Кіріспе
Стромболиялық атылу – вулканологияда вулканның жарылысы салыстырмалы түрде қоңыл, әдетте оның Вулкандық жарылыс индексі 1 немесе 2-ге тең. Стромболиялық атылулар ондаған метрден бірнеше жүз метрге дейінгі биіктікке қызып тұрған күл, лапилли және жанартаулық бомбалардың шығарылуынан тұрады. Жарылыстар көлемі жағынан кішкентай немесе орташа, сирек күшті болып келеді. Бұл түрдегі атылу Италиядағы Стромболи жанартауының атымен аталған. Тефра, әдетте, газ шығару тесігінен шыққанда қызыл түсті болады, бірақ оның беткі қабаты суынып, қою сұрғылт немесе қара түске енеді және соққыға дейін айтарлықтай қатып қалуы мүмкін. Тефра жанартау конусының маңында жиналып, күл конусын құрайды. Күл – ең көп кездесетін өнім; жанартау күлінің мөлшері көбінесе шамалы. Лава ағындары сәйкес Гавайилік атылуларға қарағанда тұтқыррақ, сондықтан қысқарақ және қалыңрақ болады; олар пирокластикалық тау жыныстарының пайда болуымен қатар жүруі де, жүрмеуі де мүмкін. Оның орнына газ көпіршіктерге бірігіп, магма бағанасы арқылы жоғары көтеріледі, қысымның төмендеуіне байланысты жоғары жағында жарылып, магманы ауаға лақтырады, бұл көпіршіктер газ шашақтары деп аталады. Осылайша, әрбір эпизодта вулкандық газдар шығарылады, кейде бірнеше минут сайын. Газ шашақтары 3 километрге дейін тереңдікте пайда болуы мүмкін, сондықтан оларды болжау қиын. Стромболиялық атылу белсенділігі ұзаққа созылуы мүмкін, себебі газ шығару арнасы атылу белсенділігіне күшті әсер етпейді, сондықтан атылу жүйесі қайта-қайта өзін жаңарта алады. Моногендік конустар көбінесе стромболиялық стильде жарылады. Мысалы, Парикутин жанартауы 1943–1952 жылдар аралығында үздіксіз атылып тұрды, Эребус тауы (Антарктида) кем дегенде бірнеше онжылдық бойы стромболиялық атылыстарды туғызды, ал Стромболи өзі екі мың жылдан бері стромболиялық атылыстарды туғызып келеді. Римдіктер Стромболиді "Жертепе маяғы" деп атаған.
In volcanology, a Strombolian eruption is a type of volcanic eruption with relatively mild blasts, typically having a Volcanic Explosivity Index of 1 or 2. Strombolian eruptions consist of ejection of incandescent cinders, lapilli, and volcanic bombs, to altitudes of tens to a few hundreds of metres. The eruptions are small to medium in volume, with sporadic violence. This type of eruption is named for the Italian volcano Stromboli. The tephra typically glows red when leaving the vent, but its surface cools and assumes a dark to black colour and may significantly solidify before impact. The tephra accumulates in the vicinity of the vent, forming a cinder cone. Cinder is the most common product; the amount of volcanic ash is typically rather minor. The lava flows are more viscous, and therefore shorter and thicker, than the corresponding Hawaiian eruptions; it may or may not be accompanied by production of pyroclastic rock. Instead the gas coalesces into bubbles, called gas slugs, that grow large enough to rise through the magma column, bursting near the top due to the decrease in pressure and throwing magma into the air. Each episode thus releases volcanic gases, sometimes as frequently as a few minutes apart. Gas slugs can form as deep as 3 kilometers, making them difficult to predict. Strombolian eruptive activity can be very long lasting because the conduit system is not strongly affected by the eruptive activity, so that the eruptive system can repeatedly reset itself. Monogenetic cones usually erupt in the Strombolian style. For example, the Parícutin volcano erupted continuously between 1943–1952, Mount Erebus, Antarctica has produced Strombolian eruptions for at least many decades, and Stromboli itself has been producing Strombolian eruptions for over two thousand years. The Romans referred to Stromboli as the "Lighthouse of the Mediterranean".
Қауіпті стромболиан
Ең күшті Стромболиялық жарылыстарды вулканологтар кейде "Күшті Стромболиялық" деп атайды. Күшті Стромболиялық жарылыстар, әдеттегі жарылыстардан (VEI 3 дейін) гөрі жарылғыш сипатқа ие, тұрақты лава ағындары мен бірнеше шақырым биіктіктегі жарылыс бағаналарын тудыруы мүмкін. Сирек жағдайларда, Күшті Стромболиялық жарылыстар Субплиниялық жарылыстарға ауысуы мүмкін. Күшті Стромболиялық белсенділіктің мысалдары ретінде Этна тауының күшті жарылыстары, 1943-1952 жылдардағы Парикутин вулканының жарылысы бар.