Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Корей-американдық романшы (1932–2009)
Korean American novelist (1932–2009)
Ричард Юн Кук Ким (1932–2009) – корей-американдық жазушы және әдебиет профессоры. Ол «Шейіт» (1964), «Бәласыз» (1968) және «Жоғалған есімдер» (1970) сияқты көптеген шығармалардың авторы. Ол 1966 жылы Гуггенхайм стипендиясын, сондай-ақ Фулбрайт грантын алған. Оның ең танымал туындысы – Кореяның жапон отарлау кезеңіндегі өмірге негізделген «Жоғалған есімдер» романы.
Richard Eun Kook Kim (1932–2009) was a Korean–American writer and professor of literature. He was the author of The Martyred (1964), The Innocent (1968), and Lost Names (1970), and many other works. He was a Guggenheim Fellow (1966) and was a recipient of a Fulbright grant. His most popular work is Lost Names, a fictional work based on his experience during the Japanese colonization of Korea.
Өмірбаян
Ким Ын Кук 1932 жылы Солтүстік Кореяның қазіргі аумағындағы Оңтүстік Хамгёң провинциясының Хамхунг қаласында дүниеге келген. Ол бастапқыда Кореяда, содан кейін Маньчжукода, одан соң қайтадан Кореяда өсті. Оның балалық шағы Жапон оккупациясының соңғы жылдарына тап келді. 1950-1954 жылдары Корея Республикасының теңіз күштері мен әскерінде қызмет еткеннен кейін, 1954 жылы пікірсайыс бойынша бірінші лейтенант шенімен құрметті түрде запасқа шықты және 1955 жылы АҚШ-қа келді. Ол Вермонт штатындағы Миддлбери колледжінде саяси ғылымдар мен тарихты оқыды (1955-1959); Джонс Хопкинс университетінде (жазу саласы бойынша магистр, 1960); Айова университетінің Жазушылар шеберханасында (М.Ф.А., 1962); және Гарвард университетінде (Алыс Шығыс тілдері мен әдебиеті бойынша магистр, 1963) білім алды.
Kim Eun Kook, a naturalized U. S. citizen, was born in 1932 in Hamhung, South Hamgyong, a city in what is now North Korea. He was raised first in Korea, then Manchukuo, and then Korea again. His childhood consisted of living during the tail end of the Japanese occupation. After serving in the Republic of Korea Marine Corps and Army, 1950–54, he was honorably discharged as first lieutenant of the Infantry in 1954 and came to the United States in 1955. He was educated at Middlebury College in Vermont, where he studied political science and history, 1955–59; at Johns Hopkins University (M. A. in writing, 1960); at the University of Iowa's Writers Workshop (M. F. A. 1962); and at Harvard University (M. A. in Far Eastern languages and literature, 1963).
Мансап
"Шейіт" романы Корея соғысы туралы, ол драма, опера және фильмге бейімделді. Бұл роман сондай-ақ Ұлттық кітап сыйлығына ие болды. Одан кейін соғыстан кейінгі Оңтүстік Кореядағы саясат туралы "The Innocent" (1968) және "Жоғалған есімдер: Корей балалығының көріністері" (1970) әңгімелер жинағы жарық көрді. Оның академиялық тәжірибесі Массачусетс Амхерст университетінде, Сиракуз университетінде, Сан-Диего мемлекеттік университетінде және Сеул ұлттық университетінде ағылшын тілінен профессорлық қызметтерді қамтыды, онда ол 1981–1983 жылдары Фулбрайт профессоры болды. Ол Форд қорының шетелдік зерттеулер стипендиясын (1962–63), Гуггенхайм стипендиясын (1966), Қазіргі корей әдебиеті аудармасының бірінші сыйлығын (1974), Ұлттық өнер кеңесінің әдеби стипендиясын (1978–79) және басқа да сыйлықтар мен құрметтерге ие болды. Оның жарық көрген түпнұсқа туындыларына "Шейіт" (1964), "Бәласыз" (1968) және "Жоғалған есімдер" (1970) романдары; "Көк құс" (корей тілінде, 1983) балалар әңгімесі; "Жоғалған жылдарды іздеу" (корей тілінде, 1985) және "Қытай мен Кеңес Одағындағы жоғалған корейлер: фотоэсселер" (1989) кіреді. Сеулдегі KBS телеарнасы үшін жасаған жұмыстарының ішінде "Кореядағы христиандықтың 200 жылы" (1981), "Корея соғысы" (1983), "Жапония туралы" (1984), "Соғыс кезіндегі жаппай қырғын туралы ойлар" (1985), "Манчжурияға саяхат" (1987), "Кеңес Одағында жоғалған корейлерді іздеу" (1988) және "Ұлы Транссибір темір жолы" (1989) бар. 1981–1984 жылдары Сеулдегі "The Korea Herald" және "The Chosun Ilbo" (Корея күнделігі) газеттерінде тілші болды. Оның шығармашылығына отбасылық және өмірлік тәжірибесі зор ықпал етті. Оның әкесі осылардың ішінде ең беделдісі, және Ким әкесін қасиетті адам деп сипаттаған. Оның әкесі "Жоғалған есімдер" (1970) кітабында да маңызды кейіпкер болып табылады.
