Кіріспе
Уолхачин – Канаданың Британ Колумбиясының оңтүстік-орталық аймағындағы Томпсон аймағындағы инкорпорацияланбаған елді мекен. Бұл жер Томпсон өзенінің оңтүстік жағалауында, Брасси және Жимми ағындарының арасында орналасқан. BC Highway 1 тас жолынан алшақ орналасқан Уолхачин, Спенс көпірінен солтүстік-шығысқа қарай, Каш-Криктен шығысқа қарай және Камлупстан батысқа қарай жолмен шамамен орналасқан.
Топография
Соңғы мұздық кезеңінің соңында аңғарды көл жапқан. Дедмен және Брасси ағындарының сағасында ірі құмды және қиыршық тасты дельталар қалыптасқан. Бонапарт өзені, сол кезде шығысқа қарай ағып, аңғар төңірегіне лай жинақтаған. Көл деңгейі төмендегенде дельталар кішірейіп, террасалар ашылып, Томпсон өзеніне батысқа қарай арна жасауға мүмкіндік берді. Брасси және Жоғарғы Ранч ағындарының су жиналатын алаптарындағы кейінгі эрозия осы құмды және қиыршық тасты аумақтарды құнарлы шөгінділермен жапқан. Аймақтың ені шамамен 2 километрді құрайды және өзен бойымен 11 километрге созылады. Жоталар солтүстік-оңтүстік шектерін анықтайды. Шығысында алғашқы ұлттардың резерваты, ал батысында қол жетімсіз жерлер бойлық шектерін белгілейді.
Бұрынғы қоныстар
1858 жылы алтын іздеушілердің келуі өзен жағалауын өзгертіп, айналасындағы жергілікті халықтардың қоныс аударуына себеп болды. Бұрынғы тайпалардың қыстау орындарының іздері террасаларда көрініп тұр. 1868 жылы Deadman Creek-тегі Skeetchestn тайпасының қорығы тізімге алынды. Батыс Солтүстік Американың жартылай шөлейтті жағдайларына тән өсімдіктерге ие болған бұл жер ірі қара мал шаруашылығына ең қолайлы болды. 1865 жылы Джон Уилсон солтүстік жағалаудың батыс бөлігінде қысқы жайылым үшін жерді иеленді. Ол малын мыңдаған басқа дейін көбейтті, бұл бұрынғы иеленушілерден өзгеше еді. Оңтүстік жағалаудың орталық бөлігінде Дж. Б. Гривс 1867 жылы малын тастап, көктемде қайтып келіп, қоныс тепті. Оның шығысындағы Тингли жерін 1872 жылы өзіне қаратып алды. 1879 жылы ол жерін шығысқа қарай кеңейтті. Оңтүстік жағалауда Уилсонға қарсы Шарль Пенни 1870 жылы жерді иеленді, ал келесі жылдары одан да көп жер сатып алып, жалға берді. 1876 жылға қарай ол Гривстен батысқа қарай жалғыз тұрақты қоныс иесі болды. Шектен тыс мал жаю табиғи шөптесін жусан мен кактусқа айналдырды. Брасси Крикке су құқығына және Твин Лейкстегі су қоймасына ие болған Пенни, жалпы аймақтан әлдеқайда артық әлеуеті бар алма бағын дамытты. Шарльз 1900 жылы қайтыс болғаннан кейін оның әйелі ферманы сатуға келісім білдірді. Осы кезде шөп шабындысы да суарылып өңделді.
