АҚШ еңбек заңнамасы және теміржол ереуілінің тарихы
Railway Labor Act
АҚШ еңбек заңнамасы: Теміржол және әуе тасымал саласындағы еңбек дауларын келіссөздер, төрелік және делдалдық арқылы шешу. 1926 жылдан бері қолданылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ еңбек заңнамасы
US labor legislation
Теміржол еңбек заңы – АҚШ-тың федералды заңы, ол теміржол және әуе тасымал салаларындағы еңбек қатынастарын реттейді. 1926 жылы қабылданған және 1934 және 1936 жылдары толықтырылған бұл заң еңбек дауларын шешу үшін ереуілдерді келіссөздермен, төрелікпен және делдалдықпен алмастыруға бағытталған. Оның шаралары бастапқыда Медиация кеңесі арқылы іске асырылды, бірақ кейін Ұлттық Медиация кеңесі арқылы іске асырылды.
The Railway Labor Act is a United States federal law that governs labor relations in the railroad and airline industries. The Act, enacted in 1926 and amended in 1934 and 1936, seeks to substitute bargaining, arbitration, and mediation for strikes to resolve labor disputes. Its provisions were originally enforced under the Board of Mediation, but they were later enforced under a National Mediation Board.
Бұрынғы заңдар
1877 жылы Батыс Вирджиния штатының Мартинсбург қаласында Балтимор және Огайо темір жолы (B&O) жұмысшылардың жалақысын бір жыл ішінде үшінші рет кесіп тастағанда наразылықтар басталды. Батыс Вирджинияның губернаторы Генри М. Мэтьюс полковник Чарльз Дж. Фолкнер басқаратын милицияны тәртіпті қалпына келтіру үшін жіберді, бірақ милицияның жұмысшыларға деген симпатиясының арқасында көп жағдайда сәтсіз аяқталды. Губернатор тартынып, федералдық көмекке жүгінді, бұл Мартинсбургке тыныштықты қайтарды, бірақ көптеген газеттер губернатордың ереуілді «қозғалыс» деп сипаттауын сынады, оны әрекетсіздік тудырған қиын жағдай деп қарастырмады. Бір газет ереуілге шыққан жұмысшының пікірін келтірді: «Оқтан өлгенімен, сантиметрлеп азаптанудан өлгені жақсы». Мартинсбургте федералдық әскерлер тәртіпті қалпына келтірген күнінен кейін Мэриленд штатында да ұқсас наразылықтар басталды және Нью-Йорк, Пенсильвания, Иллинойс және Миссури штаттарына тарады. Алты аптаға созылған ереуіл 1877 жылғы Ұлы теміржол ереуілі деп танылды. Кейін Конгресс 1888 жылғы Төрелік заңын қабылдады, ол еңбек дауларының себептерін зерттеу және міндетті емес төрелік шешімдер шығару құқығы бар төрелік комиссияларын құруға рұқсат берді. Заң толық сәтсіздікке ұшырады, өйткені Заң бойынша тек бір комиссия құрылды: 1894 жылғы Пуллман ереуіліне қатысты мәселеде ол федералды соттың шешімінен және федералдық әскерлердің қолдауынан кейін ғана есебін жариялады. Конгресс 1898 жылы қабылданған Эрдман заңының кемшіліктерін түзетуге тырысты. Эрдман заңы да ерікті төрелікті көздейтін, бірақ комиссияның шешімі федералды сотта міндетті және орындалатын болатын. Бұдан бөлек, кәсіподақ қызметіне қатысқан қызметкерлерге қатысты кемсітуге тыйым салынды, «сары ит келісімшарттары» (қызметкер жұмыс істеу кезеңінде кәсіподаққа қосылмауға келісетін келісімдер) тыйым салынды және тараптар төрелік процедурасы кезінде және шешім шығарылғаннан кейін үш ай бойы қолданыстағы жағдайды сақтауға міндеттелді. Төрелік процедуралары сирек қолданылды. 1913 жылғы Ньюлендс еңбек заңы, Медиация кеңесін құрған, одан тиімдірек болды. Бірақ АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін, 1917 жылы федералды үкімет темір жолдарды мемлекеттік меншікке алғанда, ол күшін жойды. (АҚШ теміржол басқармасына қараңыз.) 1916 жылы қабылданған Адамсон заңы жұмысшыларға бұрынғы он сағаттық жұмыс күні үшін алған күндік жалақысымен сегіз сағаттық жұмыс күнін берді және қосымша жұмыс үшін жалақының бір жарым еселенуін талап етті. Сонымен қатар, сол жылы Еуропадағы соғысқа байланысты алаңдаушылықтың күшеюіне байланысты қабылданған заң АҚШ президенті Вудро Вильсонға «әскерлер мен соғыс материалдарын тасымалдау үшін кез келген көлік жүйесін иелену және басқару» құқығын берді. Вильсон бұл құқықты 1917 жылдың 26 желтоқсанында пайдаланды. Конгресс соғыс аяқталғаннан кейін темір жолдарды тұрақты түрде мемлекеттік меншікке алуды қарастырғанмен, Вильсон әкімшілігі темір жол жүйесін иелеріне қайтарғанын жариялады. Дегенмен, Конгресс Эшкинс-Камминс заңының (1920 жылғы Көлік заңы) аясында түзету кеңестерін сақтауға тырысты, ол еңбек дауларын шешу үшін міндетті емес ұсыныстар беру құқығы бар Теміржол еңбек кеңесін (RLB) құрды. RLB көп ұзамай шешімдерінің моральдық құндылығын жойды. 1921 жылы ол қызметкерлердің жалақысын он екі пайызға төмендетуді бұйырды, оны темір жолдар жылдам жүзеге асырды. Келесі жылы теміржол қызметкерлері ұлттық ереуіл бастағанда, RLB ереуілді заңсыз деп жариялаған мәлімдеме жасады, ал АҚШ Әділет министрлігі бұл мәлімдемені орындаған бұйрық алды. Содан бері теміржолшылар кәсіподақтары RLB-мен байланысты болмады.
