Дарджилинг шайы: Үндістанның Батыс Бенгалия аймағында өндірілетін қара шай. Географиялық көрсеткіш ретінде тіркелген, 4 түрлі жиналыммен өсімдіктерден дайындалады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үндістанның қара шай түрі
Type of black tea from India
Дарджилинг шайы – Камелия синессис var. sinensis түрінен жасалған шай. Ол Үндістанның Батыс Бенгалия штатындағы Дарджилинг немесе Калимпонг аудандарында өсіріліп, өңделеді. 2004 жылдан бері «Дарджилинг шайы» термині Дарджилинг пен Калимпонг аудандарындағы белгілі бір шаруашылықтарда өндірілген өнімдерді білдіретін тіркелген географиялық атау болып табылады. Шай жапырақтары қара шай ретінде өңделеді, бірақ кейбір шаруашылықтар жасыл, ақ және улонг шайларын дайындауға жарамды жапырақтарды өндіруді кеңейтті. Шай жапырақтары наурыздан қарашаға дейін өсімдіктің ең жоғарғы екі жапырағы мен бүршігінен жиналады. Бұл кезең төртке бөлінеді: бірінші жиын, екінші жиын, монсондық жиын және күзгі жиын. Бірінші жиын қыстан кейін өскен алғашқы жапырақтардан тұрады және жеңіл гүлді, сәл қышқыл шай береді; бұл жиын ақ шай жасауға да жарамды. Екінші жиын жапырақтары өсімдікке жапырақ құрттары мен камелия тортриксі шабуыл жасағаннан кейін жиналады, нәтижесінде ерекше мускат хош иісі бар шай пайда болады. Монсондық жиын кезінде жапырақтар тез өседі, бірақ олардың дәмі нашар және көбінесе шай қоспаларын жасау үшін қолданылады. Күзгі жиын екінші жиынға ұқсас, бірақ одан аздап жұмсақ шай береді. Шай өсімдіктері алғаш рет 1800 жылдардың ортасында Дарджилинг аймағына отырғызылды. Сол кезде британдықтар Қытайдан басқа шайдың балама көзін іздеп, Үндістандағы бірнеше аймақтарда өсімдік өсіруге тырысты. Жаңадан ашылған assamica және sinensis сорттары егілді, бірақ беткейлердің дренажы, салқын қыстар және бұлтты ауа райы sinensis сортына қолайлы болды. Британдықтар көптеген шай плантацияларын құрды, олардың көп бөлігін Непал мен Сиккимнен келген горха және лепча халықтары жұмыс істеді. Тәуелсіздік алғаннан кейін барлық шаруашылықтар Үндістандағы компанияларға сатылды және Үндістан заңдарымен реттелді. Кеңес Одағы Дарджилинг шайын тұтынушы ретінде британдықтардың орнын басты. Дарджилинг шайының ерекшелігі мен сапасы артып, ол Батыс Еуропаға көптеп сатыла бастады, көптеген шаруашылықтар органикалық, биодинамикалық және «Fairtrade» сертификаттарын алды, ал Үндістанның шай кеңесі Дарджилинг шайларының түпнұсқалығын растау және оларды халықаралық деңгейде насихаттау жұмыстарын жүргізді.
Darjeeling tea is a tea made from Camellia sinensis var. sinensis that is grown and processed in Darjeeling district or Kalimpong district in West Bengal, India. Since 2004, the term Darjeeling tea has been a registered geographical indication referring to products produced on certain estates within Darjeeling and Kalimpong. The tea leaves are processed as black tea, though some estates have expanded their product offerings to include leaves suitable for making green, white, and oolong teas. The tea leaves are harvested by plucking the plant's top two leaves and the bud, from March to November, a time span that is divided into four flushes. The first flush consists of the first few leaves grown after the plant's winter dormancy and produce a light floral tea with a slight astringency; this flush is also suitable for producing a white tea. Second flush leaves are harvested after the plant has been attacked by a leafhopper and the camellia tortrix so that the leaves create a tea with a distinctive muscatel aroma. The warm and wet weather of monsoon flush rapidly produces leaves but they are less flavorful and often used for blending. The autumn flush produces teas similar to, but more muted than, the second flush. Tea plants were first planted in the Darjeeling region in the mid 1800s. At the time, the British were seeking an alternative supply of tea apart from China and attempted growing the plant in several candidate areas in India. Both the newly discovered assamica variety and the sinensis variety were planted but the sloped drainage, cool winters and cloud cover favoured var. sinensis. The British established numerous tea plantations, with the majority of workers being Gorkhas and Lepchas from Nepal and Sikkim. After independence, the estates were all subsequently sold to businesses in India and regulated under the laws of India. The Soviet Union replaced the British as the primary consumers of tea from Darjeeling. As Darjeeling tea gained a reputation for its distinctiveness and quality, it was marketed more to Western Europe with many estates acquiring organic, biodynamic and Fairtrade certifications and the Tea Board of India pursuing authentication and international promotion of Darjeeling teas.