The Martyred, Kim's first novel, is about the Korean War, which would be made into a play, an opera, and a film. It was also nominated for a National Book Award. It was followed by The Innocent (1968), about politics in postwar South Korea, and Lost Names: Scenes from a Korean Boyhood (1970), a collection of stories. His academic experience included various professorships in English at the University of Massachusetts Amherst, Syracuse University, San Diego State University, and at Seoul National University, where he was a Fulbright professor, 1981–83. He received a Ford Foundation Foreign Area Fellowship (1962–63), a Guggenheim Fellowship (1966), the First Award, Modern Korean Literature Translation Awards (1974), a National Endowment for the Arts Literary Fellowship (1978–79), and other awards and honors. His published original works include the novels The Martyred (1964), The Innocent (1968) and Lost Names (1970); a children's story, "A Blue Bird" (in Korean, 1983); "In Search of Lost Years" (in Korean, 1985), and "Lost Koreans in China and the Soviet Union: Photo Essays" (1989). His television work, for KBS TV of Seoul, includes "200 Years of Christianity in Korea" (1981), "The Korean War" (1983), "On Japan" (1984), "Reflections on the Wartime Massacres" (1985), "A Passage to Manchuria" (1987), "In Search of Lost Koreans in the Soviet Union" (1988), and "The Great Trans Siberian Railway" (1989). He was a columnist for The Korea Herald and The Chosun Ilbo (Korea Daily) in Seoul, 1981–84. Family and life experiences have played a huge role as inspiration for his writing. His father is the more influential of these, and Kim has described his father as a saint. His father is also a major character in his book Lost Names (1970).
Шейіт болғандар
Коммунистердің қолынан өлген он екі христианның мәйіті табылғаннан кейін, баяндаушы капитан Ли екі аман қалған адаммен сұхбаттасуға жіберіледі. Ли олардың бірі, пастор Шин, өз әріптестеріне сатқындық жасағанын мойындап, осы арқылы коммунистерді жамандап, корей христиандарының соғысқа қолдауын қамтамасыз ете алады деп үміттенеді. Шин кінәсіз болса да – шындығында, ол өзгелерден өзгеше, өз дінінен бас тартпағандықтан аман қалды – жалған куәлік беріп, «кешірілгеннен» кейін құлаған министрлерді «шейіттер» ретінде бейнелеуді әдейі сақтап, халық арасында танымал уағызшыға айналады. Ол, соғыс кезінде халқының күйзелісі мол екенін және оларды одан да қиын жағдайға түсіргісі келмейтінін білгендіктен, олардың сенімін жоймауға тырысады. Роман соғыс және корей христиандығы туралы, соғыс кезіндегі халықтың ауқымды азаптары мен сенім, үміт, мойындау сияқты жекелеген аспектілер арасындағы қатынас туралы маңызды мәселелерді көтеріп, талқылайды. Әңгіме он екі өлтірілген министрдің тағдырына арналғанмен, Ким бейкүнә корейлердің азап-тозағына қайта оралады, осылайша корей халқы да өлтірілген он екі адам сияқты «шейіттер» ме деген сұрақ туындайды. Роман өте танымал болды, «Нью-Йорк Таймс» бестселлер тізімінде жиырма апта бойы тұрды және он тілге аударылды. Ол Ұлттық кітап сыйлығына және Нобель әдебиет сыйлығына үміткер болды. Бұл романында Ким қорқынышты соғыстан кейін елді қайта құрудың және көптеген жемқорлық пен соғыс зорлық-зомбылығына қарамастан, әділдігін сақтаудың қиындықтары туралы ой жүгіртеді. Бұл роман «Шейіт» романындай сәтті болмады, мүмкін Вьетнам соғысына қарсы наразылықтар кезінде жарық көргендіктен, Кимге деген қызығушылық азайды.