Канадалық Тынық мұхит
1884 жылдың желтоқсанында Канадтық Тынық мұхиты темір жолының (CP) Порт Мудиден шығысқа қарайғы бағыты осы маңнан өтті. 1884 жылы салынған, стандартты үлгідегі (Бохидің 5 типі) бір қабатты, қатты шатыры және люктары бар (Киферстерге ұқсас) станция ғимараты 1965 жылы сатылды. 1901 жылы сүйретіліп келе жатқан локомотив пен төрт жүк вагоны тік жардан құлап кетті. 1908 жылы батысқа қарай келе жатқан жүк пойызы Семлинге жақын жерде бір адамды қағып өлтірді, ал Семлин қаласы Чарльз Август Семлиннің құрметіне аталған. Сол жылы CP "Wye" құрылысын орнатты. Станция Крейгэллахиден батысқа қарайғы жолдың ең жоғары нүктесінде орналасқан. Осының салдарынан 60 вагондық жүк пойыздары Солтүстік Бендтен тік көтеріліске дейін 30 вагондық бөліктерге бөлініп, жеке-жеке тасымалданды. 1909 жылы батыста, жүк пойызынан құлап кеткен адамның денесі табылды. 1910 жылы жүк вагонында жүрген адам белгісіз жағдайда қаза тапты. 1911 жылы Семлинде негізгі жолға қайтып келе жатқан пойыздың барлық жолаушылар вагондары рельстен шығып кетті, содан кейін CP локомотив депосын салып, станцияны әктеп жаңартты. Сол жылы жүк пойызынан шығарылған бірнеше жүк тасушылар пойызға тас лақтырып, оған жауап ретінде экипаж да тас лақтырды. Кінәлілер кейін тұтқындалды. 1914 жылы CP пойызына отыруға немесе түсуге тырысқан жүк тасушының қолы мен аяғы сынып қалды. Бірнеше айдан кейін, қашқан зергерлік ұры жүріп бара жатқан CP пойызына отыруға тырысты, бірақ орнына басына жарақат алып, рельстің жанына есінен айырылып құлады. 1920 жылы CP пойызы рельс бойында атпен келе жатқан адамды қағып, ауыр жарақаттар келтірді. 1921 жылы бір айыпталушы үш жылға, ал екіншісі екі жарым жылға сотталды. 1927 жылы CP телеграф операторының құлаққаптарына сым арқылы келген молния заряды оны қысқа уақытқа есінен айырды. 1932 жылы шығысқа қарай келе жатқан, CP басшысын тасыған пойыз тас құлағышқа соқтығысты. Сол жылы Семлинде көшпенділер бес жүк вагонын толығымен өртеп жіберді. 1936 жылы өрт CP су мұнарасын, үш телеграф бағанын және бірнеше рельс тіректерін өртеп жіберді. Су танкы инфрақұрылымы қайта жаңартылды. 1948 жылы автоматты блок сигнализациясы (ABS) орнатылды. 1955 жылы шығысқа қарай келе жатқан CP жолаушылар пойызының жартылай рельстен шығуы ешқандай жарақатқа әкелмеді. 1976 жылы Семлинде батысқа қарай келе жатқан 28 CP бидай вагоны рельстен шығып кетті, соның ішінде төртеуі шамамен 61 метр (200 фут) биіктіктегі Томпсон өзеніне құлады. 1985 жылы CP төрт жолды жеке өтпелі жолды алып тастағаннан кейін туындаған наразылықтар бір жолды өтпелі жолмен шешілді. 1998 жылы CP жүк пойызының бес вагоны рельстен шығып, шамамен жолдың жартысына зақым келтірді. 2010 жылы пойыз соққан трактор жол өткелінде қирады. CP Walhachin өтпелі жолының ұзындығы 2883 метр (9460 фут) құрайды. CP Пойыз кестесі (Тұрақты аялдама немесе Ту аялдамасы) Миль 1887 1891 1898 1905 1909 1912 1916 1919 1929 1932 1935 1939 1943 1948 1954 1960 1964 1965 Баск 55.9 Ашкрофт 47.3 Семлин 37.3 Пенни 32.0 Вальхачин 32.0 Савона 25.2 Мунро 19.7 ЧерриКрик 14.6