Тарих
Камелия синенсисі алғаш 1841 жылы Арчибальд Кэмпбелл Дарджилинг аймағына отырғызған. Ол осы орманды, сирек қоныстанған аймақта Шығыс Үндістан компаниясында жұмыс істеп, Калькуттада орналасқан британдықтар үшін таулық станцияны дамытумен айналысқан. Сол кезде британдықтар Қытайдан басқа жерден шай табуға тырысып жатқан. Олар бұрын Ассамның шөл даласында өсетін өсімдіктің екінші түрін тапқан және Қытайдан тұқымдар мен көшеттерді жасырын түрде әкелген. Қытай сорты (sinensis) Сахаранпур ботаникалық бағында отырғызылып, басқа Гималай бақтарында да көбейтілген, онда Кэмпбелл Натаниел Уоллич арқылы Кумауннан тұқымдар алған. Алғашқы отырғызулар сәтті болғанымен, Кэмпбелл 1846 жылы Лебонға көшіп, онда ол және басқа бірнеше тұрғындар екі сорттың (sinensis және assamica) жаңа партиясын отырғызды. 1852 жылы компанияның алғашқы үш тәжірибелік шай бақтары отырғызылғаннан кейін бір жыл өткен соң, олар 2000 шай өсімі бар екенін хабарлады. Роберт Фортуна «Ауылдықтардың климаты мен топырағы шай өсіру мен өндіруге қаншалықты қолайлы» деген сарапшылық пікірін беру үшін жіберілді. Екі сорт та өскенімен, sinensis сорты жақсы өркендеді, себебі assamica жылы және ылғалды өсу жағдайларын ұнатса, sinensis биікке селективті өсірілген. Алғашқы коммерциялық шай бақтары 1856 жылы құрылды, ал 1866 жылға қарай Дарджилингте 39 шай бақшасы болды, соның ішінде Макайбари шай плантациясы аймақтағы алғашқы кептіру және ферментация зауытын құрды, бұл өнімнің Калькуттаға және Ұлыбританияға дейінгі ұзақ сапарында сақталуы үшін қажет болды. Жақын жердегі Дуарс Терайдағы assamica-ның табысы Дарджилинг Гималай тау аймағына дейін инфрақұрылымдық инвестицияларға әкелді, бұл шай бақшаларына көбірек техника мен жабдықтар жеткізілуіне мүмкіндік берді. Британдықтар Шығыс Үндістан компаниясын мемлекеттендіргеннен кейін, олар жерді шай бақшасының иелеріне 30 жылға жалға берді және 40%-ын ғана шай өсіру үшін пайдалануға рұқсат берді, 40%-ын табиғи күйде қалдырды және 20%-ын тұрғын үйлер мен жабдықтар үшін пайдаланды. 1947 жылы Үндістан тәуелсіздік алғаннан кейін, британдықтар бақтардағы үлестерін үндістерге сата бастағандықтан, тәжірибелер өзгерді. 1953 жылғы шай заңы шай өнеркәсібін Үндістанның шай кеңесінің басқаруына қосты. 1950-1960 жылдары табиғи жерлердің есебінен және пестицидтер мен тыңайтқыштардың енгізілуінен шай өсіруге көбірек жер ашылғандықтан, өнім 7,8 миллион килограмнан 10 миллион килограмға дейін өсті, бірақ бұл топырақтың тұрақсыздығының артуына әкелді. 1973 жылғы «Шетел валютасын реттеу туралы» заңда шай өнеркәсібіне шектеулі жеңілдіктер берілгеніне қарамастан, шетелдік меншік шектеулері нәтижесінде үндістандықтар Дарджилинг шай өнеркәсібінің көпшілік үлесіне ие болды. Кеңес Одағы Ұлыбританияны Үндістанның ең ірі шай тұтынушысы ретінде алмастырғандықтан, Дарджилинг бақтарына assamica алқаптары қосылды, олар осы сортты ұнатты. 1990 жылдары өндіріс әдістері қайтадан өзгерді, өйткені Батыс Еуропа мен Жапония құлаған Кеңес Одағының орнын алды, Дарджилингтің негізгі клиенттері және жаңа бақ менеджерлері биодинамикалық ауыл шаруашылығы қағидаттарын өз тәжірибелеріне енгізді. 1988 жылы Макайбари Үндістандағы алғашқы органикалық сертификат алды, одан кейін Тумсонг, ал 1993 жылы биодинамикалық сертификат алды, одан кейін Амботия. Дарджилинг географиялық шектеулер, шалғай орналасу, өсімдіктердің баяу өсуі, механикаландыру мүмкін болмауы және басқа факторларға байланысты басқа шай аймақтарымен мөлшері немесе бағасы жағынан бәсекелесе алмады, сондықтан ол сапаға назар аударды. Сертификаттар жоғары сапаны көрсеткенімен, оның әдістері бақтарға эрозиямен, беткейдің тұрақсыздығымен және пестицидтер мен жасанды тыңайтқыштардың қолданылуынан туындаған топырақтың тозуымен күресуге көмектесті. 1994 жылы өнім 14 миллион килограммға жетті, бірақ көбінесе органикалық әдістердің қолданылуымен, 2010 жылдардың соңында өнім орташа есеппен 9 миллион килограммға дейін төмендеді. Дарджилинг шайын ерекшелендіру үшін 1983 жылы Дарджилинг плантаторларының қауымдастығы құрылды, ол өнімді басқа елдерде ілгерілетуге бағытталған. Үндістанның шай кеңесінің бағалауынша, 2021 жылы Дарджилинг шайы өндірілді; бұл Үндістанда өндірілген жалпы өнімнің шамамен 0,005% құрайды.