In 1877, protests broke out in Martinsburg, West Virginia when the Baltimore and Ohio Railroad (B&O) cut worker pay for the third time in a year. West Virginia Governor Henry M. Mathews sent militia under Colonel Charles J. Faulkner to restore order but was unsuccessful largely because of militia sympathies with the workers. The governor reluctantly called for federal assistance, which restored peace to Martinsburg but proved to be controversial, with many newspapers critical of the governor's characterization of the strikes as an "insurrection", rather than an act of desperation. One notable paper recorded a striking worker's perspective that he "had might as well die by the bullet as to starve to death by inches." A day after federal troops had restored order in Martinsburg, similar protests erupted in Maryland and spread to New York, Pennsylvania, Illinois, and Missouri. The strikes, which lasted six weeks, would come to be known as the Great Railroad Strike of 1877. Congress later passed the Arbitration Act of 1888, which authorized the creation of arbitration panels with the power to investigate the causes of labor disputes and to issue non binding arbitration awards. The Act was a complete failure since only one panel was ever convened under the Act: in the case of the 1894 Pullman Strike, it issued its report only after the strike had been ended by a federal court injunction, backed by federal troops. Congress attempted to correct the shortcomings in the Erdman Act, enacted in 1898. The Erdman Act likewise provided for voluntary arbitration but made any award issued by the panel binding and enforceable in federal court. It also outlawed discrimination against employees for union activities, prohibited "yellow dog contracts" (in which an employee agreed not to join a union during employment), and required both sides to maintain the status quo during any arbitration proceedings and for three months after an award was issued. The arbitration procedures were rarely used. A successor statute, the Newlands Labor Act of 1913, which created the Board of Mediation, proved to be more effective. It was largely superseded when the federal government nationalized the railroads in 1917, after the US entered World War I. (See United States Railroad Administration.) The Adamson Act, enacted in 1916, provided workers with an eight hour day at the same daily wage they had received previously for a ten hour day, and it required time and a half pay for overtime work. Another law enacted that year, amid increasing concerns about the war in Europe, gave US President Woodrow Wilson the power to "take possession of and assume control of any system of transportation" for transportation of troops and war material. Wilson exercised that authority on December 26, 1917. While Congress considered nationalizing the railroads on a permanent basis after the war, the Wilson administration announced that it was returning the railroad system to its owners. However, Congress tried to preserve, the most successful features of the federal wartime administration, which were the adjustment boards, by creating a Railroad Labor Board (RLB) with the power to issue nonbinding proposals for the resolution of labor disputes, as part of the Esch–Cummins Act (Transportation Act of 1920). The RLB soon destroyed whatever moral authority its decisions might have had in a series of decisions. In 1921, it ordered a twelve percent reduction in employees' wages, which the railroads were quick to implement. The following year, when shop employees of the railroads launched a national strike, the RLB issued a declaration that purported to outlaw the strike, and the US Department of Justice obtained an injunction that carried out that declaration. From then on, railway unions refused to have anything to do with the RLB.