Канадалық ұлттық
1912 және 1913 жылдары құрылысшы Канаданың Солтүстік темір жолының (CNoR) көпірінен құлап, суға батып қайтыс болды. 1914 жылдың желтоқсанында Камлупстен батысқа қарай КНР теміржолының бағыты Вальхачинге жетті. Теміржол трассасы елді мекеннен әлдеқайда төмен жатқан аңғардың төменгі бөлігімен өтеді. 1915 жылы бір жұмысшы КНО көпірінен құлап қаза тапты. 1916 жылы Канада Ұлттық темір жолының (CN) Вальхачиндегі, көбінесе бір жолды бөлімдегі қосым жолы 3448 фут (1051 м) болды, кейіннен ол 6455 футқа (1967 м) дейін ұзартылды. 1922 жылы жолаушылар пойызы жер сілкінісіне ұшырап, локомотив рельстен шығып кеткенімен, ешкім зардап шекпеді. 1947 жылы CN жүк пойызы Англсиде рельстен шығып кеткен кезде бес адам қаза тауып, бір экипаж мүшесі күйік шақты. 1952 жылы CN жүк пойызынан құлап, жүк тасушы көз жұмды. 1973 жылы CN теміржол станциясы (1914) толығымен өртеніп кетті. CN және ресми кесте бойынша пойыз бағдарламалары (Тұрақты немесе Ту аялдамасы) Миль 1916 1923 1927 1933 1936 1938 1943 1947 1950 1956 1960 Ашкрофт 2715.8 МакАби 2707.9 Англеси 2703.0 Вальхачин 2699.5 Савона 2692.6 КопперКрик 2687.7 Фредерик 2680.7
Жеміс бақшасы бөлімшесін құру
BC-дегі шағын елді мекендердің арасында Уолхачин туралы осыншалықты көп жазылғандары аз. С. Е. Барнстың кеңесімен Британдық Колумбияны дамыту қауымдастығы (BCDA) 1908 жылы Пенни ранчосын (Жоғарғы ранчоны қоса) және бұрын Ж. Б. Гривске тиесілі болған қосымша жерді сатып алды. Жалпы құны 229 400 долларға ғимараттар мен мал-жанұры кірді, соңғысы жеміс бағын дамыту үшін жерді босату мақсатында сатылды. BCDA дереу екі еншілес компания құрды: қала құрылысы үшін Құрғақ белдеу елді мекендері (DBSU) және ауыл шаруашылығы үшін BC Бағбандық иеліктері. 1908 жылдың жазында 150 қалалық учаске тексеріліп, шөп себілді, сондай-ақ өзендерден суару жүйесін дамыту жұмыстары басталды. 1909 жылы қонақ үй, дүкен, жұмысшылар үйі және үш тұрғын үйдің құрылысы басталды. Сол күзде Лондондық жарнамалық кампания қолға алынды. Көркем брошюралар жоғары топқа бағытталған, ал көптеген сатып алулар көру мүмкіндігі болмай салынды. Қосымша жеңілдік ретінде иммигранттар өздерінің қымбат мүліктерін кеден төлемей әкеле алатын болды. Елді мекен Жоғарғы ранчода орналасқан. Реджинальд Поул 1909–1910 жылдары алғашқы пошта бастығы қызметін атқарды.
Атау шығу тегі
1880-жылдары CP стансаның атын "Пенни" деп жазғанмен, Пенни ранчосының қонысы көбінесе "Пенни" деп, ал кейде "Пеннистаун" немесе "Пеннистон" деп аталды. BCDA 1909 жылғы ақпан айында Саннимед қаласын "Уолхассен" деп қайта атады, бұл атаудың алғашқы халықтар тілінен аудармасы "жердің молдығы" деген мағынаны білдірген. Бірақ жазылуы тез арада "Вальхачин" деп өзгерді. Үлкен тас таспен жабылған террасаларды жақсырақ сипаттайтын, "дөңгелек тастар елі" деген нақты аударма жарнамалық материалдарда ешқашан қолданылмады. Басқа ішкі аймақтардан өзгеше, Вальхачин өркендеген жылдары ағылшын элитасының бекініп орналасқан ортасы болды, сондықтан ол "Кішкентай Англия" немесе Канаданың "Камелоты", шөлдегі екінші Едем деп аталып кетті.
Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі кеңею және шыңырау шалу
Б.К. жылдарындағы оптимизм, оған қоса дәл емес және/немесе жақпарулы жарнамалық материалдар, иммиграцияны тудырды, ол Уолхачиннің өсуіне кілт болды. Мұндай әдебиеттердегі мәлімдемелер аңғардағы жеміс шаруашылығының жоғары табысты және жоғарғы топ үшін өте қолайлы екенін көрсеткен, бірақ аймақтың оқшаулығы мен қатал жағдайларын жасырып келді. 1909 жылы британдықтардың саны 6 адамды, 1910 жылы – 79 адамды, ал 1914 жылы – 150 адамды құрады. 1910 жылы дүкен ашылды, қала алаңының жоспары жасалды, 13 тұрғын үй салынды және суару арнасы аяқталды. Қоныс аударушылар өздерінің жеміс бақшалары мен егістіктерінен емес, қала аумағында тұрды, олар өзеннің екі жағында да қашықтықта орналасқан. Сәуір айында премьер-министр Уилфрид Лориер қонақ үйді ресми түрде ашты. BCDA солтүстік жағалаудағы қосымша жерді Доминион үкіметінен гектарына бір доллардан сатып алды. Сноухуш су, жарық және қуат компаниясы негізінен осы жерді сумен қамтамасыз ету мақсатында құрылды. 1911 жылы 12 тұрғын үй салынды және «Уолхачин хроникасы» үш нөмір жариялады. 1912 жылы «The Walhachin Times» газетінің бір ғана нөмірі шықты. Сол жылы үлкен қалалық үй салынды. Сонымен қатар, екі мейрамхана, нан пісіру ошағы, шаштараз, ет дүкені, сүт дүкені, ат қорасы, әйелдер киім дүкені, екі сақтандыру кеңсесі және үш кір жуу орны болды. 1913 жылдың мамыр айында мемлекеттік мектеп ашылды. 1911 жылдың наурыз айынан бастап ресми емес мектеп жұмыс істеді.
Қалпына келтіру және тастау
Жерді арзанға сатып алып, аздаған жақсартулар жасап, жаңа қоныс аударушыларға сатқан промоутерлердің ісі көбінесе соңғылары үшін жаман аяқталды. Бұған қоса, осы жағдайда төленбеген облигация иелері 1912 жылы BCDA-ны банкротқа мәжбүр етті. Бұл кредиторлар ақырында фунт стерлингке тоғыз пенс (доллардың төрт центинен кем) алды, бұл Уолхачинды акционерлер мен кредиторлар үшін де инвестициялық сәтсіздікке ұшыратты. 1913 жылы Англси маркизі Уолхачин жерін сатып ала бастағанда, бұл тағы бір нашар инвестиция екенін көрсететін дәлелдер болды. Сол жылы ол солтүстік жағалауда Англси қалашығын салды. Ол Уолхачиндегі қатаң сыныптық құрылымды жұмсарту үшін, қонақ үйге жалпыға ортақ кіруге рұқсат беретін ережелерді өзгертті. Облыстық үкімет пен ағылшын қоныс аударушыларына деген көзқарас өзгерді. Жақсы мүмкіндіктерді басқа жерде тапқан иелері өз мүліктерін сатуға жарнамалады. Премьер-министр Джон Оливер маркиздің өзінің иелігін сарбаздарды орналастыру үшін ұсынған ұсынысын қабылдамады. Сол жылы жеміс-жидек жіберу тоқтатылды, себебі жеміс бақтары мен инфрақұрылым нашарлап кеткен. 1920 жылы қонақ үй бұзылды. 1921 жылы жақсартулар болмағандықтан және жеміс бағасының төмендеуіне байланысты, көптеген қоныс аударушылар кетіп, маркиз қызығушылығын жоғалтты. 1922 жылдың шілдесінде DBSU банкротқа ұшырады, су жүйесі тасталып, жыл соңына қарай барлық ағылшын ақсүйектері кетіп қалды. CN теміржол станциясы Англси әулетінің атын сақтап қалған жалғыз орын болды, маркиз Англияға қайтып келді, бірақ кем дегенде бір рет ранчосына қайта оралды. 1923 жылдан кейін қытай бағбандары жеміс бақтарын жалға алып, Твин Лейкс суқоймасымен суарылатын шектеулі егістік жерде көкөніс өсірді.
