, the VVM owners sold the remaining papers and their affiliated web properties to Tobias and a group of other longtime company executives. Executives for the spinoff holding company, Denver based Voice Media Group ("VMG"), raised "some money from private investors" in order to separate the newspapers.

Газеттің қасиеттерінің уақыт сызығы

VILLAGE VOICE MEDIA HOLDINGS бұрынғы NEW TIMES MEDIA HOLDINGS бұрынғы NEW TIMES INC.
Газет атауыҚұрылған немесе сатып алынған күніСатылған күніСатып алушыФеникс New Times 1970 2012 Voice Media Group (VMG)Westword (Денвер) 1983 2012 VMGMiami New Times 1987 2012 VMGDallas Observer 1991 2012 VMGHouston Press 1993 2012 VMGSF Weekly 1995 2013 Сан-Франциско медиа компаниясы/Black PressЛос-Анджелес Reader 1996 1996 New Times LA-ға біріктірілдіLA View 1996 1996 New Times LA-ға біріктірілдіNew Times LA 1996 2002 Village Voice Media Inc. New Times Broward Palm Beach 1997 2012 VMGCleveland Scene 1998 2008 Times Shamrock CommunicationsRiverfront Times (Сент-Луис) 1998 2012 VMGThe Pitch (Канзас-Сити) 1999 2011 SouthComm CommunicationsFort Worth Weekly 2000 2001 Lee NewquistEast Bay Express (Сан-Франциско шығанағы) 2001 2007 Stephen Buel/Hal BrodyNashville Scene 2006 2009 SouthComm CommunicationsVillage Voice (Нью-Йорк) 2006 2012 VMG LA Weekly 2006 2012 VMGOC Weekly (Оранж округі, Калифорния) 2006 2012 VMGCity Pages (Миннеаполис) 2006 2012 VMGSeattle Weekly 2006 2013 Sound Publishing/Black Press

Журналистика философиясы

НТИ/VVM құрылғалы-ақ тәуелсіз журналистикасымен және баспагерлерді алаңдатқан тақырыптар мен оқиғаларды жариялауға дайындығымен танылды. Газеттер сонымен қатар жергілікті өнер мен мәдениеттің бағалау ортасына айналды, көптеген күнделікті газеттер бұл жанрға мән бермеген кезде рок музыкасын жамылуына толық бөлімдер арнады, ал күнделікті газеттер негізінен рецепттер мен үй тағамдарын дайындау туралы кеңестерге назар аударған кезде, жоғары деңгейдегі мейрамхана сын-пікірлеріне инвестиция жасады. 1970 жылы құрылғаннан бастап 2012 жылы басылымдар сатылғанға дейін өткен 42 жыл ішінде компанияның басылымдары күнделікті газеттер мен жылтыр журналдардан өзгеше бағыт ұстанды. «Феникс Нью Таймс» газетінің алғашқы күндері Вьетнам соғысына қарсылықпен қадам жасай бастады. Компания өскен сайын, редакциялық басшы Лейси жарияланған материалдарды талап етті, сонымен қатар өз тілшілерінің пікір білдіруін күтті. Лаак жазған және жылдар бойы басқалар толықтырған жазушылар нұсқаулығында тілшілерге былай делінген: «Объективтілік – журналистиканың Лох-Несс монстры. Оны көргенімді айтқандар санаулы, бірақ оларға ешкім сенбейді. Материалдарды ұсынудағы сіздің стандартыңыз – зияткерлік адалдық болуы керек. Алаяқ – алаяқ, жалғаншы – жалғаншы, бұл дәлелдеуге болатын нәрселер». Осы миссиялық мәлімдеме шексіз, көбінесе кең форматты журналистиканың қасаттты әдістемесіне негіз салды. Бастапқыда Лейси редакциялық тәуелсіздікті талап етті және 1978 жылы компания директорлар кеңесі «Феникс Нью Таймс» газеті үшін редакциялық кеңес құруға келісім берді, бұл редакторларға газеттің редакциялық бөлімін толық бақылауға беруге мүмкіндік берді. Редакция мен бизнес бөлінуі баспагерлер редакторларды жұмысқа алуға немесе жұмыстан босатуға құқылы емес екенін білдірді, бұл газет индустриясындағы ерекшелік болды, бірақ Лейсиге осы салаға кірудің басты себебін орындауға көмектесті: «кейбір адамдарды қатты соққыға жығу».