Camellia sinensis was first planted in the Darjeeling area in 1841 by Archibald Campbell who was working for the East India Company in this jungle covered, sparsely populated area to develop a hill station for use by the British stationed in Kolkata. At the time, the British were seeking a source of tea outside of China and had both recently discovered a second variety of the plant growing in the wilderness of Assam and smuggled seeds and plantings out of China. The Chinese variety (sinensis) was planted in Saharanpur Botanical Gardens and propagated in other Himalayan gardens where Campbell had acquired seeds from Kumaun via Nathaniel Wallich. While the original plantings succeeded, Campbell moved to Lebong where he and several other residents planted a new batch, in 1846, of both varieties (sinensis and assamica). A year after planting the first three Company experimental tea gardens in 1852, at Tukvar, Steinthal and Alubari, they reported having 2,000 tea plants and Robert Fortune was sent to provide an expert opinion on the "suitableness of the climate and soil of the Hills for the cultivation and manufacture of Tea". While both varieties grew, the sinensis variety was flourishing, as it was found assamica preferred warmer and wetter growing conditions while sinensis had been selectively cultivated for higher elevations. The first commercial tea gardens were established in 1856 and by 1866 there were 39 tea gardens in Darjeeling, including the Makaibari Tea Estate which had established the region's first processing factory for withering and oxidation, necessary for the product to survive the months long journey down to Kolkata and over to Britain. Success of assamica at the nearby Dooars Terai tea gardens led to infrastructure investments that would be extend up the Darjeeling Himalayan hill region, allowing more machinery and supplies to reach the tea gardens. After the British nationalized the East India Company, it only ever leased the lands to tea garden owners on a 30 year basis and maintained the practice of permitting only 40% to be used for tea crops, with 40% being left natural and 20% for housing and facilities. Following Indian independence in 1947, practices shifted as the British began to sell their stakes in the gardens to Indians and the 1953 Tea Act put the tea industry under the regulatory jurisdiction of the Tea Board of India. With more area being opened for tea crops at the expense of natural area and the introduction of pesticides and fertilizers, yields increased from 7.8 to 10 million kilograms between 1950 and 1960, though this came at the cost of increased soil instability. Despite a limited exemption for the tea industry the 1973 Foreign Exchange Regulations Act the new foreign ownership limitations resulted in Indian nationals becoming majority owners of the Darjeeling tea industry. As the Soviet Union replaced the United Kingdom as India's largest tea customers, Darjeeling gardens were supplemented with assamica plantings to accommodate their preference for that variety. Production methods again shifted in the 1990s as Western Europe and Japan replaced the collapsed Soviet Union as Darjeeling's principal customers and new garden managers were bringing the principles of biodynamic agriculture to their practices. In 1988, Makaibari became the first tea estate in India to attain organic certification, followed by Tumsong, and the first to gain biodynamic certification, in 1993, followed by Ambootia. Darjeeling could not compete with other tea regions in terms of quantity or price (due to its geographic limitations, remoteness, slower plant growth, inability to mechanize, among other factors) or so it focused on quality. While the certifications provided an indication of a superior product, its practices also helped the gardens cope with erosion, slope instability and soil depletion that had become prevalent with pesticide and artificial fertilizer applications on the rainy hillsides. Yields had reached 14 million kilograms in 1994 but, with organic practices over much of the tea gardens, yields fell to an average of 9 million kilograms in the late 2010s. In pursuit of differentiating Darjeeling tea, the Darjeeling Planter's Association had been established in 1983, to promote the product in other countries. According to estimate by Tea Board of India, of Darjeeling tea was produced in 2021; this constitutes about 0.005% of total produced in India.