Ауысу және өзгерту
RLA ірі теміржол компаниялары мен олардың қызметкерлерін өкілдік ететін кәсіподақтар арасындағы келіссөздердің нәтижесі болды. Бұрынғылары сияқты, ол еңбек дауларын шешу үшін тараптар құрған түзету тақталарына (boards of adjustment) сүйенді, ал осы тақталар шеше алмаған дауларды реттеу үшін үкімет тағайындаған Медиация тақтасы (Board of Mediation) құрылды. RLA Медиация тақтасы шеше алмаған дауларды реттеудің ең жақсы тәсілі ретінде ерікті төрелікті (voluntary arbitration) қолдады. Конгресс 1934 жылғы Заңға енгізілген түзетулермен рәсімдерді күшейтті, соның нәтижесінде кәсіподақтың белгілі бір "кәсіп немесе санаттағы" қызметкерлердің көпшілігінің қолдауына ие екенін анықтау тәртібі құрылды, ал Медиация тақтасы тұрақты агенттікке, Ұлттық Медиация Кеңесіне (NMB) айналдырылды, оған кеңірек өкілеттік берілді. Конгресс 1936 жылы RLA-ны әуе компанияларының қызметкерлерін қамтуға кеңейтті.
The RLA was the product of negotiations between the major railroad companies and the unions that represented their employees. Like its predecessors, it relied on boards of adjustment, established by the parties, to resolve labor disputes, with a government appointed Board of Mediation to attempt to resolve those disputes that board of adjustment could not. The RLA promoted voluntary arbitration as the best method for resolving those disputes that the Board of Mediation could not settle. Congress strengthened the procedures in the 1934 amendments to the Act, which created a procedure for resolving whether a union had the support of the majority of employees in a particular "craft or class", while turning the Board of Mediation into a permanent agency, the National Mediation Board (NMB), with broader powers. Congress extended the RLA to cover airline employees in 1936.
Келіссөздер мен ереуілдер
Ұлттық еңбек қатынастары туралы заңнан (NLRA) өзгеше, ол ұжымдық келісімшарттар бойынша туындайтын дауларды шешуге немесе тараптардың ұжымдық келісімшарттарды жүргізу тәсіліне қатысты аз араласушылық көзқарас ұстанады, RLA (1) кәсіподақтар мен жұмыс берушілер статус-квоны өзгерту алдында толықтыруға тиіс келіссөздер мен медиация процедураларын және (2) ұжымдық келісімшарттарды түсіндіруге немесе қолдануға байланысты "ұсақ" дауларды шешу жолдарын нақты белгілейді. RLA тек кәсіподақ RLA келіссөздері мен медиация процедураларын аяқтағаннан кейін ірі даулар бойынша ғана ереуілге рұқсат береді және ұсақ даулар бойынша барлық ереуілдерге тыйым салады. RLA сондай-ақ, егер кәсіподақ аталған процедураларды толықтырмаса, соттарға ереуілді тоқтатуға бұйрық беруге құқық береді. Алайда, RLA кәсіподақтардың ереуіл құқығы болған жағдайда қолдана алатын тактикасына аз шектеулер қояды. RLA, NLRA-дан айырмашылығы, RLA реттелетін басқа тасымалдаушыларға қарсы екіншілік бойкоттарға рұқсат береді және қызметкерлерге NLRA-да қорғалмаған, мысалы, үзіліспен жүзеге асырылатын ереуілдер сияқты басқа да ереуіл түрлеріне қатысуға мүмкіндік береді.
Unlike the National Labor Relations Act (NLRA), which adopts a less interventionist approach to the way the parties conduct collective bargaining or resolve their disputes arising under collective bargaining agreements, the RLA specifies both (1) the negotiation and mediation procedures that unions and employers must exhaust before they may change the status quo and (2) the methods for resolving "minor" disputes over the interpretation or application of collective bargaining agreements. The RLA permits strikes over major disputes only after the union has exhausted the RLA's negotiation and mediation procedures and bars almost all strikes over minor disputes. The RLA also authorizes the courts to enjoin strikes if the union has not exhausted those procedures. On the other hand, the RLA imposes fewer restrictions on the tactics that unions may use when they do have the right to strike. The RLA, unlike the NLRA, allows secondary boycotts against other RLA regulated carriers and permits employees to engage in other types of strikes, such as intermittent strikes, that might be unprotected under the NLRA.