Пародия және сатира

NTI/VVM басылымдары сонымен қатар, әзіл-қалжың, пароди́ялар және басқа да журналистік көңіл көтерулерге келгенде өзгелерден ерекшеленді. Кейде журналистерге бала кезінде «Mad» журналын оқығанды ұнататынын айтқан Лейсидің ынталандыруымен, газеттер көптеген қауқыпты әрекеттерге барып, олар көбінесе күлкіге айналғандай, сонымен бірге ашу-ызаны да тудырды. 1990 жылы «New Times» музыка редакторы Дэвид Коэн «Mesa Tribune» газетінің тілшісі болып көрінді, содан кейін штат заң шығарушысы Ян Брюэрді, кәмелетке толмағандардың қоқан-лоқылық әндері бар пластинкаларды сатып алуын заңсыз ету туралы заңды ұсынып, телефон арқылы әдепсіз сөздерді айтуға итермеледі. «New Times» Брюэрдің сөздерін жазып алып, реп музыкасымен қосты, содан кейін жазбаны штаттық Капитолийдегі динамиктер арқылы таратты. Газеттің осы алдауы үшін жергілікті журналистер қатты сынға алды, ал Коэн «Джан Брюэр маған жаман сөздер айтты» деген оқиғада таңғалыс білдірді. NTI/VVM 2003 жылы да осындай сынға ұшырады, ол кезде Майк Сили «Riverfront Times» газетінде Леброн Джеймстің феноменіне байланысты шуды пароди́ялау мақсатымен мақала жазды, өйткені ол мектептен кейін NBA-ның бірінші таңдауы болуға дайын еді. «Шеброннің шындығы» деген мақала үшін Сили нақты талантты іздеушілерден цитаталар алды, онда орта мектептегі қыздың үлкен жігіттердің үстінен томахокпен секіріп өте алатыны және он екі жасында WNBA-ға қатысуға өтініш беруді жоспарлағаны айтылды. Скрипкадағы дарынды бала, болашақ ғалым және мүгедек балалардың адал жақтасы ретінде сипатталған 6 фут 2 Шеброн баспасөз сыншыларының назарына ілікті, соның ішінде Сент-Луис журналистикасы шолуы, ол кейіннен газеттің «мұқабасында өтірік жариялағанына» өкінген RFT-нің бұрынғы бас редакторының мақаласын жариялады. Компанияның ең танымал сатирикалық шабуылы 1999 жылы «Dallas Observer» газетінде жарияланды және ақыры Техас Жоғарғы Сотына дейін жетті. «Ақылсыздықты тоқтатыңыз» мақаласы 13 жасар баланың Хэллоуин эссесінде мұғалім мен сыныптастарын ату туралы жазғаны үшін түрмеге қамалуына байланысты оқырмандарға сол аудандық прокурор мен округ судьясы алты жасар қызды түрмеге қамап тастағанын айтты. Мақалада мектеп қызметкерлері «адам жеу, фанатизм және тәртіпсіздік әрекеттерінен» алаңдағандығы айтылды және сот орындаушысының: «Осындай кішкентай қолғаптарды табу оңай емес» деген сөзі келтірілді. Сондай-ақ, алты жасар ойдан шығарылған кейіпкердің жауабы да бар: «Иә, әрине. Адамдар Салинджер мен Твен сияқтыларды қауіпті деп ойласа да, Сендак па? Құдай үшін, маған демалыс беріңіздер. Француз тілінде сөйлегенім үшін кешіріңіздер». Судья мен округтік прокурор жала жабу үшін сотқа шағымданып, төменгі соттарда жеңіске жетті, бірақ 2004 жылы Техас Жоғарғы Соты «Observer» газетіне бір ауыздан шешім шығарды. Жоғарғы соттың шешімінде судья Уоллес Джефферсон: «Оқырман мақаланы бастапқыда тура жаңалық ретінде қарастыра алады, бірақ «Ақылсыздықты тоқтатыңыз» мақаласында осыншама көп мүмкін емес цитаталар мен күмәнді оқиғалар бар, сондықтан ақылға қонымды оқырман мақаланың сатира екенін түсінеді» деді.

The NTI/VVM publications also distinguished themselves by pushing the edge of the envelope when it came to pranks, spoofs, and other journalistic hijinks. Encouraged by Lacey, who often told reporters he had enjoyed reading Mad magazine as a child, the papers engaged in a wide range of provocative acts that often sparked as much righteous ire as they did laughter. In 1990, New Times music editor David Koen posed as a reporter for the Mesa Tribune in order to goad state legislator Jan Brewer, then pushing a law to make it illegal for minors to buy record albums containing offensive lyrics, into reciting particularly profane passages over the phone. New Times taped Brewer, set her performance to a rap beat, and then blasted the recordings over loudspeakers at the state capitol. The paper was widely excoriated by local journalists for the deception, which Koen documented in a story feigning shock at the fact that "Jan Brewer talked dirty to me." NTI/VVM received similar flak in 2003, when Mike Seely of the Riverfront Times in St. Louis wrote a story intended to lampoon the hype surrounding basketball phenomenon LeBron James, who was about to become the NBA's number one draft pick straight out of high school. "Shebron's Truth," for which Seely obtained play along quotes from real life talent scouts, purported to tell the tale of a middle school girl who could already tomahawk dunk over older boys, and at the age of twelve was considering declaring herself eligible for the WNBA. Described as a violin prodigy, a promising young scientist, and a humble advocate for disabled children, the fictional, 6 foot 2 Shebron became a lightning rod for press critics including the St. Louis Journalism Review, which later published a story by the RFTs former managing editor bemoaning the fact that the paper had "published a lie on its cover." The company's most prominent satirical salvo appeared in the Dallas Observer in 1999, and ultimately went all the way to the Texas Supreme Court. Spurred by the actual jailing of a 13 year old boy for writing a Halloween essay featuring the shooting of a teacher and fellow students, "Stop the Madness" told readers that the same district attorney and county judge had just jailed a six year old girl for writing a book report on the children's classic Where the Wild Things Are. The article alleged that school officials were "alarmed by acts of cannibalism, fanaticism and disorderly conduct" described in the report, and quoted a bailiff as saying, "It's not easy finding cuffs that small." It also included a response from the imaginary six year old protagonist: "Like, I'm sure. It's bad enough people think like Salinger and Twain are dangerous, but Sendak? Give me a break, for Christ's sake. Excuse my French." The judge and county attorney sued for libel, and were victorious in lower courts, until in 2004 the Texas Supreme Court ruled unanimously to grant the Observer summary judgment. In the high court's ruling, Justice Wallace Jefferson noted, "While a reader may initially approach the article as providing straight news, 'Stop the madness' contains such a procession of improbable quotes and unlikely events that a reasonable reader could only conclude that the article was satirical."