Джованни Перроне: Итальяндық иезуит және теологтың өмірі мен еңбектері
Giovanni Perrone
Джованни Перроне (1794-1876) – италияндық иезуит, теолог. Римде теология оқытқан, болашақ Папа Лев XIII-тің ұстазы. Биографиясы мен еңбектері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық иезуит және теолог (1794–1876)
Джованни Перроне (11 наурыз 1794 – 26 тамыз 1876) – итальяндық иезуит және белгілі теолог.
Italian Jesuit and theologian (1794–1876)
Giovanni Perrone (11 March 1794 – 26 August 1876) was an Italian Jesuit and renowned theologian.
Өмір
Перроне Пьемонт аймағының Чиери қаласында дүниеге келген. Теологияны оқып, Туринде докторлық дәрежесін алғаннан кейін, 21 жасында, 1815 жылдың 14 желтоқсанында Римдегі Иса қоғамына қосылды. Қоғамды Папа Пий VII бір жыл бұрын ғана қайта құрған еді, ал Перроне көп ұзамай Орвиетода теологиядан сабақ беруге тағайындалды. 1824 жылы Рим колледжінде догматикалық теология профессоры болды, онда болашақ Папа Лео XIII-ке сабақ берді. 1830 жылы Феррарадағы иезуит колледжінің ректоры болып тағайындалды, бірақ 1838 жылы Рим колледжіне қайта шақырылды. 1847 жылдан бастап Перроне Джон Генри Ньюменмен, әсіресе діннің дамуы туралы, ұзақ хат алмасты. 1849 жылғы Рим республикасы оны Англияға қашуға мәжбүр етті. Үш жылдық жер аударылудан кейін Перроне Рим колледжінде догма кафедрасын қайта иеленді, 1850 жылы бұрынғы колледжінің басшысы болды. Ол қарттыққа жеткенше теологиядан сабақ берді. Папа Григорий XVI және Папа Пий IX-тың кеңесшісі болды.
Perrone was born in Chieri, Piedmont. After studying theology and obtaining a doctorate at Turin, he entered the Society of Jesus in Rome at age 21, on 14 December 1815. The Society had been re established by Pope Pius VII only a year before, and Perrone was very soon appointed to teach theology at Orvieto. In 1824 he became professor of dogmatic theology at the Roman College, where he taught the future Pope Leo XIII. In 1830 he was made rector of the Jesuit college in Ferrara, but was recalled to the Roman College in 1838. Beginning in 1847, Perrone corresponded at length with John Henry Newman, particularly on the development of doctrine. The Roman Republic of 1849 forced him to seek refuge in England. After an exile of three years, Perrone again took the chair of dogma in the Roman College, being made head of his former college in 1850. He taught theology until prevented by old age. An advisor to Popes Gregory XVI and Pius IX,
Шығармалары
Перронның көптеген еңбектерінің ең маңыздысы – «Теологиялық лекциялар», ол тоғыз томдық отыз төртінші басылымға жетті. Перронның осы еңбегінің жинағы екі томдық қырық жеті басылымға шықты. Бұл 19 ғасырда католик догматикасы бойынша ең көп тараған кітаптардың бірі болды. Оның толық теологиялық лекциялары француз тілінде жарық көрді және бірнеше рет қайта басылды; оның бөліктері испан, поляк, неміс, голланд және басқа да тілдерге аударылды. Оның көптеген догматикалық еңбектері сол кездегі римдік теологияның ерекшелігін көрсетеді. Оларға «Теологиялық лекциялар», Джоан Перроненің Римдік колледжде (S. J.) оқыған лекциялары (9 том, Рим, 1835 ж. және одан кейінгі жылдар), «Қысқартылған иерархиялық лекциялар» (4 том, Рим, 1845), «Гермесианизм» (Рим, 1838), «Протестантизм және сенім ережесі» (3 том, 1853) және «Иса Масихтің құдайлығы» (3 том, Турин, 1870) кіреді.
Of Perrone's many writings the most important is the Prælectiones Theologicæ, which reached a thirty fourth edition in nine volumes. The compendium which Perrone made of this work reached forty seven editions in two volumes. It was one of the most widely used books on Catholic dogmatics in the 19th cent. His complete theological lectures were published in French and ran through several editions; portions were translated into Spanish, Polish, German, Dutch, and other languages. His numerous dogmatic works are characteristic of the Roman theology of the time. They include Praelectiones theologicae, quas in Collegio Romano S. J. habebat Joannes Perrone (9 vols., Rome, 1835 sqq. ), Praelectiones hierologicae in compendium redactae (4 vols., Rome, 1845), Il Hermesianismo (Rome, 1838), Il Protestantismo e la regola di fede (3 vols., 1853), and De divinitate D. N. Jesu Christi (3 vols., Turin, 1870).