"Елеулі" және "кіші" даулар
RLA барлық еңбек дауларын тараптар арасындағы ұжымдық келісімшартты жасау немесе өзгертуге қатысты "негізгі" даулар, немесе ұжымдық келісімшарттардың түсіндірілуіне немесе қолданылуына қатысты "ерекше" даулар деп жіктейді. Кәсіподақтар негізгі даулар бойынша RLA-ның "аяқталмайтын" келіссөздер мен медиация процедураларын толық орындағаннан кейін ғана ереуілге шыға алады. Олар, керісінше, арбитраж процедуралары кезінде немесе арбитраждық шешім шығарылғаннан кейін ерекше даулар бойынша ереуілге шыға алмайды. Егер кәсіподақ RLA-ның келіссөздер мен медиация процедураларын толық орындамаған болса, федералды соттар негізгі дау бойынша ереуілге тыйым сала алады. Норрис ЛаГуардия заңы соттың қандай процедураны ұстану керектігін регламенттейді. Алайда, NMB тараптарды медиациядан босатқаннан кейін, олар кейіннен келіссөздерді қайта бастаса немесе NMB қайтадан медиация ұсынса да, ереуілге немесе жұмыс тоқтатуға құқылы болады. Федералды соттар да одақтарды арбитражға берілетін даулар, яғни ерекше даулар бойынша ереуілге тыйым сала алады. Сот, сондай-ақ, ереуілге қатысты шығарылған бұйрықтың шарты ретінде жұмыс берушіден бұрынғы жағдайды қалпына келтіруді талап ете алады. Негізгі даулар бойынша келіссөздер "6-тарау" арқылы жүргізіледі, ол келіссөздер процесін сипаттайтын Заңның тарауынан аталған. Темір жол тасымалдаушылары 6-тарау бойынша Темір жол еңбек заңы бойынша келіссөздерді ұлттық деңгейде жүргізу үшін Ұлттық тасымалдаушылар конференциясы комитеті (NCCC) деп аталатын коалиция құрды. Темір жол кәсіподақтары 6-тарау бойынша келіссөз жүргізу қабілетін арттыру үшін әртүрлі кәсіподақтардың коалицияларын құрады.
The RLA categorizes all labor disputes as either "major" disputes, which concern the making or modification of the collective bargaining agreement between the parties, or "minor" disputes, which involve the interpretation or application of collective bargaining agreements. Unions can strike over major disputes only after they have exhausted the RLA's "almost interminable" negotiation and mediation procedures. They cannot, on the other hand, strike over minor disputes, either during the arbitration procedures or after an award is issued. The federal courts have the power to enjoin a strike over a major dispute if the union has not exhausted the RLA's negotiation and mediation procedures. The Norris LaGuardia Act dictates the procedures that the court must follow. Once the NMB releases the parties from mediation, however, they retain the power to engage in strikes or lockouts, even if they subsequently resume negotiations or the NMB offers mediation again. The federal courts likewise have the power to enjoin a union from striking over arbitrable disputes, that is minor disputes. The court may, on the other hand, also require the employer to restore the status quo as a condition of any injunctive relief against a strike. Major dispute bargaining is handled through the "Section 6" process, named for the section of the Act that describes the bargaining process. The railroad carriers have formed a coalition for national handling of Railway Labor Act bargaining under Section 6, named the National Carriers Conference Committee (NCCC). The railroad unions also form coalitions of various unions to increase bargaining power in the Section 6 process.
Шабуылшылардың тәртіптілігі мен ауыстырылуы
Тасымалдаушылар заңды түрде ереуілге қатысқан ереуілшілерді алмастыра алады, бірақ оларды жаман мінез-құлқы үшін болмаса, жұмыстан босатуға немесе ереуілге шыққандары үшін олардан кек алу мақсатында жұмыстарын жоюға құқығы жоқ. RLA-ның барлық келіссөздер мен делдалдық процестері аяқталғанша, жұмыс беруші ереуілге қатысқан жұмыскерлерді жұмыстан босатуға бола ма, жоқ па, бұл әлі белгісіз. Сондай-ақ, жұмыс беруші ереуілшілерге уақытша жұмысқа алынған және белсенді жұмыс істеуге қажетті оқудан өтпеген тұрақты жұмыскерлерді алмастыруға мүмкіндік беруі керек. Алайда, жұмыс беруші ереуілді бұзып, пикеттің сызығын кесіп өткен, тәжірибесі аз қызметкерлердің, ереуіл алдындағы тәртіп бойынша олардың жұмыстарын ереуілге шыққандарға қайтару қажет болған жағдайда да, алған жұмыстарын сақтап қалуына рұқсат бере алады.
