Кіріспе
Лондон портындағы өндірістік дау
1889 жылғы Лондон док-жұмысшыларының ереуілі Лондон портындағы док-жұмыскерлерін қатыстырған өндірістік дау болды. Ол 1889 жылдың 14 тамызында басталды және 100 000 ереуілшінің сағат сайын алты пенс жалақы талабын қанағаттандыру арқылы жеңіске жетті, бұл талап "докерлердің күнтізбірі" деп аталды. Бұл ереуіл лондондық док-жұмысшылары арасында күшті кәсіподақтар құруға да ықпал етті, олардың бірі ұлттық маңызы бар Док, Уорф, Риверсайд және Жалпы жұмысшылар одағына айналды. Бұл ереуіл британдық еңбек қозғалысының дамуындағы маңызды кезең деп есептеледі, бұл бұрыннан бар шеберлік кәсіподақтарына қарағанда, уақытша, біліктілігі төмен және жалақысы аз жұмысшылардың жаңа кәсіподақтарының өсуін көрсетеді. Ереуіл Викториялық Британиядағы кедейлік мәселесіне назар аударуға көмектесті және док-жұмысшыларының күресіне көпшілік тарапынан үлкен қолдау көрсетілді.
Өмірбаян
Полковник Г. Р. Бирт, Милуолл доктерінің бас менеджері, парламенттік комиссияға жұмысшылардың физикалық жағдайы туралы куәлік берді:
Бұл жандар өте қиын жағдайда, аяқтарында тіпті етік те жоқ, шаршаңқы киім киген. Біздің доктерімізге жұмыс істеуге келгендердің көпшілігі аш қарынмен келеді, мүмкін, кешеден бері тамақтанбаған болар; бір сағат жұмыс істеп, 5 пенс табады; аштық оларды жалғастыруға мүмкіндік бермейді: олар 5 пенсті тамақ алу үшін алады, бұл, мүмкін, соңғы 24 сағатта жеген бірінші тамағы болар. Ереуілге дейін, кемежайшылардың көбі ұйымдастырылмаған еді, бірақ ол басталғаннан кейін, Док, Уорф, Риверсайд және Жалпы жұмысшылар одағы Лондон доктері жұмысшыларының көп бөлігін қабылдады. Агитацияның басты талабы – докерлердің алты пенстік танысы, яғни сағатына алты пенс төлемақы. Ереуіл үлкен, бейбіт шерулермен ерекшеленді, бұл орта таптың пікірін таң қалдырды және ереуілшілердің ісіне кардинал Мэннинг сияқты тұлғалардың қолдауын қамтамасыз етті, ол ереуілші жұмысшылар мен док иелері арасында делдал ретінде әрекет етті. Ол екі тараптан да әділ және бейтарап деп есептелді. Ереуіл аяқталғаннан кейін, докерлер Мэннингке 160 фунт жинады, ал Мэннинг ақшаны жергілікті ауруханаға жаңа төсек сатып алуға берді. Ереуіл кезінде танымал болған ұйымдастырушылар: Бен Тиллетт, Джон Бернс, Том Манн, Бен Купер, Уилл Торн және теңізшілердің жетекшісі Джозеф Хавелок Уилсон. Ереуіл кезінде көзге түскен ең танымал саясатшы – Прогрессивтік партияның Лондон округтік кеңесшісі Джон Бенн болды. Жергілікті саясаткер ретінде даңққа ие болған ол, Тауэр-Хамлетс округінің Сент-Джордж бөлімінен Либералдық партияның үміткері ретінде Парламентке қатысуға шақырылды. Ол 1892 жылғы жалпы сайлауда сайланды және Бенн отбасының төрт буынының алғашқысы болып, Парламент депутаты болды. Лондон доктеріндегі ереуілге дейін біліктілігі жоқ жұмысшылар арасында жаңа көңіл-күйдің пайда болуын көрсететін бірнеше оқиға болды. Брайант пен Мей фабрикасындағы матч қыздарының ереуілі және Уилл Торнның Лондон газ жұмысшыларын табысты ұйымдастыруы осының ішінде болды. Алайда, докерлердің ереуілі осы даулардан гөрі ауқымдырақ болды, себебі оған қатысқан жұмысшылардың көп саны, докерлердің бұрынғы жағымсыз беделі және даудың басқа да аспектілері.