Суару кедергілері
Суландыру жүйесі сәтсіздіктің басты себебі болды. Оңтүстік жағалауда өзендер суды ағаштан жасалған су құбыры, арық, ағаш құбыр және болат құбыр арқылы жеткізді. Солтүстік жағалауда да осыған ұқсас комбинация болды. 1911 жылғы көктемгі су тасқыны кезінде орнатылғаннан кейін екі ай өткен соң, оңтүстік жағалаудағы суландыруды толықтыру үшін өзеннің астынан өткен құбырлар шайылып кетті. Оның орнына құбырды аспалы көпірден іліп қойды. 1914 жылы құбырдың диаметрін ұлғайтқанда, салмағынан құбыр иіліп, суыздап қана қоймай, су деңгейі жоғары болған кезде пайдалану мүмкін болмай қалды. Суландыру желілерінің жалпы ұзындығы , оның ішінде жеміс бақшаларына қосылатын желілер де бар еді. Басты су құбырының бөліктерін салудағы жұмыстың сапасына қатысты әртүрлі пікірлер болды. Бір пікір бойынша, жұмыс жеткілікті деңгейде жасалған. Ал, барлық су өткізу инфрақұрылымын қарастырғанда, шығындарды үнемдеу мақсатымен уақытша жобаланғаны және жеміс бақшалары табыс әкелгеннен кейін ауыстырылатыны айқын болды. Бастапқыда жүйе сенімді емес еді. 1918 жылғы жазғы дауыл арықтар мен су құбырларын зақымдады. Келесі жылға дейін жөнделмегендіктен, бір маусым жеміс-жидек пен көкөніс өнімдерінен айырылды. Жалпы алғанда, арықтар судың сіңуінен және эрозиядан зардап шегіп, суды жоғалтты. Су құбырының тіректері жердің шөгуінен немесе осы жерлерде судың ағуынан құлады. Бобрлар өзендердің арналарын бұғаттап, олардың бөгеттерін бұзу нәтижесінде су құбырларына зиян келді. Су жүйесіне жұмсалған бастапқы капиталдық шығынды (шамамен 100 000 – 300 000 АҚШ доллары) және оның кейбір күтімін ескергенде, сумен жабдықтау экономикалық тұрғыдан тиімді болмады. 1944 жылы люцерна өсірудің мүмкіндігін зерттеу мақсатымен жүргізілген зерттеу, су құнының осындай жобаны тиімсіз ететінін көрсетті. 1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыстан оралған әскерлерді орналастырудың мүмкіндігін зерттеуге жасалған зерттеу де осыған ұқсас қорытындыға келді. Тек Twin Lakes су қоймасымен қамтамасыз етілген шағын аумақтар ғана пайдалы болды. 1910 жылдары өзеннен 1100 фут (335 м) биіктікке суды сору қаржылық жағынан мүмкін емес еді. Три он жылдық бойына ешқандай күтім көрсетілмегеннен кейін, әртүрлі жерлерде жалғыз қалған алма ағаштары тірі қалды. 1950 жылдары технологияның жетістіктері топырақ жағдайы қолайлы болған жерлерде егінге арзан су ұсынды.
Климат
Бұл аңғар Канаданың ең құрғақ аймақтарының бірі болып табылады, онда жауын-шашын және қар аз мөлшерде жауады. Аңғардың төменгі бөлігінде мұзсыз кезең жоғары биіктіктегі жерлерге қарағанда екі-үш есе ұзаққа созылады. Солтүстік беткейі аязға аз, ал құрғақшылыққа көбірек бейім. Жер бедерінің әртүрлілігі Вальхачин маңындағы микроклиматтық айырмашылықтарды тудырады. 1934 жылы Томпсон аңғарында алғашқы мемлекеттік тәжірибелік шаруашылық ашылды. Бұрынғы зерттеулердің болмауына байланысты, алғашқы қоныс аударушылар ортаға бейімделу үшін сынақ-қателер арқылы тәжірибе жинауға мәжбүр болды. Ұзақ, жылы маусым әлеуетті қоныс аударушыларға ұсынылғанмен, үш жарым айлық суық маусым нақты қиындық тудырды. Көкөніс дақылдары үшін аяз бір маусымдық шығынға әкелсе, жеміс ағаштары үшін, олардың мол өнім беруіне бес жыл қажет, бұл әлдеқайда ауыр тиды. Жазғы температураның шамадан тыс жоғары болуы сирек су ресурстарының булануына және жемістердің күн күйігіне себеп болды. 1917 жылы осындай шығындарға кодлинг мотылы ауруының таралуы да қосылды. Оканаганнан айырмашылығы, онда көл температураны теңдестіреді, Вальхачин қатысу аяздарына осал, 1912 жылы ол персиктерді жойды, бұл аймақтың тек алма өсіруге қолайлы екенін көрсетті. Сондай-ақ, темекі, шие, алмұрт, өрік және абрикос та сыналып, бірақ қабылданбады.
