Кіріспе
The Little Review) - Маргарет Андерсон Чикагодағы тарихи Fine Arts Building ғимаратында құрған американдық авангардты әдеби журнал. 1914 жылдан 1929 жылдың мамырына дейін әдеби және көркем туындыларды жариялаған. Джейн Хіп пен Езра Паундтың көмегімен Андерсон, кең ауқымды трансатлантикалық модернистерді ұсынған және тәжірибелік жазу мен өнердің көптеген алғашқы үлгілерін қалыптастырған журнал жасады. Көптеген авторлары американдық, британдық, ирландтық және француз болды. Халықаралық әдебиеттің алуан түрлерін басып шығарумен қатар, The Little Review сюрреализм мен дадаизмнің алғашқы туындыларын да жариялады. Журналдың ең әйгілі жұмысы – Джеймс Джойстің «Улисс» ромасының бөлім-бөлім жариялануы болды.
The Little Review, was an American avant garde literary magazine founded by Margaret Anderson in Chicago's historic Fine Arts Building, published literary and art work from 1914 to May 1929. With the help of Jane Heap and Ezra Pound, Anderson created a magazine that featured a wide variety of transatlantic modernists and cultivated many early examples of experimental writing and art. Many contributors were American, British, Irish, and French. In addition to publishing a variety of international literature, The Little Review printed early examples of surrealist artwork and Dadaism. The magazine's most well known work was the serialization of James Joyce's Ulysses.
Одиссейдің әдепсіздікке қарсы соты
Журнал 1918 жылдан бастап Джеймс Джойстің «Улисс» романын бөлім-бөлім жариялады. «Little Review» журналы 1921 жылға дейін «Улисс» ромасын жариялауды жалғастырды, бірақ содан кейін почта қызметкерлері журналдың таралымын тоқтатты және «Улисс» романының әдепсіз материал екендігіне байланысты оны таратпауға шешім қабылдады. Осының салдарынан журнал, Андерсон және Хіп «Улисс» ромасының күмәнді мазмұны бойынша сотқа тартылды. Модернист өнерінің белгілі меценаты және заңгер Джон Куинн сотта оларды қорғады, бірақ соңында жеңіліске ұшырады. Редакторлар сот шешімі бойынша әрқайсысы 50 доллар айып төледі. Андерсон сот процесінен кейін журналды жабуды қысқаша қарастырды. Бірінші түзету заңгері Эдвард де Гразия «Қыздар барлық жерде артқа қарай еңкейеді» атты кітабында осы сот процесін талқылады, кітабының атауы Джейн Хіптің сөзіне негізделген. Жәбірленуді бастаған Нью-Йорк Жамандыққа қарсы қоғамының хатшысы Джон Саммерге жауап ретінде Хіп Джеймс Джойс туралы былай деп жазды: «Мырза Джойс ежегіттердің ерте замандағы бұзық әдеттерін үйреткен де жоқ, немесе жаңаларын ойлап тапқан да жоқ. Қыздар барлық жерде артқа сүйеніп, кружево мен жібек жолқаларын көрсетеді; мойыны ашық, жеңсіз көйлектер, тым тар сурет костюмдері киеді; ерлер осы туралы барлық жерде ойлайды және сезімдерге бөленеді, бірақ оны мырза Блум ( «Навсикая» эпизодында) сияқты нәзік және қиялдай білмейді, және ешкім бұзылмайды». Хіп бароншаның дада поэзиясын қолдады, оны 1918-1921 жылдар аралығында «Улисс» романының бөлімдерімен бірге жариялады және Фрейтаг Лорингховенді журналдың ең көп жарияланған ақыны етті. Хіп пен бароншаның қақтығысқа толы феминистік идеологиясы болды. Гаммель былай деп жазады: «Егер Хіп «The Little Review» журналының пуритандық нормалар мен дәстүрлі жыныстық эстетикаға қарсы авангардтық күресінің әскербасшысы болса, онда баронша оның соғыс машинасына айналуы керек еді». Арамдылыққа қатысты сот процесінен кейін Андерсон мен Хіп журналдың мазмұнын азырақ қоздыратын материалдармен шектеуге мәжбүр болды және енді «Халықтың талғамын ешқашан құрметтемейміз» деген ұранын жарияламайтын болды.
