Льюис Блейн Херши: Американ армиясының генералы және әскери шақыру жүйесінің директоры

Кіріспе

Америка Құрама Штаттары армиясының генералы (1893–1970)

Льюис Блейн Херши (12 қыркүйек 1893 – 20 мамыр 1977) – Америка Құрама Штаттары армиясының генералы, Америка Құрама Штаттарының әскери шақыру жүйесін басқаратын Селективті қызмет жүйесінің екінші директоры болған.

Ерте өмір

Ол Индиана штатының Стьюбен округінде дүниеге келді, Латта Фрили Хершидің (1858–1938) және Розетта Кэролайн Ричардсонның (1862–1898) ұлы. Ол жергілікті мемлекеттік мектептерде оқыды және 1914 жылы Три-стет колледжін (қазіргі Трине университеті) бітіріп, педагогикалық білім алды. Ол жергілікті бастауыш мектептерде сабақ берді және Индиана штатында мектеп директоры қызметін атқарды. Ол Эллен Дайгертке (1892–1977) үйленді және төрт балаға ие болды: Кэтрин, Гилберт, Джордж және Эллен.

Әскери

1911 жылы Херши Индиана Ұлттық гвардиясына қатарына енді. 1913 жылы ол тікелей екінші лейтенант қызметіне тағайындалды. 1916 жылы оның гвардиялық бөлімі Мексика шекарасына шақырылды. 1916 жылдың желтоқсан айында бөлім қызметтен босатылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде оның бөлімі қайтадан федералдық қызметке шақырылып, Америка экспедициялық корпусымен бірге Францияға жіберілді. 1916 жылы Херши Индиана штатының Фримонт қаласындағы 210-шы Солтүстік-Шығыс ложасында «Мастер Мейсон» дәрежесін алды. Соғыстан кейін Херши 1920 жылы Тұрақты армияда капитандық шенін алып, Ұлттық гвардияда қызметін жалғастырды. Ол Командалық және штабтық колледжді және Армия соғыс колледжін бітірді. Херши Огайо штаты университетінде әскери ғылымдардан сабақ берді, содан кейін Гавайи департаментінде G 4 штаб қызметкері болып жұмыс істеді.

Мансап

1936 жылы Вашингтонға Бас штабқа тағайындалды. 1940 жылдың қазан айында президент Франклин Рузвельт оны бригадир-генералға көтерді және Селективті қызмет жүйесінің атқарушы офицері деп тағайындады. 1941 жылдың 31 шілдесінде президент Рузвельт Гершиді Селективті қызметтің директоры етіп тағайындады. 1942 жылы Герши генерал-майор болып тағайындалды. 1943 жылы Оглеторп университетінен заң докторының құрметті дәрежесін алды. 1946 жылдың 31 желтоқсанында ресми түрде зейнеткерлікке шыққан ол, келесі күні қызметте қалды. Селективті қызмет жүйесі тарихында ең ұзақ қызмет еткен директор болды және 1970 жылдың 15 ақпанына дейін, Екінші дүниежүзілік соғыс, Корея соғысы және Вьетнам соғысын қамтитын лауазымда болды. Вьетнам соғысына қарсылық күшейген 1960 жылдардың соңында Селективті қызмет жүйесін "Гершидің жолы" деп әжуалады. 1956 жылы генерал-лейтенант, ал 1969 жылдың 23 желтоқсанында төрт жұлдызды генерал болды. 1967 жылдың 24 қазанында колледжтердегі әскери шақыруға қарсы наразылықтардың күшеюіне жауап ретінде Херши жергілікті кеңеске No. 85 хаттаманы шығарды, кейіннен ол Герши директивасы деп аталды. Бұл хаттамада, егер шақыру қағазы тасталған немесе бүлінген жағдайда, тіркеушінің "қағазды өзінде сақтамағаны үшін кінәлі" деп жариялануы және одан кейін қызметке жарамды деп қайта жіктелуі ұсынылды. Екі күннен кейін ол жергілікті басқармаларға Селективті қызмет туралы заңның немесе ережелердің кез келген бөлігін бұзғандарды кінәлі деп қарастыру туралы хат жіберді. Оның сөзіне сүйенсек, мұндай бұзушылықтар "әскери шақыруға кедергі келтіретін заңсыз әрекеттерді" қамтиды, яғни әскери шақырушыларға қарсы демонстрациялар. Меморандумнан айырмашылығы, бұл хат ресми емес болды. Бұл бұйрық студенттердің наразылығын тудырды, олардың көпшілігі білім беруді кейінге қалдыруға байланысты шақырылмайтын болды, ал соғысқа қарсы демонстрациялар (және Гершидің бұйрығы) күшейді. Жоғары соттың бірнеше ісінде меморандум күшін жойды, содан кейін Герши 1970 жылдың 21 қаңтарында No. 101 меморандуммен оны кері қайтарды. Меморандум мен хаттың күшін жойған ең айқын шешім 1970 жылдың 2 қаңтарындағы Бухерге қарсы Селективті қызмет жүйесі ісі бойынша үшінші апелляциялық соттың шешімі болды, онда "мұндай қайта жіктеуге заңдық негіз жоқ" деп шешілді, бірақ Бірінші түзету мәселелері бойынша шешім қабылданбады: Біз бұл істегі кінәлі деп қайта жіктеудің жеке және тәуелсіз себептер бойынша жарамсыз екеніне келдік: 1) олар Бесінші және Алтыншы түзетулердің конституциялық процессуалдық кепілдіктерін бұзады және 2) оларға заңдық негіз жоқ, сондықтан қайта жіктеу олардың Бірінші түзету құқықтарын бұзады деген талапкерлердің пікірін қарастырудың қажеті жоқ. (Көптеген онлайн мақалалар Бухерге қарсы Селективті қызмет жүйесі ісін Жоғарғы Соттың шешімі деп қате көрсетіп жатады.) Герши директивасы бойынша туған дау оның зейнеткерлікке шығуына себеп болды. 1969 жылдың 10 қазанында президент Ричард Никсон Гершидің 1970 жылдың 16 ақпанында Селективті қызмет директоры лауазымынан кететінін мәлімдеді. Никсон Гершиді Президенттің еңбек ресурстарын жөндеу жөніндегі кеңесшісі етіп тағайындады, Герши Селективті қызметтен кеткен күнінен бастап бұл лауазымды атқаруға кірісті.