Carriers may lawfully replace strikers engaged in a lawful strike but may not, however, discharge them except for misconduct or eliminate their jobs to retaliate against them for striking. It is not clear whether the employer can discharge workers for striking before all of the RLA's bargaining and mediation processes have been exhausted. The employer must also allow strikers to replace replacements hired on a temporary basis and permanent replacements who have not completed the training required before they can become active employees. The employer may, on the other hand, allow less senior employees who crossed the picket line to keep the jobs they were given after crossing the line, even if the seniority rules in effect before the strike would have required the employer to reassign their jobs to returning strikers.
Өкілдік сайлау
ҰКП-ның міндеті – кәсіподақ тасымалдаушының қызметкерлерін өкілдік ететінін мәлімдеген жағдайда сайлау өткізу. ҰКП дауыс беруге құқығы бар қызметкерлердің кәсібін немесе тобын анықтайды, бұл көбінесе компанияның барлық операцияларында белгілі бір жұмыс функциясын орындайтын барлық қызметкерлерге таралады, тек белгілі бір орналасқан жерде немесе аймақтағыларға емес. Ұйымдаспаған қызметкерлер тобын өкілдік етуді көздеген кәсіподақ, кем дегенде 50% кәсіп немесе топтың қолдауын растайтын қол қойылған және күнді көрсеткен уәкілеттік карталарын немесе басқа да дәлелдерді ұсынуы керек. Қолданыстағы кәсіподақты ығыстыруға тырысатын тарап, кәсіп немесе топтың көпшілігінің қолдауын растайтын дәлелдер ұсынуы керек, содан кейін ҰКП сайлау өткізуге міндетті. Егер қызметкерлер өкілдік етілмесе және жұмыс беруші келіссе, ҰКП тек уәкілеттік карталары негізінде кәсіподақты тіркеуге құқылы. ҰКП әдетте сайлау өткізу үшін пошта арқылы дауыс беруді қолданады, бұл Ұлттық Еңбек Қатынастары Кеңесінен (NLRB) өзгеше, себебі NLRB тарихи түрде NLRA аясында жүріп-тұру арқылы сайлау өткізуді ұнатқан. ҰКП, егер жұмыс беруші немесе кәсіподақ қызметкерлердің еркін таңдауына кедергі келтіргенін анықтаса, сайлауды қайта өткізуге бұйыра алады.
The NMB has the responsibility for conducting elections when a union claims to represent a carrier's employees. The NMB defines the craft or class of employees eligible to vote, which almost always extends to all of the employees performing a particular job function throughout the company's operations, rather than just those at a particular site or in a particular region. A union seeking to represent an unorganized group of employees must produce signed and dated authorization cards or other proof of support from at least 50% of the craft or class. A party attempting to oust an incumbent union must produce evidence of support from a majority of the craft or class and then the NMB must conduct an election. If the employees are unrepresented and the employer agrees, the NMB may certify the union based on the authorization cards alone. The NMB usually uses mail ballots to conduct elections, unlike the National Labor Relations Board (NLRB), which has historically preferred walk in elections under the NLRA. The NMB can order a rerun election if it determines that either an employer or union has interfered with employees' free choice.
Жұмысшылардың құқықтарын қорғау
Ұлттық Еңбек қатынастары туралы заңнан (NLRA) өзгеше, ол Ұлттық Еңбек қатынастары жөніндегі кеңеске (NLRB) Заңды күшіне енгізуге дерлік толыққанды билік береді, ал RLA қызметкерлерге работодатордың Заңды бұзуын сотқа шағымдану үшін федералды сотқа жүгінуге мүмкіндік береді. Соттар қызметкерлерге жұмысына қайта орналасу және төленбеген жалақысын берумен қатар, басқа да теңдік көмек түрлерін беруге құқылы.
Unlike the NLRA, which gives the NLRB nearly exclusive power to enforce the Act, the RLA allows employees to sue in federal court to challenge an employer's violation of the Act. The courts can grant employees reinstatement and backpay, along with other forms of equitable relief.
Конституциялық негіздеме
Кем дегенде бір сот теміржол шарттарын міндеттеу Конституцияның 1-бабының 9-тармағындағы аттау заңдарына қатысты тыйымды бұзбайды деген үкім шығарды, себебі олар нақты адамдарға жаза беру емес.
At least one court has ruled that imposition of railroad contract terms does not violate the Constitution's prohibition in Article I, Section 9 against bills of attainder, because they are not a punishment for specific people.