Логотип және тауар белгісі
1983 жылы Үндістанның шай кеңесіне тиесілі логотип жасалды, ол екі жапырақ пен бүршік ұстаған әйелдің бүйірлік бейнесінен тұрады. Ол Ұлыбританияда, АҚШ-та, Австралияда және Тайваньда сертификациялық тауар таңбасы ретінде, Еуроодақта ұжымдық тауар таңбасы ретінде және Мадрид жүйесінде халықаралық деңгейде тіркелген. 2000 жылы шай кеңесі Дарджилинг шайының экспорттаушылары үшін жаңа лицензиялау талаптарын енгізді, оның ішінде өнімнің түпнұсқалығын растау және араластыруға тыйым салу, бұл оларға шығу тегі туралы сертификаттар беруге мүмкіндік берді. 2004 жылы Дарджилинг шайы Дүниежүзілік сауда ұйымының ТРИПС келісімі аясында заңды географиялық көрсеткіш қорғауын алған Үндістанның алғашқы өнімі болды, ал 2011 жылы Еуропалық одақта қорғалған географиялық көрсеткіш статусын алды.
In 1983 a logo was created, currently property of the Tea Board of India, consisting of the side profile of a woman holding two leaves and a bud. It is registered as a certification trade mark in the United Kingdom, United States, Australia and Taiwan, as a collective trade mark in the EU and registered internationally in the Madrid system. In 2000, the Tea Board created new licensing requirements for Darjeeling tea exporters, including product authentication and a prohibition on blending, which allowed them to issue certificates of origin. In 2004, Darjeeling tea became India's first product to receive legal geographical indication protection under the World Trade Organization's TRIPS Agreement and in 2011 it was given Protected Geographical Indication status in the European Union.
Терьер
Қоршаған орта факторлары және ұйымдастырылған өсіру мен өңдеу тарихы Дарджилинг шайына тән бірегей микроклиматты қалыптастырды. Ол "шайдың шампаны" деп сатылады және басқа шайлармен жасырын араластырылып немесе қасақана бұрыс таңбаланады. Басқа шайлармен салыстырғанда Дарджилинг шайы Непал шайына ең жақын.
Environmental factors combined with a history of organized cultivation and processing has created a terroir unique to Darjeeling tea. It has been marketed as the "Champagne of teas" and been subject to undisclosed blending with other teas or purposeful mis labelling. Relative to other teas, Darjeeling tea is most similar to Nepali tea.