Соттан кейінгі жағдай
1923 жылы Андерсон мен Хіп Парижге сапар шегіп, сапар барысында Паунд және басқа да әдебиеттегі эмигранттармен кездесті. "The Little Review" журналы шығарыла бергенімен, осы кезеңде жарияланым мерзімі бұзыла бастады. 1925 жылы Андерсон мен Хіп Еуропада болған соң жолдары айырылысты: Хіп "The Little Review" журналымен Нью-Йоркке оралды, ал Андерсон Еуропада қалды. 1925 жыл мен 1929 жыл аралығында Хіп жаңа редактор ретінде "The Little Review" журналын «қазіргі әлемнің өнер жүйесінің барлық жаңа бағыттарын жариялайтын американдық үнқатысушы» етіп бекітті. Хіп редакторлық қызметінде әдебиеттен өзге де көркем туындыларды жариялап, журналмен бірлесіп екі көрме ұйымдастырды. Көрмелердің атаулары «Машина дәуірі көрмесі» және «Халықаралық театр көрмесі» болды. 1929 жылдың мамыр айында "The Little Review" журналының соңғы саны бұрынғы авторлардың хаттары мен сұрақнамаларынан құралды. Андерсон өзінің «Отыз жылдық соғысым» атты автобиографиясында журналды жеке ойларын жазу үшін құрғаннан кейін, «Бұл жетерлік деп шештім. Бәрі солай істеді, әсіресе суретшілер» деп жазады. "The Little Review" бастапқыда сын-журнал ретінде құрылды, бірақ сонымен қатар түпнұсқа поэзия мен көркем әңгімелер де жариялады. Бастапқы жылдары журнал анархияны қолдайтын мақалаларды, сондай-ақ Эзра Паундтың «Имажизм» деп аталатын тәжірибелік поэзиясын жариялады. Көптеген оқырмандар редактордың күнделікті өмірін бейнелейтін карикатураларды ұнатуға аспады. Карикатураларда редактордың атқа отыруы, фортепианода ойнауы, Эмма Голдманның лекцияларына қатысуы және басқа да іс-әрекеттері көрсетілген.
Шет елге айдалғандар саны (1923 жылдың көктемі)
1923 жылдың көктемгі "Шеткерілгендер" саны ерекше, себебі ол Парижде тұратын американдық эмигранттардың және Эрнест Хемингуэй, Гертруда Стайн, Джордж Антейл, Э. Э. Каммингс, Фернан Легер және Х. Д. (Хилда Дулиттл) сияқты париждік авангард өкілдерінің туындыларын жариялады. Бұл санның ең маңызды жағы – Хемингуэйдің "Біздің заманымызда" атты тұңғыш романынан алты шағын көріністің жарық көргені. Хемингуэйдің еңбектерінен бөлек, бұл сан Фернан Лежер және Жан Кокто сияқты француз авангардистерінің, сондай-ақ редактор Джейн Хиптің талғамына сай келген эксперименталдық мұқабасының енгізілуімен де маңызды.
Соңғы шығарылым
1929 жылы шыққан "The Little Review" журналының соңғы саны журналдың өмірін Джеймс Джойс, Уиндхэм Льюис және Езра Паунд сияқты өнер қайраткерлерінің елуден астам адамынан алынған "Әңгімелер мен хаттармен" аяқтады. Көптеген суретшілерді алаңдатқан, негізінен Джейн Хип жасаған сауалнамаға олар көбінесе сұрақтардың мәнсіз және қызықты емес екенін айтып жауап берді. Мысалы, Эмма Голдман жауап беруді кешіктіргенін, себебі сұрақтардың өзі оны жалықтырғанын жеткізді. Ол: «Мен бұрын жазбадым, өйткені сұрақтардың өте қызықсыз екенін ойладым» деп жазады және «сұрақтар соншалықты қарапайым болғандықтан, жауаптар басқаша болмайды» деп жалғастырады. Тіпті Андерсон мен Хип те сұрақтардың тиімді еместігіне келісті: Андерсон журналдың 1929 жылғы санындағы редакциялық мақаласында сауалнамаға сілтеме жасап, «тіпті суретшінің өзі нені айтып тұрғанын білмейді» деді.
Медиада
Журнал, Венди Л. Вайнбергтің 1991 жылғы "Қиялдан тыс: Маргарет Андерсон және "Кішкентай шолу"" атты "Оскар" сыйлығына ұсынылған қысқа метражды деректі фильмінің тақырыбы болды. Маргарет Андерсонның өмірі мен еңбектерін, сондай-ақ "Кішкентай шолу" журналының ерекше ықпалын тойлау мақсатында 2006 жылдың қазан айында Йель университетінің Бейнеке кітапханасында үш айға "Компромисссіз жасау: Маргарет Андерсон және Кішкентай шолу" көрмесі ашылды.