Топырақ сапасы
1953 жылы жүргізілген алғашқы топырақ зерттеуі әртүрлі терраса деңгейлеріндегі жердің ешқандай егіс шаруашылығына тым тасты, аз өнімді және суаруға қымбат екенін, бірақ көкөніс өсіруге жарамды екенін көрсетті. 1962 жылғы толыққанды топырақ зерттеуінің қорытындысы бойынша, жалпы аумақ тек мал жаюға ғана жарамды болды. Жердің басым бөлігінің (шамамен) 4 пайызы көкөніс өсіруге, ал 90 пайызы люцерна өсіруге жарамды (экономикалық тұрғыдан тиімді суару шарттарымен). Мұндай жағдай 1910 жылдардағы қоныстану үшін жеткілікті негіз бола алмады.
Қоныстанушылардың калибрі
Зейнеткерлер, әскери қызметтен немесе мемлекеттік қызметтен шыққандар, шаруашылық туралы ешбір білімге ие болған жоқ. Жас жігіттердің көпшілігі Вальхачинге келуге құштар болмас еді. Көптегендері моральдық жағынан кемшіліктері, заңдық мәселелері немесе өте нашар қабілеттері болғандықтан мектептен, әскерден немесе жоғары қоғамнан қуылғанға ұқсады, тіпті шынымен де қуылды. Олардың отбасылары оларды Англиядан жаңадан сатып алынған шетелдегі мүлікті басқаруға жіберіп, тиімді түрде елден қуды. Осылай қабылданбаған адамдарда сәттілікке ұмтылыс, жұмыс істеуге деген ынта және пайдалы еңбек дағдылары болмады. Егдеулер зейнеткерлік шағында құрғақ климатты ұнатып, пайдаланды. Көбінесе жаңа қоныс аударушылар бау-бақша өнерін түсінуге емес, демалыс үшін өмір сүрді. Шаруашылыққа қатысты кеңес алу сирек кездесетін. Бұл орын эксклюзивті клуб сияқты жұмыс істеді, төменгі топпен байланыстың ең аз болуын қамтамасыз етті. Көптеген байлар қыс айларында жылы жаққа кететін. Өкінішке орай, жеміс бақшаларынан түскен қаржылық пайда жоғары сыныптың күткендей өмір сүру деңгейін қамтамасыз ете алмады. Әрине, төменгі таптан келген иммигранттардың көпшілігі, сондай-ақ кейбір ақсүйектер де еңбекқор болды.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Күмәнді мәлімдеме бойынша, Уолхачин Канададағы кез келген қауымда бірінші дүниежүзілік соғысқа ең көп ер адамдарды шақыру арқасында ең жоғары көрсеткіштің иесі болған. 1914 жылдың тамызында 31-ші Британдық Колумбия атты әскерінің Уолхачин эскадрильясы, бір жігіттен басқа барлық жастардан құралған, оқуға аттанды. Патриотизмнен өзге, бірінші дүниежүзілік соғыс наразыларға оқшауланғаннан қашуға, үйленуге лайықты мүмкіндіктердің шектеулі болуына және жалпы Уолхачин кәсіпорнының күйреуіне мүмкіндік берді. Ол 1910 жылға дейін жұмыс істеді. Сол жылы солтүстік жақтағы Барнс иелігіне қызмет ету үшін бұрынғы Пенни ранчосы орналасқан жерге орнатылған паром 1912 жылға дейін қолданылды. Оған жақын 1911 жылы Algoma Steel Bridge Co компаниясы екі 200 фут (61 м) Хоу фермалық конструкциялық бөлімдерін орнатты, олардың ені 14 фут (4 м) болды және тіреулер мен орталық тіреуге сүйенді. Көпір келесі жылы ашылды. Бір қатарлы болат көпірдің ағаш жабыны 1977-1978 және 2015 жылдары ауыстырылды.