География және климат
Дарджилинг шайы Дарджилинг және Калимпонг аудандарында өсіріледі. Бұл аймақ батыста Непалмен, шығыста Бутанмен, солтүстікте Сиккиммен шектеседі. Үндістанның Шай Кеңесі "Дарджилинг шайын" "Батыс Бенгалия штатының Дарджилинг ауданының Садар бөлімшесінің таулы аймақтарында, Калимпонг ауданының таулы аймақтарында ғана және Курсеонг бөлімшесіндегі шай бақтарында өсірілген, өсірілген, өндірілген және өңделген" деп анықтайды. Шай бақтары Шығыс Гималайдың төбелерінде, 600-2000 метр биіктікте орналасқан. Гималай және Бенгал шығанағы арасындағы Дарджилинг Гималай төбелі аймағының физикалық географиясы қарашадан ақпанға дейін салқын ауамен және құрғақ қыс айларымен, ал шілдеден қыркүйекке дейін жаз айларында муссондық ауа райымен сипатталады. Мұндай жағдайларда қалыптасқан субтропикалық және ылғалды орташа белдеулі орман жамылғысы, органикалық заттарға бай, сәл қышқылды құмды-балшықты топырақ қалдырды. Беткейлер тік болғандықтан, топырақ жақсы дренаждалған және топырақты бекіту үшін қажетті ұзын тамыр жүйелеріне жеткілікті терең. Таулардың беткейлерінде, салқын құрғақ ауаның жылы ылғалды ауамен араласатын биік жерлерде өсу маусымында тұман немесе бұлтты жағдайлар жиі кездеседі. Бұл жағдайлар Camellia sinensis sinensis өсімдігі үшін өте қолайлы, себебі ол жақсы дренаждалған, сәл қышқылды топырақта, тынығу кезеңдерімен және шектеулі тікелей күн сәулесінде жақсы өседі.
Darjeeling tea is grown in the Darjeeling and Kalimpong districts, an area bound by Nepal to the west, Bhutan to the east and Sikkim to the north. The Tea Board of India defines "Darjeeling Tea" as having "been cultivated, grown, produced, manufactured and processed in tea gardens in the hilly areas of Sadar Subdivision, only hilly areas of Kalimpong District , and Kurseong subdivision of the District of Darjeeling in the State of West Bengal, India." The tea gardens are located on the hillsides of the Eastern Himalaya, between 600 and 2,000 metres in elevation. That physical geography of the Darjeeling Himalayan hill region, between the Himalayas and the Bay of Bengal, results in the land experiencing cool air with dry winter months from November to February followed by monsoon weather in the summer months between July and September. The subtropical and wet temperate forest cover that developed under these conditions left slightly acidic loamy soils with high organic materials. Being on steep slopes, the soil is well drained and deep enough for long root systems, necessary for anchoring soil on slopes. Being on the sides of the hills, at high elevations where cool dry air interacts with warm moist air, there can be persistent fog or cloud cover during the growing months. These are ideal conditions for the Camellia sinensis sinensis plant which flourishes with well drained, slightly acidic soils, with periods of dormancy, and limited direct sunlight.
Өсіру
Камелия синенсис тұқымы бастапқыда Қытайдан алынған, бірақ жаңа отырғызулар көбінесе бірнеше сорттардан алынған көшеттерден жасалады, мысалы, Баннокберн 157, Фоозербинг 312 және Амбари Вегетатив 2, олар Дарджилингке ерекше бейімделген. Өсімдік шілде мен қыркүйек аралығындағы жаңбыр маусымында үлкен және аз дәмі бар жапырақтарымен жылдам өседі. Ұзақ жаңбыр өңдеу кезінде жапырақтардың толық құрғауы мен тотығуына да кедерілтеді. Кейбір шаруашылықтар олардан жасыл немесе ақ шай жасайды, себебі оларға аз кептіру және тотығу қажет емес. Бірақ, қара шай ретінде дайындалғанда, бұл жиын көбінесе араластыру және ішкі тұтыну үшін өндіріс құнынан төмен сатылады. Жаңбырлы маусымнан кейін, өсімдік қыста ұйықтауға кеткенге дейін өсетін соңғы жапырақтар күзгі жиын деп аталады. Олар қазан және қараша айларында жиналады, шөптей және жұмсақ мускатталған дәм береді, бірақ бұрынғы жиындарға қарағанда толық денелі және қараңғы түсті болады, сондай-ақ Непал шайларымен салыстырғанда жақсы бағаланады. Кейбір шай шаруашылықтары тотығу мөлшерін шектеу арқылы Дарджилинг улун шайын өндіреді. Жайылғаннан кейін жапырақтар тотығу үшін табақтарда қалдырылады, содан кейін ылғалдылығы шамамен 2%-ға дейін төмендеуі үшін қуырылады, ал жарықтар тұтынушының ыстық суымен қайта ашылатындықтан бітеді. Кептірілген өнімнің сапасы шай жапырағының сапасы бойынша сұрыпталып, аукционға шығару үшін Калькуттаға жіберіледі, бірақ көптеген шаруашылықтар келісімшарттар бойынша жеке сатады.