In 1936, he was assigned to the General Staff in Washington, DC. In October 1940, President Franklin Roosevelt promoted him to brigadier general and named him executive officer of the Selective Service System. On July 31, 1941, President Roosevelt named Hershey director of the Selective Service. In 1942, Hershey was promoted to major general. In 1943, he received an honorary degree in Doctor of Laws from Oglethorpe University. While officially retiring on December 31, 1946, he was retained on active duty starting the next day. He was the longest serving director in the history of the Selective Service System, and held the position until February 15, 1970, spanning World War II, the Korean War and the Vietnam War. As opposition to the Vietnam War increased in late 1960s, the Selective Service System was mockingly referred to as “Hershey’s Highway”. Hershey was promoted to lieutenant general in 1956 and to four star general on December 23, 1969. On October 24, 1967, in response to increasing demonstrations against military recruiting on college campuses, Hershey issued Local Board Memorandum No. 85, since known as the Hershey Directive, which recommended that when a draft card was abandoned or mutilated that registrant should be declared "a delinquent for failure to have the card in his possession" and then be reclassified as available for service. Two days later, he sent a letter to local boards suggesting that violators of any portion of the Selective Service Act or Regulations be treated as delinquent. Notably, he said that such violations included "illegal activity which interferes with recruiting," which was assumed to mean demonstrating against military recruiters. Unlike the Memorandum, the letter was unofficial. This order outraged students, many of whom were not subject to being drafted due to education deferments, and campus demonstrations against the war (and Hershey's order) increased. Various Supreme Court cases voided the Memorandum, and after one of them Hershey withdrew it with Memorandum No. 101, on January 21, 1970. The most explicit overruling of the Memorandum and Letter came in a decision from the United States Court of Appeals Third Circuit in Bucher v. Selective Service System on January 2, 1970, which ruled that there is "no statutory authorization for such reclassification," but did not rule on First Amendment issues:

Since we have reached the conclusion that the delinquency reclassifications here are invalid for the separate and independent reasons that (1) they violate the constitutional procedural due process guarantees of the Fifth and Sixth Amendments, and (2) they lack statutory authorization, we find it unnecessary to advert to the plaintiffs' contention that the reclassifications violate their First Amendment rights. (Many online articles erroneously refer to Bucher v. Selective Service System as a Supreme Court decision.) The controversy over the Hershey Directive led to calls for his retirement. On October 10, 1969 President Richard Nixon announced that Hershey would leave the office of Director of the Selective Service on February 16, 1970. Nixon appointed Hershey as Presidential Advisor for Manpower Mobilization effective the day after Hershey left his position with the Selective Service.

Зейнеткерлік

Заң талап еткендей, Герши 1973 жылғы 10 сәуірде 79 жасында төрт жұлдызды генерал ретінде әскерден міндетті түрде зейнеткерлікке шықты. Америка Азаматтық соғысынан кейін жасқа байланысты зейнеткерлік шарасы енгізілгеннен бері, АҚШ Армиясында 64 жастан асқандардың арасында осындай мүмкіндік алған санаулы адамдардың бірі ол болды. Герши 1977 жылғы 20 мамырда Индиана штатының Ангола қаласында қайтыс болды (әйелінің қайтысынан кейін бір ай өткен соң) және ол Арлингтон ұлттық зиратының 7-бөліміне жерленді. Герши Америка Скауттарынан беделді "Күміс Буффало" сыйлығын алды. Ол Вашингтон қаласында скаут жетекшісі және басшысы болып жұмыс істеді. Оның бұрынғы скауттық наградаларының ішінде "Күміс бауыр" және "Күміс антилопа" сыйлықтары бар. Генерал Герши АҚШ Армиясы тарихында үш ірі қақтығыс кезінде генерал болып қызмет атқарған алты генералдың бірі еді. Қалған бесеуі – генерал-лейтенант Уинфилд Скотт (1812 жылғы соғыс, Мексика соғысы және Азаматтық соғыс), армия генералы Дуглас Макартур (Бірінші дүниежүзілік соғыс, Екінші дүниежүзілік соғыс және Корея соғысы), генерал-лейтенант Мильтон Реккорд (Екінші дүниежүзілік соғыс, Корея соғысы, Вьетнам соғысы), генерал-майор Лео Бойл (Екінші дүниежүзілік соғыс, Корея соғысы, Вьетнам соғысы) және генерал Лайман Лемницер. (Генералдар Реккорд пен Бойл Ұлттық гвардияда ұзақ жылдар қызмет еткен штаттық генерал-адъютанттар болды.) Герши сондай-ақ полковник шенінен өтпей тікелей бригадир генерал шеніне көтерілген әскери шенеуніктердің санаулы бірі болды.