Аралық қауымдастық
Уалхачин бұрынғы даңқының көлеңкесі болғанымен, ол ешқашан толық құлаған қала болған емес. Британдықтар кеткенімен, бұл жер өлмеді, себебі көптеген жұмысшылар қалды және теміржолдар өзінің орнын сақтап қалды. 1920 жылдардың соңында мектепте екі мұғалім жұмыс істеуіне жеткілікті оқушы болды, бірақ Ұлы депрессия кезінде халық саны азайды. Сол кезде үкімет бірнеше шақырым қашықтықтағы солтүстік жағалауда көмек лагерін құрды. 1940 жылға дейін бұл жер көбінесе бос тұрды, содан кейін малшы Гарри Фергюсон төмендігін жалға алып, қысқы жайылым ретінде пайдаланды. Жеміс бақшалары мен жусан арасы тазартылып, шөп егілді. 1947 жылы маркиз қайтыс болғанға дейін Фергюсонға мүлігін барлық-жоғы 40 000 долларға сатты, ол мал шаруашылығы үшін пайдаланыла береді. 1954 жылы BC Hydro электр желілері арқылы аймаққа электр энергиясын жеткізді. Сол жылы бастауыш мектеп жабылды, себебі Ашкрофтқа орта мектеп оқушыларын тасымалдайтын автобус бастауыш сынып оқушыларын да тасымалдай алатын болды. 1960 жылдары залды жөндеу кезінде сахнаның ені екі есеге азайтылып, актерлердің киім ауыстыратын бөлмелері санитарлық бөлмелерге айналдырылды. Шамамен 50 жыл бойы зал ішінде болған Вебер фортепианосы, бір кезде Игнаси Ян Падеревский ойнаған, 1961 жылы Британ Колумбиясы Университетінің Музыка мектебіне сыйға тартылды. Уалхачин карьері шағын елді мекеннен оңтүстікке қарай және CP магистраліның жанында орналасқан. 1973 жылы жолға қиыршық тас жару кезінде қоғамдық залдың терезелері сынып, тұрғын үйлердің әйнектері қирады. Карьер негізінен теміржол балластын өндірісімен айналысады. Жалпы дүкен кемінде 1980 жылдардың ортасына дейін жұмыс істеді, сол кезде Томпсон өзенінің жағажайлары бөлімшесі қарама-қарсы жағалауда солтүстік-шығысқа қарай құрылды.
Кейінгі қауымдастық
2004 жылдың қазан айында Вальхачин пошта бастығы зейнетке шыққаннан кейін пошта кеңсесі мұңғыл жабылды. 2008 жылы сенбілік күндері 100 жылдық тойланды. Жыл сайынғы "Валхасчиндиг" мерекесі 2016 жылдан бері өткізіліп келеді. 2018 жылы Вальхачин залдың артында Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан 100-ден астам еркекті еске алу үшін жаңа кенотаф ашылды. Шамамен 35 абонентке қызмет ететін сумен жабдықтау жүйесі көбінесе 1979 жылы салынды және 2002 және 2012 жылдары жаңартылды. Халық саны шамамен 40 тұрақты тұрғыннан тұрады. Артур Четвинд (1913–2004), деректі фильмдер продюсері, туған жері. Гордон Флауэрдю (1885–1918), Виктория кресінің иегері, тұрғын. Морис Генри Нельсон Худ (1881–1915), теңіз офицері, тұрғын. Роуланд Худ, 3-ші Бридпорт виконты (1911–1969), теңіз офицері және саясаткер, туған жері.
Карталар
Аудан картасы. Иелікке алу картасы. Қала құрылысы жоспары. Ауыл шаруашылығы картасы.