The Camellia sinensis seeds originally planted came from China but new plantings come predominantly from saplings taken from a few cultivars, such as Bannockburn 157, Phoobsering 312 and Ambari Vegetative 2, which have been specifically adapted for Darjeeling. The plant rapidly grows during the monsoon flush from July to September with larger and less flavourful leaves. The persistent rain also results in less complete withering and oxidization during the processing stage. Some estates create green or white teas from these as they demand less withering and no oxidation, however, when completed as black tea this flush is often sold below the cost of production for use in blending and domestic consumption. After the rainy season, the final leaves grown before the plant's winter dormancy are referred to as the autumnal flush. They are harvested in October–November and provides a herbaceous and soft muscatel flavour but with a fuller body and darker colour than previous flushes, and is compared favorably with Nepali teas. Some tea estates will produce a batch of Darjeeling oolong tea by limiting the amount of oxidation. After rolling, the leaves are left to oxidize on trays before being fired to reduce the moisture level down to approximately 2% and sealing the ruptures which will be reopened with consumer's hot water. The sorting of the dried product according to tea leaf grading is completed and shipped to Kolkata for auctioning, though many estates sell privately under contracts.
Дайындау, дәмділік және хош иісі
Бірінші шайылуды қоспағанда, ортодоксалды (яғни, ұрып-соғу, жырту, бұрау емес) Дарджилинг шайлары әдетте басқа қара шайлар сияқты дайындалады. Шайды жақсы білетіндер 90 °C (194 °F) мен 95 °C (203 °F) аралығындағы су температурасын қолданып, 3-4 минуттық бір реттік демдеуді ұсынады, ал бірінші шайылу, Jin Jun Mei сияқты басқа ерте көктемгі шайлар сияқты, 85-90 °C-та аздап төмен температурадағы сумен және 2-3 минуттық демдеу уақытымен дайындалады. Судың әр 150 миллилитріне 2-3 грамм (бір ас қасық) жапырақты шай қосылады. Дарджилинг шайларында молдағырлық және ащылық аз, ал нәзік гүлдік және жемістік хош иістері үшін бағаланады, сондықтан сүт пен тәтті заттар әдетте қосылмайды. Олардың жоғары таниндік құрамы көмірсуларға бай тағамдармен, мысалы, нан-кектермен және макаронмен үйлесімді болуына мүмкіндік береді. Екінші шайылу кезінде пайда болатын және келесі күзгі шайылуда аз дәрежеде болатын "мускат тәрізді жемісті хош иіс пен дәм". Жалпы шайдың дәмі теарубигиндер мен теафлавиндердің әрекетінен туындайды, ал Дарджилинг шайларының химиялық талдауы олардың ерекше мускатталған дәмінің 3,7 диметил 1,5,7 октатриен 3-ол және 2,6 диметил 3,7 октадиен 2,6 диол нәтижесі екенін көрсетеді, ал линалол, бензил спирті, цис-3-гексенол, α-фарнезен, бензил нитрилі, индол, неролидол және оцимен сияқты басқа да ароматты қосылыстар да бар.
With the exception of the first flush, orthodox (i. e. not crush, tear, curl) Darjeeling teas are generally prepared in the same manner as other black teas. Tea connoisseurs recommend a water temperature ranging between 90 °C (194 °F) to 95 °C (203 °F) in a single infusion of 3 to 4 minutes, whereas first flushes, like other early spring teas such as Jin Jun Mei tea, use water of slightly lower temperature at 85 to 90 °C and an infusion time of 2 to 3 minutes. For every 150 milliliters (2/3 cup) of water used, 2 to 3 grams (one tablespoon) of loose leaf tea is added. As Darjeeling teas are low in malt and bitter characteristics and are appreciated for delicate floral and fruit aromas, milk and sweeteners are typically not added. Their high tannin content allows them to be paired well with carbohydrate rich foods, such as baked goods and pasta. "a unique muscat like fruitiness in aroma and flavour", that develops in the second flush and is present to a lesser degree in the subsequent autumnal flush. While general tea flavours are created by thearubigins and theaflavins, chemical analysis on Darjeeling teas show their unique muscatel flavour is the result of 3,7 dimethyl 1,5,7 octatrien 3 ol and 2,6 dimethyl 3,7 octa diene 2,6 diol, with other aromatic compounds coming from linalool, benzyl alcohol, cis 3 hexenol, α farnesene, benzyl nitrile, indole, nerolidol and ocimene.