Кіріспе
19-20 ғасырдағы аргентиналық саясаткер Лисандро де ла Торре (1868 жылы 6 желтоқсан - 1939 жылы 5 қаңтар) - Аргентинаның Росарио қаласында туған саясаткері. Ол саясаттағы этиканың үлгісі ретінде қарастырылды. Ол ұлттық депутат және сенатор, танымал айтыскер және 1914 жылы Демократиялық прогрессивті партияның негізін қалаушы болды. Ол 1916 жылы және 1931 жылы екі рет президент лауазымына үміткер болды. Де ла Торре 1890 жылы заңгер болды. Оның муниципалитеттер мен коммуналар туралы диссертациясы, сондай-ақ басқа да еңбектері Аргентинада муниципалдық автономия идеясын тудырды, ол 1994 жылғы реформада Аргентина Конституциясына енгізілді. 1898 жылы Росариода "La República" ("Республика") газетін құрды.
Lisandro de la Torre (6 December 1868 – 5 January 1939) was an Argentine politician, born in Rosario, Santa Fe. He was considered as a model of ethics in politics. He was a national deputy and senator, a prominent polemicist, and founder of the Democratic Progressive Party in 1914. He ran twice for the office of President, in 1916 and in 1931. De la Torre became a lawyer in 1890. His thesis about municipalities and communes, as well as other works of his, gave rise to the idea of municipal autonomy in Argentina, which was included in the Argentine Constitution in the 1994 reform. In 1898 he founded the newspaper La República ("The Republic") in Rosario.
Саясаттағы бастамасы
Леандро Алемнің басшылығымен Радикалды азаматтық одақтың (Unión Cívica Radical, UCR) мүшесі де ла Торре 1897 жылы жаңа көшбасшы Иполито Иригоенмен келіспеушілікке байланысты партиядан кетіп қалды. Кейіннен, 1908 жылы ол жергілікті партия - Оңтүстік лигасының (Лига дель Сур) құрылтайшы тобының мүшесі болды. 1911 жылы Сан-Лоренцо департаментіне өкілдік етіп, провинциялық заң шығарушы органға сайланды; 1912 жылы Ұлттық конгресстің төменгі палатасында Оңтүстік Лигасы үшін Санта-Фе (дипутадо) өкілі болды. 1914 жылы 14 желтоқсанда де ла Торре Буэнос-Айрестің Савой қонақ үйінде Демократиялық прогрессивті партияның (Partido Demócrata Progresista, PDP) құрылтай жиналысына қатысты. Жаңа партия оны 1916 жылғы сайлауға президенттікке кандидат етіп тағайындады, ал Алехандро Карбо вице-президент болды. PDP партиясы UCR кандидаты (Х. Иригоен) жеңілді. Де ла Торре 1919 жылғы сайлауда да жеңіліп қалды, онда ол Буэнос-Айрес қаласын білдіретін сенаторға үміткер ретінде ұсынылды. Де ла Торредің ПДП-сы 1921 жылы Санта-Фе үшін жаңа провинциялық конституцияны қалыптастыруға қатысты, ол сол кезде заманауи және прогрессивті деп саналды, бірақ радикалды губернатор Энрике Моска вето салды. Де ла Торре 1922 жылы Санта-Федің ұлттық өкілі болып сайланды. 1925 жылы белсенді саясатта жүргенін мәлімдеді. 1928 жылы ПДП провинцияда басым жеңіске ұшырады, бұл губернатор Франсиско Корреаны "Біз жеңіске жету үшін аз, бірақ жоғалып кету үшін көппыз" деп айқайлауға итермеледі. 1931 жылы ПДП Демократиялық Социалистік Альянсқа кірді, ол президент сайлауына Де ла Торре мен Николас Репетті тағайындады, бірақ олар Агустин Педро Юсто мен Хулио Аргентино Паскуаль Рокадан жеңілді.
Ұлттық Сенатта жұмыс
1932 жылы Лучано Молинастың Санта-Фе губернаторы болып сайлануымен ПДП тағы да жеңіске жетті. Сонымен қатар, де ла Торре Демократиялық прогрессивті партияның ұлттық сенаторы болды. 1935 жылы ол өзінің партия мүшесі Хулио Нобльдің бұрын сәтсіз жасаған ет саудасы туралы тергеуді бастады. Тергеу барысында де ла Торредің шәкірті, сенатор-сайланған Энцо Бордабехере Рамон Вальдес Кораның қолынан қаза тапты, ал Санта-Фе провинциясы араласты. Бордабехереге тиген оқ де ла Торреге тиген. Вальдес Кора 20 жылға сотталып, оның 18 жылын түрмеде өткізді. Ол 1953 жылы босатылды, бірақ көп ұзамай, 18 айдан кейін қайтыс болды. Бұл кісі өлтіру 1984 жылы Хуан Хосе Юсидтің Asesinato en el Senado de la Nación фильмімен суреттелген. Бұл пікірталасқа астықтың, сиыр етінің, шараптың және т.б. бағаларын қорғауға арналған кейбір протекционисттік заңдар себеп болды. Де ла Торре екі министрмен бір-бірін қорлап, ақырында сенаторды дуэльге шақырды. Ол қаржы министрі Федерико Пинэдоның ұсынысын қабылдады, бірақ ауыл шаруашылығы министрі Луис Духаумен жекпе-жектен бас тартты, өйткені ол Духауды ер адам деп санамады. Пинедо өлтіру үшін атқан, бірақ қағып жіберді, де ла Торре қасақана қағып жіберді, сондықтан ешкім жарақат алған жоқ, бірақ татуласу ешқашан болмады. Де ла Торре 1937 жылға дейін Сенат мүшесі болды.
Де ла Торре өлімі мен мұрасы
Кейбір тарихшылар оны экономикалық проблемаларынан қатты күйзелген деп санаса да, жалпы алғанда, Лисандро де ла Торре Бордабехердің өлтірілуіне қатты қайғырып, сол кездегі Аргентина саясатында кең тараған жемқорлық пен әділетсіздікке ренжігенін және көңілі қалғанын сезінген. 1939 жылы 5 қаңтарда Буэнос-Айресте ол өзін-өзі өлтірді. Оның күл-талқаны қазір Росарионың Сальвадор зиратында жерленген. Доктор Хулио Марк провинциялық тарихи мұражайында де ла Торредің Буэнос-Айрестегі 22 Esmeralda St. үйінің көшірмесі, түпнұсқа жиһазбен бірге көрсетіледі. 1959 жылы ірі еңбек қақтығысының орны болған Буэнос-Айрестегі ет орау зауытына оның есімі берілді. Бүгінде қаланың солтүстік-шығысындағы барио (баррио Лисандро де ла Торре, сондай-ақ Росарио Централь футбол клубының үйі деп аталатын Арройито) оның есімін, сондай-ақ оңтүстік аймақтағы бір блок көше, және Аргентинаның көптеген көшелері мен даңғылдары бар. 1984 жылы түсірілген Asesinato en el senado de la nación атты фильмде Энцо Бордабехере өлтірілу алдындағы соңғы күндер драматизацияланды. Де ла Торренің рөлін Пепе Сориано ойнады; фильмнің режиссері Хуан Хосе Юсид болды.