The poor fellows are miserably clad, scarcely with a boot on their foot, in a most miserable state These are men who come to work in our docks who come on without having a bit of food in their stomachs, perhaps since the previous day; they have worked for an hour and have earned 5d. ; their hunger will not allow them to continue: they take the 5d. in order that they may get food, perhaps the first food they have had for twenty four hours. Prior to the strike, few dockers were organised, but once it began, the Dock, Wharf, Riverside and General Labourers' Union recruited a substantial section of the London docks workforce. The principal demand of the agitation was for the dockers' tanner, meaning a rate of sixpence an hour. The strike was noted for large, peaceful processions which impressed middle class opinion and won sympathy for the strikers' cause from figures such as Cardinal Manning, who acted as meditator between the striking workers and the dock owners. He was seen as fair and impartial by both sides. Upon the resolution of the strike, the dock workers collected £160 for Manning in appreciation of his work, and Manning donated the money to a local hospital to provide a bed. Notable organisers who came to prominence during the strike include Ben Tillett, John Burns, Tom Mann, Ben Cooper, Will Thorne and the seamen's leader Joseph Havelock Wilson. The most notable politician to come to the fore during the strike was the Progressive Party London County Councillor John Benn. As an increasingly prominent local politician, he was invited to stand for Parliament as the Liberal Party candidate for St George Division of Tower Hamlets. He was subsequently elected in the 1892 general election, becoming the first of four generations of the Benn family to serve as MPs. The London Dock Strike was preceded by several other developments which marked the emergence of a new mood amongst the unskilled. The strike of match girls at the Bryant and May match strike, and the successful organisation of London gasworkers by Will Thorne were amongst these omens. The dockers' strike was more dramatic than these disputes however, because of the sheer number of workers involved, the poor reputation that dockers previously enjoyed, and various other aspects of the dispute.
Дау
Кемежайдағы ереуіл "Леди Армстронг" кемесі Батыс Үндістан кемежайларында түсіріліп жатқанда "плюс" ақшасы туралы даудан басталды. "Плюс" ақшасы – жұмысты жылдам аяқтағаны үшін төленетін сыйақы еді. Шығыс және Батыс Үндістан кемежайлар компаниясының (E&WIDC) бас менеджері, 49-шы Миддлсекс мылтық еріктілерінің подполковнигі Джон Лоутер дю Плат Тейлор, кемелерді өз кемежайларына, басқаларына емес, тарту үшін "плюс" ставкаларының мөлшерін төмендетті. Ереуілге қаржылық көмек ретінде Австралиядан 30 000 фунт стерлинг түсті.
Бағалаулар
Католик шіркеуінің көзқарасынан алғанда, кардинал Мэннингтің екі тараптың да сенімін қозғаған делдал ретінде ереуілге қатысуы, екі жыл өткен соң, 1891 жылғы 15 мамырда Папа Лео XIII жариялаған "Жаңа нәрселер" (Rerum novarum) энцикликасын болжауға мүмкіндік береді. Энциклика "жұмысшы табының жағдайына" арналған болатын және шіркеу саясатында жұмысшылардың кәсіподақ құру құқығы нақты түрде қолдалып, социализм жобаланбады, ал жеке меншік құқығы бекітілді. ("Әркімнің екіншісіне қажеттігі бар: капитал еңбексіз, ал еңбек капиталсыз өмір сүре алмайды. Өзара келісім жақсы тәртіптің сұлулығын сыйлайды, ал мәңгілік қақтығыс шатасу мен қатыгездікке әкеледі.") Хилер Беллоктың өмірбаяын жазған Роберт Спиэйт, кардинал Мэннингтің док ереуіліне қатысуы сол кезде 19 жастағы Беллокқа үлкен әсер еткенін, ал ол 20 ғасырдың басында Католик шіркеуінің маңызды спикеріне айналғанын атап өтті. Беллок өзінің "Нона круизі" (1925) кітабында айтқандай, кардинал Мэннингтің мысалы оны шексіз капитализмді де, социализмнің көптеген жақтарын да қатаң сынауға баулыды.