After twelve Christian ministers are found dead, allegedly at the hand of the Communists, Captain Lee, the narrator, is sent to interview the two survivors. Lee hopes one of them, Reverend Shin, will confess to betraying his colleagues, which Lee could use to discredit the Communists and arouse the support of the Korean Christians for the war. Although Shin is innocent—in fact, he was spared because unlike the others, he refused to denounce his faith—he falsely confesses to the betrayal and, after being "forgiven", becomes a popular preacher who deliberately preserves the people's false image of the fallen ministers as "martyrs", recognizing that his parishioners are already burdened beyond their abilities by the war and that he loves them too much to destroy their faith. The novel also addresses larger questions about the war and about Korean Christianity, about the juxtaposition between the large scale suffering of the public during wartime and the individual aspects of faith, hope, confession, etc. Although the story is built around the twelve murdered ministers, Kim returns to the suffering of the innocent Koreans as a whole, thus implicitly posing the question of whether the people of Korea are just as much "martyrs" as the twelve murdered men. The novel was immensely popular, staying on the New York Times Bestseller List for twenty weeks and being translated into ten languages. It was a nominee for the National Book Award and for the Nobel Prize in Literature. In this novel Kim reflects on the difficulty not only of rebuilding the nation after a horrific war, but also of maintaining one's innocence amidst so much corruption and in the face of the continued momentum of wartime violence. This novel was not as successful as The Martyred, perhaps because it was published during protests against the Vietnam War, and enthusiasm for Kim decreased as a result.
Жоғалған есімдер
Жапония Кореяны басып алған кездегі Кимнің басынан өткен оқиғалар туралы ойдан шығарылған кітап. Бірақ, Ким кітабының көркем және шындыққа негізделген аспектілері туралы айтқанда: "Осы кітапта суреттелген барлық кейіпкерлер мен оқиғалар нақты, бірақ қалғаны – ойдан құрастырылған" деді. Кимнің өмірлік тәжірибесі әрқашан көңіл көтеріп қана қоймайды, бірақ Ким кітабының жапонға қарсы бағытталған деп түсіндірілмеуін қалайды. "Жоғалған есімдер" деген кітаптың атауы корей тіліне өте басқаша аударылған. Корейлер үшін "жоғалған" деген сөз "күштеп тартып алынған" деген мағынаны білдіреді, бірақ Ким кітап атауы осылай түсіндірілгенін қаламайды, ол жай ғана "жоғалған" дегенді білдіргісі келді. "Жоғалған есімдер" кітабындағы оның сүйікті бөлімі – "Бірде, бір күні, жексенбіде" деген тарау. Онда бала түн аспанына қарап, оның ұлылығы мен мүмкіндіктерімен салыстырғанда, болып жатқан барлық оқиғаның маңызсыз екенін сезінеді.
A fictional book about Kim's experiences during the Japanese occupation of Korea. However, when discussing the fictional and nonfictional aspects of his book, Kim stated "All the characters and events described in this book are real, but everything else is fiction " Kim's experiences are not always the most uplifting, but Kim does not intend the book to be interpreted as anti Japanese. The title Lost Names was translated very differently into the Korean language. The "Lost" on the title to the Koreans meant "forcibly taken away", but Kim does not desire for that to be the depiction of the title, he simply meant lost. His favorite scene in Lost Names is the chapter "Once Upon a Time, on a Sunday." The scene is when the boy is looking up at the night sky realizing everything going on is insignificant compared to the vastness and possibilities the night sky represents.